KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 26.4.2024
COM(2024) 178 final
2024/0097(NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji określającej dodatkowe zasady w zakresie trybów przyspieszonych rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, w szczególności w odniesieniu do osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw
UZASADNIENIE
1.Przedmiot wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w związku z planowanym przyjęciem decyzji dotyczącej dodatkowych zasad w zakresie trybów przyspieszonych rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, w szczególności w odniesieniu do osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).
2.Kontekst wniosku
2.1.Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony
Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”) ma na celu liberalizację i ułatwianie handlu i inwestycji oraz promowanie bliższych stosunków gospodarczych między Unią Europejską a Kanadą („strony”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r. i jest ona stosowana tymczasowo od dnia 21 września 2017 r.
2.2.Wspólny Komitet CETA
Wspólny Komitet CETA ustanowiono na mocy art. 26.1 umowy, który stanowi, że Wspólny Komitet CETA składa się z przedstawicieli Unii Europejskiej i przedstawicieli Kanady, a przewodniczą mu wspólnie minister handlu międzynarodowego Kanady oraz członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za handel lub wyznaczone przez nich osoby. Wspólny Komitet CETA spotyka się raz do roku lub na wniosek jednej ze stron, uzgadnia harmonogram posiedzeń i ustala swój porządek obrad. Wspólny Komitet CETA odpowiada za wszystkie kwestie dotyczące wymiany handlowej i inwestycji dokonywanych między stronami oraz za wykonanie i stosowanie umowy. Strona może zwrócić się do Wspólnego Komitetu CETA o rozpatrzenie każdej kwestii dotyczącej wykonania i wykładni umowy lub każdej innej kwestii dotyczącej wymiany handlowej i inwestycji dokonywanych między stronami.
Zgodnie z art. 26.3 umowy Wspólny Komitet CETA jest upoważniony do podejmowania, za obopólną zgodą, decyzji w odniesieniu do wszystkich spraw, jeżeli jest to zgodne z postanowieniami umowy. Decyzje podejmowane przez Wspólny Komitet CETA są wiążące dla stron, z zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych, i strony muszą je wykonać.
Zgodnie z regułą 10 pkt 2 regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu CETA i komitetów specjalnych w okresie między posiedzeniami Wspólny Komitet CETA może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej za obopólną zgodą stron umowy. W tym celu, zgodnie z regułą 7, współprzewodniczący przesyłają tekst wniosku na piśmie członkom Wspólnego Komitetu CETA, wyznaczając termin na przesłanie wszelkich zastrzeżeń lub poprawek. Zgodnie z przywołaną regułą po upływie tego terminu informuje się o przyjętych wnioskach, a informacje o nich zapisuje się w protokole kolejnego posiedzenia.
2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu CETA
Wspólny Komitet CETA ma przyjąć decyzję wprowadzającą dodatkowe zasady w celu zmniejszenia obciążenia finansowego skarżących będących osobami fizycznymi albo małymi lub średnimi przedsiębiorstwami na podstawie art. 8.39 ust. 6 umowy („planowany akt”).
Planowany akt stanie się wiążący dla stron. Art. 26.3 ust. 2 umowy stanowi: „Decyzje podejmowane przez Wspólny Komitet CETA są wiążące dla Stron, z zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych, i Strony muszą je wykonać”.
3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii
Jak określono w pkt 6 lit. f) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy, Unia Europejska i jej państwa członkowskie oraz Kanada postanowiły podjąć dalsze prace nad wdrożeniem postanowień umowy dotyczących rozstrzygania sporów inwestycyjnych, tzw. „systemu trybunałów inwestycyjnych”.
Zgodnie z art. 8.39 ust. 6 umowy „Wspólny Komitet CETA rozważa wprowadzenie dodatkowych zasad w celu zmniejszenia obciążenia finansowego skarżących będących osobami fizycznymi albo małymi lub średnimi przedsiębiorstwami. Takie dodatkowe zasady mogą uwzględniać w szczególności zasoby finansowe takich skarżących oraz wysokość wnioskowanego odszkodowania”.
Pkt 6 lit. h) wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego umowy stanowi: „Kanada oraz Unia Europejska i jej państwa członkowskie zobowiązują się do monitorowania funkcjonowania wszystkich tych zasad inwestycyjnych, do zajęcia się w odpowiednim terminie wszelkimi ewentualnymi niedociągnięciami oraz do badania sposobów ciągłego usprawniania funkcjonowania tych zasad”. Ponadto oświadczenie Komisji i Rady nr 36, włączone do protokołu posiedzenia Rady w kontekście przyjęcia przez Radę decyzji upoważniającej do podpisania CETA w imieniu Unii, stanowi: „Najwrażliwsi użytkownicy, tj. MŚP i osoby fizyczne uzyskają lepszy i łatwiejszy dostęp do tej nowej formy sądownictwa. W tym celu: Przyjęcie przez wspólny komitet dodatkowych zasad przewidzianych w art. 8.39 ust. 6 CETA, służących zmniejszeniu obciążenia finansowego wnioskodawców będących osobami fizycznymi lub małymi i średnimi przedsiębiorstwami zostanie przeprowadzone w sposób umożliwiający ich najszybsze przyjęcie. Niezależnie od wyniku dyskusji we wspólnym komitecie Komisja zaproponuje odpowiednie środki publicznego (współ-) finansowania działań prowadzonych przez małe i średnie przedsiębiorstwa przed tym organem sądowym oraz przyznanie pomocy technicznej”.
Ponadto opinia 1/17 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stanowi: „Należy stwierdzić, że za pośrednictwem owego oświadczenia Komisja i Rada zobowiązują się do wdrożenia, szybko i we właściwy sposób, art. 8.39 ust. 6 CETA, a także do zapewnienia dostępu do przewidywanych trybunałów dla małych i średnich przedsiębiorstw i to nawet w wypadku, gdyby działania w ramach Wspólnego Komitetu CETA miały zakończyć się niepowodzeniem. Zobowiązania te są - w ramach niniejszego postępowania w przedmiocie wydania opinii - wystarczające, by stwierdzić, że CETA, jako »przewidywana umowa« w rozumieniu art. 218 ust. 11 TFUE, jest zgodna z wymogiem zapewnienia dostępu do sądu. Zgodnie bowiem z brzmieniem objaśniającego zdania wprowadzającego do oświadczeń i deklaracji, do których zalicza się oświadczenie nr 36, »stanowią [one] integralną część kontekstu, w którym Rada przyjmuje decyzję upoważniającą do podpisania CETA w imieniu Unii. Zostaną one włączone do protokołu Rady przy tej okazji«. Przywołane powyżej zobowiązanie Unii do zapewnienia faktycznego dostępu do sądów dla wszystkich inwestorów unijnych objętych CETA warunkuje zatem wyrażenie zgody na zawarcie tejże umowy przez Unię. Należy zaznaczyć w tym względzie, że zgodnie z oświadczeniem nr 36 to zobowiązanie jest częścią »zasad«, na podstawie których »Komisja zobowiązuje się do bezzwłocznego kontynuowania zmiany mechanizmu rozstrzygania sporów […] z zachowaniem odpowiedniego czasu, tak by państwa członkowskie mogły tę zmianę uwzględnić w procesie ratyfikacji«. W świetle poprzedniego akapitu oświadczenia nr 36, w którym Rada i Komisja potwierdzają, że wejście w życie przepisów sekcji F rozdziału ósmego CETA nie nastąpi przed ratyfikacją CETA przez wszystkie państwa członkowskie, należy stwierdzić, że zawarcie umowy przez Radę jest przewidywane w oparciu o założenie, że zostanie zapewniona przystępność finansowa Trybunału i Trybunału Apelacyjnego CETA z punktu widzenia wszystkich inwestorów unijnych”.
Planowany akt wdraża wyżej wymienione elementy poprzez włączenie szczegółowych zasad rozstrzygania sporów inwestycyjnych, w szczególności w odniesieniu do MŚP i osób fizycznych, dotyczących składania wniosków o dostęp do trybu przyspieszonego w ramach systemu trybunałów inwestycyjnych (art. 2). Ponadto zawiera szczegółowe zasady dotyczące składu Trybunału (art. 3); pierwszego posiedzenia w trybie przyspieszonym (art. 4); harmonogramu postępowania w trybie przyspieszonym (art. 5); łączenia skarg na podstawie decyzji (art. 6); mediacji (art. 7) i przeglądu decyzji (art. 8). Planowany akt wejdzie w życie z dniem wejścia w życie rozdziału ósmego sekcja F umowy (art. 10).
Niniejszy wniosek jest zgodny z innymi inicjatywami dotyczącymi wdrażania systemu trybunałów inwestycyjnych w ramach CETA. W szczególności w styczniu 2021 r. strony przyjęły cztery decyzje dotyczące:
–przepisów regulujących sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego zgodnie z art. 8.28 ust. 7 umowy;
–kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów zgodnie z art. 8.44 ust. 2 umowy;
–zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporu, zgodnie z art. 8.44 ust. 3 lit. c) umowy oraz
–zasad proceduralnych przyjmowania wykładni zgodnie z art. 8.31 ust. 3 oraz art. 8.44 ust. 3 lit. a) umowy.
Należy w związku z tym określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do planowanego aktu, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy.
4.Podstawa prawna
4.1.Proceduralna podstawa prawna
4.1.1.Zasady
Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.
Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.
4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie
Wspólny Komitet CETA jest organem utworzonym na mocy umowy, mianowicie kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”).
Akt, który ma przyjąć Wspólny Komitet CETA, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla stron na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 26.3 ust. 2 umowy.
Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.
W związku z tym proceduralną podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, jest art. 218 ust. 9 TFUE.
4.2.Materialna podstawa prawna
4.2.1.Zasady
Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta w trybie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.
4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie
Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.
W związku z tym materialną podstawę prawną decyzji, której dotyczy wniosek, stanowią art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE.
4.3.Wniosek
Podstawą prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien być art. 207 ust. 3 oraz art. 207 ust. 4 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.
5.Autentyczne wersje językowe i publikacja planowanego aktu
Ponieważ akt Wspólnego Komitetu CETA będzie stanowił wdrożenie umowy w zakresie rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, powinien zostać przyjęty we wszystkich autentycznych wersjach językowych umowy, a po przyjęciu opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2024/0097 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji określającej dodatkowe zasady w zakresie trybów przyspieszonych rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, w szczególności w odniesieniu do osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 3 i art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)W decyzji Rady (UE) 2017/37 przewidziano podpisanie, w imieniu Unii Europejskiej, kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”). Umowę podpisano dnia 30 października 2016 r.
(2)W decyzji Rady (UE) 2017/38 przewidziano tymczasowe stosowanie części umowy, w tym części dotyczącej ustanowienia Wspólnego Komitetu CETA. Umowa jest tymczasowo stosowana od dnia 21 września 2017 r.
(3)Zgodnie z art. 26.3 ust. 1 umowy na potrzeby osiągnięcia celów umowy Wspólny Komitet CETA jest upoważniony do podejmowania decyzji w odniesieniu do wszystkich spraw, jeżeli jest to zgodne z postanowieniami umowy.
(4)Zgodnie z art. 26.3 ust. 2 umowy decyzje podejmowane przez Wspólny Komitet CETA są wiążące dla stron, z zastrzeżeniem dopełnienia wszelkich niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych, i strony muszą je wykonać.
(5)Zgodnie z art. 8.39 ust. 6 umowy Wspólny Komitet CETA ma przyjąć decyzję wprowadzającą dodatkowe zasady w celu zmniejszenia obciążenia finansowego skarżących będących osobami fizycznymi albo małymi lub średnimi przedsiębiorstwami.
(6)Należy zatem określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu CETA na podstawie dołączonego projektu decyzji Wspólnego Komitetu CETA w sprawie dodatkowych zasad w zakresie trybów przyspieszonych rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, w szczególności w odniesieniu do osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw, aby zapewnić skuteczne wdrożenie umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do przyjęcia decyzji określającej dodatkowe zasady w zakresie trybów przyspieszonych rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, w szczególności w odniesieniu do osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu CETA dołączonym do niniejszej decyzji Rady.
Artykuł 2
1.Decyzję Wspólnego Komitetu CETA przyjmuje się we wszystkich językach autentycznych umowy.
2.Decyzję przyjętą przez Wspólny Komitet CETA publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Rady
Przewodniczący
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 26.4.2024
COM(2024) 178 final
ZAŁĄCZNIK
do
wniosku dotyczącego decyzji Rady
w sprawie stanowiska, które ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA utworzonego na mocy kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji określającej dodatkowe zasady w zakresie trybów przyspieszonych rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, w szczególności w odniesieniu do osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw
ZAŁĄCZNIK
Projekt decyzji nr [XX/2024]
WSPÓLNEGO KOMITETU CETA
z dnia [data] r.
w sprawie przyjęcia dodatkowych zasad w zakresie trybów przyspieszonych rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, w szczególności w odniesieniu do osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw
Wspólny Komitet CETA,
uwzględniając art. 26.1 kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa”),
mając na uwadze, że art. 8.39 ust. 6 stanowi, iż Wspólny Komitet CETA rozważa wprowadzenie dodatkowych zasad w celu zmniejszenia obciążenia finansowego skarżących będących osobami fizycznymi albo małymi lub średnimi przedsiębiorstwami,
z należytym uwzględnieniem Wspólnego instrumentu interpretacyjnego dotyczącego kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, w którym strony zobowiązują się do monitorowania funkcjonowania zasad inwestycyjnych, do zajęcia się w odpowiednim terminie wszelkimi ewentualnymi niedociągnięciami oraz do badania sposobów ciągłego usprawniania funkcjonowania tych zasad,
dążąc do wspierania integracyjnego podejścia do handlu i inwestycji, którego celem jest zapewnienie, aby wszystkie grupy społeczne mogły korzystać z możliwości gospodarczych wynikających z handlu i inwestycji,
przywołując oświadczenie nr 36 Komisji Europejskiej i Rady Unii Europejskiej w sprawie „trybunału inwestycyjnego i ochrony inwestycji”, włączone do protokołu z posiedzenia Rady Unii Europejskiej w związku z podpisaniem umowy i załączone do decyzji Rady (UE) 2017/37 z dnia 28 października 2016 r., w tym zobowiązanie do zapewnienia lepszego i łatwiejszego dostępu do przewidzianego w umowie mechanizmu rozstrzygania sporów inwestycyjnych dla najwrażliwszych użytkowników, tj. dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz osób fizycznych,
uwzględniając opinię C-1/17 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w której podkreślono znaczenie zapewnienia, aby przewidziany w umowie mechanizm rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami był dostępny finansowo, w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw,
uznając znaczenie jasnych, przejrzystych i wzajemnie korzystnych zasad promowania inwestycji na odpowiednich terytoriach stron,
pragnąc wspierać małe i średnie przedsiębiorstwa poprzez zwiększanie ich zdolności do uczestnictwa i korzystania z możliwości, jakie stwarza umowa,
dążąc do ułatwienia dostępu do możliwości stwarzanych przez umowę, do ułatwienia korzystania z tych możliwości oraz do wspierania warunków pełnego uczestnictwa w krajowym, regionalnym i międzynarodowym handlu i inwestycjach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1: Zakres i cel
Celem niniejszej decyzji jest zwiększenie dostępności i zmniejszenie kosztów rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami, w szczególności dla osób fizycznych lub małych i średnich przedsiębiorstw, poprzez:
a)ustanowienie dodatkowych zasad dla inwestorów, w szczególności osób fizycznych lub małych i średnich przedsiębiorstw, dotyczących wnioskowania o dostęp do trybów przyspieszonych rozstrzygania sporów inwestycyjnych na podstawie rozdziału ósmego (Inwestycje) sekcja F (Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami) umowy oraz
b)ustanowienie trybów przyspieszonych rozstrzygania sporów inwestycyjnych na podstawie rozdziału ósmego (Inwestycje) sekcja F (Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami) umowy.
Artykuł 2: Dostęp do trybu przyspieszonego
1.Inwestor strony może wystąpić z wnioskiem o dostęp do trybu przyspieszonego w celu rozstrzygnięcia sporu inwestycyjnego zgodnie z niniejszą decyzją. Inwestor przedkłada wniosek pozwanemu i Trybunałowi nie później niż w dniu wniesienia skargi na podstawie art. 8.23 umowy. Wniosek musi zawierać następujące informacje:
a)informacje dotyczące struktury własności inwestora oraz, w stosownych przypadkach, lokalnie utworzonego przedsiębiorstwa, w imieniu którego wnoszona jest skarga, lub wszelkich innych osób powiązanych;
b)najnowsze dostępne sprawozdania finansowe inwestora oraz, w stosownych przypadkach, lokalnie utworzonego przedsiębiorstwa, w imieniu którego wnoszona jest skarga;
c)dowód, że inwestor jest osobą pochodzącą z terytorium strony, oraz
d)informacje dotyczące liczby zatrudnionych inwestora oraz, w stosownych przypadkach, lokalnie utworzonego przedsiębiorstwa, w imieniu którego wnoszona jest skarga.
Zdecydowanie zachęca się również inwestora do przedstawienia wszelkich informacji na temat powodów, dla których uważa, że tryb przyspieszony jest właściwy w okolicznościach związanych ze skargą.
2.Pozwany przychylnie rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 1, jeżeli inwestor jest osobą fizyczną lub małym lub średnim przedsiębiorstwem, a kwota dochodzonych odszkodowań nie przekracza równowartości 40 000 000 SDR. Rozważając, czy inwestor jest małym lub średnim przedsiębiorstwem, pozwany bierze pod uwagę wielkość inwestora jako przedsiębiorstwa oraz, jeżeli skarga wnoszona jest w imieniu przedsiębiorstwa, wielkość tego przedsiębiorstwa, w tym następujące czynniki: liczbę pracowników, roczny obrót, strukturę własności i wszelkie inne czynniki, które pozwany uzna za istotne.
3.Przed podjęciem decyzji w sprawie wniosku na podstawie ust. 1 pozwany może zwrócić się do inwestora o dodatkowe informacje. W zakresie, w jakim pozwany stwierdzi potencjalne obawy co do odpowiedniości trybu przyspieszonego, może poinformować o tym inwestora i zwrócić się o wszelkie informacje niezbędne do rozwiania tych obaw. Strony sporu mogą omówić to, czy obawy te można rozwiać, przedłużając terminy określone w art. 4 i 5 lub podejmując jakiekolwiek inne uzgodnione działania.
4.Pozwany powiadamia skarżącego i Trybunał na piśmie o swojej decyzji dotyczącej wniosku na podstawie ust. 1 w terminie 45 dni od wniesienia skargi na podstawie art. 8.23 umowy, chyba że strony sporu uzgodnią inny termin powiadomienia. W przypadku gdy pozwany odrzuci wniosek, przedstawia uzasadnienie swojej decyzji w powiadomieniu skierowanym do skarżącego.
5.Zgodnie z art. 8.38 umowy pozwany niezwłocznie powiadamia stronę niebędącą stroną sporu o wniosku złożonym przez inwestora na podstawie ust. 1 oraz o swojej decyzji podjętej na podstawie ust. 4.
6.Jeżeli strony sporu wyrażą zgodę na zastosowanie trybu przyspieszonego, do sporu ma zastosowanie sekcja F (Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami) umowy zmienionej niniejszą decyzją.
Artykuł 3: Skład Trybunału
1.Skargę w trybie przyspieszonym zgodnie z art. 2 ust. 6 rozpoznaje jeden członek Trybunału.
2.Wskazany jeden członek Trybunału jest powoływany przez przewodniczącego Trybunału spośród obywateli państw trzecich, zgodnie z zasadami określonymi w art. 8.27 ust. 7 umowy zmienionej niniejszą decyzją, w terminie 30 dni od powiadomienia o decyzji pozwanego wyrażającej zgodę na wniosek złożony na podstawie art. 2 ust. 4.
3.Wskazany jeden członek Trybunału zapewnia swoją dyspozycyjność w odniesieniu do przyspieszonych terminów określonych w art. 5.
4.Wskazany jeden członek Trybunału stosuje się do decyzji nr 001/2021 Komitetu ds. Usług i Inwestycji z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie przyjęcia kodeksu postępowania członków Trybunału i członków Trybunału Apelacyjnego oraz mediatorów.
5.Jeżeli spór wchodzi w zakres art. 13.21 ust. 1 umowy, wybiera się jednego członka Trybunału zgodnie z zasadami określonymi w art. 8.27 ust. 7 i art. 13.21 ust. 2 umowy zmienionej niniejszą decyzją.
Artykuł 4: Pierwsze posiedzenie w trybie przyspieszonym
1.Wskazany jeden członek Trybunału przeprowadza pierwsze posiedzenie w terminie 30 dni od powołania składu Trybunału zgodnie z art. 3.
2.Wskazany jeden członek Trybunału przeprowadza pierwsze posiedzenie za pośrednictwem wideokonferencji, telefonu lub podobnych środków komunikacji, chyba że obie strony sporu i wskazany jeden członek Trybunału wyrażą zgodę na posiedzenie w trybie stacjonarnym z fizycznym udziałem uczestników.
Artykuł 5: Harmonogram postępowania w trybie przyspieszonym
1.O ile strony sporu nie postanowią inaczej, w trybie przyspieszonym stosuje się następujący harmonogram przedkładania pisemnych stanowisk i wysłuchania:
a)skarżący przedkłada, w terminie 90 dni od pierwszego posiedzenia, główne stanowisko dotyczące meritum sprawy, takie jak oświadczenie, nieprzekraczające 150 stron;
b)pozwany przedkłada, w terminie 90 dni od przekazania przez skarżącego jego głównego stanowiska dotyczącego meritum sprawy na podstawie lit. a), swoje główne stanowisko dotyczące meritum sprawy, takie jak odpowiedź pozwanego na zarzuty, nieprzekraczające 150 stron;
c)skarżący przedkłada, w terminie 90 dni od przekazania przez pozwanego jego głównego stanowiska dotyczącego meritum sprawy na podstawie lit. b), odpowiedź nieprzekraczającą 100 stron;
d)pozwany przekazuje, w terminie 90 dni od przekazania przez skarżącego jego odpowiedzi na podstawie lit. c), duplikę nieprzekraczającą 100 stron;
e)strona niebędąca stroną sporu może przedłożyć, w ciągu 60 dni od przekazania dupliki przez pozwanego na podstawie lit. d), pisemne stanowisko dotyczące interpretacji umowy zgodnie z art. 8.38 ust. 2 umowy;
f)wskazany jeden członek Trybunału przeprowadza wysłuchanie w terminie 120 dni od przedłożenia przez pozwanego dupliki na podstawie lit. d);
g)każda ze stron sporu przedkłada zestawienie kosztów w terminie 30 dni od ostatniego dnia wysłuchania, o którym mowa w lit. f) oraz
h)wskazany jeden członek Trybunału wydaje orzeczenie tak szybko, jak to możliwe, a w każdym razie w terminie 180 dni od ostatniego dnia wysłuchania, o którym mowa w lit. f).
2.Jeżeli skarżący nie podejmie żadnych działań w ramach postępowania, wskazany jeden członek Trybunału może przyznać skarżącemu okres karencji nieprzekraczający 30 dni. Jeżeli okres karencji nie zostanie przyznany lub skarżący nie podejmie działań w tym terminie, uznaje się, że skarżący wycofał swoją skargę i zaprzestał postępowania zgodnie z art. 8.35 umowy zmienionej niniejszą decyzją.
3.Jeżeli pozwany nie podejmie żadnych działań w ramach postępowania, wskazany jeden członek Trybunału może przyznać pozwanemu okres karencji nieprzekraczający 30 dni. Jeżeli okres karencji nie zostanie przyznany lub pozwany nie podejmie działań w tym terminie, skarżący może zwrócić się do wskazanego jednego członka Trybunału z wnioskiem o rozpatrzenie skierowanych do niego pytań i wydanie orzeczenia.
4.Na wniosek strony sporu wskazany jeden członek Trybunału może uwzględnić ograniczone wnioski o wyraźnie możliwe do zidentyfikowania dokumenty mające znaczenie dla sprawy i istotne dla jej wyniku, co do których wnioskująca strona sporu wie lub ma uzasadnione powody, by sądzić, że istnieją i znajdują się w posiadaniu drugiej strony sporu, że przechowuje je ona lub że sprawuje nad nimi kontrolę, a także odpowiednio dostosowuje harmonogram określony w ust. 1.
5.Wskazany jeden członek Trybunału może, po konsultacji ze stronami sporu, ograniczyć liczbę, długość lub zakres pisemnych stanowisk lub pisemnych zeznań świadków (zarówno świadków stanu faktycznego, jak i biegłych).
6.Wskazany jeden członek Trybunału może, na wspólny wniosek stron sporu, rozstrzygnąć spór wyłącznie na podstawie dokumentów przedłożonych przez strony sporu, bez wysłuchania i po przesłuchaniu świadków lub biegłych w ograniczonym zakresie lub bez takiego przesłuchania. Jeżeli wskazany jeden członek Trybunału przeprowadza wysłuchanie zgodnie z ust. 1 lit. f), może on przeprowadzić to wysłuchanie za pośrednictwem wideokonferencji, telefonu lub podobnych środków komunikacji.
7.Wskazany jeden członek Trybunału, na wspólny wniosek stron sporu i nie później niż w dniu przedłożenia przez pozwanego głównego stanowiska dotyczącego meritum sprawy, o którym mowa w ust. 1 lit. b), podejmuje decyzję, że niniejsza decyzja nie ma już zastosowania do skargi.
8.Wskazany jeden członek Trybunału może, na wniosek skarżącego i nie później niż w dniu przedłożenia przez pozwanego głównego stanowiska dotyczącego meritum sprawy, o którym mowa w ust. 1 lit. b), podjąć decyzję, że niniejsza decyzja nie ma już zastosowania do skargi. Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania poniesionymi przez pozwanego w trybie przyspieszonym.
9.Wskazany jeden członek Trybunału może, na wniosek pozwanego i nie później niż w dniu przedłożenia przez pozwanego głównego stanowiska dotyczącego meritum sprawy, o którym mowa w ust. 1 lit. b), zdecydować, że niniejsza decyzja nie ma już zastosowania do skargi tylko wtedy, gdy skarżący przekazał jakiekolwiek nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje, które są istotne dla decyzji pozwanego o wyrażeniu zgody na zastosowanie trybu przyspieszonego na mocy art. 2 ust. 4. W takim wypadku skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania poniesionymi przez pozwanego w trybie przyspieszonym.
10.Jeżeli zgodnie z ust. 8 lub 9 wskazany jeden członek Trybunału zdecyduje, że niniejsza decyzja nie ma już zastosowania do skargi i o ile strony sporu nie postanowią inaczej, wskazany jeden członek Trybunału powołany zgodnie z art. 3 zostaje mianowany przewodniczącym Trybunału ustanowionego na mocy rozdziału ósmego (Inwestycje) sekcja F (Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami) umowy. Nowy Trybunał ustanowiony na mocy sekcji F podejmuje decyzję, po konsultacji ze stronami sporu, w jaki sposób uwzględnić status postępowania wszczętego na podstawie niniejszej decyzji.
11.W odniesieniu do wszystkich kwestii dotyczących trybu przyspieszonego, które nie są wyraźnie przewidziane w niniejszej decyzji ani w umowie, strony sporu dokładają starań, aby uzgodnić mające zastosowanie przepisy proceduralne. Jeżeli strony sporu nie osiągną porozumienia w sprawie mających zastosowanie przepisów proceduralnych, decyzję w tej sprawie może podjąć wskazany jeden członek Trybunału.
12.Zgodnie z art. 8.28 umowy strona sporu może odwołać się od orzeczenia wydanego przez wskazanego jednego członka Trybunału na podstawie ust. 1 lit. h). Przebieg odwołań i procedur dotyczących przekazywania spraw do Trybunału w celu zmiany orzeczenia, stosownie do przypadku, regulują przepisy art. 8.28 umowy i decyzji nr 001/2021 Wspólnego Komitetu CETA z dnia 29 stycznia 2021 r. regulującej sprawy administracyjne i organizacyjne dotyczące funkcjonowania Trybunału Apelacyjnego.
Artykuł 6: Połączenie skarg na podstawie niniejszej decyzji
W przypadku gdy co najmniej dwie skargi objęte trybem przyspieszonym na podstawie art. 2 ust. 6 dotyczą tej samej kwestii prawnej lub faktycznej oraz wynikają z takich samych wydarzeń lub okoliczności, strona sporu przychylnie rozpatruje wniosek o połączenie tych skarg. Jeżeli wszystkie strony sporu osiągną porozumienie w tej kwestii, skargi te są łączone zgodnie z art. 8.43 umowy.
Artykuł 7: Mediacja
1.Pozwany przychylnie rozpatruje wniosek o mediację, jeżeli inwestor jest osobą fizyczną lub małym lub średnim przedsiębiorstwem, a kwota dochodzonych odszkodowań nie przekracza równowartości 40 000 000 SDR.
2.Rozważając, czy inwestor jest małym lub średnim przedsiębiorstwem, pozwany bierze pod uwagę wielkość inwestora jako przedsiębiorstwa oraz, jeżeli skarga wnoszona jest w imieniu przedsiębiorstwa, wielkość tego przedsiębiorstwa, w tym następujące czynniki: liczbę pracowników, roczny obrót, strukturę własności i wszelkie inne czynniki, które pozwany uzna za istotne. Pozwany może zwrócić się do inwestora o dodatkowe informacje, aby łatwiej stwierdzić, czy inwestor jest małym lub średnim przedsiębiorstwem.
3.Do mediacji uzgodnionej przez strony sporu na podstawie ust. 1 stosuje się art. 8.20 umowy oraz decyzję nr 002/2021 Komitetu ds. Usług i Inwestycji z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie przyjęcia zasad mediacji, które mają być stosowane przez strony sporów inwestycyjnych.
Artykuł 8: Przegląd niniejszej decyzji
Wspólny Komitet CETA może okresowo dokonywać przeglądu funkcjonowania niniejszej decyzji, w tym rozważań, o których mowa w art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 2, rozważać inne zmiany w zakresie zwiększania zdolności osób fizycznych lub małych i średnich przedsiębiorstw do uczestnictwa i korzystania z możliwości stwarzanych przez handel międzynarodowy i inwestycje międzynarodowe, a także, w stosownych przypadkach, wprowadzać zmiany w niniejszej decyzji.
Artykuł 9 – Teksty autentyczne
Niniejszą decyzję sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym wszystkie te wersje są jednakowo autentyczne.
Artykuł 10 – Wejście w życie
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana. Wchodzi w życie z dniem wejścia w życie postanowień rozdziału ósmego (Inwestycje) sekcja F (Rozstrzyganie sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami) umowy z zastrzeżeniem wymiany przez strony, za pośrednictwem kanałów dyplomatycznych, pisemnych powiadomień potwierdzających wypełnienie przez strony niezbędnych wymogów i procedur wewnętrznych.
Sporządzono w […] dnia […] r.