KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 19.11.2018
COM(2018) 753 final
2018/0391(NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w odniesieniu do procedur zgodności
UZASADNIENIE
1.Przedmiot wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w związku z planowaną propozycją załącznika proceduralnego dotyczącego procedur i mechanizmów instytucjonalnych służących stwierdzeniu niezgodności.
2.Kontekst wniosku
2.1.Konwencja rotterdamska
Konwencja w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwana dalej „konwencją”) ma promować wspólną odpowiedzialność i zbiorowe działania stron w zakresie międzynarodowego handlu niebezpiecznymi substancjami chemicznymi w celu ochrony zdrowia człowieka i ochrony środowiska oraz ma przyczyniać się do racjonalnego ekologicznie wykorzystania tych substancji chemicznych. Konwencja określa prawnie wiążące zobowiązania w realizacji procedury zgody po uprzednim poinformowaniu (PIC) i chroni kraje, zwłaszcza kraje rozwijające się, przed niepożądanym wywozem chemikaliów z krajów produkujących poprzez nałożenie na strony eksportujące zobowiązań dotyczących wywozu.
Przedmiotowa umowa weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r.
Unia Europejska jest stroną tej umowy 1 .
2.2.Konferencja Stron konwencji rotterdamskiej
Zgodnie z art. 18 konwencji Konferencja Stron konwencji jest organem zarządzającym konwencji rotterdamskiej. Organ ten zbiera się zwykle co dwa lata i monitoruje realizację konwencji. Dokonuje on również przeglądu chemikaliów zgłoszonych mu do rozpatrzenia przez Komitet Kontroli Chemicznej.
Zgodnie z art. 44 i 45 regulaminu wewnętrznego Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej każda ze stron ma jeden głos. Jednakże regionalne organizacje integracji gospodarczej, takie jak UE, dysponują liczbą głosów równą liczbie państw członkowskich będących Stronami konwencji.
2.3.Planowany akt Konferencji Stron
Podczas 9. posiedzenia zwykłego Konferencji Stron, które odbędzie się w dniach 29 kwietnia–10 maja 2019 r., Konferencja Stron rozważy przyjęcie dodatkowego załącznika dotyczącego procedur i mechanizmów instytucjonalnych służących stwierdzeniu niezgodności („planowany akt”). Proponowany nowy załącznik zawiera odpowiednio ten sam tekst, który omówiono wcześniej podczas 7. sesji Konferencji Stron oraz 8. sesji Konferencji Stron, i który uzyskał poparcie większości stron.
Załącznik wchodziłby w zakres art. 22 ust. 2 konwencji, który przewiduje procedurę przyjmowania załączników dotyczących kwestii proceduralnych, naukowych, technicznych lub administracyjnych. Planowany akt zakłada stosowanie obowiązującej umowy i nie zmienia zakresu ani treści konwencji.
Celem planowanego aktu jest skuteczniejsze wdrożenie konwencji rotterdamskiej poprzez wprowadzenie mechanizmu stwierdzania niezgodności zgodnie z wymogiem w art. 17 konwencji. Art. 17 stanowi, że „Konferencja Stron, jak tylko będzie to możliwe, opracowuje i zatwierdza procedury oraz mechanizmy instytucjonalne dla określania niedopełnienia warunków określonych w niniejszej Konwencji i dla sposobu traktowania Stron, które dopuściły się niezgodności”.
Stwierdzenie niezgodności ma decydujące znaczenie dla poprawy przejrzystości i gotowości stron do wypełnienia międzynarodowych zobowiązań. Proponowany załącznik określa alternatywny sposób i stanowi wsparcie dla stron pragnących ustanowić procedury zgodności, przy wykorzystaniu tekstu już przygotowanego podczas poprzednich posiedzeń Konferencji Stron. Celem jest zaczęcie korzystania z mechanizmu ułatwiającego sprawdzanie zgodności, co pomoże określić kwestie i rozwiązania związane z zapewnieniem zgodności i ostatecznie doprowadzi do poprawy skuteczności konwencji.
Pomimo że tekst konwencji wyraźnie stanowi, że procedury i mechanizmy rozwiązywania problemu niezgodności mają zostać opracowane i zatwierdzone „jak tylko będzie to możliwe”, 14 lat po wejściu w życie konwencji oraz po negocjacjach, które miały miejsce na każdym z ośmiu posiedzeń Konferencji Stron, strony nie uzgodniły jeszcze takich procedur i mechanizmów.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 Umowy, proponowany dodatkowy załącznik do konwencji stanowiłby „jej integralną część, oraz, o ile wyraźnie nie przewidziano inaczej, odniesienie do niniejszej Konwencji [stanowiłoby] jednocześnie odniesienie do wszystkich jej załączników”. Przyjęcie załącznika nie wymaga ratyfikacji przez Strony, aby mógł on wejść w życie. Ponadto każda Strona sprzeciwiająca się propozycji będzie mogła odstąpić od stosowania nowego załącznika zgodnie z art. 22 ust. 3 lit. b), co byłoby rozwiązaniem dla krajów głosujących przeciwko załącznikowi. Planowany akt będzie wiążący dla wszystkich stron, które nie odstąpią od jego stosowania.
3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii
Dla UE, jako lidera w polityce ochrony środowiska, szczególnie ważne jest potwierdzenie globalnego zaangażowania w propagowanie lepszego wdrażania wielostronnych umów środowiskowych i norm w tym zakresie. Na posiedzeniu grupy WPIEI poświęconym międzynarodowym aspektom chemikaliów w dniu 7 czerwca 2018 r. delegacje państw członkowskich wyraziły już w imieniu UE poparcie dla proponowanej inicjatywy polegającej na utworzeniu mechanizmu zapewnienia zgodności w dodatkowym załączniku do konwencji.
Ponadto inicjatywa jest zgodna z priorytetem Junckera, jakim jest wzmocnienie pozycji Unii na arenie międzynarodowej, z celami zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza w zakresie zdrowia (3) i odpowiedzialnej konsumpcji i produkcji (12), a także z 7. programem działań w zakresie środowiska.
Unia powinna zatem poprzeć proponowany załącznik i współwnioskować jego przyjęcie w ramach przygotowań do 9. sesji Konferencji Stron.
Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas Konferencji Stron, ponieważ dodatkowy załącznik będzie wiążący dla Unii. Stanowisko to należy ustalić jak najszybciej, aby móc współwnioskować dodatkowy załącznik.
4.Podstawa prawna
4.1.Proceduralna podstawa prawna
4.1.1.Zasady
Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa procedury dotyczące decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.
Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii” 2 .
4.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku
Konferencja Stron jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami.
Akt, który ma przyjąć Konferencja Stron, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 22 ust. 1 konwencji rotterdamskiej.
Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. Nie będzie on miał również decydującego wpływu na treść przepisów UE.
W związku z tym proceduralną podstawę prawną decyzji, której dotyczy wniosek, stanowi art. 218 ust. 9 TFUE.
4.2.Materialna podstawa prawna
4.2.1.Zasady
Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.
4.2.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku
Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do środowiska. Jednakże środki uzgodnione w ramach konwencji rotterdamskiej, realizujące cel środowiskowy, mają w dużej mierze charakter handlowy.
4.3.Wniosek
Podstawą prawną proponowanej decyzji powinny być zatem materialne podstawy prawne, tj. art. 207 ust. 3 i art. 192 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.
5.Publikacja planowanego aktu
Jako że akt Konferencji Stron będzie stanowił wdrożenie konwencji rotterdamskiej poprzez nowy załącznik proceduralny, należy go opublikować po jego przyjęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2018/0391 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w odniesieniu do procedur zgodności
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 i art. 207 ust. 3 w związku z jego art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)Konwencja rotterdamska w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (zwana dalej „konwencją”) została zawarta w imieniu Unii decyzją Rady 2006/730/WE 3 i weszła w życie w dniu 24 lutego 2004 r.
(2)Zgodnie z art. 22 konwencji Konferencja Stron może przyjąć dodatkowe załączniki do konwencji odnoszące się do „zagadnień proceduralnych, naukowych, technicznych lub administracyjnych”.
(3)Na 9. posiedzeniu zwykłym Konferencji Stron, które odbędzie się w dniach 29 kwietnia–10 maja 2019 r., strony rozpatrzą przyjęcie dodatkowego załącznika proceduralnego wprowadzającego mechanizm niezgodności zgodnie z wymogiem w art. 17 konwencji.
(4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas Konferencji Stron, ponieważ dodatkowy załącznik będzie wiążący dla Unii.
(5)Unia potwierdza, że zasadnicze znaczenie ma promowanie lepszego wdrażania wielostronnych umów środowiskowych i norm oraz międzynarodowe zaangażowanie się w te kwestie.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii podczas nadchodzącej Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej, będzie wyrażeniem poparcia dla projektu aktu („planowanego aktu”) załączonego do niniejszej decyzji lub ewentualnych poprawek do niego, czego skutkiem będzie przyjęcie procedur i mechanizmów instytucjonalnych służących stwierdzeniu niezgodności, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 17 konwencji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.
Artykuł 3
Planowany akt jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej po jego przyjęciu przez Konferencję Stron konwencji rotterdamskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Rady
Przewodniczący
Dz.U. L 299 z 28.10.2006, s. 23–25.
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 19.11.2018
COM(2018) 753 final
ZAŁĄCZNIK
do
wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na Konferencji Stron konwencji rotterdamskiej w odniesieniu do procedur zgodności
ZAŁĄCZNIK
Projekt decyzji RC-9/[ ]: Procedury i mechanizmy zgodności z konwencją rotterdamską
Przedłożony przez...
Podejmuje decyzję o przyjęciu załącznika VII do konwencji, określającego procedury i mechanizmy zgodności z konwencją rotterdamską, zawartego w załączniku do niniejszej decyzji.
DODATEK.
Załącznik VII: Procedury i mechanizmy zgodności z konwencją rotterdamską
(1)Niniejszym tworzy się Komitet ds. Zgodności (zwany dalej „komitetem”).
Członkowie
(2)Komitet składa się z 15 członków. Członkowie są mianowani przez strony i wybierani przez Konferencję Stron na podstawie sprawiedliwej reprezentacji geograficznej z pięciu regionalnych grup Organizacji Narodów Zjednoczonych.
(3)Członkowie muszą dysponować wiedzą specjalistyczną i kwalifikacjami w dziedzinie objętej konwencją. Pełnią oni służbę obiektywnie i w najlepszym interesie konwencji.
Wybór członków
(4)Na pierwszym posiedzeniu po wejściu w życie niniejszego załącznika Konferencja Stron wybiera ośmiu członków komitetu na jedną kadencję i siedmiu członków na dwie kadencje. Na każdym kolejnym posiedzeniu Konferencja Stron wybiera na dwie kadencje nowych członków, zastępujących członków, których kadencja skończyła się lub ma się wkrótce skończyć. Członkowie nie mogą pełnić swoich funkcji przez więcej niż dwie kolejne kadencje. Do celów niniejszego załącznika termin „kadencja” oznacza okres, który rozpoczyna się pod koniec zwykłego posiedzenia Konferencji Stron i kończy się pod koniec kolejnego zwykłego posiedzenia Konferencji Stron.
(5)Jeżeli członek komitetu rezygnuje lub w inny sposób nie jest w stanie zakończyć kadencji lub sprawować funkcji, strona, która go mianowała, mianuje zastępcę, który pełni funkcję do zakończenia kadencji.
Urzędnicy
(6)Komitet wybiera swojego przewodniczącego. Wiceprzewodniczący i sprawozdawca są wybierani na zasadzie rotacji przez komitet zgodnie z pkt 30 regulaminu wewnętrznego Konferencji Stron.
Posiedzenia
(7)Komitet odbywa posiedzenia w miarę potrzeb i w miarę możliwości równolegle z posiedzeniami Konferencji Stron lub innych organów konwencji.
(8)Z zastrzeżeniem pkt 9 poniżej, posiedzenia Komitetu są otwarte dla stron i opinii publicznej, chyba że komitet postanowi inaczej.
Jeżeli komitet zajmuje się zgłoszeniami zgodnie z pkt 12 lub 13, posiedzenia komitetu są otwarte dla stron i zamknięte dla opinii publicznej, chyba że strona, której zgodność jest podawana w wątpliwość, postanowi inaczej.
Strony i obserwatorzy, dla których posiedzenie jest otwarte, nie mają prawa udziału w posiedzeniu, chyba że komitet i strona, której zgodność jest podawana w wątpliwość, postanowią inaczej.
(9)Jeżeli składane jest zgłoszenie w odniesieniu do ewentualnej niezgodności jednej ze stron, strona ta zapraszana jest do udziału w rozpatrywaniu zgłoszenia przez komitet. Strona ta nie może jednak uczestniczyć w opracowaniu i przyjęciu zalecenia lub wniosków komitetu.
(10)Komitet dokłada wszelkich starań, aby w drodze konsensusu osiągnąć porozumienie co do wszystkich kwestii merytorycznych. Jeżeli nie jest to możliwe, w sprawozdaniu uwzględnia się opinie wszystkich członków komitetu. Jeżeli wyczerpane zostały wszystkie możliwości konsensusu i nie osiągnięto porozumienia, w ostateczności podejmowana jest decyzja większością czterech piątych głosów obecnych i głosujących członków lub przez ośmiu członków, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa. Dziesięciu członków komitetu stanowi kworum.
(11)Każdy członek komitetu, w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych przez komitet spraw, unika bezpośrednich lub pośrednich konfliktów interesów. Jeżeli członek znajdzie się w bezpośrednim lub pośrednim konflikcie interesów lub jeżeli jest obywatelem strony, której zgodność jest podawana w wątpliwość, członek ten zgłasza taki fakt komitetowi przed rozpatrzeniem sprawy. Dany członek nie uczestniczy w opracowaniu i przyjęciu zalecenia komitetu w odniesieniu do danej sprawy.
(12)Zgłoszenia mogą być przekazywane na piśmie, za pośrednictwem Sekretariatu, jeżeli zastosowanie mają ppkt a) i b), przez:
(a)stronę, która uważa, że pomimo wszelkich starań nie jest lub nie będzie w stanie wywiązać się z niektórych zobowiązań wynikających z konwencji. Zgłoszenie takie powinno zawierać szczegółowe informacje na temat konkretnych zobowiązań, których ono dotyczy, oraz ocenę przyczyny, dla której strona nie jest w stanie wywiązać się z danych zobowiązań. W miarę możliwości można przedłożyć odpowiednie dowody lub informacje o tym, gdzie takie dowody można znaleźć. Zgłoszenie może zawierać propozycje rozwiązań, które zdaniem strony mogą najlepiej odpowiadać jej konkretnym potrzebom.
(b)Stronę, która jest lub może być bezpośrednio dotknięta domniemanym niedopełnieniem przez inną stronę zobowiązań wynikających z konwencji. Strona zamierzająca przedłożyć zgłoszenie zgodnie z niniejszym podpunktem, powinna wcześniej skonsultować się ze stroną, której zgodność jest podawana w wątpliwość. Zgłoszenie powinno zawierać szczegółowe informacje na temat konkretnych zobowiązań, których ono dotyczy, oraz informacje uzasadniające przedłożenie zgłoszenia, w tym informacje o tym, w jaki sposób strona jest lub może być dotknięta.
(13)Komitet, w celu dokonania oceny ewentualnych trudności, jakie napotykają strony wypełniające swoje zobowiązania wynikające z art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2 i art. 10 konwencji, po otrzymaniu od Sekretariatu informacji przekazanych przez strony na podstawie tych postanowień, powiadamia stronę pisemnie w odniesieniu do danej sprawy. Jeżeli sprawa nie zostaje rozwiązana w terminie 90 dni w drodze konsultacji z daną stroną za pośrednictwem sekretariatu i Komitet rozpatruje sprawę dalej, czyni to zgodnie z pkt 16–24.
(14)Sekretariat przekazuje, w terminie dwóch tygodni od ich otrzymania, zgłoszenia przedłożone zgodnie z pkt 12(a) powyżej członkom komitetu do rozpatrzenia na kolejnym posiedzeniu komitetu.
(15)Sekretariat, w terminie dwóch tygodni od otrzymania zgłoszenia na podstawie pkt 12(b) lub zgodnie z pkt 13, przesyła jego kopię stronie, której zgodność z konwencją jest podawana w wątpliwość, oraz członkom komitetu do rozpatrzenia na kolejnym posiedzeniu komitetu.
(16)Strony, których zgodność jest podawana w wątpliwość, mogą przedstawiać odpowiedzi lub uwagi na każdym etapie postępowania opisanego w niniejszej decyzji.
(17)Nie naruszając przepisów pkt 16 powyżej, informacje dodatkowe przedkładane w odpowiedzi na zgłoszenie przez stronę, której zgodność podaje się w wątpliwość, powinny przez przekazane do sekretariatu w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania przez tę stronę zgłoszenia, chyba że okoliczności konkretnej sprawy wymagają dłuższego okresu. Informacje te przekazuje się niezwłocznie członkom komitetu do rozpatrzenia na następnym posiedzeniu komitetu. Jeżeli zgłoszenie zostało złożone zgodnie z pkt 12 (b) powyżej, Sekretariat przekazuje informacje również stronie zgłaszającej.
(18)Komitet może podjąć decyzję o nierozpatrywaniu zgłoszeń, które uzna za:
(a)zgłoszenia de minimis;
(b)w oczywisty sposób bezzasadne.
Procedura ułatwiająca
(19)Komitet rozpatruje zgłoszenia przedłożone mu zgodnie z pkt 12 lub zgodnie z pkt 13 powyżej w celu ustalenia faktów i przyczyn zaistnienia danej sprawy oraz w celu udzielenia pomocy w rozwiązaniu sprawy, z uwzględnieniem art. 16 konwencji. W tym celu komitet może zaoferować danej stronie:
(a)doradztwo;
(b)niewiążące zalecenia;
(c)wszelkie dalsze informacje niezbędne do udzielenia pomocy danej stronie w opracowaniu planu zgodności, w tym harmonogramu i celów.
Środki w celu rozwiązania problemów związanych z zapewnieniem zgodności
(20)Jeżeli, po przeprowadzeniu procedury ułatwiającej określonej w pkt 19 powyżej i po uwzględnieniu przyczyny, rodzaju, stopnia i częstotliwości trudności związanych z zapewnieniem zgodności, w tym możliwości finansowych i technicznych stron, których zgodność jest podawana w wątpliwość, komitet uzna za niezbędne zaproponowanie dalszych środków mających rozwiązać kwestię niezgodności danej strony, może zalecić Konferencji Stron, biorąc pod uwagę jej zdolność na mocy art. 18 ust. 5 lit. c) konwencji, żeby rozważyła ona wprowadzenie zgodnie z prawem międzynarodowym następujących środków:
(a) dalsze wsparcie w ramach konwencji dla danej strony, w tym ułatwianie, w stosownych przypadkach, dostępu do zasobów finansowych, pomocy technicznej i budowania potencjału;
(b) doradztwo w zakresie zapewnienia zgodności w przyszłości w celu udzielenia pomocy stronom we wdrażaniu postanowień konwencji oraz promowania współpracy między wszystkimi stronami;
(c) zwrócenie się do danej strony o przedstawienie aktualnych informacji o jej działaniach;
(d) wydanie oświadczenia wyrażającego obawy dotyczące ewentualnej niezgodności w przyszłości;
(e) wydanie oświadczenia wyrażającego obawy dotyczące bieżącej niezgodności;
(f) zwrócenie się do sekretarza wykonawczego o upublicznienie przypadków niezgodności;
(g) zalecenie, aby sytuacja niezgodności została rozpatrzona przez stronę dopuszczającą się niezgodności w celu rozwiązania problemu.
Postępowanie z informacjami
(21)(1) Komitet może otrzymywać istotne informacje za pośrednictwem Sekretariatu:
(a)od stron;
(b)z odpowiednich źródeł, jeżeli uzna to za konieczne i stosowne, za uprzednią zgodą strony, której sprawa dotyczy, lub na polecenie Konferencji Stron;
(c)z systemu wymiany informacji w ramach konwencji oraz od odpowiednich organizacji międzyrządowych. Komitet przekazuje takie informacje stronie, której sprawa dotyczy, i wzywa ją do przedłożenia swoich uwag.
(2) Komitet może również zwrócić się o informacje do Sekretariatu, w stosownych przypadkach w formie sprawozdania, w sprawach rozpatrywanych przez komitet.
(22)W celu przeanalizowania kwestii systemowych dotyczących ogólnej zgodności, o których mowa w pkt 25, komitet może:
(a)zwracać się o informacje do wszystkich stron;
(b)zgodnie z odpowiednimi wytycznymi Konferencji Stron, zwracać się o udzielenie odpowiednich informacji do wszelkich wiarygodnych źródeł i ekspertów zewnętrznych; oraz
(c)konsultować się z Sekretariatem i korzystać z jego doświadczenia i wiedzy.
(23)Z zastrzeżeniem art. 14 konwencji, komitet, każda strona i każda osoba zaangażowana w obrady komitetu chroni poufność informacji otrzymywanych poufnie.
Monitorowanie
(24)Komitet ds. Zgodności powinien monitorować konsekwencje działań podjętych na podstawie pkt 19 i 20 powyżej.
Kwestie dotyczące ogólnej zgodności
(25)Komitet ds. Zgodności może rozpatrywać kwestie systemowe dotyczące ogólnej zgodności w interesie wszystkich stron, jeżeli:
(a)zwróci się o to Konferencja Stron;
(b)Komitet, na podstawie informacji uzyskanych przez Sekretariat, działający zgodnie ze swoją funkcją na mocy konwencji, od stron i przedłożonych komitetowi przez Sekretariat, zdecyduje, że istnieje potrzeba rozpatrzenia kwestii ogólnej niezgodności oraz przedstawienia Konferencji Stron sprawozdania na ten temat.
Sprawozdania dla Konferencji Stron
(26)Na każdym posiedzeniu zwykłym Konferencji Stron Komitet przedkłada sprawozdanie zawierające:
(a)raport z prac wykonanych przez komitet;
(b)wnioski i zalecenia komitetu;
(c)przyszły program pracy komitetu, w tym harmonogram planowanych posiedzeń, które uważa za niezbędne do celów realizacji swojego programu pracy, w celu rozpatrzenia i zatwierdzenia przez Konferencję Stron.
Inne organy pomocnicze
(27)Jeżeli działania Komitetu dotyczące szczególnych kwestii wchodzą w zakres odpowiedzialności innego organu konwencji rotterdamskiej, Konferencja Stron może zlecić Komitetowi skonsultowanie się z tym organem.
Wymiana informacji z innymi właściwymi wielostronnymi umowami środowiskowymi
(28)W stosownych przypadkach Komitet może zwrócić się o udzielenie określonych informacji, na wniosek Konferencji Stron lub bezpośrednio, do komitetów ds. zgodności zajmujących się substancjami niebezpiecznymi i odpadami pod auspicjami innych odpowiednich wielostronnych umów środowiskowych, oraz informuje Konferencję Stron o takich działaniach.
Przegląd mechanizmu zgodności
(29)Konferencja Stron dokonuje regularnych przeglądów wdrożenia procedur i mechanizmów określonych w niniejszym załączniku.
Powiązanie z rozstrzyganiem sporów
(30)Niniejsze procedury i mechanizmy pozostają bez uszczerbku dla art. 20 konwencji.