KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 14.10.2019
COM(2019) 470 final
2019/0223(NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego Międzynarodową konwencję o ochronie tuńczyka atlantyckiego
UZASADNIENIE
1.KONTEKST WNIOSKU
•Przyczyny i cele wniosku
Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego (konwencja ICCAT) ma na celu – poprzez ustanowienie ICCAT – wspieranie współpracy na rzecz utrzymywania populacji tuńczyka i tuńczykowatych w Oceanie Atlantyckim na poziomach, które umożliwiają maksymalne zrównoważone połowy do celów spożywczych i innych. Konwencja weszła w życie dnia 21 marca 1969 r. Unia jest jedną ze stron konwencji ICCAT i zatwierdziła ją zgodnie z decyzją Rady z dnia 9 czerwca 1986 r. 1
Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) jest organem ustanowionym na mocy konwencji ICCAT w celu ochrony gatunków podlegających jej kompetencji i zarządzania tymi gatunkami. Komisja ICCAT jest upoważniona do przyjmowania zaleceń, które są wiążące dla umawiających się stron. Jako umawiająca się strona konwencji ICCAT Unia jest członkiem ICCAT z prawem uczestnictwa i głosu.
W celu poprawy skuteczności i wzmocnienia ochrony gatunków podlegających jej kompetencji i zarządzania nimi, ICCAT uzgodniła, że konieczna jest zmiana konwencji. W dniu 13 maja 2013 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Unii Europejskiej, zmian do konwencji 2 .
W latach 2013–2018 prowadzone były na forum ICCAT dyskusje na temat zmian, które należy wprowadzić do konwencji. W wyniku dyskusji przygotowano projekt protokołu zmieniającego konwencję. Główne zmiany, po wejściu w życie, będą polegały na:
1)rozszerzeniu zakresu stosowania konwencji w odniesieniu do ochrony rekinów i zarządzania nimi;
2)wyjaśnieniu zasad dotyczących głosowania i kworum w ICCAT, w szczególności wymogów dotyczących większości w sytuacjach, w których nie można osiągnąć konsensusu;
3)określeniu zasad, zgodnie z którymi ICCAT i jej członkowie działają w toku prowadzenia prac w ramach konwencji ICCAT;
4)skróceniu okresu wejścia w życie zaleceń przyjętych przez ICCAT z sześciu do czterech miesięcy po powiadomieniu członków ICCAT;
5)uściśleniu zasad stosowania procedury sprzeciwu wobec zaleceń przyjętych przez ICCAT;
6)umożliwieniu większego uczestnictwa współpracujących stron niebędących umawiającymi się stronami i podmiotów rybołówczych w pracach ICCAT; oraz
7)wprowadzeniu mechanizmu rozstrzygania sporów w ramach ICCAT, który ma charakter dobrowolny, ale którego wynik będzie ostateczny i wiążący dla stron, które się do niego zwracają.
Zmiana konwencji jest również okazją do wyeliminowania niewielkich różnic między wersjami konwencji w języku angielskim, francuskim i hiszpańskim, biorąc pod uwagę fakt, że każda z tych wersji jest jednakowo autentyczna. Protokół obejmuje zatem wszystkie przepisy, które mają zostać zmienione w którejkolwiek z powyższych trzech wersji językowych.
Protokół zostanie przyjęty przez umawiające się strony podczas 28. zwyczajnego posiedzenia ICCAT w dniach 18–25 listopada 2019 r.
Niniejszy wniosek dotyczy decyzji Rady w sprawie upoważnienia do podpisania protokołu w imieniu Unii i jego tymczasowego stosowania. Art. 13 protokołu przewiduje jego wejście w życie w odniesieniu do każdej z umawiających się stron, która go zaakceptuje, dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu u Dyrektora Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, dokumentu przyjęcia przez trzy czwarte umawiających się stron, a następnie w odniesieniu każdej z pozostałych umawiających się stron, po zaakceptowaniu przez nią protokołu. Należy zatem przewidzieć tymczasowe stosowanie protokołu w przypadku jego wejścia w życie zanim Unia zakończy wewnętrzne procedury ratyfikacyjne. Tymczasowe stosowanie jest również zgodne z decyzją Rady upoważniającą Komisję do negocjowania zmian do konwencji.
Protokół stanowi część większego pakietu, który obejmuje również:
1)Rezolucję ICCAT w sprawie udziału podmiotów rybołówczych w ramach zmienionej konwencji ICCAT. W przedmiotowej rezolucji wyjaśnia się poprawki do konwencji dotyczące udziału podmiotów niebędących stronami, w szczególności dlatego, że Republika Chińska jest podmiotem rybołówczym, który ma być objęty załącznikiem 2 do konwencji dotyczącym podmiotów rybołówczych, który zostaje dodany do konwencji na mocy art. 11 Protokołu; oraz
2)Zalecenie ICCAT dotyczące ryb uznawanych za gatunki tuńczyka i tuńczykowate lub oceanicznych, pelagicznych i daleko migrujących spodoustych. W zaleceniu wyjaśniono, które gatunki są objęte konwencją, w szczególności poprzez wyraźne określenie „gatunków ICCAT” jako obejmujących spodouste (rekiny i płaszczki), które są gatunkami oceanicznymi, pelagicznymi i daleko migrującymi.
Rezolucja i zalecenie mają zostać przyjęte przez ICCAT jednocześnie z przyjęciem protokołu przez umawiające się strony. Zgodnie z art. VIII ust. 2 konwencji ICCAT zalecenie staje się skuteczne sześć miesięcy po dacie powiadomienia o nim umawiających się stron. Zalecenie nie jest wiążące dla umawiającej się strony, jeżeli wniosła ona i potwierdziła sprzeciw wobec danego zalecenia. Jeżeli sprzeciw uzyskał poparcie większości umawiających się stron, zalecenie nie staje się skuteczne.
•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki
Regionalne organizacje ds. rybołówstwa (RFMO) to międzynarodowe organizacje państw, spośród których niektóre są państwami nadbrzeżnymi; organizacje integracji regionalnej takie jak UE; oraz podmioty rybołówcze, które mają interes połowowy w danym obszarze. Niektóre RFMO zarządzają wszystkimi stadami w danym obszarze, inne natomiast koncentrują się na określonych gatunkach daleko migrujących (zwłaszcza tuńczykach), które przemieszczają się w obrębie rozległego obszaru. Niektóre z tych organizacji mają wyłącznie charakter doradczy, większość ma jednak uprawnienia zarządcze do ustalania limitów połowowych i limitów nakładu połowowego, środków technicznych i obowiązków w zakresie kontroli.
Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską, wspiera i aktywnie uczestniczy w pracach ICCAT zgodnie z komunikatem Komisji pt. „Udział w regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa (RFMO)”·, art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa 3 oraz konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa 4 . Zmiany konwencji są niezbędne do zapewnienia zrównoważonej eksploatacji i ochrony żywych zasobów morza i środowiska morskiego zarządzanych przez ICCAT, jak również gatunków poławianych w kontekście działań połowowych ukierunkowanych na gatunki ICCAT, oraz zarządzania nimi.
•Spójność z innymi politykami Unii
Zgodnie z komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów” 5 oraz konkluzjami Rady w sprawie tego komunikatu 6 głównym elementem działalności UE na tych forach jest propagowanie środków wspierających i zwiększających skuteczność RFMO oraz, w stosownych przypadkach, poprawiających zarządzanie tymi organizacjami.
2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ
•Podstawa prawna
Podstawą niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady jest Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 7 stanowi podstawę prawną dla zasad, które mają znaleźć odzwierciedlenie w tym stanowisku.
•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)
Nie dotyczy.
•Proporcjonalność
Wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, a mianowicie do podpisania i tymczasowego stosowania protokołu przez Unię.
•Wybór instrumentu
Zgodnie z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do przyjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania protokołu i, w razie potrzeby, jego tymczasowego stosowania przed wejściem w życie, wymagany jest wniosek Komisji.
3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW
•Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa
Nie dotyczy.
•Konsultacje z zainteresowanymi stronami
W dniu 13 maja 2013 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Unii Europejskiej, zmian do konwencji.
Zmiany zostały przygotowane podczas sześciu posiedzeń grupy roboczej ds. zmian do konwencji, utworzonej w tym celu przez ICCAT, z których pierwsze odbyło się w dniach 10–12 lipca 2013 r., a ostatnie w dniach 24–25 maja 2018 r. Państwa członkowskie były informowane o postępach w negocjacjach.
•Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej
Komisja korzystała z wiedzy fachowej państw członkowskich w trakcie przygotowań oraz podczas negocjacji prowadzonych w ramach ICCAT w sprawie zmian do konwencji.
•Ocena skutków
Nie dotyczy.
•Sprawność regulacyjna i uproszczenie
Nie dotyczy.
•Prawa podstawowe
Nie dotyczy.
4.WPŁYW NA BUDŻET
Niniejszy wniosek nie wiąże się z dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE.
5.ELEMENTY FAKULTATYWNE
•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania
Nie dotyczy.
•Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)
Nie dotyczy.
•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku
Nie dotyczy.
2019/0223 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego Międzynarodową konwencję o ochronie tuńczyka atlantyckiego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)W dniu 13 maja 2013 r. Rada upoważniła Komisję Europejską do rozpoczęcia negocjacji w sprawie zmian do Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego (konwencja ICCAT) 8 . Negocjacje w tej sprawie zakończono pomyślnie w listopadzie 2018 r.
(2)Powstały w wyniku tych negocjacji protokół powinien przyczynić się do poprawy skuteczności ICCAT, a także do wzmocnienia ochrony gatunków, które podlegają jej kompetencji i lepszego zarządzania nimi.
(3)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 9 stanowi, że Unia musi zapewnić, by działalność w zakresie połowów i akwakultury była zrównoważona środowiskowo w perspektywie długoterminowej oraz zarządzana w sposób spójny z celami w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia oraz przyczyniania się do dostępności dostaw żywności. Rozporządzenie stanowi również, że Unia ma stosować podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i dążyć do zapewnienia, by eksploatacja żywych zasobów morza umożliwiała odbudowę populacji poławianych gatunków i utrzymywanie ich powyżej poziomów pozwalających uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Rozporządzenie stanowi także, że Unia ma stosować środki zarządzania i ochrony oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, wspierać rozwój doradztwa naukowego i wiedzy, stopniowo eliminować odrzuty, propagować metody połowów, które przyczyniają się do bardziej selektywnych połowów, oraz eliminować i ograniczać w miarę możliwości przypadkowe połowy, dążyć do prowadzenia połowów o niskim stopniu oddziaływania na ekosystem morski i zasoby rybne. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie stanowi, że te cele i zasady mają być stosowane przez Unię w ramach zewnętrznych stosunków w zakresie rybołówstwa. Protokół jest spójny z tymi celami.
(4)Zgodnie ze wspólnym komunikatem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej, zatytułowanym „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów” 10 oraz konkluzjami Rady na temat tego wspólnego komunikatu 11 propagowanie środków na rzecz wsparcia i zwiększenia skuteczności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) i, w stosownych przypadkach, środków usprawniających zarządzanie nimi jest kluczowe dla działań Unii na tych forach. Protokół jest w pełni zgodny z tymi celami.
(5)Należy podpisać protokół w imieniu Unii i stosować go tymczasowo, do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jego zawarcia.
(6)Z uwagi na możliwość wejścia w życie protokołu zanim Unia zakończy wewnętrzne procedury ratyfikacyjne, należy go stosować tymczasowo,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się do podpisania w imieniu Unii Protokołu zmieniającego Międzynarodową konwencję o ochronie tuńczyka atlantyckiego („Protokół”), z zastrzeżeniem jego zawarcia.
Tekst Protokołu, który ma zostać podpisany, dołącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument pełnomocnictwa do podpisania Protokołu, z zastrzeżeniem jego zawarcia, dla osoby wskazanej (osób wskazanych) przez negocjatora umowy.
Artykuł 3
Protokół stosuje się tymczasowo, zgodnie z jego art. 13, do czasu jego wejścia w życie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Rady
Przewodniczący
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 14.10.2019
COM(2019) 470 final
ZAŁĄCZNIK
do
wniosku dotyczącego decyzji Rady
w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Protokołu zmieniającego Międzynarodową konwencję o ochronie tuńczyka atlantyckiego
ZAŁĄCZNIK
PROTOKÓŁ ZMIENIAJĄCY MIĘDZYNARODOWĄ KONWENCJĘ O OCHRONIE TUŃCZYKA ATLANTYCKIEGO
Umawiające się strony Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego, sporządzonej w Rio de Janeiro dnia 14 maja 1966 r. (dalej zwanej „Konwencją”),
PRZYWOŁUJĄC Zalecenie ICCAT w sprawie powołania grupy roboczej w celu opracowania zmian do konwencji ICCAT [Zalecenie 12-10] i opracowane przez tę grupę roboczą projekty propozycji zmian,
ODNOTOWUJĄC Rezolucję ICCAT w sprawie udziału podmiotów rybołówczych w ramach zmienionej konwencji ICCAT [Rezolucja 19-XX] oraz Zalecenie ICCAT dotyczące ryb uznawanych za gatunki tuńczyka i tuńczykowate lub oceanicznych, pelagicznych i daleko migrujących spodoustych [Zalecenie 19-XX], które stanowią integralną część wniosków w sprawie zmiany i zostały przyjęte przez Komisję w związku z ukończeniem prac nad niniejszym Protokołem,
UWZGLĘDNIAJĄC, że wnioski w sprawie zmiany do Konwencji przedstawione w niniejszym Protokole wiążą się z nowymi zobowiązaniami,
PODKREŚLAJĄC znaczenie jak najszybszego zakończenia odpowiednich wewnętrznych procedur przyjęcia w celu jak najszybszego wejścia w życie niniejszego Protokołu dla wszystkich umawiających się stron,
uzgodniły, co następuje:
Artykuł 1
Preambuła Konwencji otrzymuje brzmienie:
„Rządy, których należycie upoważnieni przedstawiciele złożyli podpisy pod niniejszą Konwencją, uznając, że przedmiotem ich wspólnego zainteresowania są występujące w Oceanie Atlantyckim, oceaniczne, pelagiczne i daleko migrujące populacje tuńczyka i tuńczykowatych oraz spodoustych, oraz pragnąc współpracować w utrzymaniu populacji tych ryb na poziomie, który pozwoli na zapewnienie ich długoterminowej ochrony i zrównoważonego wykorzystania do celów produkcji żywności i innych, postanowiły zawrzeć konwencję o ochronie tych zasobów, i w tym celu uzgodniły co następuje:”
Artykuł 2
Artykuły II i III Konwencji otrzymują brzmienie:
„Artykuł II
Niniejsza Konwencja w żaden sposób nie narusza praw, jurysdykcji i zobowiązań państw wynikających z prawa międzynarodowego. Niniejszą Konwencję interpretuje się i stosuje w sposób zgodny z prawem międzynarodowym.
Artykuł III
1. Niniejszym umawiające się strony postanowiły powołać i utrzymywać komisję pod nazwą Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, zwaną dalej »Komisją«, która będzie realizowała cele ustanowione w niniejszej Konwencji. Każda z umawiających się stron jest członkiem Komisji.
2. Każdy z członków Komisji jest reprezentowany w Komisji przez nie więcej niż trzech delegatów. Delegatom tym mogą towarzyszyć eksperci i doradcy.
3. Decyzje Komisji z zasady podejmowane są w drodze konsensusu. Z wyjątkiem przypadków, gdy w niniejszej Konwencji postanowiono inaczej, o ile nie jest możliwe osiągnięcie konsensusu, decyzje są podejmowane większością dwóch trzecich głosów członków Komisji obecnych i oddających głos za lub przeciw, przy czym każdy członek Komisji ma jeden głos. Dwie trzecie wszystkich członków Komisji stanowi kworum.
4. Komisja spotyka się na regularnych posiedzeniach raz na dwa lata. Specjalne posiedzenie może zostać zwołane w dowolnym momencie na życzenie większości wszystkich członków Komisji lub wskutek decyzji Rady, jak określono w artykule VI.
5. Na swoim pierwszym posiedzeniu, a później na każdym regularnym posiedzeniu, Komisja wybiera spośród umawiających się stron przewodniczącego, pierwszego wiceprzewodniczącego i drugiego wiceprzewodniczącego, którzy nie mogą być ponownie wybrani na więcej niż jedną kadencję.
6. Posiedzenia Komisji i organów jej podległych są jawne, o ile Komisja nie postanowi inaczej.
7. Oficjalnymi językami Komisji są: angielski, francuski i hiszpański.
8. Komisja ma prawo do przyjmowania regulaminu oraz przepisów finansowych, które są konieczne do wypełniania jej funkcji.
9.
Co dwa lata Komisja przedstawia członkom Komisji sprawozdania ze swej działalności oraz wyniki ustaleń, a także udziela członkom Komisji, ilekroć zostanie o to poproszona, informacji o wszelkich sprawach związanych z celami niniejszej Konwencji.”
Artykuł 3
Do Konwencji dodaje się nowy artykuł IV w brzmieniu:
„Artykuł IV
Komisja i jej członkowie, prowadząc prace w ramach niniejszej Konwencji, działają na rzecz:
a) stosowania podejścia ostrożnościowego i podejścia ekosystemowego w zarządzaniu rybołówstwem, zgodnie z odpowiednimi normami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym oraz, w stosownych przypadkach, zalecanymi praktykami i procedurami;
b) uwzględniania najlepszych dostępnych dowodów naukowych;
c) ochrony różnorodności biologicznej środowiska morskiego;
d) zapewnienia uczciwości i przejrzystości procesów decyzyjnych, w tym w odniesieniu do przydziału możliwości połowowych, oraz innych działań; oraz
e)
pełnego uznania szczególnych potrzeb rozwijających się członków Komisji, w tym potrzeby budowania ich zdolności zgodnie z prawem międzynarodowym, aby mogli oni wypełniać zobowiązania wynikające z niniejszej Konwencji i rozwijać swoje łowiska.”
Artykuł 4
Artykuły IV, V, VI, VII i VIII Konwencji otrzymują odpowiednio oznaczenia art. V, VI, VII, VIII i IX oraz otrzymują brzmienie:
„Artykuł V
1. Aby realizować cele niniejszej Konwencji:
a) Komisja jest odpowiedzialna za badanie populacji tuńczyka i tuńczykowatych oraz spodoustych, które są gatunkami oceanicznymi, pelagicznymi i daleko migrującymi, zwanych dalej »gatunkami ICCAT«, oraz innych podobnych gatunków poławianych podczas połowów gatunków ICCAT na obszarze Konwencji, z uwzględnieniem prac innych właściwych organizacji lub porozumień międzynarodowych związanych z rybołówstwem. Badania te obejmują badania nad wyżej wymienionymi gatunkami, badania oceanografii ich środowiska i wpływu czynników naturalnych i ludzkich na ich liczebność. Komisja może również badać gatunki należące do tego samego ekosystemu lub zależne od gatunków ICCAT lub z nimi powiązane.
b) Komisja, wykonując te zadania, na tyle, na ile jest to możliwe, wykorzystuje serwis naukowy i techniczny oraz informacje urzędowych agend członków Komisji i ich oddziałów politycznych i może, jeśli jest to pożądane, wykorzystywać dostępne serwisy i informacje każdej publicznej bądź prywatnej instytucji, organizacji lub osoby, oraz może podejmować w ramach swojego budżetu i we współpracy z zainteresowanymi członkami Komisji niezależne badania w celu uzupełnienia prac badawczych prowadzonych przez rządy, instytucje krajowe lub inne organizacje międzynarodowe.
c) Komisja zapewnia, aby wszelkie informacje otrzymane od takiej instytucji, organizacji lub osoby fizycznej były zgodne z ustalonymi normami naukowymi dotyczącymi jakości i obiektywności.
2. Wypełnianie postanowień ust. 1 niniejszego artykułu obejmuje:
a) zbieranie i analizowanie informacji statystycznych dotyczących obecnych warunków i trendów w odniesieniu do gatunków ICCAT na obszarze Konwencji;
b) studiowanie i przekazywanie informacji dotyczących środków i metod dla zapewnienia utrzymania populacji gatunków ICCAT na obszarze Konwencji przynajmniej na poziomie, który pozwoli uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów i zapewni rzeczywiste wykorzystanie tych gatunków w sposób zgodny z tym połowem;
c) zalecanie studiów i badań członkom Komisji; oraz
d) publikację oraz upowszechnianie w inny sposób sprawozdań ze swych ustaleń oraz informacji statystycznych, biologicznych i innych naukowych dotyczących gatunków ICCAT na obszarze Konwencji.
Artykuł VI
1. W ramach Komisji tworzy się Radę, która składa się z przewodniczącego i wiceprzewodniczącego Komisji oraz przedstawicieli nie mniej niż czterech i nie więcej niż ośmiu umawiających się stron. Umawiające się strony reprezentowane w Radzie wybiera się na każdym regularnym posiedzeniu Komisji. Jednakże jeśli kiedykolwiek liczba umawiających się stron przekroczy czterdzieści, Komisja może wybrać dodatkowo dwie umawiające się strony do reprezentacji w Radzie. Umawiające się strony, z których pochodzą przewodniczący i wiceprzewodniczący, nie mogą być wybrane do Rady. Przy wyborach do Rady Komisja należycie uwzględnia interesy umawiających się stron pod względem geograficznym, połowów tuńczyka i przetwórstwa tuńczyka, jak również równe prawo umawiających się stron do reprezentacji w Radzie.
2. Rada wypełnia swoje zadania, które są jej przypisane przez niniejszą Konwencję lub które są jej wyznaczone przez Komisję i spotyka się co najmniej raz w przerwie pomiędzy posiedzeniami Komisji. Pomiędzy posiedzeniami Komisji Rada podejmuje konieczne decyzje w sprawie obowiązków, jakie ma wykonywać personel, i wydaje konieczne instrukcje sekretarzowi wykonawczemu. Decyzje Rady podejmowane są zgodnie z zasadami, które ustali Komisja.
Artykuł VII
Aby wypełnić cele niniejszej Konwencji, Komisja tworzy zespoły na podstawie gatunków, grup gatunków lub rejonów geograficznych. W takim wypadku każdy taki zespół:
a) jest odpowiedzialny za ciągły przegląd gatunków, grup gatunków lub rejonów geograficznych, które ma śledzić, oraz za zbieranie danych naukowych i innych informacji z nimi związanych;
b) może proponować Komisji, na podstawie badań naukowych, zalecenia dla wspólnych działań członków Komisji; oraz
c) może zalecać Komisji studia i badania konieczne do uzyskania informacji dotyczących gatunków, grup gatunków i rejonów geograficznych, jak również koordynację programów badawczych członków Komisji.
Artykuł VIII
Komisja wyznacza sekretarza wykonawczego, który sprawuje swą funkcję według uznania Komisji. Sekretarz wykonawczy, podlegający zasadom i procedurom, które może ustanowić Komisja, jest upoważniony do wyboru personelu Komisji i zarządzania nim. Sprawuje on między innymi następujące funkcje, które może zalecić Komisja:
a) koordynuje programy badawcze prowadzone na podstawie art. V i VII niniejszej Konwencji;
b) przygotowuje szacunki budżetowe w celu rozpatrzenia przez Komisję;
c) wydaje upoważnienia do gospodarowania funduszami zgodnie z budżetem Komisji;
d) prowadzi rozliczenia funduszy Komisji;
e) organizuje współpracę z organizacjami określonymi w art. XIII niniejszej Konwencji;
f) prowadzi prace przygotowawcze do gromadzenia i analizy danych niezbędnych do osiągnięcia celów niniejszej Konwencji, zwłaszcza tych dotyczących bieżących i maksymalnych podtrzymywalnych połowów gatunków ICCAT; oraz
g) przygotowuje do zatwierdzenia przez Komisję sprawozdania naukowe, administracyjne i inne złożone przez Komisję i organy jej podległe.
Artykuł IX
1.
a) Komisja może, na podstawie dowodów naukowych, przedstawić zalecenia mające na celu:
(i) zapewnienie na obszarze konwencji długoterminowej ochrony i zrównoważonego wykorzystania gatunków ICCAT poprzez utrzymanie lub odbudowę liczebności stad tych gatunków na poziomie umożliwiającym uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu lub powyżej tego poziomu;
(ii) promowanie, w razie potrzeby, ochrony innych gatunków, które są zależne od gatunków ICCAT lub są z nimi powiązane, w celu zachowania lub odbudowy populacji tych gatunków, tak aby ich liczebność przewyższała poziom mogący stanowić poważne zagrożenie dla ich reprodukcji.
Zalecenia te mają zastosowanie w odniesieniu do umawiających się stron na warunkach określonych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
b) Zalecenia, o których mowa powyżej, czyni się:
(i) z inicjatywy Komisji, jeżeli nie powołano odpowiedniego zespołu;
(ii) z inicjatywy Komisji za zgodą co najmniej dwóch trzecich wszystkich członków Komisji, jeżeli powołano odpowiedni zespół, ale nie zatwierdził on wniosku;
(iii) na wniosek, który został zatwierdzony przez odpowiedni zespół; lub
(iv) na wniosek, który został zatwierdzony przez odpowiednie zespoły, jeśli dane zalecenie dotyczy więcej niż jednego rejonu geograficznego, gatunku lub grupy gatunków.
2. Każde zalecenie wydane na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu staje się skuteczne dla wszystkich członków Komisji w terminie czterech miesięcy od daty powiadomienia przez Komisję o zaleceniu członków Komisji, chyba że Komisja stwierdzi inaczej w momencie przyjmowania zalecenia i z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ust. 3 niniejszego artykułu. W żadnym wypadku zalecenie nie może jednak stać się skuteczne przed upływem okresu trzech miesięcy.
3.
a) Jeśli którykolwiek z członków Komisji, w przypadku zaleceń poczynionych na mocy ust. 1 lit. b) pkt (i) lub (ii) powyżej, lub którykolwiek z członków Komisji, który jest jednocześnie członkiem danego zespołu, w przypadku zaleceń poczynionych na mocy ust. 1 lit. b) pkt (iii) lub (iv) powyżej, zgłosi Komisji sprzeciw wobec takiego zalecenia w ciągu sześciu miesięcy przewidzianych w ust. 2 powyżej, zalecenie nie staje się skuteczne w odniesieniu do tych członków Komisji, którzy wyrazili sprzeciw.
b) Jeżeli w terminie ustalonym zgodnie z ust. 2 większość członków Komisji zgłosi sprzeciw, zalecenie to nie staje się skuteczne wobec żadnego członka Komisji.
c) Członek Komisji, który zgłasza sprzeciw zgodnie z lit. a) powyżej, przedstawia Komisji na piśmie – w momencie zgłoszenia sprzeciwu – powód sprzeciwu, który opiera się na co najmniej jednej z następujących przyczyn:
(i) zalecenie jest niezgodne z niniejszą Konwencją lub innymi właściwymi przepisami prawa międzynarodowego;
(ii) zalecenie w sposób nieuzasadniony dyskryminuje formalnie lub faktycznie członka Komisji, który wyraził sprzeciw;
(iii) członek Komisji nie ma praktycznej możliwości zapewnienia zastosowania środka, ponieważ przyjął inne podejście do ochrony i zrównoważonego zarządzania lub nie posiada zdolności technicznych do wdrożenia zalecenia; lub
(iv) występują ograniczenia w zakresie bezpieczeństwa, w wyniku których członek Komisji zgłaszający sprzeciw nie jest w stanie wdrożyć lub zastosować środka.
d) Każdy członek Komisji, który zgłasza sprzeciw zgodnie z niniejszym artykułem, przedstawia Komisji również, w miarę możliwości, opis wszelkich alternatywnych środków ochrony i zarządzania, które są co najmniej tak samo skuteczne jak środek, którego dotyczy sprzeciw.
4. Każdy członek Komisji sprzeciwiający się zaleceniu może sprzeciw wycofać w dowolnym czasie, w takim przypadku zalecenie staje się skuteczne w stosunku do tego członka Komisji niezwłocznie, jeśli zalecenie już obowiązuje, lub w takim czasie, w którym może ono wejść w życie zgodnie z warunkami niniejszego artykułu.
5.
Sekretarz wykonawczy niezwłocznie przekazuje wszystkim członkom Komisji szczegółowe informacje na temat wszelkich sprzeciwów i wyjaśnień zgłoszonych zgodnie z niniejszym artykułem oraz o każdym wycofaniu takiego sprzeciwu i powiadamia wszystkich członków Komisji o terminie, w którym zalecenia stają się skuteczne.”
Artykuł 5
Do Konwencji dodaje się nowy artykuł X w brzmieniu:
„Artykuł X
1. Należy dołożyć wszelkich starań w ramach Komisji, aby zapobiec sporom, a strony wszelkich sporów konsultują się ze sobą w celu rozstrzygnięcia sporów dotyczących niniejszej Konwencji w sposób polubowny i tak szybko jak to możliwe.
2. Jeżeli spór dotyczy kwestii natury technicznej, strony sporu mogą wspólnie przekazać spór zespołowi ekspertów powołanemu ad hoc zgodnie z procedurami, które zostaną przyjęte przez Komisję. Zespół ekspertów porozumiewa się ze stronami sporu i dąży do sprawnego rozstrzygnięcia sporu bez uciekania się do wiążących procedur.
3. W przypadku powstania sporu między dwiema lub większą liczbą umawiających się stron, dotyczącego interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji, dokłada się wszelkich starań, aby spór został rozwiązany w sposób pokojowy.
4. Każdy taki spór, który nie został rozstrzygnięty w trybie określonym w powyższych ustępach, może zostać poddany ostatecznemu i wiążącemu postępowaniu polubownemu, na wspólny wniosek stron sporu. Przed wspólnym wystąpieniem o postępowanie polubowne strony sporu powinny uzgodnić zakres sporu. Strony sporu mogą zgodzić się, aby został powołany sąd polubowny i aby był on przeprowadzony zgodnie z załącznikiem 1 do niniejszej Konwencji lub zgodnie z innymi procedurami, o których zastosowaniu strony mogą zadecydować . Każdy taki sąd polubowny wydaje swoje decyzje zgodnie z niniejszą Konwencją, prawem międzynarodowym i odpowiednimi normami uznanymi przez strony sporu, dotyczącymi ochrony żywych zasobów morskich.
5. Mechanizmy rozstrzygania sporów określone w niniejszym artykule mają zastosowanie wyłącznie do sporów odnoszących się do jakiegokolwiek aktu, faktu lub sytuacji zaistniałych po dacie wejścia w życie niniejszego artykułu.
6.
Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza zdolności stron jakiegokolwiek sporu do rozstrzygnięcia sporu zgodnie z innymi traktatami lub umowami międzynarodowymi, których są one stronami, zamiast rozstrzygania sporu jak przewiduje niniejszy artykuł, zgodnie z wymogami tego traktatu lub umowy międzynarodowej.”
Artykuł 6
Artykuły IX, X i XI Konwencji otrzymują odpowiednio oznaczenia art. XI, XII i XIII oraz otrzymują brzmienie:
„Artykuł XI
1. Członkowie Komisji zgadzają się podjąć wszelkie konieczne działania dla zapewnienia przestrzegania niniejszej Konwencji. Każdy członek Komisji przekazuje Komisji raz na dwa lata lub w takim terminie, jaki ustali Komisja, oświadczenie o działaniach podjętych w tym celu.
2. Członkowie Komisji postanawiają:
a) dostarczać, na żądanie Komisji, wszystkie dostępne informacje statystyczne, biologiczne i inne informacje naukowe, których Komisja może potrzebować do celów niniejszej Konwencji;
b) zezwolić Komisji na uzyskanie informacji na zasadzie dobrowolności bezpośrednio od przedsiębiorstw i indywidualnych rybaków, jeśli urzędowe agendy nie mogą uzyskać i dostarczyć takich informacji.
3. Członkowie Komisji zobowiązują się do wzajemnej współpracy w celu przyjęcia odpowiednich skutecznych środków, aby zapewnić stosowanie postanowień niniejszej Konwencji.
4. Umawiające się strony zobowiązują się do ustanowienia systemu egzekwowania prawa na szczeblu międzynarodowym w odniesieniu do obszaru Konwencji, z wyjątkiem morza terytorialnego i innych wód, jeżeli takie istnieją, w których państwo jest uprawnione – na mocy prawa międzynarodowego – do sprawowania jurysdykcji nad rybołówstwem.
Artykuł XII
1. Komisja przyjmuje budżet do celów wspólnych wydatków Komisji na dwuletni okres następujący po każdym z regularnych posiedzeń.
2.
a) Każdy z członków Komisji wnosi co roku do budżetu Komisji składkę obliczaną zgodnie z systemem przewidzianym w rozporządzeniu finansowym przyjętym przez Komisję. Przyjmując ten system, Komisja powinna wziąć pod uwagę między innymi stałe podstawowe opłaty każdego z członków Komisji z tytułu członkostwa w Komisji i w zespole, łączną przybliżoną masę połowów tuńczyka atlantyckiego i tuńczykowatych oraz masę netto konserw z tych ryb i stopień rozwoju gospodarczego członków Komisji.
b) System składek rocznych w rozporządzeniach finansowych jest ustanawiany lub zmieniany wyłącznie za porozumieniem wszystkich członków Komisji obecnych i biorących udział w głosowaniu. Członkowie Komisji są o tym informowani z dziewięćdziesięciodniowym wyprzedzeniem.
3. Rada dokonuje przeglądu drugiej połowy dwuletniego budżetu na swoich regularnych posiedzeniach pomiędzy posiedzeniami Komisji oraz, na podstawie bieżących i oczekiwanych wydarzeń, może zatwierdzić ponowny przydział kwot w budżecie Komisji na drugi rok w ramach ogólnego budżetu zatwierdzonego przez Komisję.
4. Sekretarz wykonawczy Komisji zawiadamia każdego członka Komisji o rocznych szacunkach dotyczących tego członka. Składki płacone są w dniu 1 stycznia tego roku, dla którego dokonano szacunków. Składki, których nie otrzymano przed dniem 1 stycznia roku następnego uważa się za płatności zaległe.
5. Składki do dwuletniego budżetu wpłacane są w takiej walucie, jaką określi Komisja.
6. Na swoim pierwszym posiedzeniu Komisja zatwierdza budżet w celu zbilansowania funkcjonowania Komisji w pierwszym roku i w następnym okresie dwuletnim. Niezwłocznie przekazuje ona członkom Komisji kopie wyżej wspomnianych budżetów łącznie z informacją o odnośnych szacunkach dotyczących pierwszej rocznej składki.
7. Następnie, w czasie nie krótszym niż sześćdziesiąt dni przed regularnym posiedzeniem Komisji, które poprzedza okres dwuletni, sekretarz wykonawczy przekazuje każdemu członkowi Komisji projekt dwuletniego budżetu łącznie z planem proponowanych szacunków.
8. Komisja może zawiesić prawo głosu w stosunku do każdego z członków Komisji, jeśli kwota jego zaległych składek jest równa kwocie należnej od niego za dwa poprzednie lata lub tę kwotę przekracza.
9. Komisja ustanawia kapitał obrotowy w celu sfinansowania operacji Komisji przed otrzymaniem składek rocznych oraz na wszelkie inne cele, jakie może określić Komisja. Komisja określa poziom tego kapitału, szacuje zaliczki konieczne do jego ustanowienia oraz przyjmuje przepisy regulujące jego wykorzystanie.
10. Komisja organizuje coroczną niezależną kontrolę rachunków Komisji. Sprawozdania z tych kontroli są rozpatrywane i zatwierdzane przez Komisję, a w latach, gdy nie ma regularnych posiedzeń Komisji, przez Radę.
11. Komisja może zaakceptować składki inne niż przewidziane w ustępie 2 niniejszego artykułu w celu wykonywania swoich zadań.
Artykuł XIII
1. Umawiające się strony zgadzają się, że powinny istnieć kontakty robocze między Komisją a Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa. W tym celu Komisja prowadzi negocjacje z Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, aby zawrzeć porozumienie stosownie do artykułu XIII konstytucji tej organizacji. Takie porozumienie powinno przewidywać między innymi, że Dyrektor Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa wyznaczy przedstawiciela, który będzie brał udział we wszystkich posiedzeniach Komisji i organów jej podległych, ale bez prawa głosu.
2. Członkowie Komisji postanawiają, że powinna istnieć współpraca między Komisją a innymi międzynarodowymi komisjami ds. rybołówstwa oraz organizacjami naukowymi, które mogą wnieść wkład w prace Komisji. Komisja może zawierać porozumienia z tymi komisjami i organizacjami.
3.
Komisja może zaprosić wszystkie właściwe organizacje międzynarodowe i rządy wszystkich krajów będących członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jakiejkolwiek wyspecjalizowanej agendy Organizacji Narodów Zjednoczonych, a które nie są członkami Komisji, do przysyłania obserwatorów na posiedzenia Komisji i organów jej podległych.
Artykuł 7
Artykuł XII Konwencji otrzymuje oznaczenie art. XIV. W ust. 2 tego artykułu wprowadza się następujące zmiany:
„2.
W dowolnym czasie po dziesięciu latach od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji, każda z umawiających się stron może wypowiedzieć Konwencję w dniu 31 grudnia każdego roku łącznie z dziesiątym rokiem, w drodze pisemnego powiadomienia o wypowiedzeniu złożonego w dniu lub przed dniem 31 grudnia poprzedniego roku Dyrektorowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa.”
Artykuł 8
Artykuł XIII Konwencji otrzymuje oznaczenie XV. W ust. 1 tego artykułu wprowadza się następujące zmiany:
„1.
a) Z inicjatywy którejkolwiek z umawiających się stron lub samej Komisji, Komisja może zaproponować zmiany do niniejszej Konwencji. Każdy taki wniosek składany jest w drodze konsensusu.
b) Dyrektor Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa przekazuje poświadczoną kopię tekstu każdej zaproponowanej zmiany wszystkim umawiającym się stronom.
c) Każda zmiana niepowodująca nowych zobowiązań wchodzi w życie dla wszystkich umawiających się stron trzydziestego dnia po zaakceptowaniu jej przez trzy czwarte umawiających się stron.
d) Każda zmiana powodująca nowe zobowiązania wchodzi w życie w odniesieniu do każdej umawiającej się strony, która ją zaakceptuje, dziewięćdziesiątego dnia po jej przyjęciu przez trzy czwarte umawiających się stron, a następnie dla każdej z pozostałych umawiających się stron, po zaakceptowaniu przez nią danej zmiany. Każda zmiana, którą przynajmniej jedna z umawiających się stron uważa za powodującą nowe zobowiązania, uznawana jest za powodującą nowe zobowiązania i wchodzi w życie stosownie do tego.
e)
Rząd, który staje się umawiającą się stroną niniejszej Konwencji po tym, jak zmiana do niej została przedłożona do akceptacji stosownie do postanowień niniejszego artykułu, jest związany niniejszą Konwencją w jej zmienionej wersji od momentu, gdy zmiana ta wejdzie w życie.”
Artykuł 9
Do Konwencji dodaje się nowy artykuł XVI w brzmieniu:
„Artykuł XVI
Załączniki stanowią integralną część niniejszej Konwencji, a odniesienie do niniejszej Konwencji zawiera odniesienie do załączników.”
Artykuł 10
Artykuły XIV, XV i XVI Konwencji otrzymują odpowiednio oznaczenia art. XVII, XVIII i XIX oraz otrzymują brzmienie:
„Artykuł XVII
1. Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisania przez rząd każdego państwa, które jest członkiem Narodów Zjednoczonych lub wyspecjalizowanej agencji Narodów Zjednoczonych. Każdy taki rząd, który nie podpisze niniejszej Konwencji, może do niej przystąpić w dowolnym momencie.
2. Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez państwa-sygnatariuszy zgodnie z ich konstytucjami. Dokumenty ratyfikacyjne, zatwierdzenia lub przystąpienia składa się Dyrektorowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa.
3. Niniejsza Konwencja wchodzi w życie po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, zatwierdzenia lub przystąpienia przez siedem rządów oraz wchodzi w życie w stosunku do każdego rządu w chwili złożenia przez niego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.
4. Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisania lub przystąpienia przez każdą międzyrządową organizację integracji gospodarczej utworzoną przez państwa, które przeniosły na nią swoje kompetencje w zakresie spraw regulowanych niniejszą Konwencją, włącznie z kompetencjami dotyczącymi przystępowania do traktatów w odniesieniu do takich spraw.
5. Po złożeniu dokumentu formalnego potwierdzenia lub przystąpienia każda organizacja, o której mowa w ust. 4, staje się umawiającą się stroną posiadającą takie same prawa i obowiązki jak inne umawiające się strony w odniesieniu do postanowień Konwencji. Odniesienie w tekście Konwencji do terminu »państwo« w artykule XI ust. 4 i do terminu »rząd« w preambule oraz w art. XV ust. 1 będzie interpretowane w ten sposób.
6. Gdy organizacja określona w ust. 4 staje się umawiającą się stroną Konwencji, państwa członkowskie tej organizacji oraz te, które przystąpią do niej w przyszłości, przestają być stronami Konwencji; powinny one w tym celu przekazać pisemne powiadomienie Dyrektorowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa.
Artykuł XVIII
Dyrektor Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa informuje wszystkie rządy określone w art. XVII ust. 1 oraz wszystkie organizacje określone w ust. 4 tego samego artykułu o złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, zatwierdzeniu, formalnym potwierdzeniu lub przystąpieniu, wejściu w życie niniejszej Konwencji, propozycjach zmian, powiadomieniach o przyjęciu zmian, wejściu w życie zmian oraz o powiadomieniach odnośnie do wycofania.
Artykuł XIX
Oryginał niniejszej Konwencji zostaje złożony Dyrektorowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa, który przesyła poświadczone kopie Konwencji rządom określonym w art. XVII ust. 1 oraz wszystkim organizacjom określonym w ust. 4 tego samego artykułu.”
Artykuł 11
Do Konwencji dodaje się dwa załączniki w brzmieniu:
„ZAŁĄCZNIK 1
PROCEDURY ROZSTRZYGANIA SPORÓW
1. Sąd polubowny, o którym mowa w art. X ust. 4, powinien składać się odpowiednio z trzech arbitrów, którzy mogą zostać wyznaczeni w następujący sposób:
a) Jedna ze stron sporu powinna przekazać imię i nazwisko arbitra drugiej stronie sporu, która z kolei w terminie czterdziestu dni od daty tego powiadomienia przekaże nazwisko drugiego arbitra. W przypadku sporów między więcej niż dwoma członkami Komisji strony mające ten sam interes powinny wspólnie wyznaczyć jednego arbitra. W ciągu sześćdziesięciu dni po mianowaniu drugiego arbitra strony sporu mianują trzeciego arbitra, który nie jest obywatelem żadnego z członków Komisji i nie ma tego samego obywatelstwa co którykolwiek z obu wcześniej wyznaczonych arbitrów. Sądowi polubownemu przewodniczy trzeci arbiter;
b) Jeżeli drugi arbiter nie został wyznaczony w wyznaczonym terminie lub jeżeli strony nie są w stanie zgodzić się w wyznaczonym terminie co do wyznaczenia trzeciego arbitra, ten arbiter może zostać powołany, na wniosek stron sporu, przez przewodniczącego Komisji w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku.
2. Decyzja sądu polubownego powinna zostać podjęta przez większość jego członków, którzy nie powinni wstrzymywać się od głosu.
3. Orzeczenie sądu polubownego jest ostateczne i wiążące dla stron sporu. Strony sporu powinny niezwłocznie zastosować się do decyzji. Sąd polubowny może interpretować orzeczenie na wniosek jednej ze stron sporu.
ZAŁĄCZNIK 2
PODMIOTY RYBOŁÓWCZE
1. Po wejściu w życie zmian do niniejszej Konwencji, przyjętych w dniu <data przyjęcia>r., tylko podmiot rybołówczy, który uzyskał do dnia 10 lipca 2013 r. status współpracującego podmiotu zgodnie z procedurami ustanowionymi przez Komisję, jak przedstawiono w rezolucji <XX-XX> przyjętej równolegle do niniejszego załącznika, może, za pomocą pisemnego dokumentu przekazanego sekretarzowi wykonawczemu Komisji, wyrazić swoje stanowcze zobowiązanie do przestrzegania warunków tej konwencji i do zastosowania się do zaleceń wydanych na jej podstawie. Takie zobowiązanie staje się skuteczne po trzydziestu dniach od daty otrzymania wspomnianego instrumentu. Taki podmiot rybołówczy może wycofać takie zobowiązanie w drodze pisemnego powiadomienia skierowanego do sekretarza wykonawczego Komisji. Wycofanie staje się skuteczne po upływie roku od daty jego otrzymania, chyba że w powiadomieniu określono późniejszą datę.
2. W przypadku wszelkich dalszych zmian niniejszej Konwencji zgodnie z art. XV podmiot rybołówczy, o którym mowa w ust. 1, może, za pomocą pisemnego dokumentu przekazanego sekretarzowi wykonawczemu Komisji, wyrazić swoje stanowcze zobowiązanie do przestrzegania warunków zmienionej konwencji i do stosowania się do zaleceń przyjętych na jej podstawie. To zobowiązanie podmiotu rybołówczego staje się skuteczne zgodnie z terminami, o których mowa w art. XV, lub w dniu otrzymania pisemnego powiadomienia, o którym mowa w niniejszym ustępie, stosownie do tego, które z tych wydarzeń nastąpi później.
3. Sekretarz wykonawczy powiadamia umawiające się strony o otrzymaniu takich zobowiązań lub powiadomień; udostępnia takie powiadomienia umawiającym się stronom; przekazuje podmiotowi rybołówczemu powiadomienia od umawiających się stron, w tym powiadomienia dotyczące ratyfikacji, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Konwencji oraz jej wejścia w życie i zmian do niej; i zachowuje prawo do bezpiecznego przechowywania wszelkich dokumentów przekazywanych między podmiotem rybołówczym a sekretarzem wykonawczym.
4. Podmiot rybołówczy, o którym mowa w ust. 1, który wyraził, poprzez przedłożenie pisemnego dokumentu, o którym mowa w ust. 1 i 2, swoje stanowcze zobowiązanie do przestrzegania warunków niniejszej Konwencji i przestrzegania zaleceń przyjętych na jej podstawie, może uczestniczyć w odnośnej działalności, w tym w podejmowaniu decyzji przez Komisję oraz korzystać, odpowiednio, z tych samych praw i obowiązków co członkowie Komisji, jak określono w art. III, V, VII, IX, XI, XII i XIII niniejszej Konwencji.
5. Jeżeli spór dotyczy podmiotu rybołówczego, o którym mowa w ust. 1 i który wyraził swoje zobowiązanie do przestrzegania postanowień niniejszej Konwencji zgodnie z niniejszym załącznikiem, i nie może być rozstrzygnięty polubownie, wówczas, za zgodą stron sporu, może on zostać przedłożony, w zależności od przypadku, zespołowi ekspertów powołanemu ad hoc lub, po uzgodnieniu zakresu sporu, do ostatecznego i wiążącego postępowania polubownego.
6. Przepisy niniejszego załącznika odnoszące się do udziału podmiotu rybołówczego, o którym mowa w ust. 1, służą jedynie celom niniejszej Konwencji.
7.
Żadnego »podmiotu niebędącego umawiającą się stroną«, »podmiotu« lub »podmiotu rybołówczego«, który uzyskuje status podmiotu współpracującego po dniu 10 lipca 2013 r., nie uznaje się za »podmiot rybołówczy« do celów niniejszego załącznika i w związku z tym nie może on korzystać z takich samych praw i obowiązków jak członkowie Komisji, jak określono w art. III, V, VII, IX, XI, XII i XIII niniejszej Konwencji.”
Artykuł 12
Oryginał niniejszego Protokołu, którego egzemplarze sporządzone w języku angielskim, francuskim i hiszpańskim są autentyczne, zostanie złożony Dyrektorowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa. Protokół zostanie otwarty do podpisania w <Palma de Mallorca, w Hiszpanii> w dniu < XX > listopada 2019 r., a później pozostanie w Rzymie do dnia <XX> listopada 2020 r. Umawiające się strony Konwencji, które nie podpisały Protokołu, mogą mimo to złożyć swoje dokumenty zatwierdzenia, ratyfikacji lub przyjęcia w dowolnym momencie. Dyrektor Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa przekazuje poświadczoną kopię tekstu niniejszego Protokołu wszystkim umawiającym się stronom Konwencji.
Artykuł 13
Niniejszy Protokół wchodzi w życie w odniesieniu do każdej z umawiających się stron Konwencji, która go zaakceptuje, dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu u Dyrektora Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, dokumentu zatwierdzenia, ratyfikacji lub przyjęcia przez trzy czwarte umawiających się stron, a następnie w odniesieniu do każdej z pozostałych umawiających się stron, po zatwierdzeniu, ratyfikacji lub zaakceptowaniu przez nią tego Protokołu. Rząd, który staje się umawiającą się stroną Konwencji po otwarciu niniejszego Protokołu do podpisania zgodnie z art. 12, uznaje się za rząd, który przyjął niniejszy Protokół.
Artykuł 14
W następstwie wejścia w życie niniejszego Protokołu w odniesieniu do tych trzech czwartych umawiających się stron Konwencji, które złożyły dokument zatwierdzenia, ratyfikacji lub przyjęcia u Dyrektora Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, umawiające się strony Konwencji, które nie złożyły swoich dokumentów zatwierdzenia, ratyfikacji lub przyjęcia, uznaje się nadal za członków Komisji. Komisja przyjmuje środki w celu zapewnienia jej prawidłowego funkcjonowania do czasu wejścia w życie niniejszego Protokołu w odniesieniu do wszystkich umawiających się stron Konwencji. Umawiająca się strona, w odniesieniu do której niniejszy Protokół jeszcze nie wszedł w życie, może jednak zdecydować o tymczasowym wdrożeniu tych zmian i może powiadomić o tym Dyrektora Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa.
Sporządzono w <Palma de Mallorca, Hiszpania> w dniu <XX> listopada 2019 r.