Sprawa C-503/04

Komisja Wspólnot Europejskich

przeciwko

Republice Federalnej Niemiec

„Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 228 WE — Środki zapewniające wykonanie wyroku Trybunału — Rozwiązanie umowy”

Opinia rzecznika generalnego V. Trstenjak przedstawiona w dniu 28 marca 2007 r.   I - 6156

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r.   I - 6183

Streszczenie wyroku

1. Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Uchybienie obowiązkowi wykonania wyroku – Kary pieniężne

   (art. 228 ust. 2 WE)

2. Zbliżanie ustawodawstw – Postępowania odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665

   (art. 226 WE i 228 WE; dyrektywa Rady 89/665, art. 3)

3. Zbliżanie ustawodawstw – Postępowania odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665

   (art. 226 WE i 228 WE; dyrektywa Rady 89/665, art. 2 ust. 6 akapit drugi)

4. Zbliżanie ustawodawstw – Postępowania odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50

   (art. 226 WE; dyrektywa Rady 92/50)

5. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Względy uzasadniające wynikające z wewnętrznego porządku prawnego – Niedopuszczalność

   (art. 226 WE)

1.  W ramach procedury przewidzianej w art. 228 ust. 2 WE skarga nie jest niedopuszczalna na takiej podstawie iż Komisja wycofała wniosek o zasądzenie okresowej kary pieniężnej. Ponieważ Trybunał może zasądzić karę pieniężną, której nie zaproponowała Komisja, skarga nie jest niedopuszczalna tylko z tego powodu, że na pewnym etapie postępowania przed Trybunałem Komisja uzna, iż zasądzenie okresowej kary pieniężnej nie jest już konieczne.

   (por. pkt 21, 22)

2.  Procedura szczególna przewidziana w art. 3 dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, na podstawie której Komisja może podjąć działania wobec państwa członkowskiego, jeśli uzna, że nastąpiło jawne i rażące naruszenie przepisów wspólnotowych w zakresie udzielania zamówień publicznych, stanowi środek o charakterze prewencyjnym, który nie może ani uchylać, ani zastępować uprawnień Komisji wynikających z art. 226 WE oraz 228 WE.

   (por. pkt 23)

3.  O ile prawdą jest, że przepis art. 2 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 89/665 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane zezwala państwom członkowskim na pozostawienie w mocy umów zawartych z naruszeniem dyrektyw dotyczących udzielania zamówień publicznych i w związku z tym chroni uzasadnione oczekiwania stron umów, o tyle nie może on skutkować tym, że postępowanie instytucji zamawiających w stosunku do stron trzecich zostaje uznane za zgodne z prawem wspólnotowym po zawarciu takich umów.

   Skoro omawiany przepis nie ma wpływu na stosowanie art. 226 WE, nie może on również mieć wpływu na stosowanie art. 228 WE, gdyż w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie zostałby ograniczony zakres przepisów traktatu ustanawiających rynek wewnętrzny. Ponadto dotyczy on, jak wynika z jego brzmienia, odszkodowania, które osoba doznająca uszczerbku w wyniku naruszenia popełnionego przez instytucję zamawiającą może od niej uzyskać. Tymczasem z powodu jego specyficznego charakteru przepis ten nie może być uważany za regulujący również stosunki między państwem członkowskim i Wspólnotą, których dotyczą art. 226 WE i 228 WE.

   (por. pkt 33–35)

4.  Zakładając nawet, że druga strona umowy w przypadku rozwiązania umowy zawartej z naruszeniem dyrektywy nr 92/50 odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi może przeciwstawić instytucji zamawiającej zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę pacta sund servanda a także prawo własności, państwo członkowskie nie może powoływać się na te zasady czy na to prawo w celu uzasadnienia niewykonania wyroku stwierdzającego uchybienie w rozumieniu art. 226 WE i w ten sposób uchylać się od swej odpowiedzialności w ramach prawa wspólnotowego.

   (por. pkt 36)

5.  Państwo członkowskie nie może powoływać się na przepisy, praktyki lub sytuacje w jego porządku prawnym dla uzasadnienia nieprzestrzegania zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego.

   (por. pkt 38)