Sprawa T-34/05 R

Makhteshim-Agan Holding BV i in.

przeciwko

Komisji Wspólnot Europejskich

„Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki tymczasowe — Skarga na bezczynność — Dopuszczalność — Dyrektywa 91/414/EWG”

Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 kwietnia 2005 r.   II-1468

Streszczenie postanowienia

1. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Środki tymczasowe – Przesłanki zastosowania – Pilny charakter – „Fumus boni iuris” – Charakter kumulatywny – Wyważenie całości wchodzących w grę interesów – Zakres swobodnej oceny przysługujący sędziemu rozpatrującemu wniosek o zastosowanie środków tymczasowych

   (art. 243 WE; regulamin Sądu, art. 104 § 2)

2. Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Przesłanki dopuszczalności – Dopuszczalność skargi w postępowaniu głównym – Brak znaczenia dla sprawy – Granice

   (art 242 WE i 243 WE; regulamin Sądu, art. 104 § 1)

3. Skarga na bezczynność – Wyeliminowanie stanu bezczynności po wniesieniu skargi – Następcza bezprzedmiotowość skargi – Umorzenie postępowania – Projekt decyzji o niezamieszczaniu substancji czynnej endosulfanu w załączniku I do dyrektywy 91/414 – Ocena sędziego rozpatrującego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych

   (art. 230 WE, 232 WE i 233 WE; dyrektywa Rady 91/414, załącznik I)

1.  Artykuł 104 § 2 regulaminu Sądu stanowi, że we wnioskach dotyczących środków tymczasowych należy określić przedmiot sporu, wskazać okoliczności niecierpiące zwłoki, a także uprawdopodobnić z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania środka (fumus boni iuris). Przesłanki te mają charakter kumulatywny, dlatego wniosek dotyczący tych środków powinien zostać oddalony, jeżeli jedna z tych przesłanek nie jest spełniona. W razie potrzeby sędzia rozpatrujący wniosek o zastosowanie środków tymczasowych uwzględnia wchodzące w grę interesy stron stosownie do ich wagi.

   Ponadto sędziemu rozpatrującemu wniosek o zastosowanie środków tymczasowych przysługuje szeroki zakres swobodnej oceny w ramach całościowej analizy i ma on — w świetle konkretnych okoliczności danego przypadku — swobodę w określeniu sposobu, w jaki różne przesłanki powinny być zbadane, oraz kolejności ich badania, gdyż żaden przepis prawa wspólnotowego nie narzuca mu z góry określonego schematu postę- powania przy ocenie konieczności zarządzenia środków tymczasowych.

   (por. pkt 34, 35)

2.  W ramach postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego nie należy dokonywać analizy dopuszczalności skargi złożonej w postępowaniu głównym, by nie przesądzać o wyniku postępowania głównego. Niemniej jednak w sytuacji, w której zarzuca się oczywistą niedopuszczalność skargi w postępowaniu głównym, na podstawie której to skargi złożono wniosek o zastosowanie środka tymczasowego, może się okazać, że konieczne jest ustalenie istnienia pewnych czynników, które pozwalają uprawdopodobnić, że skarga jest dopuszczalna.

   (por. pkt 53)

3.  Mechanizm prawny przewidziany w art. 232 WE opiera się na koncepcji, że bezprawne zaniechanie działania instytucji wezwanej do działania upoważnia do wniesienia skargi do Trybunatu lub Sądu o stwierdzenie, iż zaniechanie działania jest niezgodne z traktatem, w przypadku gdy instytucja ta nie naprawiła tego zaniechania. Takie orzeczenie Sądu zgodnie z art. 233 WE zobowiązuje pozwaną instytucję do podjęcia działań niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału lub Sądu, bez uszczerbku dla możliwości wystąpienia ze skargami z zakresu odpowiedzialności pozaumownej, które mogą być konsekwencją takiego stwierdzenia. W przypadku gdy akt będący przedmiotem sporu zostanie wydany po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem wyroku, stwierdzenie bezprawnego charakteru początkowej bezczynności przez Trybunał lub Sąd nie może w dalszym ciągu powodować skutków określonych w art. 233 WE. W takim przypadku oznacza to, podobnie jak w przypadku gdy pozwana instytucja w okresie dwóch miesięcy zareaguje działaniem na wezwanie do jego podjęcia, iż przedmiot postępowania przestał istnieć i że Sąd winien postępowanie umorzyć.

   W tym zakresie należy uznać na etapie postępowania w przedmiocie środka tymczasowego, że fakt, iż Komisja oficjalnie przedłożyła — w ramach procedury oceny substancji czynnej endosulfanu prowadzonej pod kątem możliwości jej zamieszczenia w załączniku I do dyrektywy 91/414 dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin — projekt decyzji o niezamieszczaniu tej substancji we wspomnianym załączniku I, wyraźnie wskazuje, iż wolą tej instytucji było zakończenie oceny tej substancji aktywnej i stanowi zatem zajęcie stanowiska kończące stan bezczynności. To, iż projekt taki nie stanowi prima facie aktu zaskarżalnego w drodze skargi o stwierdzenie nieważności, nie ma w tym względzie znaczenia, ponieważ jest on warunkiem wstępnym kolejnej fazy postępowania, które co do zasady kończy się wydaniem aktu prawnego zaskarżalnego w drodze skargi o stwierdzenie nieważności.

   (por. pkt 67-70)