KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 17.1.2024
COM(2024) 11 final
Zalecenie
DECYZJA RADY
upoważniająca Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Unii, negocjacji dotyczących zmiany pięciu umów w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych między Unią Europejską a, odpowiednio, Konfederacją Szwajcarską, Księstwem Liechtensteinu, Księstwem Andory, Księstwem Monako i Republiką San Marino
UZASADNIENIE
1.KONTEKST ZALECENIA
•Przyczyny i cele zalecenia
W latach 2015–2016 Unia Europejska (UE) podpisała i zawarła pięć umów w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy przestrzegania międzynarodowych przepisów podatkowych odpowiednio z Księstwem Liechtensteinu („Liechtenstein”) 1 ; Republiką San Marino („San Marino”) 2 , Księstwem Andory („Andora”) 3 , Konfederacją Szwajcarską („Szwajcaria”) 4 i Księstwem Monako („Monaco”) 5 . Umowy z Liechtensteinem i San Marino obowiązywały od 1 stycznia 2016 r., natomiast pozostałe trzy umowy obowiązywały od 1 stycznia 2017 r.
Wspomniane pięć umów stanowi podstawę prawną wzajemnej automatycznej wymiany informacji finansowych między każdym z 27 państw członkowskich UE a każdym z tych państw spoza UE, zgodnie ze wspólnym standardem do wymiany informacji („CRS”) opracowanym przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Ten sam standard jest wdrażany w UE w odniesieniu do wymiany informacji finansowych między państwami członkowskimi na mocy dyrektywy Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. 6 (DAC 2 – pierwsza zmiana dyrektywy 2011/16/UE 7 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania).
26 sierpnia 2022 r. 8 na szczeblu międzynarodowym zatwierdzono istotne zmiany w CRS, a ich wdrożenie zaplanowano na 1 stycznia 2026 r. Wdrożenie tych zmian w UE zostało uwzględnione w siódmej poprawce do dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej (DAC8) 9 .
Zmiany rozszerzają zakres stosowania CRS, aby zapewnić objęcie nim instrumentów pieniądza elektronicznego i walut cyfrowych banku centralnego. Ponadto ulepszają one procedury należytej staranności i wyniki sprawozdawczości, aby w miarę możliwości zwiększyć użyteczność informacji na temat CRS dla administracji podatkowych i ograniczyć obciążenia dla instytucji finansowych. Zaktualizowany CRS zawiera obecnie również przepisy mające na celu zapewnienie skutecznej interakcji między CRS a odrębnymi ramami sprawozdawczości w zakresie kryptoaktywów („CARF”) 10 , które zostały uzgodnione na szczeblu międzynarodowym w tym samym dniu, w którym nastąpiła aktualizacja CRS. Przepisy te umożliwiają ograniczenie przypadków powielania sprawozdawczości przy jednoczesnym utrzymaniu maksymalnej elastyczności operacyjnej „raportujących instytucji finansowych”, które również podlegają obowiązkom w ramach CARF.
W celu zapewnienia, aby automatyczna wymiana informacji finansowych między państwami członkowskimi UE a pięcioma państwami spoza UE w ramach pięciu odpowiednich umów UE była dostosowana do zaktualizowanego CRS i nadal odbywała się zgodnie z nim od 1 stycznia 2026 r., konieczne jest wynegocjowanie i uzgodnienie odpowiednich zmian do wyżej wymienionych umów UE.
W maju 2018 r. weszło w życie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych („RODO”) 11 . W stosownych przypadkach konieczne może być zatem zaktualizowanie odniesień prawnych (które obecnie, po ich włączeniu, nadal odnoszą się do poprzedniej dyrektywy 95/46/WE) oraz przepisów dotyczących ochrony danych zgodnie z wymogami RODO. Podobnie może zaistnieć potrzeba odzwierciedlenia ostatnich zmian w zakresie ochrony danych w pięciu krajach.
•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki
Niniejsze zalecenie jest w pełni zgodne z przepisami UE w tej samej dziedzinie, w szczególności z dyrektywą w sprawie współpracy administracyjnej, zmienioną dyrektywą DAC8, i ma na celu zapewnienie, aby obowiązujące umowy między UE a pięcioma państwami spoza UE pozostały zgodne z prawodawstwem UE w tej samej dziedzinie. Dyrektywa DAC8 obejmuje m.in. najnowsze zmiany w CRS OECD. Mając na uwadze bliskie stosunki między UE a każdym z pięciu państw spoza UE, których dotyczy niniejsze zalecenie, należy w sposób analogiczny zacieśnić współpracę administracyjną z ich organami podatkowymi w dziedzinie automatycznej wymiany informacji finansowych. Terminowa aktualizacja pięciu umów UE zapewniłaby sprawną i skuteczną kontynuację tej współpracy administracyjnej po 1 stycznia 2026 r.
Zaletą takiej aktualizacji byłoby również ułatwienie wykonywania zadań przez raportujące instytucje finansowe, które byłyby w stanie stosować jednolite procedury w odniesieniu do należytej staranności wobec klienta i sprawozdawczości, na mocy dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej i pięciu przedmiotowych umów UE. Wymagane zmiany oprogramowania i dostosowania administracyjne byłyby w ich przypadku bardziej ograniczone.
•Spójność z innymi politykami Unii
Niniejsze zalecenie uwzględnia politykę Unii w dziedzinie walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, ponieważ działania w zakresie należytej staranności wobec klienta, które mają być prowadzone przez instytucje finansowe w celu gromadzenia informacji finansowych podlegających wymianie na mocy umów, będą w znacznym stopniu dostosowane do działań, które te same instytucje finansowe muszą stosować jako podmioty zobowiązane na mocy unijnych ram prawnych ustanowionych w celu zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
W niniejszym zaleceniu uwzględniono również polityki Unii w dziedzinie poszanowania praw podstawowych, w szczególności w zakresie ochrony danych osobowych w przypadku odpływu tych danych do państw spoza UE i spoza EOG.
2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ
•Podstawa prawna
Niniejsze zalecenie przedkłada się Radzie zgodnie z art. 218 ust. 3 i 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
• Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)
Niniejsze zalecenie dotyczy przyjęcia przez zainteresowane państwa spoza UE środków równoważnych z systemem ustanowionym w ramach prawodawstwa UE w tej samej dziedzinie, w szczególności na mocy dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej, zmienionej dyrektywą DAC8. Unia ma zatem kompetencje do negocjowania i wprowadzania zmian do powiązanych umów, które to zmiany są niezbędne do osiągnięcia tego celu. Jak wspomniano powyżej, zmiana umów UE umożliwi raportującym instytucjom finansowym w UE stosowanie jednolitych procedur w odniesieniu do należytej staranności wobec klienta i sprawozdawczości, na mocy dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej oraz pięciu przedmiotowych umów UE. Negocjacje na szczeblu Unii dotyczące tych aspektów są zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej.
•Proporcjonalność
Niniejsze zalecenie Komisji jest zgodne z zasadą proporcjonalności i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest zapewnienie jednolitych ram współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi UE a pięcioma zainteresowanymi państwami spoza UE w dziedzinie automatycznej wymiany informacji finansowych między organami podatkowymi.
•Wybór instrumentów
Decyzja Rady Unii Europejskiej
3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW
•Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa
Nie dotyczy.
•Konsultacje z zainteresowanymi stronami
W pierwszym półroczu 2023 r. odbyły się nieformalne konsultacje między służbami Komisji a właściwymi organami każdego z pięciu zainteresowanych państw spoza UE. Państwa członkowskie zostały poinformowane o wynikach tych nieformalnych konsultacji.
•Ocena skutków
Zgodnie z narzędziem 7 zestawu instrumentów służących lepszemu stanowieniu prawa 12 nie przeprowadzono oceny skutków, ponieważ Komisja ma w tej kwestii niewielki wybór lub nie ma żadnego wyboru.
Zalecenie dotyczy bowiem zmian w pięciu obowiązujących umowach i ma na celu dostosowanie ich do tego, co zostało już uzgodnione na szczeblu międzynarodowym, tj. zmian w CRS, które zostały zatwierdzone przez OECD 26 sierpnia 2022 r.
•Prawa podstawowe
Jeżeli Rada zezwoli na otwarcie i prowadzenie negocjacji, Komisja będzie czuwać nad tym, by wszelkie zmienione umowy były zgodne z podstawowymi wartościami Unii Europejskiej określonymi w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
Ponieważ pięć przedmiotowych umów zostało zawartych lub wynegocjowanych przed przyjęciem lub rozpoczęciem stosowania RODO i ponieważ obejmują one wymianę danych osobowych, negocjacje będą dotyczyły przeglądu i, w stosownych przypadkach, aktualizacji odniesień prawnych i przepisów o ochronie danych zgodnie z wymogami RODO.
4.WPŁYW NA BUDŻET
Wniosek nie ma wpływu na budżet UE, w szczególności dlatego, że Komisja nie odgrywa i nadal nie będzie odgrywać żadnej roli w przetwarzaniu informacji finansowych i danych osobowych wymienianych między organami podatkowymi na podstawie pięciu przedmiotowych umów.
5.ELEMENTY FAKULTATYWNE
Nie dotyczy.
Zalecenie
DECYZJA RADY
upoważniająca Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Unii, negocjacji dotyczących zmiany pięciu umów w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych między Unią Europejską a, odpowiednio, Konfederacją Szwajcarską, Księstwem Liechtensteinu, Księstwem Andory, Księstwem Monako i Republiką San Marino
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 3 i 4,
uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)Wspomniane pięć umów 13 stanowi obecnie podstawę prawną wzajemnej automatycznej wymiany informacji finansowych między każdym z 27 państw członkowskich UE a każdym z wymienionych państw spoza UE, zgodnie z uzgodnionym na szczeblu międzynarodowym wspólnym standardem OECD do wymiany informacji („CRS”). Umowy te mają na celu poprawę przestrzegania przepisów podatkowych na szczeblu międzynarodowym, a jednocześnie wspieranie organów podatkowych w zapobieganiu oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania oraz zwalczaniu tych zjawisk.
(2)Ten sam standard jest wdrażany w UE w odniesieniu do wymiany między państwami członkowskimi na mocy dyrektywy Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. 14 , pierwsza zmiana dyrektywy Rady 2011/16/UE 15 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania).
(3)26 sierpnia 2022 r. 16 na szczeblu międzynarodowym zatwierdzono istotne zmiany w CRS, a ich wdrożenie przewidziano na 1 stycznia 2026 r.
(4)Wdrożenie tych zmian w UE zostało uwzględnione w siódmej zmianie dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania 17 .
(5)Art. 8 każdej z tych pięciu umów zawiera identyczne postanowienia dotyczące dwustronnych formalnych konsultacji między Umawiającymi się Stronami, gdy na poziomie OECD zostanie przyjęta istotna zmiana któregokolwiek z elementów globalnego standardu. Art. 8 ust. 4 stanowi: „W wyniku konsultacji niniejsza Umowa może zostać zmieniona w drodze protokołu lub sporządzenia nowej umowy między Umawiającymi się Stronami”.
(6)W interesie Unii Europejskiej i jej państw członkowskich leży sprawna kontynuacja, po 1 stycznia 2026 r., współpracy w dziedzinie automatycznej wymiany informacji finansowych między organami podatkowymi, przewidzianej w tych pięciu umowach.
(7)W tym celu należy rozpocząć negocjacje w sprawie zmiany tych pięciu umów w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych między Unią Europejską a, odpowiednio, Konfederacją Szwajcarską, Księstwem Liechtensteinu, Księstwem Andory, Księstwem Monako i Republiką San Marino,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Unii, negocjacji w sprawie zmiany umów w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych między Unią Europejską a, odpowiednio, Konfederacją Szwajcarską, Księstwem Liechtensteinu, Księstwem Andory, Księstwem Monako i Republiką San Marino.
Artykuł 2
Komisja prowadzi negocjacje zgodnie z wytycznymi negocjacyjnymi określonymi w załączniku i w porozumieniu ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę zgodnie z art. 218 ust. 4 TFUE.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Rady
Przewodniczący
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 17.1.2024
COM(2024) 11 final
ZAŁĄCZNIK
do
zalecenia dotyczącego
DECYZJI RADY
upoważniającej Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Unii, negocjacji dotyczących zmiany pięciu umów w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych między Unią Europejską a, odpowiednio, Konfederacją Szwajcarską, Księstwem Liechtensteinu, Księstwem Andory, Księstwem Monako i Republiką San Marino
ZAŁĄCZNIK
1.Pięć umów podlegających negocjacjom w celu wprowadzenia do nich zmian
W latach 2015–2016 Unia Europejska podpisała i zawarła pięć następujących umów międzynarodowych w formie protokołów zastępujących tytuł i całą treść wcześniej istniejących umów w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności z tymi samymi państwami spoza UE:
–„Umowa między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych”, wynikająca z protokołu podpisanego między UE a Konfederacją Szwajcarską („Szwajcaria”) w dniu 27 maja 2015 r. 1 ;
–„Umowa między Unią Europejską a Księstwem Liechtensteinu w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych”, wynikająca z protokołu podpisanego między UE a Księstwem Liechtensteinu („Liechtenstein”) w dniu 28 października 2015 r. 2 ;
–„Umowa między Unią Europejską a Księstwem Andory w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych”, wynikająca z protokołu podpisanego między UE a Księstwem Andory („Andora”) w dniu 12 lutego 2016 r. 3 ;
–„Umowa między Unią Europejską a Księstwem Monako w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych zgodnie ze standardem w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych w sprawach podatkowych opracowanym przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD)”, wynikająca z protokołu podpisanego między UE a Księstwem Monako („Monako”) w dniu 12 lipca 2016 r. 4 ;
–„Umowa między Unią Europejską a Republiką San Marino w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych w celu poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych”, wynikająca z protokołu podpisanego między UE a Republiką San Marino („San Marino”) w dniu 8 grudnia 2015 r. 5
Wspomniane pięć umów, które weszły w życie i mają obecnie zastosowanie, stanowi podstawę prawną wzajemnej automatycznej wymiany informacji finansowych między każdym z 27 państw członkowskich UE a każdym z tych państw spoza UE, zgodnie ze wspólnym standardem do wymiany informacji („CRS”) opracowanym przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Ten sam standard jest wdrażany w UE w odniesieniu do wymiany między państwami członkowskimi na mocy dyrektywy Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. 6 (DAC 2 – pierwsza zmiana dyrektywy 2011/16/UE 7 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania – DAC).
2.Uzasadnienie i cel zmiany
26 sierpnia 2022 r. na szczeblu międzynarodowym zatwierdzono istotne zmiany w CRS, a ich wdrożenie zaplanowano na 1 stycznia 2026 r. Wdrożenie tych zmian w UE zostało uwzględnione w siódmej poprawce do dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej (DAC8) 8 .
W celu zapewnienia, aby automatyczna wymiana informacji finansowych między państwami członkowskimi UE a pięcioma państwami spoza UE w ramach pięciu odpowiednich umów UE była dostosowana do zaktualizowanego CRS i nadal odbywała się zgodnie z nim od 1 stycznia 2026 r., konieczne jest wynegocjowanie i uzgodnienie odpowiednich zmian do wyżej wymienionych pięciu umów UE.
W maju 2018 r. weszło w życie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych („RODO”) 9 . W stosownych przypadkach konieczne może być zatem zaktualizowanie odniesień prawnych (które obecnie, po ich włączeniu, nadal odnoszą się do poprzedniej dyrektywy 95/46/WE) oraz przepisów dotyczących ochrony danych zgodnie z wymogami RODO. Podobnie może zaistnieć potrzeba odzwierciedlenia ostatnich zmian w zakresie ochrony danych w pięciu krajach.
3.Zakres zmiany będącej przedmiotem negocjacji
Zmiany do CRS, które zostały zatwierdzone na szczeblu międzynarodowym 26 sierpnia 2022 r. 10 , rozszerzają zakres stosowania CRS, aby zapewnić objęcie nim instrumentów pieniądza elektronicznego i walut cyfrowych banku centralnego. Ponadto ulepszają one procedury należytej staranności i wyniki sprawozdawczości, aby w miarę możliwości zwiększyć użyteczność informacji na temat CRS dla administracji podatkowych i ograniczyć obciążenia dla instytucji finansowych. Obecnie CRS zawiera również przepisy mające na celu zapewnienie skutecznej interakcji między CRS a odrębnymi ramami sprawozdawczości w zakresie kryptoaktywów (CARF) uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym 11 , w szczególności w celu ograniczenia przypadków powielania sprawozdawczości, przy jednoczesnym utrzymaniu maksymalnej elastyczności operacyjnej raportujących instytucji finansowych, które również podlegają obowiązkom przewidzianym w CARF.
W zakresie ochrony danych:
–zmiana umowy ze Szwajcarią będzie musiała zapewnić uwzględnienie zaktualizowanych przepisów dotyczących wymiany i wykorzystywania danych osobowych (w tym dotyczących ograniczenia celu, bezpieczeństwa danych i zatrzymywania danych), z uwzględnieniem decyzji UE stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony w odniesieniu do Szwajcarii 12 oraz opinii wydanej w dniu 8 lipca 2015 r. w sprawie umowy przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) 13 . Zmiana umowy będzie również musiała zapewnić zaktualizowane odniesienia do mającego zastosowanie szwajcarskiego prawa pierwotnego i wtórnego;
–zmiana umowy z Liechtensteinem będzie musiała zapewnić uwzględnienie zaktualizowanych przepisów dotyczących wymiany i wykorzystywania danych osobowych (w tym dotyczących ograniczenia celu, bezpieczeństwa danych i zatrzymywania danych), z jednoczesnym uwzględnieniem faktu, że Liechtenstein, jako członek Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), wdrożył na swoim terytorium przepisy RODO zgodnie z Porozumieniem EOG;
–zmiana umowy z Andorą będzie musiała zapewnić uwzględnienie zaktualizowanych przepisów dotyczących wymiany i wykorzystywania danych osobowych (w tym dotyczących ograniczenia celu, bezpieczeństwa danych i zatrzymywania danych), z uwzględnieniem decyzji UE stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony w odniesieniu do Andory 14 oraz wspomnianej wyżej opinii EIOD w sprawie umowy ze Szwajcarią. Zmiana umowy będzie również musiała zapewnić zaktualizowanie odniesień do mającego zastosowanie prawa pierwotnego i wtórnego Andory.
–Zmiana umów z Monako i San Marino będzie musiała zapewnić, aby zabezpieczenia ochrony danych spełniały wymogi art. 46 RODO, a także zawierać zaktualizowane odniesienia do prawa pierwotnego i wtórnego przyjętego przez te dwa państwa (w stosownych przypadkach lub w zakresie, w jakim będzie ono miało zastosowanie do dnia 1 stycznia 2026 r., wyznaczonego na wdrożenie zmiany CRS w obu przedmiotowych umowach).
4.Forma zmiany będącej przedmiotem negocjacji
W UE zmiany w CRS z 2022 r. zostały wdrożone w ramach DAC8 w formie zmian załącznika I do dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej, który to załącznik w znacznym stopniu odwzorowuje CRS i powiązane zasady należytej staranności, które mają być stosowane przez raportujące instytucje finansowe.
W ramach każdej z pięciu umów UE będących przedmiotem negocjacji w celu wprowadzenia do nich zmian załącznik I pełni zasadniczo tę samą funkcję co załącznik I do dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej, natomiast załącznik II zawiera pewne przepisy uzupełniające oparte na uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym komentarzach OECD do CRS.
Aby zapewnić możliwość stosowania uproszczonej procedury tymczasowego stosowania w przypadku ograniczeń czasowych, zgodnie z art. 8 ust. 5 większości z pięciu umów 15 negocjacje powinny koncentrować się głównie na dostosowaniu załączników I i II odpowiednich umów do zmian w CRS i jego komentarzach, o ile samo takie dostosowanie może być wystarczające i zgodne z pełną ważnością prawną i wykonalnością zmiany.
Wszelkie uzupełnienia lub zmiany istniejących postanowień dotyczących poufności danych osobowych i ich ochrony w obecnie obowiązującym tekście umów mogą być również negocjowane w formie pozwalającej uniknąć niepotrzebnych zmian w umowie, pod warunkiem że uzgodnione i udostępnione publicznie rozwiązania są zgodne z przepisami rozdziału V RODO, w tym, w stosownych przypadkach, z jego art. 46.
Zmiana ta będzie zatem dotyczyć artykułów umów tylko w takim zakresie, w jakim takie zmiany wydają się niezbędne do zapewnienia pewności prawnej lub są warunkiem koniecznym do zatwierdzenia zmiany przez umawiające się strony.
5.Procedura
Art. 8 każdej z pięciu umów UE zawiera identyczne postanowienia dotyczące dwustronnych formalnych konsultacji między Umawiającymi się Stronami (między UE i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a odpowiednim państwem spoza UE, z drugiej strony), które mają miejsce „w przypadku przyjęcia na szczeblu OECD istotnej zmiany jakiegokolwiek elementu globalnego standardu”. Art. 8 ust. 4 stanowi: „W wyniku konsultacji niniejsza Umowa może zostać zmieniona w drodze protokołu lub sporządzenia nowej umowy między Umawiającymi się Stronami”. Ustęp 5 (nieujęty w umowie UE z Andorą) umożliwia stronom osiągnięcie porozumienia w sprawie formy tymczasowego stosowania zmian mających wpływ na załącznik I lub załącznik II do umów, jeżeli jedna ze stron już je formalnie wdrożyła, jak ma to miejsce w przypadku państw członkowskich UE w świetle formalnego przyjęcia przez Radę dyrektywy DAC8.
Niezwłocznie po zatwierdzeniu przez Radę Komisja rozpoczyna formalne konsultacje i prowadzi negocjacje zgodnie z niniejszymi wytycznymi negocjacyjnymi, w porozumieniu z obecną i nadchodzącą prezydencją Rady oraz ze specjalnym komitetem, który może zostać wyznaczony w tym celu przez Radę zgodnie z art. 218 ust. 4 TFUE.