KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 30.4.2019
COM(2019) 207 final
2019/0100(NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Współpracy powołanego na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych oraz w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych
UZASADNIENIE
1.Przedmiot wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Współpracy powołanego na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do produkcji ekologicznej, znakowania produktów ekologicznych oraz ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych.
2.Kontekst wniosku
2.1.Umowa w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino
Umowa w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino (zwana dalej „Umową”) ma na celu ustanowienie unii celnej między stronami i wspieranie wszechstronnej współpracy między nimi, aby w ten sposób przyczynić się do rozwoju społeczno–gospodarczego w San Marino i do pogłębienia stosunków obu stron Umowy. Umowa weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2002 r.
2.2.Komitet ds. Współpracy UE–San Marino
Zadaniem Komitetu ds. Współpracy UE–San Marino jest zarządzanie Umową i zapewnienie jej prawidłowego wykonania. W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Komisji (wspomagani przez delegatów z państw członkowskich) i przedstawiciele Republiki San Marino. Decyzje podejmowane są za porozumieniem. W okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca każdego roku przewodniczącym komitetu jest przedstawiciel Komisji, natomiast w drugiej połowie każdego roku funkcję tę sprawuje przedstawiciel Republiki San Marino.
2.3.Planowany akt Komitetu ds. Współpracy UE–San Marino
Na kolejnej sesji Komitet ds. Współpracy UE–San Marino ma przyjąć decyzję w sprawie przepisów mających zastosowanie do produkcji ekologicznej, znakowania produktów ekologicznych oraz ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych („planowany akt”).
Zgodnie ze swoim regulaminem wewnętrznym Komitet ds. Współpracy zamierza skorzystać z pisemnej procedury przewidzianej w art. 6 załącznika I do decyzji zbiorczej (decyzja nr 1/2010 Komitetu ds. Współpracy UE–San Marino z dnia 29 marca 2010 r.).
Celem planowanego aktu jest ustanowienie między stronami Umowy obowiązujących przepisów UE dotyczących produkcji ekologicznej, znakowania produktów ekologicznych oraz ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych.
Doprecyzowanie przepisów umożliwi San Marino prawidłowe stosowanie dorobku prawnego UE i wznowienie wymiany handlowej produktami ekologicznymi w UE. Co więcej, UE będzie mogła dodać San Marino do zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego („system TRACES”). Od października 2017 r., w myśl rozporządzenia (WE) nr 2016/1842, wystawianie i zatwierdzanie elektronicznych świadectw kontroli (wymaganych do dopuszczenia produktów przywożonych do swobodnego obrotu w Unii) jest dozwolone wyłącznie za pośrednictwem systemu TRACES. Wcześniej takie świadectwa były wystawiane wyłącznie w formie papierowej.
Planowany akt umożliwi ponadto władzom San Marino przyjmowanie decyzji w obszarze objętym zakresem tego aktu i wydawanie komunikatów w przypadkach, w których odnośne przepisy odwołują się do decyzji lub komunikatów państw członkowskich UE.
3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii
Umowa między UE i San Marino wymaga od San Marino stosowania części dorobku prawnego UE objętych zakresem Umowy, w formie mającej zastosowanie na terytorium UE, o ile jest to konieczne dla należytego funkcjonowania Umowy. Umowa przewiduje, że Komitet ds. Współpracy doprecyzuje obowiązujące przepisy, w tym przepisy dotyczące jakości. Aby zagwarantować pewność prawa i wspierać należyte funkcjonowanie unii celnej ustanowionej na mocy Umowy, konieczne jest obecnie doprecyzowanie obowiązującego dorobku prawnego dotyczącego produkcji ekologicznej, znakowania produktów ekologicznych oraz ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych. Niniejszy projekt decyzji Komitetu ds. Współpracy UE–San Marino przewiduje takie doprecyzowanie przepisów.
Odnośne części dorobku prawnego (ze zmianami i poprawkami) obejmują:
–rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych;
–rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007; oraz
–rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich.
Doprecyzowanie, w drodze decyzji Komitetu ds. Współpracy, umożliwi San Marino prawidłowe stosowanie dorobku prawnego UE, wznowienie wymiany handlowej produktami ekologicznymi w UE, a UE pozwoli z kolei dodać San Marino do systemu TRACES (zob. sekcja 2.3).
Umowa UE–San Marino ma na celu wspieranie wszechstronnej współpracy między stronami Umowy, pogłębienie ich stosunków oraz przyczynienie się do rozwoju społeczno–gospodarczego w San Marino. Doprecyzowanie przepisów, które mają obowiązywać względem produktów ekologicznych, pozwoli San Marino na wymianę handlową tymi produktami i tym samym pogłębi szczególne stosunki UE z San Marino, jak przewidziano w art. 8 TUE i deklaracji nr 3 dotyczącej tych postanowień.
Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości, gdyż jego celem jest doprecyzowanie zastosowania w państwie niebędącym członkiem UE przepisów obowiązujących w sektorze rolnictwa ekologicznego, ustanowionych na szczeblu UE. Cel ten nie może być osiągnięty przez państwa członkowskie.
4.Podstawa prawna
4.1.Proceduralna podstawa prawna
4.1.1.Zasady
Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.
Pojęcie „aktów mających skutki prawne” obejmuje akty mające skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego regulujących dany organ oraz instrumenty, które nie mają mocy wiążącej na mocy prawa międzynarodowego, ale „mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.
4.1.2.Zastosowanie w przedmiotowej sprawie
Komitet ds. Współpracy UE–San Marino jest organem ustanowionym na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino.
Akt, który Komitet ds. Współpracy ma przyjąć, jest aktem mającym skutki prawne.
Planowany akt ma skutki prawne opisane poniżej.
Umowa między UE i San Marino wymaga od San Marino stosowania części dorobku prawnego UE objętych zakresem Umowy, w formie mającej zastosowanie na terytorium UE, o ile jest to konieczne dla należytego funkcjonowania Umowy.
Umowa przewiduje, że Komitet ds. Współpracy doprecyzuje obowiązujące przepisy, w tym przepisy dotyczące jakości. Aby zagwarantować pewność prawa i wspierać należyte funkcjonowanie unii celnej ustanowionej na mocy Umowy, konieczne jest obecnie doprecyzowanie obowiązującego dorobku prawnego dotyczącego produkcji ekologicznej, znakowania produktów ekologicznych oraz ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych. Projekt decyzji Komitetu ds. Współpracy przewiduje takie doprecyzowanie przepisów.
Doprecyzowanie przepisów umożliwi San Marino prawidłowe stosowanie dorobku prawnego UE i wznowienie wymiany handlowej produktami ekologicznymi w UE. Co więcej, UE będzie mogła dodać San Marino do zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego („system TRACES”).
Od października 2017 r., w myśl rozporządzenia (WE) nr 2016/1842, wystawianie i zatwierdzanie elektronicznych świadectw kontroli (wymaganych do dopuszczenia produktów przywożonych do swobodnego obrotu w Unii) jest dozwolone wyłącznie za pośrednictwem systemu TRACES. Wcześniej takie świadectwa były wystawiane wyłącznie w formie papierowej.
Planowany akt umożliwi władzom San Marino podejmowanie decyzji w obszarze objętym zakresem tego aktu i wydawanie komunikatów w przypadkach, w których odnośne przepisy odwołują się do decyzji lub komunikatów państw członkowskich UE.
Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych Umowy.
Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.
4.2.Materialna podstawa prawna
4.2.1.Zasady
Merytoryczna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii należy zająć stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.
4.2.2.Zastosowanie w przedmiotowej sprawie
Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do rolnictwa.
Rozporządzenia, które są przedmiotem planowanego aktu (rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 i 1235/2008), opierają się na art. 43 TFUE (dawny art. 37 TWE).
Materialną podstawą prawną dla decyzji, której dotyczy wniosek, jest zatem art. 43 TFUE.
4.3.Podsumowanie
Podstawą prawną decyzji będącej przedmiotem wniosku powinien być zatem art. 43 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.
5.Publikacja przewidywanego aktu
Decyzja Komitetu ds. Współpracy UE–San Marino będzie miała skutki prawne wskazane w pkt 4.1.2., dlatego należy ją opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jej przyjęciu.
2019/0100 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Współpracy powołanego na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych oraz w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, w związku z art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)Umowa w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino („Umowa”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady 2002/245/WE i weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2002 r.
(2)Zgodnie z art. 7 ust. 2 Umowy Komitet ds. Współpracy ma doprecyzować przepisy rozporządzeń dotyczących jakości.
(3)Komitet ds. Współpracy ma przyjąć decyzję w sprawie obowiązujących w ramach Umowy przepisów prawa Unii, dotyczących produkcji ekologicznej, znakowania produktów ekologicznych oraz ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych.
(4)Należy określić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komitecie ds. Współpracy, gdyż doprecyzowanie obowiązujących przepisów prawa Unii poprawi pewność prawa między stronami Umowy i umożliwi prawidłowe funkcjonowanie unii celnej między Unią i San Marino.
(5)W związku z tym konieczne jest doprecyzowanie przepisów Unii mających zastosowanie do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych: rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 i (WE) nr 1235/2008. Ponadto należy określić niezbędne ustalenia dotyczące przywozu produktów ekologicznych, a także procedurę, której należy przestrzegać w sytuacji, gdy Unia przyjmuje nowe przepisy prawa w zakresie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, mające wpływ na odniesienia do obowiązujących przepisów i przyjętych ustaleń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu ds. Współpracy powołanego na mocy umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino, opiera się na projekcie aktu Komitetu ds. Współpracy załączonym do niniejszej decyzji.
Przedstawiciele Unii w ramach Komitetu ds. Współpracy mogą uzgodnić niewielkie zmiany do projektu aktu, bez konieczności przyjmowania przez Radę kolejnej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Rady
Przewodniczący
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 30.4.2019
COM(2019) 207 final
ZAŁĄCZNIK
do
wniosku dotyczącego decyzji Rady
w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Współpracy powołanego na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych oraz w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych
ZAŁĄCZNIK
Projekt
DECYZJA KOMITETU DS. WSPÓŁPRACY UE-SAN MARINO NR …/2018
z dnia XX YY 2018 r.
w sprawie przepisów mających zastosowanie do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych oraz ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych, przyjętych na mocy Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino
KOMITET DS. WSPÓŁPRACY UE-SAN MARINO,
uwzględniając Umowę w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino, w szczególności jej art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 3 lit. c) oraz art. 23 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Art. 6 ust. 4 Umowy w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino („Umowa”) przewiduje, że w przypadkach gdy jest to konieczne do należytego funkcjonowania Umowy, Republika San Marino zobowiązuje się do przyjęcia w obszarze wymiany handlowej produktami rolnymi przepisów prawa Unii w zakresie jakości.
(2)
Zgodnie z art.7 ust. 1 tiret piąte Umowy Republika San Marino zobowiązana jest stosować, w odniesieniu do państw niebędących członkami Unii („państwa trzecie”) i w przypadkach gdy jest to konieczne do należytego funkcjonowania Umowy, przepisy prawa Unii w zakresie jakości.
(3)
Aby uniknąć przeszkód w swobodnym obrocie towarów i zagwarantować należyte funkcjonowanie unii celnej ustanowionej na mocy Umowy, konieczne jest doprecyzowanie przepisów prawa Unii w zakresie jakości mających zastosowanie do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych.
(4)
Aby zapewnić przestrzeganie prawa Unii w zakresie przywozu produktów ekologicznych z państw trzecich do Republiki San Marino, konieczne jest przyjęcie stosownych ustaleń, którymi kierować się mają władze krajowe Republiki San Marino.
(5)
Aby zapewnić przestrzeganie prawa Unii w zakresie produktów ekologicznych przygotowanych lub wytworzonych w Republice San Marino, należy przyjąć stosowne ustalenia.
(6)
Należy również wprowadzić procedurę obowiązującą w sytuacji, gdy Unia przyjmie nowe przepisy prawne dotyczące produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, mające wpływ na odniesienia do przepisów i ustaleń w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisy prawa Unii mające zastosowanie do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych wymieniono w załączniku A.
Artykuł 2
Ustalenia konieczne dla zapewnienia przestrzegania przepisów prawa Unii, o których mowa w art. 1, dotyczących przywozu produktów ekologicznych z państw trzecich do Republiki San Marino, podano w załączniku B.
Artykuł 3
Ustalenia konieczne dla zapewnienia przestrzegania przepisów prawa Unii, o których mowa w art. 1, dotyczących produktów ekologicznych przygotowanych lub wytworzonych w Republice San Marino, przedstawiono w załączniku C.
Artykuł 4
Służby Komisji Europejskiej i władze Republiki San Marino uzgadniają zmiany do załączników A, B i C, a także inne praktyczne ustalenia konieczne do stosowania przepisów prawa podanych we wspomnianych załącznikach.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli, dnia XX YYY 2018 r.
W imieniu Komitetu Współpracy
Przewodniczący
ZAŁĄCZNIK A
WYKAZ PRZEPISÓW MAJĄCYCH ZASTOSOWANIE DO PRODUKCJI EKOLOGICZNEJ I ZNAKOWANIA PRODUKTÓW EKOLOGICZNYCH
Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1), zmienione:
-
rozporządzeniem Rady (WE) nr 967/2008 z dnia 29 września 2008 r. (Dz.U. L 264 z 3.10.2008, s. 1),
-
rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 1).
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250 z 18.9.2008, s. 1), zmienione:
-
rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1254/2008 z dnia 15 grudnia 2008 r. (Dz.U. L 337 z 16.12.2008, s. 80),
-
rozporządzeniem Komisji (WE) nr 710/2009 z dnia 5 sierpnia 2009 r. (Dz.U. L 204 z 6.8.2009, s. 15),
-
rozporządzeniem Komisji (UE) nr 271/2010 z dnia 24 marca 2010 r. (Dz.U. L 84 z 31.3.2010, s. 19),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 344/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. (Dz.U. L 96 z 9.4.2011, s. 15),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 426/2011 z dnia 2 maja 2011 r. (Dz.U. L 113 z 3.5.2011, s. 1),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 126/2012 z dnia 14 lutego 2012 r. (Dz.U. L 41 z 15.2.2012, s. 5),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 203/2012 z dnia 8 marca 2012 r. (Dz.U. L 71 z 9.3.2012, s. 42),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 505/2012 z dnia 14 czerwca 2012 r. (Dz.U. L 154 z 15.6.2012, s. 12),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 392/2013 z dnia 29 kwietnia 2013 r. (Dz.U. L 118 z 30.4.2013, s. 5),
-
rozporządzeniem Komisji (UE) nr 519/2013 z dnia 21 lutego 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 74),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1030/2013 z dnia 24 października 2013 r. (Dz.U. L 283 z 25.10.2013, s. 15),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1364/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. L 343 z 19.12.2013, s. 29),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 354/2014 z dnia 8 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 106 z 9.4.2014, s. 7),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 836/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. (Dz.U. L 230 z 1.8.2014, s. 10),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. (Dz.U. L 365 z 19.12.2014, s. 97),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/673 z dnia 29 kwietnia 2016 r. (Dz.U. L 116 z 30.4.2016, s. 8),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1842 z dnia 14 października 2016 r. (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 19),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/838 z dnia 17 maja 2017 r. (Dz.U. L 125 z 18.5.2017, s. 5),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/2273 z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz.U. L 326 z 9.12.2017, s. 42).
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich (Dz.U. L 334 z 12.12.2008, s. 25), zmienione:
-
rozporządzeniem Komisji (WE) nr 537/2009 z dnia 19 czerwca 2009 r. (Dz.U. L 159 z 20.6.2009, s. 6),
-
rozporządzeniem Komisji (UE) nr 471/2010 z dnia 31 maja 2010 r. (Dz.U. L 134 z 1.6.2010, s. 1),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 590/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. (Dz.U. L 161 z 21.6.2011, s. 9),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1084/2011 z dnia 27 października 2011 r. (Dz.U. L 281 z 28.10.2011, s. 3),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1267/2011 z dnia 6 grudnia 2011 r. (Dz.U. L 324 z 7.12.2011, s. 9),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 126/2012 z dnia 14 lutego 2012 r. (Dz.U. L 41 z 15.2.2012, s. 5),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 508/2012 z dnia 20 czerwca 2012 r. (Dz.U. L 162 z 21.6.2012, s. 1),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 751/2012 z dnia 16 sierpnia 2012 r. (Dz.U. L 222 z 18.8.2012, s. 5),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 125/2013 z dnia 13 lutego 2013 r. (Dz.U. L 43 z 14.2.2013, s. 1),
-
rozporządzeniem Komisji (UE) nr 519/2013 z dnia 21 lutego 2013 r. (Dz.U. L 158 z 10.6.2013, s. 74),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 567/2013 z dnia 18 czerwca 2013 r. (Dz.U. L 167 z 19.6.2013, s. 30),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 586/2013 z dnia 20 czerwca 2013 r. (Dz.U. L 169 z 21.6.2013, s. 51),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 355/2014 z dnia 8 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 106 z 9.4.2014, s. 15),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 442/2014 z dnia 30 kwietnia 2014 r. (Dz.U. L 130 z 1.5.2014, s. 39),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 644/2014 z dnia 16 czerwca 2014 r. (Dz.U. L 177 z 17.6.2014, s. 42),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 829/2014 z dnia 30 lipca 2014 r. (Dz.U. L 228 z 31.7.2014, s. 9),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1287/2014 z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz.U. L 348 z 4.12.2014, s. 1),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/131 z dnia 26 stycznia 2015 r. (Dz.U. L 23 z 29.1.2015, s. 1),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/931 z dnia 17 czerwca 2015 r. (Dz.U. L 151 z 18.6.2015, s. 1),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1980 z dnia 4 listopada 2015 r. (Dz.U. L 289 z 5.11.2015, s. 6),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/2345 z dnia 15 grudnia 2015 r. (Dz.U. L 330 z 16.12.2015, s. 29),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/459 z dnia 18 marca 2016 r. (Dz.U. L 80 z 31.3.2016, s. 14),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/910 z dnia 9 czerwca 2016 r. (Dz.U. L 153 z 10.6.2016, s. 23),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1330 z dnia 2 sierpnia 2016 r. (Dz.U. L 210 z 4.8.2016, s. 43),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1842 z dnia 14 października 2016 r. (Dz.U. L 282 z 19.10.2016, s. 19),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/2259 z dnia 15 grudnia 2016 r. (Dz.U. L 342 z 16.12.2016, s. 4),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/872 z dnia 22 maja 2017 r. (Dz.U. L 134 z 23.5.2017, s. 6),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1473 z dnia 14 sierpnia 2017 r. (Dz.U. L 210 z 15.8.2017, s. 4),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/1862 z dnia 16 października 2017 r. (Dz.U. L 266 z 17.10.2017, s. 1),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/2329 z dnia 14 grudnia 2017 r. (Dz.U. L 333 z 15.12.2017, s. 29),
-
rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/949 z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz.U. L 167 z 4.7.2018, s. 3),
poprawione:
Dz.U. L 28 z 4.2.2015, s. 48 (1287/2014),
Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 51 (2015/131).
ZAŁĄCZNIK B
USTALENIA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2
1. Do produktów ekologicznych przywożonych do Republiki San Marino z państw trzecich dołącza się świadectwo kontroli, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lit. d) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 834/2007.
2. Republika San Marino korzysta ze zintegrowanego skomputeryzowanego systemu weterynaryjnego (system TRACES) ustanowionego decyzją Komisji 2003/24/WE do obsługi elektronicznych świadectw kontroli w przypadku przywozu produktów ekologicznych z państw trzecich.
3. Do celów art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1235/2008, w odniesieniu do przywozu produktów ekologicznych z państw trzecich do Republiki San Marino, weryfikacją i zatwierdzaniem świadectw kontroli przy użyciu systemu TRACES zajmują się w imieniu Republiki San Marino urzędy celne wymienione w załączniku II do decyzji zbiorczej nr 1/2010.
4. Do celów art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1235/2008 Republika San Marino może zostać wyznaczona do działania w charakterze współsprawozdawcy. Republika San Marino może zgodzić się na przyjęcie tego zadania według własnego uznania.
ZAŁĄCZNIK C
USTALENIA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 3
1.W odnośnych artykułach rozporządzeń wymienionych w załączniku A pojęcie „państwo członkowskie” lub „państwa członkowskie” należy rozumieć jako obejmujące Republikę San Marino.
2.W przypadku gdy odnośne artykuły rozporządzeń wymienionych w załączniku A stanowią, że państwo członkowskie musi podjąć decyzję albo przekazać komunikat lub powiadomienie, za podjęcie takiej decyzji albo przekazanie takiego komunikatu lub powiadomienia odpowiadają władze Republiki San Marino. Władze Republiki San Marino uwzględniają opinie komitetów naukowych Unii i podejmują decyzje na podstawie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i przepisów postępowania administracyjnego przyjętych przez Komisję Europejską.