1. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału
(dyrektywa Rady 69/335, art. 10 lit. c))
2. Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału
(dyrektywa Rady 69/335, art. 12 ust. 1 lit. b) i art. 12 ust. 2)
1. Opłata pobierana za sprostowanie wpisu w księdze wieczystej w przypadku połączenia dwóch osób prawnych jest co do zasady objęta zawartym w art. 10 lit. c) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału zakazem pobierania podatków, poza podatkiem kapitałowym, od wpisu lub dopełnienia jakiejkolwiek innej formalności, poprzedzającej wykonywanie działalności, której osoba prawna działająca w celu osiągnięcia zysku może zostać poddana z uwagi na swą formę prawną.
W istocie sprostowanie wpisu w księdze wieczystej stanowi formalność, której dopełnienie jest obowiązkiem osoby prawnej z uwagi na jej formę prawną, ponieważ poświadcza ono przeniesienie prawa własności nieruchomości jednej osoby prawnej na rzecz drugiej, co jest bezpośrednim następstwem ich połączenia. O ile nie wydaje się, by sprostowanie w księdze wieczystej było w ścisłym tego słowa znaczeniu formalnością poprzedzającą wykonywanie działalności, o tyle jest jednak warunkiem jej wykonywania i kontynuowania, bowiem nabycie nieruchomości przez osobę prawną w drodze połączenia przez przejęcie podlega obowiązkowi sprostowania wpisu w księdze wieczystej.
(por. pkt 23–25, 27, 29 oraz pkt 1 sentencji)
2. Opłata pobierana za sprostowanie wpisu w księdze wieczystej w przypadku połączenia dwóch osób prawnych, obliczana na podstawie kryteriów ogólnych i obiektywnych, to jest w oparciu o wartość przedmiotu czynności, jest obiektywnie związana z przeniesieniem prawa własności nieruchomości jednej osoby prawnej na rzecz drugiej i można ją zatem uznać, na zasadzie wyjątku od art. 10 lit. c) dyrektywy 69/335 dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, za podatek od przeniesienia prawa dozwolony przez art. 12 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, pod warunkiem że nie jest ona wyższa od tych, które stosuje się do czynności podobnych w państwie członkowskim, które ją pobiera, zgodnie z przepisem art. 12 ust. 2 dyrektywy 69/335.
Do sądu krajowego należy ocena, czy warunek ten jest spełniony.
(por. pkt 34–36, 45 oraz pkt 2 sentencji)