KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 26.2.2025

COM(2025) 81 final

2025/0045(COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywy 2006/43/WE, 2013/34/UE, (UE) 2022/2464 i (UE) 2024/1760 w odniesieniu do niektórych wymogów dotyczących sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju i niektórych wymogów w zakresie należytej staranności przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

{SWD(2025) 80 final}

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

–liczba jednostek podlegających obowiązkowym wymogom dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju zostałaby zmniejszona o około 80 %, co oznaczałoby wyłączenie z zakresu stosowania dużych jednostek zatrudniających do 1 000 pracowników (tj. niektórych jednostek z drugiej fali i niektórych jednostek z pierwszej fali) oraz MŚP notowanych na rynku regulowanym (tj. wszystkich jednostek z trzeciej fali). Wymogi sprawozdawcze miałyby zastosowanie wyłącznie do dużych jednostek zatrudniających ponad 1 000 pracowników (tj. jednostek, które zatrudniają ponad 1 000 pracowników i których obrót przekracza 50 mln EUR albo których suma bilansowa przekracza 25 mln EUR). Ten zmieniony próg doprowadziłby do ściślejszego dostosowania CSRD do CSDDD 16 ;

–w przypadku jednostek nieobjętych obowiązkowymi wymogami dotyczącymi sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju Komisja proponuje proporcjonalny standard do dobrowolnego zastosowania, który opierałby się na standardzie VSME opracowanym przez EFRAG. Zgodnie z niniejszym wnioskiem Komisja przyjęłaby ten standard do dobrowolnego stosowania jako akt delegowany. W tym czasie, aby zaspokoić potrzeby rynku, Komisja zamierza jak najszybciej wydać zalecenie w sprawie dobrowolnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju w oparciu o standard VSME opracowany przez EFRAG;

–limit informacji z łańcucha wartości zostałby rozszerzony i wzmocniony. Miałby on zastosowanie bezpośrednio do przedsiębiorstwa prowadzącego sprawozdawczość, zamiast stanowić jedynie ograniczenie tego, co można określić w ESRS. Zapewniłoby to ochronę wszystkim jednostkom zatrudniającym do 1 000 pracowników, a nie tylko MŚP, jak ma to miejsce obecnie. Limit ten zostałby określony w standardzie do dobrowolnego stosowania przyjętym przez Komisję w formie aktu delegowanego, opartym na standardzie VSME opracowanym przez EFRAG. Przyczyni się to do znacznego ograniczenia efektu „skapywania”;

–nie istniałyby żadne sektorowe standardy sprawozdawczości, co pozwoliłoby uniknąć wzrostu liczby wymaganych punktów danych, które jednostki powinny zgłaszać; 

–zlikwidowana zostałaby możliwość przejścia od wymogu atestacji dającej ograniczoną pewność do wymogu atestacji dającej wystarczającą pewność. Zapewni to jasność co do tego, że w przyszłości nie dojdzie do wzrostu kosztów atestacji dla jednostek objętych zakresem; 

–zamiast zobowiązania Komisji do przyjęcia standardów atestacji w zakresie zrównoważonego rozwoju do 2026 r. Komisja miałaby wydać ukierunkowane wytyczne dotyczące atestacji do 2026 r. Umożliwi to Komisji szybsze rozwiązywanie pojawiających się problemów w dziedzinie atestacji w zakresie zrównoważonego rozwoju, które mogą powodować niepotrzebne obciążenie dla jednostek podlegających wymogom sprawozdawczym; 

–we wniosku wprowadza się system opt-in, w ramach którego duże jednostki zatrudniające ponad 1 000 pracowników oraz uzyskujące przychody netto ze sprzedaży nieprzekraczające 450 mln EUR, które twierdzą, że ich działalność jest zgodna lub częściowo zgodna z unijną systematyką dotyczącą zrównoważonego rozwoju, ujawniają swoje kluczowe wskaźniki wyników dotyczące obrotów i nakładów inwestycyjnych oraz mogą zdecydować się na ujawnienie swoich kluczowych wskaźników wyników dotyczących kosztów operacyjnych. Takie podejście opt-in całkowicie wyeliminuje koszty przestrzegania zasad sprawozdawczości zgodnie z systematyką w przypadku dużych jednostek zatrudniających ponad 1 000 pracowników oraz uzyskujących przychody netto ze sprzedaży nieprzekraczające 450 mln EUR, które nie twierdzą, że ich działalność jest związana z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo na podstawie rozporządzenia w sprawie systematyki. Ponadto niniejszy wniosek zapewnia większą elastyczność, umożliwiając tym jednostkom składanie sprawozdań na temat działalności, która spełnia określone techniczne kryteria kwalifikacji w ramach systematyki bez konieczności spełnienia wszystkich tych kryteriów. Taka sprawozdawczość na temat częściowego dostosowania może sprzyjać stopniowej transformacji ekologicznej działalności w miarę upływu czasu, zgodnie z celem zwiększenia finansowania transformacji.

–dostosowanie obowiązków spoczywających na pośrednich partnerach biznesowych w łańcuchu działalności do przypadków obchodzenia przepisów lub sytuacji, gdy istnieją informacje wskazujące na prawdopodobne lub rzeczywiste niekorzystne skutki,

–zmniejszenie wymaganej częstotliwości okresowych działań monitorujących oraz

–sprecyzowanie i ukierunkowanie zakresu zaangażowania interesariuszy.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

•Spójność z innymi politykami Unii

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) 

•Proporcjonalność

–duże jednostki zatrudniające ponad 1 000 pracowników (tj. jednostki, które zatrudniają ponad 1 000 pracowników i których obrót przekracza 50 mln EUR albo których suma bilansowa przekracza 25 mln EUR) 18 : jednostki te są objęte obowiązkowymi wymogami sprawozdawczymi i muszą składać sprawozdania w oparciu o pełny zestaw ESRS, który sam w sobie zostanie zmieniony i uproszczony;

–jednostki nieobjęte zakresem stosowania dyrektywy (jednostki zatrudniające do 1 000 pracowników): jednostki te nie są objęte obowiązkowymi wymogami sprawozdawczymi, mogą stosować proporcjonalny standard do dobrowolnego stosowania, który ma zostać przyjęty przez Komisję jako akt delegowany, w oparciu o standard VSME opracowany przez EFRAG i są chronione w ramach limitu informacji z łańcucha wartości przed nadmiernymi żądaniami udzielenia informacji ze strony większych przedsiębiorstw objętych zakresem stosowania dyrektywy.

•Wybór instrumentu

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami

–Komisja Europejska, „Zaproszenie do zgłaszania uwag dotyczących racjonalizacji wymogów sprawozdawczych”, od października do grudnia 2023 r. 19 ; 

–spotkania Komisji Europejskiej z przedsiębiorstwami i innymi zainteresowanymi stronami na początku lutego 2025 r.;

–w maju i listopadzie 2024 r. Komisja Europejska zorganizowała również odrębne działania zainteresowanych stron, w tym dwa duże hybrydowe fora zainteresowanych stron poświęcone CSRD, w których wzięło udział ponad 400 uczestników osobiście i ponad 3 000 uczestników wirtualnie;

–Komisja Europejska otrzymała bardzo dużą liczbę pism i szczegółowych analiz od wszystkich rodzajów zainteresowanych stron (od przedsiębiorstw po inwestorów, banki, organizacje społeczeństwa obywatelskiego, organizacje pozarządowe, izby handlowe i administracje krajowe państw członkowskich).

•Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

•Ocena skutków

•Sprawność regulacyjna i uproszczenie

•Prawa podstawowe

4.WPŁYW NA BUDŻET

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

•Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

–w pkt 1 zastępuje się art. 26a ust. 3 dyrektywy w sprawie badania sprawozdań finansowych w celu skreślenia terminów przyjęcia przez Komisję standardów atestacji dającej ograniczoną pewność oraz uchylenia upoważnienia Komisji do przyjmowania standardów atestacji dającej wystarczającą pewność wraz z powiązanymi odniesieniami;

–w pkt 2 zastępuje się art. 48a akapit drugi dyrektywy w sprawie badania sprawozdań finansowych w celu skorygowania błędu w odniesieniu do standardów atestacji dającej ograniczoną pewność.

–w pkt 1 zmienia się w art. 1 ust. 3 dyrektywy o rachunkowości wielkość jednostki, która ma zostać objęta zakresem sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, jeżeli jednostka ta jest instytucją kredytową lub zakładem ubezpieczeń, w celu odzwierciedlenia zmian wielkości jednostek objętych zakresem art. 19a (tj. dużych jednostek zatrudniających średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym);

–w pkt 1 doprecyzowuje się również brzmienie art. 1 ust. 4 dyrektywy o rachunkowości, dodając informację, że Europejski Instrument Stabilności Finansowej (EFSF) ustanowiony na mocy umowy ramowej EFSF nie podlega sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju;

–w pkt 2 zmienia się art. 19a dyrektywy o rachunkowości przez:

·ograniczenie obowiązku sporządzania i publikowania jednostkowej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju wyłącznie do dużych jednostek zatrudniających średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym;

·wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym państwa członkowskie są zobowiązane do zapewnienia, aby do celów przekazywania informacji na temat zrównoważonego rozwoju zgodnie z wymogami dyrektywy o rachunkowości – i bez uszczerbku dla unijnych wymogów dotyczących przeprowadzania procesu należytej staranności – jednostki nie pozyskiwały od jednostek w swoim łańcuchu wartości zatrudniających średnio nie więcej niż 1 000 pracowników w roku obrotowym jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, które mają zostać przyjęte na podstawie art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze. Jednostki zgłaszające informacje na temat swojego łańcucha wartości zgodnie z tym wymogiem należy uznać za spełniające wymogi sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju;

·usunięcie możliwości składania sprawozdań przez MŚP notowane na rynku regulowanym w oparciu o bardziej proporcjonalny zestaw standardów oraz skreślenie dwuletniego zwolnienia ze sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju w przypadku MŚP notowanych na rynku regulowanym, aby odzwierciedlić wyłączenie tych przedsiębiorstw z zakresu sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju;

–w pkt 3 dodaje się art. 19b, aby umożliwić dużym jednostkom zatrudniającym średnio ponad 1 000 pracowników i uzyskującym przychody netto ze sprzedaży nieprzekraczające 450 000 000 EUR w roku obrotowym ujawnianie informacji, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) 2020/852, w bardziej elastyczny sposób;

–w pkt 4 zmienia się art. 29a dyrektywy o rachunkowości przez:

·ograniczenie obowiązku sporządzania i publikowania skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju wyłącznie do jednostek dominujących dużej grupy zatrudniającej średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym w ujęciu skonsolidowanym;

·wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym państwa członkowskie są zobowiązane do zapewnienia, aby do celów przekazywania informacji na temat zrównoważonego rozwoju zgodnie z wymogami dyrektywy o rachunkowości – i bez uszczerbku dla unijnych wymogów dotyczących przeprowadzania procesu należytej staranności – jednostki nie pozyskiwały od jednostek w swoim łańcuchu wartości zatrudniających średnio nie więcej niż 1 000 pracowników w roku obrotowym jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, które mają zostać przyjęte na podstawie art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze. Jednostki zgłaszające informacje na temat swojego łańcucha wartości zgodnie z tym wymogiem należy uznać za spełniające wymogi sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju;

–w pkt 5 dodaje się art. 29aa, aby umożliwić dużym jednostkom zatrudniającym średnio ponad 1 000 pracowników i uzyskującym – w ujęciu skonsolidowanym – przychody netto ze sprzedaży nieprzekraczające 450 000 000 EUR w roku obrotowym ujawnianie informacji, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) 2020/852, w bardziej elastyczny sposób;

–w pkt 6 zmienia się art. 29b dyrektywy o rachunkowości przez:

·uchylenie upoważnienia Komisji do przyjmowania standardów sektorowych w drodze aktów delegowanych;

·określenie, że standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju nie mogą przewidywać ujawniania informacji, które wymagałoby od jednostek pozyskiwania od jednostek w ich łańcuchu wartości zatrudniających średnio nie więcej niż 1 000 pracowników w roku obrotowym jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje ujawniane zgodnie ze standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania, które mają zostać przyjęte na podstawie art. 29ca;

–w pkt 7 skreśla się art. 29c dyrektywy o rachunkowości dotyczący upoważnienia Komisji do przyjęcia bardziej proporcjonalnego zestawu standardów dla MŚP notowanych na rynku regulowanym, aby odzwierciedlić wyłączenie tych przedsiębiorstw z zakresu sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju;

–w pkt 8 dodaje się do dyrektywy o rachunkowości nowy art. 29ca, który uprawnia Komisję do przyjęcia aktów delegowanych w celu ustanowienia standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania przez jednostki nieobjęte zakresem stosowania. Standardy te muszą być proporcjonalne i odpowiednie do zdolności i charakterystyki tych jednostek oraz do skali i złożoności ich działalności. W miarę możliwości muszą one również określać strukturę, jaką należy stosować, aby przekazywać te informacje;

–w pkt 9 zastępuje się art. 29d dyrektywy o rachunkowości w celu doprecyzowania, że do czasu przyjęcia rozporządzenia delegowanego w sprawie znakowania sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju jednostki nie są zobowiązane do znakowania swojej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju;

–w pkt 10 zastępuje się art. 33 ust. 1 dyrektywy o rachunkowości w celu doprecyzowania, że wspólna odpowiedzialność członków organów administrujących, zarządzających i nadzorujących jednostki w odniesieniu do cyfryzacji sprawozdania z działalności ogranicza się do jego publikacji w jednolitym formacie elektronicznym, w tym do cyfrowego znakowania;

–w pkt 11 zmienia się art. 34 dyrektywy o rachunkowości przez:

·skreślenie odniesienia do art. 29c w art. 34 ust. 1 w celu odzwierciedlenia zniesienia standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju dla MŚP notowanych na rynku regulowanym;

·dodanie ust. 2a, który stanowi, że dostawcy usług atestacyjnych sporządzają swoją opinię atestacyjną przy uwzględnieniu spoczywającego na jednostkach obowiązku, zgodnie z którym nie powinny one pozyskiwać od jednostek w ich łańcuchu wartości, zatrudniających średnio nie więcej niż 1 000 pracowników w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania;

–w pkt 12 zmienia się art. 40a ust. 1 dyrektywy o rachunkowości przez:

·ograniczenie wielkości jednostki zależnej, która ma zostać objęta zakresem art. 40a, do kryteriów dotyczących dużych jednostek zdefiniowanych w art. 3 ust. 4 dyrektywy o rachunkowości;

·zwiększenie progu przychodów netto ze sprzedaży dla oddziału, który ma zostać objęty zakresem art. 40a, z 40 mln EUR do 50 mln EUR, aby dostosować go do progu obrotów dla dużych jednostek;

·zwiększenie progu przychodów netto ze sprzedaży dla jednostki z państwa trzeciego, która ma zostać objęta zakresem art. 40a, ze 150 mln EUR uzyskanych w Unii do 450 mln EUR;

–w pkt 13 zmienia się art. 49 dyrektywy o rachunkowości, aby upoważnić Komisję do ustanowienia przepisów uzupełniających system sprawozdawczości w odniesieniu do działalności, która jest jedynie częściowo zgodna z systematyką.

–w pkt 1 lit. a) skreśla się art. 5 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) CSRD w celu odzwierciedlenia wyłączenia z zakresu stosowania niektórych jednostek w ramach pierwszej fali;

–w pkt 1 lit. b) ppkt (i) zastępuje się art. 5 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) pkt (i) CSRD w celu doprecyzowania, które jednostki będą podlegać jednostkowej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju w ramach drugiej fali, tj. duże jednostki zatrudniające średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym;

–w pkt 1 lit. b) ppkt (ii) zastępuje się art. 5 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) pkt (ii) CSRD w celu doprecyzowania, które jednostki będą podlegać skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju w ramach drugiej fali, tj. jednostki dominujące dużych grup zatrudniających średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym w ujęciu skonsolidowanym;

–w pkt 1 lit. c) uchyla się art. 5 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) CSRD, aby odzwierciedlić wyłączenie z zakresu stosowania MŚP notowanych na rynku regulowanym;

–w pkt 2 lit. a) skreśla się art. 5 ust. 2 akapit trzeci lit. a) CSRD, aby odzwierciedlić wyłączenie z zakresu stosowania niektórych emitentów w ramach pierwszej fali;

–w pkt 2 lit. b) ppkt (i) zastępuje się art. 5 ust. 2 akapit trzeci lit. b) pkt (i) CSRD w celu doprecyzowania, którzy emitenci będą podlegać jednostkowej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju w ramach drugiej fali, tj. emitenci, którzy są dużymi jednostkami zatrudniającymi średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym;

–w pkt 2 lit. b) pkt (ii) zastępuje się art. 5 ust. 2 akapit trzeci lit. b) pkt (ii) CSRD w celu doprecyzowania, którzy emitenci będą podlegać skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju w ramach drugiej fali, tj. emitenci, którzy są jednostkami dominującymi dużych grup zatrudniających średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym w ujęciu skonsolidowanym;

–w pkt 2 lit. c) uchyla się art. 5 ust. 2 akapit trzeci lit. c) CSRD, aby odzwierciedlić wyłączenie z zakresu stosowania emitentów, którzy są MŚP.

W art. 4 zmienia się dyrektywę (UE) 2024/1760 (dyrektywa w sprawie należytej staranności przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju, „CSDDD”) w odniesieniu do następujących głównych kwestii: rozszerzenie zakresu maksymalnej harmonizacji, ukierunkowanie należytej staranności, co do zasady, na bezpośrednich partnerów biznesowych, zniesienie obowiązku zakończenia relacji biznesowych jako środka ostatecznego, ograniczenie pojęcia „interesariusz” i dalsze ograniczenie etapów procesu należytej staranności, które wymagają zaangażowania interesariuszy, wydłużenie odstępów czasu, w których przedsiębiorstwa muszą regularnie monitorować adekwatność i skuteczność środków należytej staranności, doprecyzowanie zasad dotyczących kar pieniężnych i usunięcie minimalnego limitu kar, usunięcie aspektów klauzuli dotyczącej odpowiedzialności cywilnej i przepisów dotyczących powództw przedstawicielskich, zmiana przepisów dotyczących wdrażania planów transformacji klimatycznej, skreślenie klauzuli przeglądowej dotyczącej usług finansowych oraz przyspieszenie przyjęcia przez Komisję pierwszego zestawu (ogólnych) wytycznych wykonawczych. W szczególności:

–w pkt 1 zastępuje się art. 1 ust. 1 lit. c) CSDDD w celu dostosowania opisu przedmiotu dyrektywy do zmian proponowanych w art. 22 ust. 1 dotyczących wdrażania planów transformacji na rzecz łagodzenia zmiany klimatu;

–w pkt 2 zastępuje się art. 3 ust. 1 lit. n) CSDDD dotyczący definicji interesariuszy w celu ograniczenia zakresu pojęcia „interesariusz” przez uproszczenie definicji i ograniczenie jej do pracowników i ich przedstawicieli oraz do osób i społeczności, na których prawa lub interesy „bezpośrednio” wpływają (w przypadku rzeczywistych niekorzystnych skutków) lub mogą wpływać (w przypadku potencjalnych niekorzystnych skutków) produkty, usługi i działalność przedsiębiorstwa, jego jednostek zależnych i jego partnerów biznesowych. Obejmuje to na przykład osoby lub społeczności w sąsiedztwie zakładów obsługiwanych przez partnerów biznesowych, gdy bezpośrednio dotyka je zanieczyszczenie (np. wyciek ropy naftowej lub szkodliwe emisje), lub ludność rdzenną, na której prawo do gruntów lub zasobów bezpośrednio wpływa sposób, w jaki partner biznesowy nabywa, rozwija lub w inny sposób wykorzystuje grunty, lasy lub wody;

–w pkt 3 zastępuje się art. 4 CSDDD dotyczący poziomu harmonizacji w celu rozszerzenia zakresu maksymalnej harmonizacji na kilka dodatkowych przepisów dyrektywy, które regulują podstawowe aspekty procesu należytej staranności. Obejmuje to w szczególności obowiązek identyfikacji, obowiązki w zakresie przeciwdziałania niekorzystnym skutkom, które zostały lub powinny były zostać zidentyfikowane, oraz obowiązek zapewnienia mechanizmu składania skarg i powiadamiania. We wniosku uznano jednak również, że istnieją prawne granice tego, co można w pełni zharmonizować w międzysektorowej dyrektywie ramowej dotyczącej ochrony socjalnej i ochrony środowiska, która zasadniczo określa ogólny proces wdrażania spoczywającego na przedsiębiorstwach obowiązku dochowania należytej staranności w odniesieniu do niekorzystnych skutków związanych z działalnością gospodarczą. Rozszerzenie maksymalnej harmonizacji poza ten zakres mogłoby zagrozić prawom człowieka – w tym prawom pracowniczym – i normom środowiskowym, zarówno istniejącym, jak i wymagającym opracowania, na przykład w celu przeciwdziałania pojawiającym się zagrożeniom związanym z nowymi produktami lub usługami, podczas gdy praktyczne korzyści byłyby bardzo ograniczone. W przypadku gdy państwa członkowskie przeciwdziałają takim zagrożeniom, w szczególności w obszarach, w których Unia ma ograniczone kompetencje, na przykład w obszarze prawa pracy, nie należy im tego uniemożliwiać, jeżeli uznają to za konieczne do uregulowania sposobu stosowania obowiązku dochowania należytej staranności w określonych okolicznościach;

–w pkt 4 zmienia się art. 8 CSDDD dotyczący identyfikowania i oceny rzeczywistych i potencjalnych niekorzystnych skutków przez zastąpienie ust. 2 lit. b) i ust. 4 oraz dodanie nowych ust. 2a i 5 dotyczących łańcucha działalności:

·w celu ograniczenia środków należytej staranności, co do zasady, do własnej działalności przedsiębiorstw, działalności ich jednostek zależnych oraz, jeżeli jest to związane z ich łańcuchami działalności, działalności ich bezpośrednich partnerów biznesowych. W związku z tym, jeżeli chodzi o relacje biznesowe, przedsiębiorstwa – po sporządzeniu katalogu swoich łańcuchów wartości – byłyby zobowiązane do przeprowadzenia szczegółowej oceny wyłącznie na poziomie bezpośrednich partnerów biznesowych. Jednocześnie we wniosku uznano, że mogą wystąpić sytuacje, w których przedsiębiorstwa muszą spojrzeć poza granice swojego bezpośredniego partnera biznesowego, a mianowicie wtedy, gdy posiadają wiarygodne informacje wskazujące na wystąpienie niekorzystnego skutku na poziomie pośredniego partnera biznesowego. Może mieć to miejsce na przykład w przypadku, gdy struktura relacji biznesowych nie ma uzasadnienia ekonomicznego i pozwala przypuszczać, że wybrano ją w celu usunięcia bezpośredniego dostawcy prowadzącego szkodliwe działania z zakresu kompetencji przedsiębiorstwa, gdy przedsiębiorstwo otrzymało skargę lub zna wiarygodne doniesienia organizacji pozarządowych lub mediów na temat szkodliwych działań na poziomie pośredniego dostawcy lub wie o przeszłych incydentach z udziałem dostawcy, lub gdy przedsiębiorstwo za pośrednictwem swoich kontaktów biznesowych wie o problemach w określonym miejscu (np. na obszarze objętym konfliktem). W takich przypadkach przedsiębiorstwa powinny być zobowiązane do przeprowadzenia szczegółowej oceny sytuacji. W przypadku gdy taka ocena potwierdzi prawdopodobieństwo wystąpienia lub wystąpienie niekorzystnego skutku, należy uznać, że niekorzystny skutek został zidentyfikowany. Ponadto przedsiębiorstwo powinno dążyć do zapewnienia, aby jego kodeks postępowania – stanowiący część jego polityki należytej staranności i określający oczekiwania co do tego, w jaki sposób należy chronić prawa człowieka, w tym prawa pracownicze, i środowisko w ramach działalności gospodarczej – był przestrzegany w całym łańcuchu działalności (umowy kaskadowe). Jest to zgodne z podejściem przyjętym w niemieckiej ustawie o łańcuchach dostaw (Lieferkettensorgfaltspflicht-Gesetz), która zawiera podobne przepisy w odniesieniu zarówno do skoncentrowania się na bezpośrednich dostawcach, jak i do sposobów rozszerzenia należytej staranności w świetle dostępnych informacji. Przedsiębiorstwo powinno również uwzględnić środki wsparcia dla MŚP; oraz

·w celu dalszego ograniczenia efektu „skapywania” obowiązków na przedsiębiorstwa zatrudniające mniej niż 500 pracowników (tj. MŚP i małe spółki o średniej kapitalizacji) przez ograniczenie ilości informacji, które mogą być wymagane w ramach sporządzania katalogu łańcucha wartości przez duże przedsiębiorstwa, do informacji określonych w standardzie VSME dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, chyba że konieczne są dodatkowe informacje, na przykład ze względu na to, że standardy nie obejmują istotnego wpływu, oraz gdy takich informacji nie można racjonalnie pozyskać w inny sposób;

–w pkt 5 i 6 zastępuje się odpowiednio art. 10 ust. 6 i art. 11 ust. 7 CSDDD w odniesieniu do zakończenia współpracy, w celu zniesienia obowiązku zakończenia relacji biznesowych zarówno w przypadku rzeczywistych, jak i potencjalnych niekorzystnych skutków. Przedsiębiorstwa mogą znaleźć się w sytuacjach, w których ich produkcja jest w dużym stopniu uzależniona od komponentów pochodzących od jednego lub kilku konkretnych dostawców. Jednocześnie w przypadku gdy działalność gospodarcza takiego dostawcy jest powiązana z dotkliwymi niekorzystnymi skutkami, na przykład z pracą dzieci lub poważnymi szkodami dla środowiska, a przedsiębiorstwo bezskutecznie wyczerpało wszystkie środki należytej staranności w celu przeciwdziałania tym skutkom, przedsiębiorstwo, jako rozwiązanie ostateczne, powinno zawiesić relacje biznesowe, kontynuując jednocześnie współpracę z dostawcą w celu znalezienia rozwiązania, w miarę możliwości wykorzystując wszelką zwiększoną siłę nacisku wynikającą z zawieszenia;

–w pkt 7 zmienia się art. 13 dotyczący konstruktywnej współpracy z interesariuszami przez zmianę ust. 3 lit. a) i skreślenie lit. c) i e) w celu doprecyzowania, że przedsiębiorstwa są zobowiązane do współpracy wyłącznie z „odpowiednimi” interesariuszami, co tym samym pozwala podkreślić, że przedsiębiorstwa nie muszą konsultować się z każdą możliwą grupą interesariuszy, ale mogą ograniczyć się do tych interesariuszy, którzy mają związek z konkretnym etapem prowadzonego procesu należytej staranności (np. do osób, których to dotyczy, przy opracowywaniu środka zaradczego). Ponadto proponowane zmiany jeszcze bardziej ograniczają etapy procesu należytej staranności, na których przedsiębiorstwa są zobowiązane do współpracy z interesariuszami;

–w pkt 8 zmienia się art. 15 CSDDD dotyczący monitorowania w celu wydłużenia odstępów czasu, w których przedsiębiorstwa muszą regularnie oceniać adekwatność i skuteczność środków należytej staranności, z jednego roku do pięciu lat. Przyczyni się to do znacznego zmniejszenia obciążeń nie tylko dla przedsiębiorstw objętych zakresem dyrektywy, lecz także dla ich partnerów biznesowych, często MŚP, do których mogą ostatecznie trafiać wnioski o udzielenie (szczegółowych) informacji w ramach tych działań monitorujących. Jednocześnie we wniosku uznano, że relacje biznesowe oraz ryzyko i skutki wynikające z działalności objętej takimi relacjami biznesowymi mogą zmieniać się w czasie, niekiedy nawet w krótkim okresie. Ponadto środki zastosowane w celu przeciwdziałania potencjalnym lub rzeczywistym skutkom mogą okazać się niewystarczające lub nieskuteczne w oparciu o doświadczenia zdobyte podczas ich wdrażania, a oznaki wskazujące na to mogą pojawić się przed terminem kolejnej regularnej oceny. W związku z tym przedsiębiorstwo powinno w takich sytuacjach przeprowadzać oceny ad hoc;

–w pkt 9 zmienia się art. 19 ust. 3 CSDDD w celu zobowiązania Komisji do udostępnienia ogólnych wytycznych zawierających praktyczne wytyczne i najlepsze praktyki dotyczące sposobu dochowania należytej staranności zgodnie z przedmiotową dyrektywą w terminie sześciu miesięcy;

–w pkt 10 zmienia się art. 22 ust. 1 dotyczący planów transformacji przedsiębiorstw na rzecz łagodzenia zmiany klimatu w celu zapewnienia większej jasności prawa i dostosowania CSDDD do systemu sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju przewidzianego w CSRD. W szczególności we wniosku wprowadza się zmianę dotyczącą wymogu wdrożenia planu transformacji na rzecz łagodzenia zmiany klimatu. We wniosku doprecyzowano, że plan ten powinien obejmować planowane i podjęte działania wykonawcze. Przyjęcie planu, a także jego opracowywanie i późniejsze aktualizowanie, nadal podlegają nadzorowi administracyjnemu;

–w pkt 11 zastępuje się art. 27 ust. 4 w odniesieniu do nakładania kar pieniężnych w ramach egzekwowania na drodze publicznoprawnej. W art. 27 w obecnym brzmieniu wyjaśniono już, że „[p]rzy podejmowaniu decyzji o ewentualnym nałożeniu kar, a w przypadku decyzji o ich nałożeniu, przy określaniu ich charakteru i odpowiedniego poziomu” należy odpowiednio uwzględnić szereg czynników, które determinują ciężar naruszenia (w szczególności charakter, wagę i czas trwania naruszenia oraz dotkliwość skutków wynikających z tego naruszenia), oraz to, czy występują okoliczności łagodzące (np. dokonane inwestycje i wszelkie udzielone ukierunkowane wsparcie) lub obciążające (np. ponowne popełnienie naruszenia). Ponadto przepis ten stanowi, że wszelkie nałożone kary muszą być „skuteczne, proporcjonalne i odstraszające”. Jest to zgodne z podobnymi przepisami zawartymi w innych aktach prawnych UE, na przykład w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych. Chociaż przedmiotowa dyrektywa nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku ustalenia maksymalnej wysokości kar pieniężnych (tj. „limitu”), stanowi ona, że w przypadku gdy państwa członkowskie mimo to podejmą taką decyzję, taki limit „wynosi co najmniej 5 % osiągniętych przez przedsiębiorstwo przychodów netto ze sprzedaży w skali światowej”. Celem wprowadzenia tego przepisu było zapewnienie równych warunków działania w Unii przez uniknięcie sytuacji, w której państwa członkowskie ustalałyby limit na poziomie, który podważałby skuteczność i odstraszający charakter wszelkich kar pieniężnych nakładanych na przedsiębiorstwa podlegające ich jurysdykcji. Przepis ten doprowadził jednak do powstania niejasności. W szczególności, chociaż taki limit nie mówi nic o karach pieniężnych nałożonych w konkretnym przypadku, jest on czasami błędnie rozumiany jako minimalna wysokość kar pieniężnych. Aby wyjaśnić tę sytuację, proponowane zmiany w różny sposób odnoszą się do kwestii równych warunków działania, mianowicie przez powierzenie Komisji zadania opracowania wytycznych dotyczących nakładania kar pieniężnych (jest to instrument, który istnieje również w innych obszarach, np. w prawie konkurencji i w obszarze ochrony danych) we współpracy z państwami członkowskimi oraz przez zakazanie państwom członkowskim ustalania limitu kar pieniężnych, który uniemożliwiałby organom nadzorczym nakładanie kar zgodnie z czynnikami i zasadami określonymi w art. 27 ust. 1 i 2. Ponadto we wniosku skreślono wymóg, że kara pieniężna musi być proporcjonalna do osiągniętych przez przedsiębiorstwo przychodów netto ze sprzedaży w skali światowej;

–w pkt 12 zmienia się art. 29 CSDDD w odniesieniu do odpowiedzialności cywilnej przez skreślenie ust. 1, ust. 3 lit. d) i ust. 7 oraz przez zmianę ust. 2, 4 i 5:

·w celu usunięcia szczególnego, ogólnounijnego systemu odpowiedzialności przewidzianego w dyrektywie. Jednocześnie, zgodnie z głównym celem przedmiotowej dyrektywy, jakim jest zapewnienie ochrony osób poszkodowanych w zakresie praw człowieka i środowiska w wyniku działalności gospodarczej, w proponowanych zmianach utrzymano wymogi dotyczące skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, w tym prawo do pełnej rekompensaty, w przypadku gdy przedsiębiorstwo zostaje pociągnięte do odpowiedzialności za nieprzestrzeganie wymogów należytej staranności wynikających z przedmiotowej dyrektywy zgodnie z prawem krajowym oraz w przypadku gdy takie nieprzestrzeganie wymogów spowodowało szkodę, przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony przedsiębiorstw przed nadmierną rekompensatą;

·z uwagi na odmienne zasady i tradycje istniejące na szczeblu krajowym w zakresie dopuszczania wnoszenia powództw przedstawicielskich – w celu usunięcia szczególnego wymogu określonego w CSDDD w tym zakresie; oraz

·z tego samego powodu – przez skreślenie wymogu, zgodnie z którym państwa członkowskie muszą zapewnić, aby przepisy dotyczące odpowiedzialności miały nadrzędne, bezwzględnie obowiązujące zastosowanie w przypadkach, gdy prawem właściwym dla roszczeń w tym zakresie nie jest prawo krajowe danego państwa członkowskiego; oraz

–w pkt 13 uchyla się art. 36 ust. 1 CSDDD przez wykreślenie pierwszej klauzuli przeglądowej przedmiotowej dyrektywy, która to klauzula wymagałaby od Komisji przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, „nie później niż dnia 26 lipca 2026 r.”, sprawozdania na temat konieczności ustanowienia dodatkowych wymogów należytej staranności w zakresie zrównoważonego rozwoju dostosowanych do regulowanych przedsiębiorstw finansowych w odniesieniu do świadczenia usług finansowych i działalności inwestycyjnej oraz wariantów takich wymogów należytej staranności, a także ich skutków. Proponuje się wykreślenie tej klauzuli przeglądowej, ponieważ nie pozostawia ona czasu na uwzględnienie doświadczeń związanych z nowo ustanowionymi ogólnymi ramami należytej staranności.

Art. 6 stanowi, że niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2025/0045 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywy 2006/43/WE, 2013/34/UE, (UE) 2022/2464 i (UE) 2024/1760 w odniesieniu do niektórych wymogów dotyczących sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju i niektórych wymogów w zakresie należytej staranności przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50 i 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 20 ,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)W komunikacie z dnia 11 lutego 2025 r. zatytułowanym „Prostsza i szybsza Europa: komunikat dotyczący wdrażania i upraszczania” 21 Komisja Europejska nakreśliła wizję programu wdrażania i upraszczania, który zapewni szybką i odczuwalną poprawę sytuacji obywateli i przedsiębiorstw. Osiągnięcie tego celu wymaga nie tylko stopniowego podejścia, ale także odważnych działań ze strony Unii. Komisja, Parlament Europejski, Rada, organy państw członkowskich na wszystkich szczeblach i zainteresowane strony muszą współpracować, aby usprawnić i uprościć przepisy unijne, krajowe i regionalne oraz skuteczniej realizować polityki.

(2)W kontekście zobowiązania Komisji do zmniejszenia obciążeń sprawozdawczych i zwiększenia konkurencyjności konieczna jest zmiana dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE 22 , 2013/34/UE 23 , (UE) 2022/2464 24 i (UE) 2024/1760 25 , przy jednoczesnym utrzymaniu celów politycznych Europejskiego Zielonego Ładu 26 i Planu działania w zakresie finansowania zrównoważonego wzrostu gospodarczego 27 .

(3)W art. 26a ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE zobowiązano państwa członkowskie do zapewnienia, aby biegli rewidenci i firmy audytorskie przeprowadzali atestację sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju zgodnie ze standardami atestacji dającej ograniczoną pewność, które mają zostać przyjęte przez Komisję. W art. 26a ust. 3 tej dyrektywy zobowiązano Komisję do przyjęcia tych standardów do dnia 1 października 2026 r. Jednostki wyraziły obawy dotyczące pracy wykonywanej przez dostawców usług atestacyjnych oraz potrzebę zapewnienia elastyczności w uwzględnianiu szczególnych rodzajów ryzyka i rozwiązywaniu krytycznych problemów zidentyfikowanych w obszarach atestacji w zakresie zrównoważonego rozwoju. Aby umożliwić Komisji uwzględnienie tych obaw, należy zapewnić jej większą elastyczność w przyjmowaniu tych standardów. Do 2026 r. Komisja wyda ukierunkowane wytyczne dotyczące atestacji, w których objaśni niezbędne procedury, które dostawcy usług atestacyjnych mają stosować w ramach swojej usługi atestacyjnej dającej ograniczoną pewność przed przyjęciem standardów w drodze aktu delegowanego.

(4)W art. 26a ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2006/43/WE zobowiązano Komisję do przyjęcia standardów atestacji dającej wystarczającą pewność do dnia 1 października 2028 r., po przeprowadzeniu oceny wykonalności. Aby uniknąć wzrostu kosztów atestacji dla jednostek, należy znieść wymóg przyjęcia takich standardów atestacji dającej wystarczającą pewność.

(5)W art. 19a ust. 1 dyrektywy 2013/34/UE zobowiązano duże jednostki oraz małe i średnie jednostki, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE, z wyłączeniem mikrojednostek, do sporządzenia i opublikowania oświadczenia dotyczącego zrównoważonego rozwoju na poziomie indywidualnym. Aby zmniejszyć obciążenia sprawozdawcze spoczywające na jednostkach, obowiązek sporządzania i publikowania oświadczenia dotyczącego zrównoważonego rozwoju na poziomie indywidualnym należy ograniczyć do dużych jednostek zatrudniających średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym. Biorąc pod uwagę, że aby można było uznać jednostkę za dużą, musi ona spełnić co najmniej dwa z trzech kryteriów określonych w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2013/34/UE, oznacza to, że aby podlegać wymogom sprawozdawczym, jednostki muszą zatrudniać średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym i ich przychody netto ze sprzedaży muszą wynosić powyżej 50 mln EUR albo ich suma bilansowa musi wynosić powyżej 25 mln EUR.

(6)Należy osiągnąć równowagę między celami generowania danych a zmniejszeniem obciążeń administracyjnych. Sprawozdawczość w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym informacje, o których mowa w art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 28 , mająca zastosowanie do dużych jednostek zatrudniających średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym jest niezbędna do zrozumienia transformacji w kierunku gospodarki neutralnej dla klimatu. W świetle równowagi, którą należy osiągnąć między celami generowania danych a zmniejszeniem obciążeń administracyjnych, duże jednostki objęte nowym zakresem sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, których przychody netto ze sprzedaży nie przekraczają 450 000 000 EUR w roku obrotowym, powinny mieć możliwość ujawniania informacji, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) 2020/852, w bardziej elastyczny sposób. Komisja powinna być uprawniona do ustanawiania przepisów uzupełniających system sprawozdawczości dla tych jednostek. Należy w szczególności doprecyzować, że Komisja jest uprawniona do określenia systemu sprawozdawczości w odniesieniu do rodzajów działalności, które są jedynie częściowo zgodne z systematyką.

(7)Art. 1 ust. 3 dyrektywy 2013/34/UE stanowi, że instytucje kredytowe i zakłady ubezpieczeń, które są dużymi jednostkami lub małymi i średnimi jednostkami – z wyłączeniem mikrojednostek – których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE, podlegają wymogom dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określonym w tej dyrektywie, niezależnie od ich formy prawnej. Biorąc pod uwagę, że zakres jednostkowej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju należy ograniczyć do dużych jednostek zatrudniających średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym, ograniczenie zakresu powinno mieć również zastosowanie do instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń.

(8)Europejski Instrument Stabilności Finansowej (EFSF) ustanowiony na mocy umowy ramowej EFSF podlega wymogom dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określonym w dyrektywie 2013/34/UE, chociaż jest zwolniony z systemu sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju ustanowionego w dyrektywie 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 29 zgodnie z art. 8 tej dyrektywy. Mimo że EFSF jest dużą jednostką zarejestrowaną w formie prawnej wymienionej w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE, dysponuje on mandatem, tj. uprawnieniem do ochrony stabilności finansowej w Unii przez udzielanie tymczasowej pomocy finansowej państwom członkowskim, których walutą jest euro, który jest w dużej mierze podobny do mandatu Europejskiego Mechanizmu Stabilności (EMS), który nie podlega wymogom dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. Aby EFSF był traktowany w taki sam sposób jak EMS w odniesieniu do sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju oraz aby zapewnić spójność z systemem zwolnień przewidzianym w dyrektywie 2004/109/WE, EFSF powinien być zwolniony z systemu sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju przewidzianego w dyrektywie 2013/34/UE.

(9)W art. 19a ust. 3 dyrektywy 2013/34/UE zobowiązano jednostki do zgłaszania informacji na temat własnych operacji jednostki i jej łańcucha wartości. Konieczne jest zmniejszenie obciążenia sprawozdawczego spoczywającego na jednostkach w łańcuchu wartości, które nie są zobowiązane do składania własnych sprawozdań w zakresie zrównoważonego rozwoju. Zgodnie z wymogami dyrektywy 2013/34/UE i bez uszczerbku dla unijnych wymogów dotyczących przeprowadzania procesu należytej staranności jednostka sprawozdająca, do celów przekazywania informacji na temat zrównoważonego rozwoju na poziomie indywidualnym lub skonsolidowanym, nie powinna zatem pozyskiwać od jednostek w jej łańcuchu wartości, mających siedzibę w Unii lub poza Unią, które zatrudniają średnio maksymalnie 1 000 pracowników w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania przez jednostki, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. Jednostka sprawozdająca powinna jednak mieć możliwość gromadzenia od takich jednostek w swoim łańcuchu wartości wszelkich dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze. Jednostki przekazujące informacje na temat swojego łańcucha wartości zgodnie z tymi ograniczeniami należy uznać za spełniające obowiązek sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. Dostawcy usług atestacyjnych powinni sporządzać swoją opinię atestacyjną przy uwzględnieniu spoczywającego na jednostkach obowiązku, zgodnie z którym nie powinny one pozyskiwać od jednostek w ich łańcuchu wartości, zatrudniających średnio nie więcej niż 1 000 pracowników w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania przez jednostki, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. W tym celu Komisja powinna być uprawniona do przyjęcia aktu delegowanego w celu ustanowienia standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania przez jednostki, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. Standardy te powinny być proporcjonalne i odpowiednie do zdolności i charakterystyki tych jednostek oraz do skali i złożoności ich działalności. W miarę możliwości powinny one również określać strukturę, jaką należy stosować, aby przekazywać te informacje.

(10)W art. 29c ust. 1 dyrektywy 2013/34/UE zezwolono małym i średnim jednostkom, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE, małym i niezłożonym instytucjom oraz wewnętrznym zakładom ubezpieczeń i reasekuracji na przekazywanie informacji na temat zrównoważonego rozwoju zgodnie z ograniczonym zestawem standardów, które ma przyjąć Komisja. Biorąc pod uwagę, że małe i średnie jednostki, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE, powinny zostać wyłączone ze sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, należy znieść uprawnienie Komisji do przyjmowania aktów delegowanych w celu ustanowienia standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju dla tych małych i średnich jednostek.

(11)W art. 19a ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE zezwolono małym i średnim jednostkom, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE, na skorzystanie ze zwolnienia ze sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju przez pierwsze dwa lata stosowania tych wymogów. Biorąc pod uwagę, że małe i średnie jednostki powinny zostać wyłączone ze sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, należy skreślić przepis dopuszczający to dwuletnie zwolnienie.

(12)W art. 29a ust. 1 dyrektywy 2013/34/UE zobowiązano jednostki dominujące dużych grup do sporządzenia i opublikowania oświadczenia dotyczącego zrównoważonego rozwoju na poziomie skonsolidowanym. Aby zmniejszyć obciążenie sprawozdawcze tych jednostek dominujących, zakres tego obowiązku należy ograniczyć do jednostek dominujących dużych grup zatrudniających średnio ponad 1 000 pracowników, w ujęciu skonsolidowanym, w roku obrotowym.

(13)W art. 29b ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2013/34/UE uprawniono Komisję do przyjęcia sektorowych standardów sprawozdawczości w drodze aktów delegowanych, przy czym pierwszy zestaw takich standardów ma zostać przyjęty do dnia 30 czerwca 2026 r. Aby uniknąć wzrostu liczby wymaganych punktów danych, które jednostki powinny zgłaszać, należy znieść to uprawnienie. 

(14)W art. 29b ust. 4 dyrektywy 2013/34/UE określono wymóg, zgodnie z którym standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju nie mogą przewidywać ujawniania informacji, które wymagałoby od jednostek pozyskiwania od małych i średnich jednostek w ich łańcuchu wartości jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje ujawniane zgodnie ze standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju dla małych i średnich jednostek, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE. Biorąc pod uwagę, że małe i średnie jednostki, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE, powinny zostać wyłączone ze sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, oraz w celu zmniejszenia obciążenia sprawozdawczego jednostek w łańcuchu wartości, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju nie powinny przewidywać ujawniania informacji, które wymagałyby od jednostek pozyskiwania od jednostek w ich łańcuchu wartości, zatrudniających średnio nie więcej niż 1 000 pracowników w roku obrotowym, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje ujawniane zgodnie ze standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania przez jednostki, które nie są zobowiązane do własnej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(15)W art. 29d dyrektywy 2013/34/UE zobowiązano jednostki podlegające wymogom określonym w art. 19a i 29a tej dyrektywy do sporządzania ich sprawozdania z działalności lub, w stosownych przypadkach, skonsolidowanego sprawozdania z działalności w elektronicznym formacie raportowania określonym w art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/815 30 oraz do znakowania ich sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym informacji podlegających ujawnieniu, o których mowa w art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 31 , zgodnie z elektronicznym formatem raportowania, który ma zostać określony w tym rozporządzeniu delegowanym. Aby zapewnić jednostkom jasność, należy sprecyzować, że do czasu przyjęcia takich przepisów dotyczących znakowania w drodze tego rozporządzenia delegowanego jednostki nie powinny być zobowiązane do znakowania swojej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(16)Zgodnie z art. 33 ust. 1 dyrektywy 2013/34/UE członkowie organów administrujących, zarządzających i nadzorujących jednostki wspólnie odpowiadają za zapewnienie, by określone dokumenty były sporządzane i ogłaszane zgodnie z wymogami tej dyrektywy. Aby zapewnić jednostkom elastyczność i zmniejszyć ich obciążenie sprawozdawcze, należy sprecyzować, że wspólna odpowiedzialność członków organów administrujących, zarządzających i nadzorujących jednostki za zgodność z wymogami określonymi w art. 29d tej dyrektywy w odniesieniu do cyfryzacji sprawozdania z działalności ogranicza się do jego publikacji w jednolitym formacie elektronicznym, w tym do znakowania zawartej w nim sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(17)Zgodnie z art. 40a ust. 1 akapity czwarty i piąty dyrektywy 2013/34/UE jednostka zależna w Unii jednostki z państwa trzeciego uzyskującej w Unii przychody netto ze sprzedaży przekraczające 150 mln EUR lub, w przypadku braku takiej jednostki zależnej, oddział w Unii, który uzyskuje przychody netto ze sprzedaży przekraczające 40 mln EUR, muszą opublikować i udostępnić informacje na temat zrównoważonego rozwoju na poziomie grupy jednostki dominującej z państwa trzeciego. Aby zapewnić ściślejsze dostosowanie do kryteriów wykorzystywanych do określenia, które jednostki są objęte zakresem dyrektywy (UE) 2024/1760, próg przychodów netto ze sprzedaży jednostki z państwa trzeciego należy zwiększyć ze 150 000 000 EUR do 450 000 000 EUR. W celu zachowania spójności i zmniejszenia obciążeń należy dostosować wielkość jednostki zależnej i oddziału, które mają zostać objęte zakresem art. 40a. Wielkość jednostki zależnej powinna odpowiadać wielkości dużej jednostki, natomiast kryteria dotyczące przychodów netto ze sprzedaży oddziału należy zwiększyć z 40 000 000 EUR do 50 000 000 EUR, aby dostosować je do progu przychodów netto ze sprzedaży dużych jednostek.

(18)W art. 5 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy (UE) 2022/2464 określono daty, od których państwa członkowskie mają stosować wymogi dotyczące sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określone w dyrektywie 2013/34/UE, przy czym daty te różnią się w zależności od wielkości danej jednostki. Biorąc pod uwagę, że zakres wymogów dotyczących jednostkowej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju należy ograniczyć, tak aby obejmował jedynie duże jednostki zatrudniające średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym, oraz że należy odpowiednio ograniczyć zakres wymogów dotyczących skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, należy dostosować kryteria określania dat rozpoczęcia stosowania oraz skreślić odniesienie do małych i średnich jednostek, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE.

(19)W art. 5 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy (UE) 2022/2464 określono daty, od których państwa członkowskie mają stosować wymogi dotyczące sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określone w dyrektywie 2004/109/WE, przy czym daty te różnią się w zależności od wielkości danego emitenta. Biorąc pod uwagę, że zakres wymogów dotyczących jednostkowej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju należy ograniczyć, tak aby obejmował jedynie duże jednostki zatrudniające średnio ponad 1 000 pracowników w roku obrotowym, oraz że należy odpowiednio ograniczyć zakres wymogów dotyczących skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, należy dostosować kryteria określania dat rozpoczęcia stosowania oraz skreślić odniesienie do małych i średnich jednostek.

(20)W art. 4 ust. 1 dyrektywy (UE) 2024/1760 zakazano państwom członkowskim wprowadzania do prawa krajowego przepisów w dziedzinie objętej tą dyrektywą ustanawiających obowiązki dotyczące należytej staranności w zakresie praw człowieka i ochrony środowiska odbiegające od obowiązków ustanowionych w art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 tej dyrektywy. W celu zapewnienia, aby państwa członkowskie nie wykraczały poza tę dyrektywę, oraz aby uniknąć rozdrobnienia otoczenia regulacyjnego powodującego niepewność prawa i niepotrzebne obciążenia, zakres przepisów podlegających pełnej harmonizacji zawartych w dyrektywie (UE) 2024/1760 należy rozszerzyć na dodatkowe przepisy regulujące podstawowe aspekty procesu należytej staranności. Obejmuje to w szczególności obowiązek identyfikacji, obowiązki w zakresie przeciwdziałania niekorzystnym skutkom, które zostały lub powinny były zostać zidentyfikowane, obowiązki współpracy z interesariuszami w określonych przypadkach oraz obowiązek zapewnienia mechanizmu składania skarg i powiadamiania. Jednocześnie państwa członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia bardziej rygorystycznych lub bardziej szczegółowych przepisów dotyczących innych aspektów, w tym w celu przeciwdziałania pojawiającym się zagrożeniom związanym z nowymi produktami lub usługami.

(21)W art. 5 dyrektywy (UE) 2024/1760 zobowiązano państwa członkowskie do zapewnienia, aby duże przedsiębiorstwa powyżej określonej wielkości dochowywały należytej staranności w zakresie praw człowieka i środowiska opartej na analizie ryzyka. Aby zmniejszyć obciążenie przedsiębiorstw, które muszą wypełnić ten obowiązek, wymagana należyta staranność powinna zasadniczo ograniczać się do własnej działalności przedsiębiorstwa, działalności jego jednostek zależnych i działalności jego bezpośrednich partnerów biznesowych („poziom 1”). W związku z tym, jeżeli chodzi o relacje biznesowe, przedsiębiorstwa, po sporządzeniu katalogu swoich łańcuchów działalności, powinny być zobowiązane do przeprowadzania szczegółowych ocen wyłącznie w odniesieniu do bezpośrednich partnerów biznesowych. Przedsiębiorstwa powinny jednak spoglądać poza swoje bezpośrednie relacje biznesowe, jeżeli posiadają wiarygodne informacje wskazujące na wystąpienie niekorzystnego skutku na poziomie pośredniego partnera biznesowego. Wiarygodne informacje oznaczają obiektywne informacje, które pozwalają przedsiębiorstwu stwierdzić, że istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, że dane informacje są prawdziwe. Może tak być w przypadku, gdy dane przedsiębiorstwo otrzymało skargę lub znalazło się w posiadaniu informacji – na przykład za pośrednictwem wiarygodnych doniesień mediów lub doniesień organizacji pozarządowych, doniesień o niedawnych incydentach lub na podstawie powtarzających się problemów w określonych miejscach – dotyczących prawdopodobnej lub rzeczywistej szkodliwej działalności na poziomie pośredniego partnera biznesowego. W przypadku gdy przedsiębiorstwo posiada takie informacje, powinno przeprowadzić szczegółową ocenę. Przedsiębiorstwa powinny również przeprowadzać szczegółowe oceny w odniesieniu do niekorzystnych skutków występujących poza zakresem odpowiedzialności ich bezpośredniego partnera biznesowego, w przypadku gdy struktura tej relacji biznesowej nie ma uzasadnienia ekonomicznego i pozwala przypuszczać, że wybrano ją w celu usunięcia bezpośredniego dostawcy prowadzącego szkodliwe działania z zakresu kompetencji przedsiębiorstwa. W przypadku gdy szczegółowa ocena potwierdzi prawdopodobieństwo wystąpienia lub wystąpienie niekorzystnego skutku, należy uznać, że niekorzystny skutek został zidentyfikowany. Ponadto przedsiębiorstwa powinny dążyć do zapewnienia, aby ich kodeks postępowania – stanowiący część ich polityki należytej staranności i określający oczekiwania co do tego, w jaki sposób należy chronić prawa człowieka, w tym prawa pracownicze, i środowisko w ramach działalności gospodarczej – był przestrzegany w całym łańcuchu działalności zgodnie z umowami kaskadowymi i wsparciem MŚP.

(22)Aby ograniczyć efekt „skapywania” obowiązków na małe i średnie jednostki oraz małe spółki o średniej kapitalizacji, jeżeli chodzi o sporządzanie katalogu łańcucha wartości w celu identyfikacji niekorzystnych skutków, duże przedsiębiorstwa powinny ograniczyć wnioski o udzielenie informacji do informacji określonych w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29a dyrektywy (UE) 2013/34/UE, chyba że potrzebują dodatkowych informacji do sporządzenia katalogu i nie mogą pozyskać tych informacji w inny racjonalny sposób.

(23)Przedsiębiorstwa mogą znaleźć się w sytuacjach, w których ich produkcja jest w dużym stopniu uzależniona od komponentów pochodzących od jednego lub kilku konkretnych dostawców. Jednocześnie w przypadku gdy działalność gospodarcza takiego dostawcy jest powiązana z dotkliwymi niekorzystnymi skutkami, w tym z pracą dzieci lub poważnymi szkodami dla środowiska, a przedsiębiorstwo bezskutecznie wyczerpało wszystkie środki należytej staranności w celu przeciwdziałania tym skutkom, przedsiębiorstwo, jako rozwiązanie ostateczne, powinno zawiesić relacje biznesowe, kontynuując jednocześnie współpracę z dostawcą w celu znalezienia rozwiązania, w miarę możliwości wykorzystując wszelką zwiększoną siłę nacisku wynikającą z zawieszenia. 

(24)Aby zmniejszyć obciążenie przedsiębiorstw i zwiększyć proporcjonalność zaangażowania interesariuszy, przedsiębiorstwa powinny być zobowiązane do współpracy wyłącznie z pracownikami, ich przedstawicielami, w tym związkami zawodowymi, oraz osobami i społecznościami, na których prawa lub interesy mają lub mogą mieć bezpośredni wpływ produkty, usługi i działalność danego przedsiębiorstwa, jego jednostek zależnych i jego partnerów biznesowych oraz które są powiązane z konkretnym etapem przeprowadzanego procesu należytej staranności. Obejmuje to osoby lub społeczności w sąsiedztwie zakładów obsługiwanych przez partnerów biznesowych, gdy bezpośrednio dotyka je zanieczyszczenie, lub ludność rdzenną, na której prawo do gruntów lub zasobów bezpośrednio wpływa sposób, w jaki partner biznesowy nabywa, rozwija lub w inny sposób wykorzystuje grunty, lasy lub wody. Ponadto zaangażowanie interesariuszy powinno być wymagane wyłącznie w odniesieniu do niektórych etapów procesu należytej staranności, a mianowicie na etapie identyfikacji, podczas sporządzania (udoskonalonych) planów działania i podczas opracowywania środków zaradczych.

(25)Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne przedsiębiorstw, termin przyjęcia przez Komisję ogólnych wytycznych dotyczących należytej staranności należy przesunąć na dzień 26 lipca 2026 r. Jednocześnie termin rozpoczęcia stosowania dyrektywy (UE) 2024/1760 w odniesieniu do pierwszej grupy przedsiębiorstw należy odroczyć do dnia 26 lipca 2028 r. zgodnie z dyrektywą (UE) XXX/XXX 32 . Ten dwuletni okres powinien zapewnić przedsiębiorstwom wystarczająco dużo czasu na uwzględnienie praktycznych wytycznych i najlepszych praktyk zawartych w wytycznych Komisji przy wdrażaniu środków należytej staranności.

(26)Aby zapewnić lepsze dostosowanie dyrektywy (UE) 2024/1760 do systemu sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju określonego w dyrektywie (UE) 2022/2464, wymóg wdrożenia planu transformacji na rzecz łagodzenia zmiany klimatu należy zastąpić doprecyzowaniem, że spoczywający na przedsiębiorstwach obowiązek przyjęcia planu transformacji obejmuje wymienienie planowanych i podjętych działań wykonawczych. Przyjęcie planu, a także jego opracowywanie i późniejsze aktualizowanie, nadal podlegają nadzorowi administracyjnemu.

(27)W art. 27 ust. 1 dyrektywy (UE) 2024/1760 zobowiązano państwa członkowskie do ustanowienia kar, które mają być „skuteczne, proporcjonalne i odstraszające”. W art. 27 ust. 2 tej dyrektywy zobowiązano państwa członkowskie do tego, aby przy podejmowaniu decyzji o ewentualnym nałożeniu kar, a w przypadku decyzji o ich nałożeniu, przy określaniu ich charakteru i odpowiedniego poziomu, odpowiednio uwzględniły szereg czynników, które determinują ciężar naruszenia, oraz okoliczności łagodzące lub obciążające. W art. 27 ust. 4 tej dyrektywy zobowiązano państwa członkowskie do uzależnienia wszelkich nakładanych kar pieniężnych od przychodów netto ze sprzedaży danego przedsiębiorstwa w skali światowej. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że państwa członkowskie muszą już uwzględniać szereg czynników określonych w art. 27 ust. 2 tej dyrektywy, konieczność uzależnienia kar pieniężnych od przychodów netto ze sprzedaży danego przedsiębiorstwa w skali światowej jest zbędna. Aby jednak zapewnić równe warunki działania w całej Unii, państwom członkowskim należy zakazać wprowadzania do prawa krajowego limitu jakichkolwiek kar pieniężnych nakładanych na przedsiębiorstwa podlegające ich jurysdykcji, który to limit uniemożliwiałyby organom nadzorczym nakładanie kar zgodnie z czynnikami określonymi w art. 27 ust. 2. Ponadto, aby zharmonizować praktyki w zakresie egzekwowania w całej Unii, Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, powinna opracować wytyczne, aby pomóc organom nadzorczym w ustalaniu poziomu kar.

(28)Aby ograniczyć ewentualne ryzyko sporów sądowych związane ze zharmonizowanym systemem odpowiedzialności cywilnej przewidzianym w dyrektywie (UE) 2024/1760, należy usunąć szczególny, ogólnounijny system odpowiedzialności przewidziany obecnie w art. 29 ust. 1 tej dyrektywy. Jednocześnie, zgodnie z prawem zarówno międzynarodowym, jak i unijnym, państwa członkowskie powinny być zobowiązane do zapewnienia osobom poszkodowanym w wyniku niekorzystnego skutku skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz do zagwarantowania przysługującego im prawa do skutecznego środka prawnego, jak zapisano w art. 2 ust. 3 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, art. 8 Powszechnej deklaracji praw człowieka, art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencja z Aarhus) oraz w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić, aby w przypadku gdy przedsiębiorstwo zostaje pociągnięte do odpowiedzialności za nieprzestrzeganie wymogów należytej staranności określonych w dyrektywie (UE) 2024/1760 oraz w przypadku gdy takie nieprzestrzeganie wymogów spowodowało szkodę, osoby poszkodowane miały możliwość otrzymania pełnej rekompensaty, która powinna zostać przyznana zgodnie z zasadami skuteczności i równoważności, natomiast zrównoważenie tego za pomocą zabezpieczeń powinno zapobiec nadmiernej rekompensacie. Z uwagi na odmienne zasady i tradycje istniejące na szczeblu krajowym w zakresie dopuszczania wnoszenia powództw przedstawicielskich należy skreślić szczególny wymóg w tym zakresie zawarty w dyrektywie (UE) 2024/1760. Takie skreślenie pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich przepisów mającego zastosowanie prawa krajowego, które upoważniają związek zawodowy, pozarządową organizację działającą na rzecz praw człowieka lub środowiska, inną organizację pozarządową lub krajową instytucję praw człowieka do wniesienia powództwa w celu egzekwowania praw domniemanych osób poszkodowanych lub do wsparcia takiego powództwa wniesionego bezpośrednio przez taką osobę. Ponadto z tego samego powodu należy uchylić wymóg, zgodnie z którym państwa członkowskie muszą zapewnić, aby przepisy dotyczące odpowiedzialności miały nadrzędne, bezwzględnie obowiązujące zastosowanie w przypadkach, gdy prawem właściwym dla roszczeń w tym zakresie nie jest prawo krajowe danego państwa członkowskiego. Uchylenie tego wymogu nie ogranicza możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie, że przepisy prawa krajowego transponujące art. 29 dyrektywy (UE) 2024/1760 mają nadrzędne, bezwzględnie obowiązujące zastosowanie zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 w przypadkach, gdy prawem właściwym dla roszczeń w tym zakresie nie jest prawo krajowe żadnego z państw członkowskich.

(29)W art. 36 ust. 1 dyrektywy (UE) 2024/1760 zobowiązano Komisję do przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, nie później niż dnia 26 lipca 2026 r., sprawozdania na temat konieczności ustanowienia dodatkowych wymogów należytej staranności w zakresie zrównoważonego rozwoju dostosowanych do regulowanych przedsiębiorstw finansowych w odniesieniu do świadczenia usług finansowych i działalności inwestycyjnej oraz wariantów takich wymogów należytej staranności, a także ich skutków. Z uwagi na fakt, że ta klauzula przeglądowa nie pozostawia czasu na uwzględnienie doświadczeń związanych z nowo ustanowionymi ogólnymi ramami należytej staranności, należy ją skreślić.

(30)Ponieważ cele niniejszej dyrektywy nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary lub skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(31)Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2006/43/WE, dyrektywę 2013/34/UE, dyrektywę (UE) 2022/2464 i dyrektywę (UE) 2024/1760,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2006/43/WE

W dyrektywie 2006/43/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)art. 26a ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 48a w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy o standardy atestacji dającej ograniczoną pewność określające procedury, które biegły(-li) rewident(-ci) i firma(-y) audytorska(-ie) wykonują w celu sformułowania wniosków co do atestacji sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym procedury dotyczące planowania zlecenia, uwzględniania rodzajów ryzyka i reagowania na nie oraz określające rodzaje wniosków, jakie należy zawrzeć w sprawozdaniu z atestacji sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju lub, w odpowiednim przypadku, w sprawozdaniu z badania.

Komisja może przyjąć standardy atestacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jedynie w przypadku, gdy:

a)zostały opracowane z uwzględnieniem prawidłowej, należytej procedury, nadzoru publicznego i przejrzystości;

b)przyczyniają się do osiągnięcia wysokiego poziomu wiarygodności i jakości rocznej lub skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju; oraz

c)sprzyjają wspólnemu dobru Unii.”;

2)art. 48a ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 26a ust. 3, powierza się Komisji na czas nieokreślony.”.

Artykuł 2

Zmiany w dyrektywie 2013/34/UE

W dyrektywie 2013/34/UE wprowadza się następujące zmiany:

1)w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Środki koordynacyjne określone w art. 19a, 19b, 29a, 29aa, 29d, 30 i 33, art. 34 ust. 1 akapit drugi lit. aa), art. 34 ust. 2 i 3 oraz art. 51 niniejszej dyrektywy stosuje się również do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do następujących jednostek, niezależnie od ich formy prawnej, pod warunkiem że są one dużymi jednostkami, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym przekracza 1 000:”;

b)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Środków koordynacyjnych określonych w art. 19a, 29a i 29d nie stosuje się do Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej (EFSF) ustanowionego na mocy umowy ramowej EFSF ani do produktów finansowych wymienionych w art. 2 pkt 12 lit. b) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088*.

_____________________________________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2019/2088/oj).”;

2)w art. 19a wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Duże jednostki, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym przekracza 1 000, zawierają w swoim sprawozdaniu z działalności informacje niezbędne do zrozumienia wpływu jednostki na kwestie związane ze zrównoważonym rozwojem oraz informacje niezbędne do zrozumienia, w jaki sposób kwestie związane ze zrównoważonym rozwojem wpływają na rozwój, wyniki i sytuację jednostki.”;

b)w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i)akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„W stosownych przypadkach w informacjach, o których mowa w ust. 1 i 2, ujmuje się informacje na temat własnych operacji jednostki i jej łańcucha wartości, w tym jej produktów i usług, stosunków gospodarczych i łańcuchów dostaw. Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów przekazywania informacji na temat zrównoważonego rozwoju wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy jednostki nie pozyskiwały od jednostek w swoim łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym nie przekracza 1 000, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze. Uznaje się, że jednostki, które zgłaszają niezbędne informacje dotyczące łańcucha wartości bez pozyskiwania od jednostek w ich łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym nie przekracza 1 000, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze, wypełniły obowiązek zgłaszania informacji dotyczących łańcucha wartości określony w niniejszym ustępie.”;

(ii)dodaje się akapit w brzmieniu:

„Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla unijnych wymogów dotyczących prowadzenia przez jednostki procesu należytej staranności.”;

c)uchyla się ust. 6 i 7;

3)dodaje się art. 19b w brzmieniu:

„Artykuł 19b

Opcjonalna sprawozdawczość w zakresie systematyki prowadzona przez niektóre jednostki

1.    Państwa członkowskie zapewniają, aby na zasadzie odstępstwa od art. 8 rozporządzenia (UE) 2020/852 jednostki, o których mowa w art. 19a ust. 1 niniejszej dyrektywy, których przychody netto ze sprzedaży na dzień bilansowy nie przekraczają 450 000 000 EUR w roku obrotowym, stosowały ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.

2.    Jednostka, o której mowa w ust. 1, która twierdzi, że jej działalność jest powiązana z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo zgodnie z art. 3 i 9 rozporządzenia (UE) 2020/852, lub z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w tych przepisach, zawiera w swoim sprawozdaniu z działalności informacje na temat tego, w jaki sposób i w jakim stopniu prowadzona przez nią działalność jest powiązana ze wspomnianymi rodzajami działalności gospodarczej.

3.    W szczególności jednostka niefinansowa, która twierdzi, że jej działalność jest powiązana z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo zgodnie z art. 3 i 9 rozporządzenia (UE) 2020/852, ujawnia następujące wskaźniki:

a)część swojego obrotu pochodzącą z produktów lub usług związanych z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo na podstawie art. 3 i 9 tego rozporządzenia;

b)część swoich nakładów inwestycyjnych odpowiadającą aktywom lub procesom związanym z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo na podstawie art. 3 i 9 tego rozporządzenia.

Jednostka niefinansowa, która ujawnia wskaźniki, o których mowa w akapicie pierwszym, może ujawnić część swoich kosztów operacyjnych odpowiadającą aktywom lub procesom związanym z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo na podstawie art. 3 i 9 rozporządzenia (UE) 2020/852.

4.    W szczególności jednostka niefinansowa, która twierdzi, że jej działalność jest powiązana z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/852, ujawnia następujące wskaźniki:

a)część swojego obrotu pochodzącą z produktów lub usług związanych z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w art. 3 tego rozporządzenia;

b)część swoich nakładów inwestycyjnych odpowiadającą aktywom lub procesom związanym z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w art. 3 tego rozporządzenia.

Jednostka niefinansowa, która ujawnia wskaźniki, o których mowa w akapicie pierwszym, może ujawnić część swoich kosztów operacyjnych odpowiadającą aktywom lub procesom związanym z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/852.

5.    Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 49 niniejszej dyrektywy w celu uzupełnienia ust. 1, 2, 3 i 4 niniejszego artykułu, aby doprecyzować treść i sposób przedstawienia informacji, które mają być ujawniane na podstawie tych ustępów, w tym treść informacji dotyczących działalności gospodarczej, która spełnia jedynie niektóre kryteria określone w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/852, oraz metodykę, którą należy stosować, aby zapewnić zgodność z tymi ustępami, z uwzględnieniem specyfiki jednostek zarówno finansowych, jak niefinansowych, oraz technicznych kryteriów kwalifikacji ustanowionych na podstawie tego rozporządzenia.”;

4)w art. 29a wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Jednostki dominujące dużej grupy, w której na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym, w ujęciu skonsolidowanym, przekracza 1 000, ujmują w skonsolidowanym sprawozdaniu z działalności informacje niezbędne do zrozumienia wpływu grupy na kwestie związane ze zrównoważonym rozwojem oraz informacje niezbędne do zrozumienia wpływu kwestii związanych ze zrównoważonym rozwojem na rozwój, wyniki i sytuację grupy.”;

b)w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i)akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„W stosownych przypadkach w informacjach, o których mowa w ust. 1 i 2, ujmuje się informacje na temat własnych operacji grupy i jej łańcucha wartości, w tym jej produktów i usług, stosunków gospodarczych i łańcuchów dostaw. Państwa członkowskie zapewniają, aby do celów przekazywania informacji na temat zrównoważonego rozwoju wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy jednostki nie pozyskiwały od jednostek w swoim łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym nie przekracza 1 000, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze. Uznaje się, że jednostki, które zgłaszają niezbędne informacje dotyczące łańcucha wartości bez pozyskiwania od jednostek w ich łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym nie przekracza 1 000, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze, wypełniły obowiązek zgłaszania informacji dotyczących łańcucha wartości określony w niniejszym ustępie.”;

(ii)dodaje się akapit w brzmieniu:

„Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla unijnych wymogów dotyczących prowadzenia przez jednostki procesu należytej staranności.”;

5)dodaje się art. 29aa w brzmieniu:

„Artykuł 29aa

Opcjonalna sprawozdawczość w zakresie systematyki prowadzona przez niektóre jednostki dominujące

1.    Państwa członkowskie zapewniają, aby na zasadzie odstępstwa od art. 8 rozporządzenia (UE) 2020/852 jednostki dominujące, o których mowa w art. 29a ust. 1 niniejszej dyrektywy, których przychody netto ze sprzedaży na dzień bilansowy nie przekraczają – w ujęciu skonsolidowanym – 450 000 000 EUR w roku obrotowym, stosowały ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.

2.    Jednostka dominująca, o której mowa w ust. 1, która twierdzi, że jej działalność jest powiązana z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo zgodnie z art. 3 i 9 rozporządzenia (UE) 2020/852, lub z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w tych przepisach, zawiera w swoim sprawozdaniu z działalności informacje na temat tego, w jaki sposób i w jakim stopniu prowadzona przez nią działalność jest powiązana ze wspomnianymi rodzajami działalności gospodarczej.

3.    W szczególności niefinansowa jednostka dominująca, która twierdzi, że jej działalność jest powiązana z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo zgodnie z art. 3 i 9 rozporządzenia (UE) 2020/852, ujawnia następujące wskaźniki:

a)część swojego obrotu pochodzącą z produktów lub usług związanych z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo na podstawie art. 3 i 9 tego rozporządzenia;

b)część swoich nakładów inwestycyjnych odpowiadającą aktywom lub procesom związanym z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo na podstawie art. 3 i 9 tego rozporządzenia.

Niefinansowa jednostka dominująca, która ujawnia wskaźniki, o których mowa w akapicie pierwszym, może ujawnić część swoich kosztów operacyjnych odpowiadającą aktywom lub procesom związanym z działalnością gospodarczą, która kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo na podstawie art. 3 i 9 tego rozporządzenia.

4.    W szczególności niefinansowa jednostka dominująca, która twierdzi, że jej działalność jest powiązana z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/852, ujawnia następujące wskaźniki:

a)część swojego obrotu pochodzącą z produktów lub usług związanych z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w art. 3 tego rozporządzenia;

b)część swoich nakładów inwestycyjnych odpowiadającą aktywom lub procesom związanym z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w art. 3 tego rozporządzenia.

Niefinansowa jednostka dominująca, która ujawnia wskaźniki, o których mowa w akapicie pierwszym, może ujawnić część swoich kosztów operacyjnych odpowiadającą aktywom lub procesom związanym z działalnością gospodarczą, która spełnia jedynie niektóre wymogi określone w art. 3 tego rozporządzenia.

5.    Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 49 niniejszej dyrektywy w celu uzupełnienia ust. 1, 2, 3 i 4 niniejszego artykułu, aby doprecyzować treść i sposób przedstawienia informacji, które mają być ujawniane na podstawie tych ustępów, w tym treść informacji dotyczących działalności gospodarczej, która spełnia jedynie niektóre kryteria określone w art. 3 rozporządzenia (UE) 2020/852, oraz metodykę, którą należy stosować, aby zapewnić zgodność z tymi ustępami, z uwzględnieniem specyfiki jednostek zarówno finansowych, jak niefinansowych, oraz technicznych kryteriów kwalifikacji ustanowionych na podstawie niniejszego rozporządzenia.”;

6)w art. 29b wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 uchyla się akapity trzeci i czwarty;

b)ust. 4 akapit pierwszy zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:

„Standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju nie określają informacji podlegających ujawnieniu, które wymagałyby od jednostek pozyskiwania od jednostek w ich łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym nie przekracza 1 000, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje ujawniane zgodnie ze standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca.”;

7)uchyla się art. 29c;

8)dodaje się art. 29ca w brzmieniu:

„Artykuł 29ca

Standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania

1.    Aby ułatwić dobrowolne przekazywanie informacji na temat zrównoważonego rozwoju przez jednostki inne niż te, o których mowa w art. 19a ust. 1 i art. 29a ust. 1, Komisja do dnia [4 miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] r. przyjmie zgodnie z art. 49 akt delegowany uzupełniający niniejszą dyrektywę w celu ustanowienia standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dobrowolnego stosowania przez takie jednostki.

2.    Standardy sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, o których mowa w ust. 1, są proporcjonalne i odpowiednie do zdolności i charakterystyki jednostek, dla których zostały opracowane, oraz do skali i złożoności ich działalności. W miarę możliwości określają one również strukturę, jaką należy stosować, aby przedstawiać takie informacje na temat zrównoważonego rozwoju.”;

9)art. 29d otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 29d

Jednolity elektroniczny format raportowania

1.    Jednostki podlegające wymogom art. 19a niniejszej dyrektywy sporządzają swoje sprawozdanie z działalności w elektronicznym formacie raportowania określonym w art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/815* oraz znakują swoją sprawozdawczość w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym informacje podlegające ujawnieniu, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) 2020/852, zgodnie z elektronicznym formatem raportowania, który ma zostać określony w tym rozporządzeniu delegowanym. Do czasu przyjęcia takich przepisów dotyczących znakowania w drodze tego rozporządzenia delegowanego jednostki nie są zobowiązane do znakowania swojej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

2.    Jednostki dominujące podlegające wymogom art. 29a sporządzają swoje skonsolidowane sprawozdanie z działalności w elektronicznym formacie raportowania określonym w art. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/815 oraz znakują swoją sprawozdawczość w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym informacje podlegające ujawnieniu, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) 2020/852, zgodnie z elektronicznym formatem raportowania, który ma zostać określony w tym rozporządzeniu delegowanym. Do czasu przyjęcia takich przepisów dotyczących znakowania w drodze tego rozporządzenia delegowanego jednostki dominujące nie są zobowiązane do znakowania swojej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

_____________________________________________

* Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/815 z dnia 17 grudnia 2018 r. uzupełniające dyrektywę 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących specyfikacji jednolitego elektronicznego formatu sprawozdawczego (Dz.U. L 143 z 29.5.2019, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_del/2019/815/oj ).”;

10)art. 33 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Państwa członkowskie zapewniają, aby członkowie organów administrujących, zarządzających i nadzorujących jednostki – działający w ramach kompetencji przyznanych im na mocy przepisów prawa krajowego – wspólnie odpowiadali za zapewnienie, by następujące dokumenty były sporządzane i ogłaszane zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002, z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2019/815, ze standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju, o których mowa w art. 29b niniejszej dyrektywy, oraz z wymogami zawartymi w art. 29d niniejszej dyrektywy:

a)roczne sprawozdanie finansowe, sprawozdanie z działalności oraz – w przypadku gdy jest ono przedkładane oddzielnie – oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego; oraz

b)skonsolidowane sprawozdanie finansowe, skonsolidowane sprawozdanie z działalności oraz – w przypadku gdy jest ono przedkładane oddzielnie – skonsolidowane oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie zapewniają, aby członkowie organów administrujących, zarządzających i nadzorujących jednostki – działający w ramach kompetencji przyznanych im na mocy przepisów prawa krajowego – nie odpowiadali wspólnie za zapewnienie, by sprawozdanie z działalności lub, w stosownych przypadkach, skonsolidowane sprawozdanie z działalności było sporządzane zgodnie z art. 29d.”;

11)w art. 34 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 akapit drugi lit. aa) otrzymuje brzmienie:

„aa)w stosownych przypadkach wydają opinię na podstawie usługi atestacyjnej dającej ograniczoną pewność na temat zgodności sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju z wymogami niniejszej dyrektywy, w tym zgodności sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju ze standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju przyjętymi na podstawie art. 29b, procesu przeprowadzonego przez jednostkę w celu identyfikacji informacji przedstawionych zgodnie z tymi standardami sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju oraz zgodności z wymogiem znakowania sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju zgodnie z art. 29d, a także zgodności z wymogami sprawozdawczymi zawartymi w art. 8 rozporządzenia (UE) 2020/852;”;

b)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.    Państwa członkowskie zapewniają, aby opinia, o której mowa w ust. 1 akapit drugi lit. aa), była sporządzana przy pełnym uwzględnieniu spoczywającego na jednostkach obowiązku, zgodnie z którym nie powinny one pozyskiwać od jednostek w ich łańcuchu wartości, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym nie przekracza 1 000, jakichkolwiek informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29ca, z wyjątkiem dodatkowych informacji na temat zrównoważonego rozwoju, które są powszechnie wymieniane między jednostkami w danym sektorze.’;

12)w art. 40a ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Akapit pierwszy ma zastosowanie wyłącznie do dużych jednostek zależnych zdefiniowanych w art. 3 ust. 4 niniejszej dyrektywy.”;

b)akapity czwarty i piąty otrzymują brzmienie:

„Przepis, o którym mowa w akapicie trzecim, ma zastosowanie do oddziału wyłącznie w przypadku, gdy jednostka z państwa trzeciego nie posiada jednostki zależnej, o której mowa w akapicie pierwszym, oraz w przypadku gdy w poprzednim roku obrotowym oddział uzyskał przychody netto ze sprzedaży przekraczające próg, o którym mowa w art. 3 ust. 4 lit. b) niniejszej dyrektywy.

Akapity pierwszy i trzeci mają zastosowanie do jednostek zależnych lub oddziałów, o których mowa w tych akapitach, wyłącznie w przypadku, gdy jednostka z państwa trzeciego, na poziomie grupy lub, jeżeli nie ma to zastosowania, na poziomie indywidualnym, uzyskała w Unii przychody netto ze sprzedaży przekraczające 450 000 000 EUR za każde z ostatnich dwóch kolejnych lat obrotowych.”;

13)w art. 49 wprowadza się następujące zmiany:

a)dodaje się ust. 3c–3e w brzmieniu:

„3c.    Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 19b ust. 5, art. 29aa ust. 5 i art. 29ca, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy zmieniającej] r.

3d.    Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 19b ust. 5, art. 29aa ust. 5 i art. 29ca, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

3e.    Przed przyjęciem i podczas opracowywania aktów delegowanych na podstawie art. 19b ust. 5 i art. 29aa ust. 5 Komisja gromadzi wszelką niezbędną wiedzę specjalistyczną, w tym w drodze konsultacji z ekspertami należącymi do grupy ekspertów z państw członkowskich ds. zrównoważonego finansowania, o której mowa w art. 24 rozporządzenia (UE) 2020/852.”;

b)ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.    Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 13, art. 19b, art. 29aa, art. 29b, art. 29ca, art. 40b lub art. 46 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”.

Artykuł 3

Zmiany w dyrektywie (UE) 2022/2464

W art. 5 ust. 2 dyrektywy (UE) 2022/2464 wprowadza się następujące zmiany:

1)w akapicie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:

a)uchyla się lit. a);

b)w lit. b) wprowadza się następujące zmiany:

(i)ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i)do dużych jednostek, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym przekracza 1 000;”;

(ii)ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii)do jednostek dominujących dużej grupy, w której na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym, w ujęciu skonsolidowanym, przekracza 1 000;”;

c)uchyla się lit. c);

2)w akapicie trzecim wprowadza się następujące zmiany:

a)uchyla się lit. a);

b)w lit. b) wprowadza się następujące zmiany:

(i)ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i)do emitentów zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/109/WE, którzy są dużymi jednostkami w rozumieniu art. 3 ust. 4 dyrektywy 2013/34/UE, w których na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym przekracza 1 000;”;

(ii)ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii)do emitentów zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/109/WE, którzy są jednostkami dominującymi dużej grupy, w której na dzień bilansowy średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym, w ujęciu skonsolidowanym, przekracza 1 000.”;

c)uchyla się lit. c).

Artykuł 4

Zmiany w dyrektywie (UE) 2024/1760

W dyrektywie (UE) 2024/1760 wprowadza się następujące zmiany:

1)art. 1 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)spoczywającego na przedsiębiorstwach obowiązku przyjęcia planu transformacji na rzecz łagodzenia zmiany klimatu, w tym działań wykonawczych, służących zapewnieniu – w drodze starannego działania – zgodności modelu biznesowego i strategii biznesowej przedsiębiorstwa z transformacją w stronę gospodarki zrównoważonej oraz z celem polegającym na ograniczeniu globalnego ocieplenia do 1,5 °C zgodnie z porozumieniem paryskim.”;

2)art. 3 ust. 1 lit. n) otrzymuje brzmienie:

„n)»interesariusze« oznaczają pracowników przedsiębiorstwa, pracowników jego jednostek zależnych i pracowników jego partnerów biznesowych, działające w tych podmiotach związki zawodowe i przedstawicieli pracowników oraz osoby lub społeczności, na których prawa lub interesy mają lub mogą mieć bezpośredni wpływ produkty, usługi i działalność danego przedsiębiorstwa, jego jednostek zależnych i jego partnerów biznesowych, oraz upoważnionych przedstawicieli tych osób lub społeczności;”;

3)art. 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

Poziom harmonizacji

1.    Bez uszczerbku dla art. 1 ust. 2 i 3 państwa członkowskie nie wprowadzają do prawa krajowego przepisów w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą ustanawiających obowiązki dotyczące należytej staranności w zakresie praw człowieka i środowiska odbiegające od obowiązków ustanowionych w art. 6 i 8, art. 10 ust. 1–5, art. 11 ust. 1–6 i art. 14.

2.    Niezależnie od ust. 1 niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia państwom członkowskim wprowadzania do prawa krajowego bardziej rygorystycznych przepisów odbiegających od przepisów ustanowionych w artykułach innych niż art. 6 i 8, art. 10 ust. 1–5, art. 11 ust. 1–6 i art. 14 lub przepisów bardziej szczegółowych pod względem celu lub dziedziny, których dotyczą, w tym przez uregulowanie konkretnych produktów, usług lub sytuacji, w celu osiągnięcia innego poziomu ochrony praw człowieka, praw pracowniczych i praw socjalnych, środowiska lub klimatu.”;

4)w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)przeprowadzenia – w oparciu o sporządzony katalog, o którym mowa w lit. a) – szczegółowej oceny własnej działalności, działalności swoich jednostek zależnych oraz, jeżeli jest to związane z ich łańcuchami działalności, działalności swoich bezpośrednich partnerów biznesowych, w obszarach, w przypadku których stwierdzono największe prawdopodobieństwo wystąpienia niekorzystnych skutków i w przypadku których stwierdzono, że skutki te będą najdotkliwsze.”;

b)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.    W przypadku gdy przedsiębiorstwo posiada wiarygodne informacje pozwalające przypuszczać, że wystąpiły lub mogą wystąpić niekorzystne skutki na poziomie działalności pośredniego partnera biznesowego, przeprowadza ono szczegółową ocenę. Przedsiębiorstwo zawsze przeprowadza taką ocenę, gdy pośredni, a nie bezpośredni charakter relacji z partnerem biznesowym jest wynikiem sztucznej konstrukcji, która nie odzwierciedla realiów gospodarczych, ale wskazuje na obejście ust. 2 lit. b). W przypadku gdy ocena potwierdzi prawdopodobieństwo wystąpienia lub wystąpienie niekorzystnego skutku, uznaje się, że niekorzystny skutek został zidentyfikowany.

Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla uwzględniania przez przedsiębiorstwo dostępnych informacji na temat pośrednich partnerów biznesowych oraz tego, czy ci partnerzy biznesowi są w stanie przestrzegać przepisów i zasad określonych w kodeksie postępowania przedsiębiorstwa, przy wyborze bezpośredniego partnera biznesowego.

Niezależnie od akapitu pierwszego oraz niezależnie od tego, czy dostępne są wiarygodne informacje na temat pośrednich partnerów biznesowych, przedsiębiorstwo dąży do uzyskania od bezpośredniego partnera biznesowego gwarancji umownych, że zapewni on przestrzeganie kodeksu postępowania przedsiębiorstwa przez ustanowienie odpowiednich gwarancji umownych ze strony swoich partnerów biznesowych. Art. 10 ust. 2 lit. b) i e) stosuje się odpowiednio.”;

c)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Jeżeli informacje niezbędne do przeprowadzenia szczegółowej oceny przewidzianej w ust. 2 lit. b) i ust. 2a można pozyskać od różnych partnerów biznesowych, przedsiębiorstwo priorytetowo zwraca się o takie informacje, w uzasadnionych przypadkach, bezpośrednio do partnera biznesowego lub partnerów biznesowych, w przypadku których wystąpienie niekorzystnych skutków jest najbardziej prawdopodobne.”;

d)dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5.    Państwa członkowskie zapewniają, aby na potrzeby sporządzania katalogu, o którym mowa w ust. 2 lit. a), przedsiębiorstwa nie pozyskiwały od bezpośrednich partnerów biznesowych zatrudniających mniej niż 500 pracowników informacji wykraczających poza informacje określone w standardach do dobrowolnego stosowania, o których mowa w art. 29a dyrektywy 2013/34/UE.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku gdy do sporządzenia katalogu, o którym mowa w ust. 2 lit. a), niezbędne są dodatkowe informacje – z uwagi na oznaki wskazujące na prawdopodobne występowanie niekorzystnych skutków lub ze względu na to, że standardy nie obejmują odpowiednich skutków – oraz jeżeli takich dodatkowych informacji nie można racjonalnie pozyskać za pomocą innych środków, przedsiębiorstwo może zwrócić się do takiego partnera biznesowego o przedstawienie takich informacji.”;

5)art. 10 ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6.    Jeżeli chodzi o potencjalne niekorzystne skutki, o których mowa w ust. 1 i którym nie można było zapobiec ani których nie można było odpowiednio złagodzić za pomocą środków określonych w ust. 2, 4 i 5, przedsiębiorstwo, jako rozwiązanie ostateczne:

a)powstrzymuje się od nawiązywania nowych lub rozszerzania istniejących relacji z partnerem biznesowym, z którym lub z którego łańcuchem działalności wiąże się dany skutek;

b)jeżeli zezwala mu na to prawo regulujące jego relację z danym partnerem biznesowym, bez zbędnej zwłoki przyjmuje i wdraża udoskonalony plan działań zapobiegawczych na potrzeby konkretnego niekorzystnego skutku, pod warunkiem że można zasadnie oczekiwać, iż działania te będą skuteczne; oraz

c)wykorzystuje lub zwiększa swoją siłę nacisku za pomocą zawieszenia relacji biznesowych w odniesieniu do danej działalności.

Dopóki można zasadnie oczekiwać, że udoskonalony plan działań zapobiegawczych będzie skuteczny, sam fakt kontynuowania współpracy z partnerem biznesowym nie powoduje powstania odpowiedzialności po stronie przedsiębiorstwa.

Przed zawieszeniem relacji biznesowej przedsiębiorstwo ocenia, czy można zasadnie oczekiwać, że niekorzystne skutki tej decyzji będą wyraźnie bardziej dotkliwe niż niekorzystny skutek, któremu nie udało się zapobiec lub którego nie udało się odpowiednio złagodzić. W takim przypadku przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do zawieszenia relacji biznesowej i ma możliwość poinformowania właściwego organu nadzorczego o należycie uzasadnionych powodach takiej decyzji.

Państwa członkowskie przewidują opcję zawieszenia relacji biznesowej w umowach podlegających ich prawu zgodnie z akapitem pierwszym, z wyjątkiem umów, w których strony są zobowiązane do ich zawarcia na mocy prawa.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo podejmuje decyzję o zawieszeniu relacji biznesowej, podejmuje kroki mające na celu zapobieżenie skutkom tego zawieszenia, złagodzenie ich lub ich usunięcie, informuje danego partnera biznesowego o tej decyzji z odpowiednim wyprzedzeniem i regularnie przeprowadza przegląd tej decyzji.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo nie zdecyduje się na zawieszenie relacji biznesowej zgodnie z niniejszym artykułem, monitoruje potencjalny niekorzystny skutek i okresowo dokonuje oceny swojej decyzji oraz tego, czy dostępne są inne odpowiednie środki.”;

6)art. 11 ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7.    Jeżeli chodzi o rzeczywiste niekorzystne skutki, o których mowa w ust. 1 i którym nie można było zapobiec ani których nie można było odpowiednio złagodzić za pomocą środków określonych w ust. 3, 5 i 6, przedsiębiorstwo, jako rozwiązanie ostateczne:

a)powstrzymuje się od nawiązywania nowych lub rozszerzania istniejących relacji z partnerem biznesowym, z którym lub z którego łańcuchem działalności wiąże się dany skutek;

b)jeżeli zezwala mu na to prawo regulujące jego relację z danym partnerem biznesowym, bez zbędnej zwłoki przyjmuje i wdraża udoskonalony plan działań zapobiegawczych na potrzeby konkretnego niekorzystnego skutku, pod warunkiem że można zasadnie oczekiwać, iż działania te będą skuteczne; oraz

c)wykorzystuje lub zwiększa swoją siłę nacisku za pomocą zawieszenia relacji biznesowych w odniesieniu do danej działalności.

Dopóki można zasadnie oczekiwać, że udoskonalony plan działań zapobiegawczych będzie skuteczny, sam fakt kontynuowania współpracy z partnerem biznesowym nie powoduje powstania odpowiedzialności po stronie przedsiębiorstwa.

Przed zawieszeniem relacji biznesowej przedsiębiorstwo ocenia, czy można zasadnie oczekiwać, że niekorzystne skutki tej decyzji będą wyraźnie bardziej dotkliwe niż niekorzystny skutek, któremu nie udało się zapobiec lub którego nie udało się odpowiednio złagodzić. W takim przypadku przedsiębiorstwo nie jest zobowiązane do zawieszenia relacji biznesowej i ma możliwość poinformowania właściwego organu nadzorczego o należycie uzasadnionych powodach takiej decyzji.

Państwa członkowskie przewidują opcję zawieszenia relacji biznesowej w umowach podlegających ich prawu zgodnie z akapitem pierwszym, z wyjątkiem umów, w których strony są zobowiązane do ich zawarcia na mocy prawa.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo podejmuje decyzję o zawieszeniu relacji biznesowej, podejmuje kroki mające na celu zapobieżenie skutkom tego zawieszenia, złagodzenie ich lub ich usunięcie, informuje danego partnera biznesowego o tej decyzji z odpowiednim wyprzedzeniem i regularnie przeprowadza przegląd tej decyzji.

W przypadku gdy przedsiębiorstwo nie zdecyduje się na zawieszenie relacji biznesowej zgodnie z niniejszym artykułem, monitoruje potencjalny niekorzystny skutek i okresowo dokonuje oceny swojej decyzji oraz tego, czy dostępne są inne odpowiednie środki.”;

7)w art. 13 ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a)formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Konsultacje z odpowiednimi interesariuszami odbywają się na następujących etapach procesu należytej staranności:”;

b)uchyla się lit. c) i e);

8)art. 15 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Takie oceny opierają się, w stosownych przypadkach, na wskaźnikach jakościowych i ilościowych oraz są przeprowadzane bez zbędnej zwłoki po wystąpieniu istotnej zmiany, a co najmniej raz na 5 lat i każdorazowo, gdy istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że dane środki nie są już adekwatne lub skuteczne lub że mogą pojawić się nowe ryzyka wystąpienia takich niekorzystnych skutków.”;

9)art. 19 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    Wytyczne, o których mowa w ust. 2 lit. a), udostępnia się nie później niż dnia 26 lipca 2026 r., wytyczne, o których mowa w ust. 2 lit. d) i e) – nie później niż dnia 26 stycznia 2027 r., a wytyczne, o których mowa w ust. 2 lit. b), f) i g) – nie później niż dnia 26 lipca 2027 r.”;

10)art. 22 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie zapewniają, aby przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), b) i c) i art. 2 ust. 2 lit. a), b) i c), przyjęły plan transformacji na rzecz łagodzenia zmiany klimatu, w tym działania wykonawcze, służące zapewnieniu – w drodze starannego działania – zgodności modelu biznesowego i strategii biznesowej przedsiębiorstwa z transformacją w stronę gospodarki zrównoważonej oraz z celem, jakim jest ograniczenie globalnego ocieplenia do 1,5 °C zgodnie z porozumieniem paryskim, i celem, jakim jest osiągnięcie neutralności klimatycznej ustanowionym w rozporządzeniu (UE) 2021/1119, w tym przewidzianymi w tym rozporządzeniu celami pośrednimi i celami w zakresie neutralności klimatycznej do 2050 r., oraz, w stosownych przypadkach, przy uwzględnieniu ekspozycji przedsiębiorstwa na działalność związaną z węglem, ropą naftową i gazem ziemnym.”;

11)art. 27 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, wydaje wytyczne, aby pomóc organom nadzorczym w ustaleniu poziomu kar zgodnie z niniejszym artykułem. Państwa członkowskie nie określają w swoim prawie krajowym transponującym niniejszą dyrektywę maksymalnego limitu kar pieniężnych, który uniemożliwiałby organom nadzorczym nakładanie kar zgodnie z zasadami i czynnikami określonymi w ust. 1 i 2.”;

12)w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

a)uchyla się ust. 1;

b)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.    W przypadku gdy przedsiębiorstwo ponosi zgodnie z prawem krajowym odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną osobie fizycznej lub prawnej w wyniku nieprzestrzegania wymogów w zakresie należytej staranności określonych w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie zapewniają, aby osoby te miały prawo do pełnej rekompensaty. Pełna rekompensata nie może prowadzić do nadmiernej rekompensaty, ani w drodze odszkodowania karnego, ani odszkodowania wielokrotnego, ani innego rodzaju odszkodowania.”;

c)w ust. 3 uchyla się lit. d);

d)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Przedsiębiorstwa, które uczestniczyły w inicjatywach branżowych lub wielostronnych lub korzystały z niezależnej weryfikacji zewnętrznej lub klauzul umownych, aby wesprzeć realizację obowiązków w zakresie należytej staranności, mogą mimo to zostać pociągnięte do odpowiedzialności zgodnie z prawem krajowym.”;

e)ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Odpowiedzialność cywilna przedsiębiorstwa za szkody, o których mowa w niniejszym artykule, pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności cywilnej jego jednostek zależnych lub bezpośrednich i pośrednich partnerów biznesowych w łańcuchu działalności przedsiębiorstwa.”;

f)uchyla się ust. 7;

13)w art. 36 uchyla się ustęp 1.

Artykuł 5

Transpozycja

1.    Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia [12 miesięcy po jej wejściu w życie] r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.    Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 7

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia r.

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH I CYFROWYCH REGULACJI

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

•Spójność z innymi politykami Unii

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

•Proporcjonalność

•Wybór instrumentu

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami

•Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

•Ocena skutków

•Sprawność regulacyjna i uproszczenie

•Prawa podstawowe

4.WPŁYW NA BUDŻET

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

•Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)

•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

1.STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

1.1.Tytuł wniosku/inicjatywy

1.2.Obszary polityki, których dotyczy wniosek/inicjatywa

1.3.Cel(e)

1.3.1.Cel(e) ogólny(-e)

1.3.2.Cel(e) szczegółowy(-e)

1.3.3.Oczekiwane wyniki i wpływ

1.3.4.Wskaźniki dotyczące realizacji celów

1.4.Wniosek/inicjatywa dotyczy:

1.5.Uzasadnienie wniosku/inicjatywy

1.5.1.Potrzeby, które należy zaspokoić w perspektywie krótko- lub długoterminowej, w tym szczegółowy terminarz przebiegu realizacji inicjatywy

1.5.2.Wartość dodana z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej (może wynikać z różnych czynników, na przykład korzyści koordynacyjnych, pewności prawa, większej efektywności lub komplementarności). Na potrzeby tej sekcji „wartość dodaną z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej” należy rozumieć jako wartość wynikającą z unijnej interwencji, wykraczającą poza wartość, która zostałaby wytworzona przez same państwa członkowskie.

1.5.3.Główne wnioski wyciągnięte z podobnych działań

1.5.4.Spójność z wieloletnimi ramami finansowymi oraz możliwa synergia z innymi właściwymi instrumentami

1.5.5.Ocena różnych dostępnych możliwości finansowania, w tym możliwości przegrupowania środków

3.SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY

3.1.Działy wieloletnich ram finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ

4.Wymiar cyfrowy

4.1.Wymogi cyfrowe

4.2.Dane

4.3.Rozwiązania cyfrowe

4.4.Ocena interoperacyjności

4.5.Środki wspierające cyfrowe wdrażanie

1.STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY 

1.1.Tytuł wniosku/inicjatywy

1.2.Obszary polityki, których dotyczy wniosek/inicjatywa 

1.3.Cel(e)

1.3.1.Cel(e) ogólny(-e)

1.3.2.Cel(e) szczegółowy(-e)

–Zmniejszenie liczby przedsiębiorstw objętych zakresem wymogów dotyczących sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju do dużych przedsiębiorstw zatrudniających ponad 1 000 pracowników.

–Ograniczenie efektu „skapywania” obowiązków na MŚP i mniejsze duże przedsiębiorstwa przez wprowadzenie dobrowolnego standardu sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju dla MŚP (VSME) jako limitu informacji z łańcucha wartości dla wszystkich przedsiębiorstw niepodlegających wymogom dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

–Zapewnienie proporcjonalnego standardu do dobrowolnego stosowania przez przedsiębiorstwa, które nie podlegają wymogom dotyczącym sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

–Zniesienie uprawnienia Komisji do przyjmowania sektorowych standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

–Zniesienie obowiązku przyjęcia przez Komisję standardów atestacji w zakresie zrównoważonego rozwoju do października 2026 r. Do 2026 r. Komisja wyda ukierunkowane wytyczne dotyczące atestacji.

–Odzwierciedlenie zmniejszenia liczby jednostek objętych zakresem sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju zgodnie z art. 19a i 29a dyrektywy o rachunkowości w odpowiednim przepisie określającym daty rozpoczęcia stosowania przepisów dotyczących sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

–Uproszczenie wybranych wymogów w zakresie należytej staranności w celu uniknięcia zbędnej złożoności i zbędnych kosztów dla dużych przedsiębiorstw objętych zakresem stosowania.

–Dalsze ograniczenie efektu „skapywania” obowiązków na MŚP i małe spółki o średniej kapitalizacji w łańcuchach wartości dużych przedsiębiorstw objętych zakresem stosowania przepisów dzięki ograniczeniu możliwości zwracania się o udzielenie informacji.

1.3.3.Oczekiwane wyniki i wpływ

Należy wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie docelowej.

1.3.4.Wskaźniki dotyczące realizacji celów

Należy wskazać wskaźniki stosowane do monitorowania postępów i osiągnięć.

1.4.Wniosek/inicjatywa dotyczy: 

 nowego działania 

 nowego działania, będącego następstwem projektu pilotażowego/działania przygotowawczego 33  

 przedłużenia bieżącego działania 

 połączenia lub przekształcenia co najmniej jednego działania pod kątem innego/nowego działania

1.5.Uzasadnienie wniosku/inicjatywy 

1.5.1.Potrzeby, które należy zaspokoić w perspektywie krótko- lub długoterminowej, w tym szczegółowy terminarz przebiegu realizacji inicjatywy

1.5.2.Wartość dodana z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej (może wynikać z różnych czynników, na przykład korzyści koordynacyjnych, pewności prawa, większej efektywności lub komplementarności). Na potrzeby tej sekcji „wartość dodaną z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej” należy rozumieć jako wartość wynikającą z unijnej interwencji, wykraczającą poza wartość, która zostałaby wytworzona przez same państwa członkowskie.

1.5.3.Główne wnioski wyciągnięte z podobnych działań

1.5.4.Spójność z wieloletnimi ramami finansowymi oraz możliwa synergia z innymi właściwymi instrumentami

1.5.5.Ocena różnych dostępnych możliwości finansowania, w tym możliwości przegrupowania środków

3.SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY 

3.1.Działy wieloletnich ram finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ 

4.Wymiar cyfrowy

4.1.Wymogi cyfrowe

4.2.Dane

4.3.Rozwiązania cyfrowe

4.4.Ocena interoperacyjności

4.5.Środki wspierające cyfrowe wdrażanie

(1)    „The future of European competitiveness” [Sprawozdanie na temat przyszłości europejskiej konkurencyjności], wrzesień 2024 r.

(2)    Deklaracja budapeszteńska w sprawie nowego ładu na rzecz europejskiej konkurencyjności, 8 listopada 2024 r.

(3)    Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, „Kompas konkurencyjności dla UE”, COM(2025) 30 final.

(4)    Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, „Prostsza i szybsza Europa: komunikat dotyczący wdrażania i upraszczania”, COM(2025) 47 final.

(5)    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2464 z dnia 14 grudnia 2022 r. (dyrektywa w sprawie sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju).

(6)    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. (dyrektywa o rachunkowości), dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. (dyrektywa w sprawie przejrzystości), dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. (dyrektywa w sprawie badania sprawozdań finansowych), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. (rozporządzenie w sprawie badania sprawozdań finansowych).

(7)    Komunikat Komisji, „Europejski Zielony Ład”, COM(2019) 640 final, komunikat Komisji, „Plan działania: finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego”, COM(2018) 97 final.

(8)    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1760 z dnia 13 czerwca 2024 r. (dyrektywa w sprawie należytej staranności przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju).

(9)    Również jednostki interesu publicznego, które są jednostkami dominującymi dużej grupy zatrudniającej ponad 500 pracowników, na potrzeby skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. „Jednostki interesu publicznego” zdefiniowano w art. 2 pkt 1 dyrektywy o rachunkowości jako jednostki, które: a) są regulowane prawem państwa członkowskiego i których zbywalne papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w UE; b) są instytucjami kredytowymi; c) są zakładami ubezpieczeń; lub d) są wyznaczone przez państwa członkowskie jako jednostki interesu publicznego. „Duże jednostki” zdefiniowano w art. 3 ust. 4 dyrektywy o rachunkowości jako jednostki, które na dzień bilansowy przekraczają limity w przypadku co najmniej dwóch z trzech następujących kryteriów: a) suma bilansowa: 25 000 000 EUR; b) przychody netto ze sprzedaży: 50 000 000 EUR; c) średnia liczba zatrudnionych w roku obrotowym: 250.

(10)    Również pozostałe jednostki dominujące dużych grup na potrzeby skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(11)    Małe i niezłożone instytucje kredytowe oraz wewnętrzne zakłady ubezpieczeń i reasekuracji również są częścią trzeciej fali, chociaż mogą skorzystać z dodatkowej dwuletniej klauzuli opt-out tylko wtedy, gdy są MŚP notowanymi na rynku regulowanym.

(12)    Zgodnie z art. 40a dyrektywy o rachunkowości, zmienionej przez CSRD, jednostka nieposiadająca siedziby w UE musi przekazywać informacje na temat zrównoważonego rozwoju na poziomie grupy, jeżeli a) uzyskuje w Unii przychody netto ze sprzedaży przekraczające 150 mln EUR oraz b) posiada w UE jednostkę zależną, która podlega wymogom sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju wprowadzonym przez CSRD, albo posiada unijny oddział uzyskujący przychody netto ze sprzedaży przekraczające 40 mln EUR. W takim przypadku obowiązek prawny publikacji sprawozdania spoczywa na unijnej jednostce zależnej lub unijnym oddziale.

(13)    Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2023/2772 z dnia 31 lipca 2023 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE w odniesieniu do standardów sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(14)    EFRAG była wcześniej nazywana Europejską Grupą Doradczą ds. Sprawozdawczości Finansowej, ale jej oficjalną nazwą jest obecnie jedynie EFRAG. Jest to niezależny prywatny organ z udziałem wielu zainteresowanych stron, w większości finansowany przez UE.

(15)    Ilość pracy w przypadku usługi atestacyjnej dającej ograniczoną pewność jest znacznie mniejsza niż w przypadku usługi atestacyjnej dającej wystarczającą pewność. Konkluzję z usługi atestacyjnej dającej ograniczoną pewność zazwyczaj wyraża się w formie negatywnej, poprzez stwierdzenie, że dostawca usług atestacyjnych nie zidentyfikował żadnej kwestii, która pozwalałaby stwierdzić, że przedmiot został w istotny sposób zniekształcony. Konkluzja usługi atestacyjnej dającej wystarczającą pewność jest zazwyczaj sformułowana w sposób pozytywny i prowadzi do wydania opinii na temat oceny kwestii w oparciu o wcześniej zdefiniowane kryteria.

(16)    Ponadto, w celu zachowania spójności, w art. 40a dyrektywy o rachunkowości próg przychodów netto ze sprzedaży dla jednostki nieposiadającej siedziby w UE, która ma podlegać wymogom sprawozdawczym na poziomie grupy, zostałby podniesiony ze 150 mln EUR uzyskanych w Unii do 450 mln EUR. Dodatkowo w celu zachowania spójności próg dla unijnego oddziału na podstawie art. 40a zwiększa się z 40 mln EUR do 50 mln EUR, a próg dla unijnej jednostki zależnej jest ograniczony do dużych jednostek zdefiniowanych w dyrektywie o rachunkowości. Główne progi określone w CSDDD to 1 000 pracowników i obrót w wysokości 450 mln EUR.

(17)    Również jednostki, które nie są jednostkami interesu publicznego i które są jednostką dominującą dużych grup zatrudniających ponad 500 pracowników, oraz jednostki dominujące dużych grup zatrudniających do 500 pracowników.

(18)    A także jednostki dominujące grup zatrudniających średnio ponad 1 000 pracowników w ujęciu skonsolidowanym, na potrzeby skonsolidowanej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

(19)    Od 17 października do 1 grudnia 2023 r. Komisja zgromadziła informacje zwrotne od 193 zainteresowanych stron na temat możliwych środków racjonalizacji wymogów sprawozdawczych:  https://ec.europa.eu/info/law/better-regulation/have-your-say/initiatives/13990-Administrative-burden-rationalisation-of-reporting-requirements_pl .

(20)    Dz.U. C […] z […], s. […].

(21)    Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, „Prostsza i szybsza Europa: komunikat dotyczący wdrażania i upraszczania”, COM(2025) 47 final z 11 lutego 2025 r.

(22)    Dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87, ELI:  http://data.europa.eu/eli/dir/2006/43/oj ).

(23)    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2013/34/oj).

(24)    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2464 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 537/2014, dyrektywy 2004/109/WE, dyrektywy 2006/43/WE oraz dyrektywy 2013/34/UE w odniesieniu do sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju (Dz.U. L 322 z 16.12.2022, s. 15, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2022/2464/oj).

(25)    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1760 z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie należytej staranności przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju oraz zmieniająca dyrektywę (UE) 2019/1937 i rozporządzenie (UE) 2023/2859 (Dz.U. L, 2024/1760, 5.7.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2024/1760/oj).

(26)    Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, „Europejski Zielony Ład”, COM(2019) 640 final z 11 grudnia 2019 r.

(27)    Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Banku Centralnego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, „Plan działania: finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego”, COM(2018) 97 final z 8 marca 2018 r.

(28)    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2020/852/oj).

(29)    Dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 39 z 31.12.2004, s. 38, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2004/109/oj).

(30)    Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/815 z dnia 17 grudnia 2018 r. uzupełniające dyrektywę 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących specyfikacji jednolitego elektronicznego formatu sprawozdawczego (Dz.U. L 143 z 29.5.2019, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_del/2019/815/oj).

(31)    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. L 198 z 22.6.2020, s. 13, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2020/852/oj ).

(32)    Dyrektywa (UE) 2025/XX z dnia […] r. ……….

(33)    O którym mowa w art. 58 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego.