(1)

Ograniczenie zapotrzebowania na energię jest jednym z pięciu wymiarów strategii dotyczącej unii energetycznej przyjętej w dniu 25 lutego 2015 r. Poprawa efektywności energetycznej będzie korzystna dla środowiska, spowoduje ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, poprawę bezpieczeństwa energetycznego poprzez zmniejszenie zależności od importu energii spoza Unii, obniży koszty energii dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw, wspomoże łagodzenie ubóstwa energetycznego i doprowadzi do wzrostu zatrudnienia i ożywienia całej gospodarki. Jest to zgodne z unijnymi zobowiązaniami podjętymi w ramach unii energetycznej i globalnych działań związanych z klimatem ustanowionych na mocy porozumienia paryskiego z grudnia 2015 r. zawartego przez strony Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w  sprawie zmian klimatu .

(1)

Ograniczenie zapotrzebowania na energię jest jednym z pięciu wymiarów strategii dotyczącej unii energetycznej przyjętej w dniu 25 lutego 2015 r. Poprawa efektywności energetycznej w całym łańcuchu energetycznym, w tym podczas wytwarzania, przesyłu, dystrybucji i zużycia, będzie korzystna dla środowiska, spowoduje poprawę jakości powietrza i stanu zdrowia w społeczeństwie, ograniczenie emisji gazów cieplarnianych i poprawę bezpieczeństwa energetycznego przez zmniejszenie zależności od importu energii spoza Unii, obniży koszty energii dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw, wspomoże łagodzenie ubóstwa energetycznego i doprowadzi do większej konkurencyjności, wzrostu zatrudnienia i ożywienia całej gospodarki , co podniesie jakość życia obywateli . Jest to zgodne z unijnymi zobowiązaniami podjętymi w ramach unii energetycznej i globalnych działań związanych z klimatem ustanowionych na Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (COP 21), która odbyła się w Paryżu w grudniu 2015 r. (porozumienie paryskie), gdzie zobowiązano się do utrzymania wzrostu średniej temperatury globalnej znacznie poniżej 2 oC w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej i do kontynuowania wysiłków w celu ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5  oC w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej .

(2)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE (9) jest elementem realizacji unii energetycznej, zgodnie z którym efektywność energetyczna powinna być traktowana jako pełnoprawne źródło energii. Zasada „efektywność energetyczna przede wszystkim” powinna być uwzględniana przy określaniu nowych przepisów po stronie podaży i innych obszarów polityki. Komisja powinna zapewnić, aby efektywność energetyczna i  działania po stronie odpowiedzi na zapotrzebowanie mogły konkurować na równych warunkach ze zdolnościami wytwarzania energii. Efektywność energetyczną należy brać pod uwagę za każdym razem, gdy podejmowane są odpowiednie decyzje dotyczące planowania lub finansowania. Usprawnienia w zakresie efektywności energetycznej należy realizować za każdym razem, gdy są one bardziej opłacalne niż równoważne rozwiązania po stronie podaży. Powinno to pomóc w wykorzystaniu różnorodnych korzyści w zakresie efektywności energetycznej dla społeczeństwa europejskiego, w  szczególności dla obywateli i  przedsiębiorstw .

(2)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE (9) jest elementem realizacji unii energetycznej, zgodnie z którym efektywność energetyczna powinna być traktowana jako pełnoprawne źródło energii. Zasada „efektywność energetyczna przede wszystkim” powinna być uwzględniana przy określaniu nowych przepisów po stronie podaży i innych obszarów polityki. Komisja powinna nadać priorytet efektywności energetycznej i odpowiedzi odbioru w miejsce zwiększania zdolności wytwarzania energii. Efektywność energetyczną należy brać pod uwagę za każdym razem, gdy podejmowane są decyzje dotyczące planowania i finansowania. Inwestycje podnoszące końcową efektywność energetyczną należy realizować za każdym razem, gdy są one bardziej opłacalne niż równoważne rozwiązania po stronie podaży. Powinno to pomóc w wykorzystaniu różnorodnych korzyści płynących ze wzrostu efektywności energetycznej na wszystkich etapach łańcucha energetycznego, a tym samym zwiększyć dobrobyt społeczeństwa europejskiego . Komisja i państwa członkowskie powinny współpracować z organami lokalnymi i regionalnymi , miastami, przedsiębiorstwami i obywatelami w całej Unii w celu uwolnienia pełnego potencjału tych korzyści i pomyślnego wdrożenia zamierzonych środków politycznych i aby wzrost efektywności energetycznej będący rezultatem zmian technologicznych, gospodarczych i  zmian w zachowaniach szedł w parze ze wzrostem gospodarczym .

(2a)

Wszystkie formy energii pierwotnej (nieodnawialnej i odnawialnej) winny uwzględniać dodatkowy nakład energetyczny niezbędny do jej pozyskania, do wytworzenia i eksploatacji instalacji energetycznych, a także do ich likwidacji, wraz z usunięciem towarzyszących tym procesom zagrożeń ekologicznych.

(2b)

Działania podejmowane przez państwa członkowskie powinny być wspierane przez dobrze zaprojektowane i efektywne instrumenty finansowe Unii, takie jak europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne, Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych i Europejski Bank Inwestycyjny, który powinien wspierać inwestycje w zwiększanie efektywności energetycznej na wszystkich etapach łańcucha energetycznego i dokonywać kompleksowej analizy kosztów i korzyści, stosując model zróżnicowanych stóp dyskontowych. Wsparcie finansowe powinno koncentrować się na opłacalnych metodach poprawy efektywności energetycznej, które doprowadzą do zmniejszenia zużycia energii. Osiągnięcie ambitnego celu w zakresie efektywności energetycznej wymaga usunięcia barier, czemu służą np. niedawne wyjaśnienia Eurostatu dotyczące sposobu rejestrowania umów o poprawę efektywności energetycznej w rachunkach narodowych w celu ułatwienia inwestowania w działania na rzecz efektywności energetycznej.

(3)

W październiku 2014 r. Rada Europejska ustanowiła cel w zakresie efektywności energetycznej wynoszący 27 % do 2030 r., który zostanie poddany przeglądowi do 2020 r. „z myślą o poziomie unijnym wynoszącym 30 %”. W grudniu 2015 r. Parlament Europejski wezwał również Komisję do oceny możliwości osiągnięcia celu w zakresie efektywności energetycznej wynoszącego 40 % w tej samej perspektywie czasowej. Należy zatem dokonać przeglądu i zmiany dyrektywy w celu jej dostosowania do perspektywy czasowej sięgającej roku 2030.

(3)

W październiku 2014 r. Rada Europejska poparła cel w zakresie efektywności energetycznej wynoszący 27 % do 2030 r., który zostanie poddany przeglądowi do 2020 r. „z myślą o poziomie unijnym wynoszącym 30 %”. W grudniu 2015 r. Parlament Europejski wezwał również Komisję do oceny możliwości osiągnięcia celu w zakresie efektywności energetycznej wynoszącego 40 % w tej samej perspektywie czasowej. Należy zatem dokonać przeglądu i zmiany dyrektywy w celu jej dostosowania do perspektywy czasowej sięgającej roku 2030.

(4)

W perspektywie czasowej do 2030 r. wiążące cele nie występują na poziomie krajowym. Konieczność osiągnięcia przez Unię jej celów w zakresie efektywności energetycznej na poziomie unijnym, wyrażonych w postaci zużycia energii pierwotnej i końcowej do roku 2020 i 2030, powinna zostać jasno określona w postaci wiążącego celu wynoszącego 30 %. Takie doprecyzowanie na szczeblu UE nie powinno nakładać ograniczeń na państwa członkowskie, ponieważ zachowują one swobodę określania swoich wkładów krajowych w oparciu o zużycie energii pierwotnej lub końcowej, oszczędności energii pierwotnej lub końcowej bądź energochłonność. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć sobie orientacyjne krajowe wkłady w zakresie efektywności energetycznej, biorąc pod uwagę fakt, że unijne zużycie energii pierwotnej do 2030 r. nie może być większe niż 1 321 Mtoe energii pierwotnej i 987 Mtoe energii końcowej. Oznacza to że zużycie energii pierwotnej należy zmniejszyć w Unii o 23 %, a zużycie energii końcowej o 17 % w porównaniu z poziomami z 2005 r. Regularna ocena postępów państw członkowskich w zakresie realizacji celu Unii na rok 2030 jest niezbędna i została przewidziana we wniosku ustawodawczym dotyczącym zarządzania unią energetyczną.

(4)

W perspektywie czasowej do 2030 r. wiążące cele nie występują na poziomie krajowym. Konieczność osiągnięcia przez Unię jej celów w zakresie efektywności energetycznej na poziomie unijnym, wyrażonych w postaci zużycia energii pierwotnej i końcowej do roku 2020 i 2030, powinna zostać jasno określona w postaci orientacyjnego celu wynoszącego 30 %. Takie doprecyzowanie na szczeblu UE nie powinno nakładać ograniczeń na państwa członkowskie, ponieważ zachowują one swobodę określania swoich wkładów krajowych w oparciu o zużycie energii pierwotnej lub końcowej, oszczędności energii pierwotnej lub końcowej bądź energochłonność. Państwa członkowskie powinny wyznaczyć sobie orientacyjne krajowe wkłady w zakresie efektywności energetycznej, biorąc pod uwagę fakt, że unijne zużycie energii pierwotnej do 2030 r. nie może być większe niż 1 321 Mtoe energii pierwotnej i 987 Mtoe energii końcowej. Oznacza to, że zużycie energii pierwotnej należy zmniejszyć w Unii o 23 %, a zużycie energii końcowej o 17 % w porównaniu z poziomami z 2005 r. Regularna ocena postępów państw członkowskich w zakresie realizacji celu Unii na rok 2030 jest niezbędna i została przewidziana we wniosku ustawodawczym dotyczącym zarządzania unią energetyczną.

(4a)

Przy określaniu celów krajowych w dziedzinie efektywności energetycznej należy stosować zasadę równości państw członkowskich. Energia jest dobrem podstawowym, w związku z czym minimalne poziomy zużycia energii są nieuniknione i przy ustalaniu celów krajowych należy w odpowiedni sposób uwzględnić tę okoliczność. Ogólnie rzecz biorąc, państwom członkowskim o niższym zużyciu energii na osobę niż średnia w Unii należy umożliwić większą elastyczność przy ustalaniu celów.

(4b)

Na chwilową efektywność funkcjonowania systemów energetycznych wpływają możliwości płynnego i elastycznego włączania do sieci mocy generowanych w oparciu o współpracujące ze sobą różne źródła energii, które charakteryzują się zróżnicowaną bezwładnością i różnymi czasami rozruchu; poprawa tej efektywności umożliwi lepsze wykorzystanie energii odnawialnych, np. energii wiatrowej w powiązaniu z turbinami gazowymi, by uniknąć przeciążania sieci obsługiwanych przez tradycyjne, duże bloki energetyczne o znacznej bezwładności cieplnej.

(4c)

Komisja i państwa członkowskie muszą zapewnić, że ograniczenie zużycia energii wynika z większej efektywności energetycznej, a nie z okoliczności makroekonomicznych.

(4d)

Państwa członkowskie powinny określić możliwości opłacalnej ekonomicznie poprawy efektywności energetycznej na podstawie oddolnych obliczeń dla każdego sektora oddzielnie, ponieważ zależą one od koszyka energetycznego, struktury gospodarki i tempa rozwoju gospodarczego.

(5)

Obowiązek dotyczący ustanowienia przez państwa członkowskie długoterminowej strategii stymulowania inwestycji w renowację krajowych zasobów budynków i zgłaszania ich Komisji należy usunąć z dyrektywy 2012/27/UE i dodać do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE (10), gdzie pasuje on do długoterminowych planów dotyczących budynków o niemal zerowym zużyciu energii i dekarbonizacji budynków.

(5)

Obowiązek dotyczący ustanowienia przez państwa członkowskie długoterminowej strategii ułatwiania renowacji krajowych zasobów budynków i zgłaszania ich Komisji należy usunąć z dyrektywy 2012/27/UE i dodać do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE (10), gdzie pasuje on do długoterminowych planów dotyczących budynków o niemal zerowym zużyciu energii i dekarbonizacji budynków.

(6)

W kontekście ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 obowiązek oszczędności energii powinien zostać przedłużony poza rok 2020. Wydłużenie okresu obowiązku poza rok 2020 zapewniłoby większą stabilność dla inwestorów, a tym samym będzie wspierać długoterminowe inwestycje i długoterminowe środki w zakresie efektywności energetycznej, takie jak renowacje budynków.

(6)

W kontekście ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 obowiązek oszczędności energii powinien zostać przedłużony poza rok 2020. Wydłużenie okresu obowiązku poza rok 2020 zapewniłoby większą stabilność dla inwestorów, a tym samym będzie wspierać długoterminowe inwestycje i długoterminowe środki w zakresie efektywności energetycznej, takie jak gruntowne renowacje budynków i długofalowy cel w postaci stworzenia zasobów budynków o niemal zerowym zużyciu energii. Obowiązek oszczędzania energii był kluczowym aspektem działań przewodnich w tworzeniu lokalnego wzrostu i miejsc pracy, a zatem powinien być utrzymany, aby zapewnić Unii możliwość osiągnięcia celów w zakresie energii i klimatu przez tworzenie dalszych możliwości i zmniejszenie uzależnienia wzrostu gospodarczego od zużycia energii. Współpraca z sektorem prywatnym jest istotna dla oceny, w jakich warunkach można aktywować prywatne inwestycje w projekty dotyczące efektywności energetycznej, oraz dla opracowania nowych modeli dochodów na potrzeby innowacji w dziedzinie efektywności energetycznej.

(6a)

Poprawa efektywności energetycznej pozytywnie wpływa też na jakość powietrza, ponieważ bardziej efektywne energetycznie budynki mają mniejsze zapotrzebowanie na paliwa grzewcze, a zwłaszcza na stałe paliwa grzewcze. Zatem środki efektywności energetycznej przyczyniają się do poprawy jakości powietrza w pomieszczeniach i na zewnątrz oraz pomagają w opłacalny sposób osiągnąć cele unijnej polityki jakości powietrza ustanowione w szczególności w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 („dyrektywa w sprawie jakości powietrza”)  (1a) . Ograniczenie zapotrzebowania na energię w budynkach powinno być uważane za element polityki dotyczącej jakości powietrza w ujęciu ogólnym, a w szczególności w państwach członkowskich, w których osiąganie celów Unii dotyczących emisji zanieczyszczeń powietrza jest problematyczne, a efektywność energetyczna mogłaby pomóc w osiągnięciu tych celów.

(7)

Państwa członkowskie są zobowiązane do spełnienia wymogu w zakresie łącznych oszczędności energii końcowej dla całego okresu objętego obowiązkiem, równoważnego z „nowymi” oszczędnościami wynoszącymi 1,5  % rocznej wartości sprzedaży energii . Wymóg ten można spełnić za pomocą nowych środków z zakresu polityki , które zostaną przyjęte podczas nowego okresu objętego obowiązkiem (od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2030 r.) lub za pomocą nowych indywidualnych działań podjętych w wyniku przyjęcia środków z zakresu polityki w trakcie lub przed rozpoczęciem poprzedniego okresu, lecz w odniesieniu do których indywidualne działania , które generują oszczędności energii zostały faktycznie wprowadzone w  nowym okresie.

(7)

Państwa członkowskie są zobowiązane do spełnienia wymogu w zakresie łącznych oszczędności energii końcowej dla całego okresu objętego obowiązkiem, równoważnego z „nowymi” oszczędnościami wynoszącymi co najmniej 1,5  %. Wymóg ten można spełnić dzięki oszczędnościom energii wynikającym z nowych środków z zakresu polityki, pod warunkiem że można wykazać, że prowadzą one do indywidualnych działań , które przynoszą możliwe do zweryfikowania oszczędności energii po 2020 r. Oszczędności w każdym okresie powinny być obliczane łącznie na podstawie wielkości oszczędności , które miały zostać osiągnięte w  poprzednich okresach.

(9)

Nowe oszczędności powinny mieć charakter dodatkowy w stosunku do normalnych działań, tak aby nie można było zgłaszać oszczędności, które i tak miałyby miejsce. W celu obliczenia wpływu wprowadzonych środków można zaliczać jedynie oszczędności netto, zmierzone jako zmiana zużycia energii bezpośrednio związana z przedmiotowym środkiem dotyczącym efektywności energetycznej. W celu obliczenia oszczędności netto państwa członkowskie powinny ustanowić scenariusz odniesienia przedstawiający rozwój sytuacji w przypadku braku przedmiotowej polityki. Działanie w ramach polityki należy oceniać w stosunku do tego określonego scenariusza odniesienia. Państwa członkowskie powinny uwzględnić, że inne działania w ramach polityki mogą być podejmowane w tym samym okresie, co może mieć również wpływ na oszczędności energii, zatem nie wszystkie ze zmian obserwowanych od czasu wprowadzenia działania objętego polityką będącego przedmiotem oceny można przypisać wyłącznie tej polityce. Działania strony zobowiązanej, strony uczestniczącej lub strony uprawnionej powinny się faktycznie przyczyniać do osiągnięcia zgłaszanych oszczędności w celu spełnienia wymogu istotności.

(9)

Nowe oszczędności energii powinny mieć charakter dodatkowy w stosunku do normalnych działań, tak aby nie można było zgłaszać oszczędności, które i tak miałyby miejsce. W celu obliczenia wpływu wprowadzonych środków można zaliczać jedynie oszczędności netto, zmierzone jako zmiana zużycia energii bezpośrednio związana z przedmiotowym środkiem dotyczącym efektywności energetycznej. W celu obliczenia oszczędności netto państwa członkowskie powinny ustanowić scenariusz odniesienia przedstawiający rozwój sytuacji w przypadku braku przedmiotowej polityki. Działanie w ramach polityki należy oceniać w stosunku do tego określonego scenariusza odniesienia. Państwa członkowskie powinny uwzględnić, że inne działania w ramach polityki mogą być podejmowane w tym samym okresie, co może mieć również wpływ na oszczędności energii, zatem nie wszystkie ze zmian obserwowanych od czasu wprowadzenia działania objętego polityką będącego przedmiotem oceny można przypisać wyłącznie tej polityce. Działania strony zobowiązanej, strony uczestniczącej lub strony uprawnionej powinny się faktycznie przyczyniać do osiągnięcia zgłaszanych oszczędności w celu spełnienia wymogu istotności.

(9a)

Istotne jest, aby włączyć wszystkie etapy w łańcuchu energetycznym w obliczanie oszczędności w celu zwiększenia potencjału oszczędności w przesyle i dystrybucji energii elektrycznej.

(10)

Oszczędności energii wynikające z wdrożenia unijnych przepisów nie mogą być zgłaszane, o ile przedmiotowy środek nie wykracza poza minimum wymagane przez przedmiotowe przepisy, wyznaczając bardziej ambitne wymogi w zakresie efektywności energetycznej na poziomie krajowym czy też zwiększając upowszechnienie się danego środka. Uznając , że renowacja budynków stanowi istotny i długoterminowy wkład w zwiększenie oszczędności energii, konieczne jest wyjaśnienie, że wszystkie oszczędności energii związane ze wspieraniem renowacji istniejących budynków mogą być zgłaszane, jeżeli mają one charakter dodatkowy w stosunku do postępów, które miałyby miejsce w przypadku braku środka z zakresu polityki oraz jeżeli państwo członkowskie wykaże, że strona zobowiązana, strona uczestnicząca lub strona uprawniona rzeczywiście przyczyniła się do zgłaszanych oszczędności wynikających z przedmiotowego środka.

(10)

Oszczędności energii wynikające z wdrożenia unijnych przepisów nie mogą być zgłaszane, o ile przedmiotowy środek nie wykracza poza minimum wymagane przez przedmiotowe przepisy, wyznaczając bardziej ambitne wymogi w zakresie efektywności energetycznej na poziomie krajowym czy też zwiększając upowszechnienie się danego środka. Budownictwo posiada duży potencjał dalszego zwiększania efektywności energetycznej , a renowacja budynków stanowi istotny i długoterminowy wkład w zwiększenie oszczędności energii, przynoszący korzyści skali. Konieczne jest zatem wyjaśnienie, że wszystkie oszczędności energii związane ze wspieraniem renowacji istniejących budynków mogą być zgłaszane, jeżeli mają charakter dodatkowy w stosunku do postępów, które miałyby miejsce w przypadku braku środka z zakresu polityki oraz jeżeli państwo członkowskie wykaże, że strona zobowiązana, strona uczestnicząca lub strona uprawniona rzeczywiście przyczyniła się do zgłaszanych oszczędności wynikających z przedmiotowego środka.

(10a)

Skuteczna gospodarka wodna może w znaczący sposób przyczynić się do oszczędności energii. Sektor wodno-ściekowy odpowiada za 3,5  % zużycia energii elektrycznej w Unii  (1a) . Ponadto oczekuje się, że zapotrzebowanie na wodę wzrośnie o 25 % do 2040 r., głównie na obszarach miejskich. Równocześnie nieszczelności odpowiadają za 24 % całkowitego zużycia wody w Unii, co prowadzi do strat energii i wody. Wszystkie środki mające na celu osiągnięcie bardziej efektywnego gospodarowania wodą i ograniczenia zużycia mogą mieć zatem znaczny wkład w osiągnięcie celu efektywności energetycznej w Unii  (1a) .

(10b)

Niniejszy przegląd obejmuje przepisy dotyczące uznawania efektywności energetycznej za priorytet infrastrukturalny, gdyż uznano, że pojęcie to odpowiada definicji infrastruktury przyjętej przez MFW oraz inne instytucje ekonomiczne, oraz czyni z niej kluczowy czynnik przy podejmowaniu decyzji dotyczących przyszłych inwestycji w europejską infrastrukturę energetyczną  (1a) .

(10c)

Sektor energetyczny odpowiada za największe zużycie wody w Unii, wynoszące 44 % całkowitego zużycia wody  (1a) . Stosowanie inteligentnych technologii i procesów na rzecz efektywnego gospodarowania wodą może przełożyć się na znaczne oszczędności energii, a jednocześnie zwiększyć konkurencyjność przedsiębiorstw.

(10d)

Sektor wodno-ściekowy może również przyczyniać się do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych i ograniczenia dostaw energii z paliw kopalnych. Na przykład odzyskiwanie energii z osadu powstałego w wyniku oczyszczania ścieków umożliwia wytwarzanie energii na miejscu.

(12)

Poprawa efektywności energetycznej budynków powinna zapewnić korzyści szczególnie odbiorcom dotkniętym ubóstwem energetycznym. Państwa członkowskie mogą nałożyć na strony zobowiązane wymóg włączenia celów społecznych do środków służących oszczędności energii, w odniesieniu do ubóstwa energetycznego , a możliwość ta powinna obecnie zostać rozszerzona na środki alternatywne i przekształcona w obowiązek, przy jednoczesnym pozostawieniu państwom członkowskim pełnej elastyczności co do wielkości, zakresu i treści tych środków. Zgodnie z art. 9 Traktatu polityki Unii w zakresie efektywności energetycznej powinny sprzyjać włączeniu społecznemu, a więc również zapewniać dostępność środków w zakresie efektywności energetycznej dla odbiorców dotkniętych ubóstwem energetycznym.

(12)

Poprawa efektywności energetycznej budynków powinna zapewnić korzyści wszystkim konsumentom, a szczególnie gospodarstwom domowym o niskich dochodach, w tym dotkniętym ubóstwem energetycznym. Każde państwo członkowskie może zdefiniować ubóstwo energetyczne i gospodarstwa domowe o niskich dochodach na podstawie własnej sytuacji krajowej. Państwa członkowskie mogą nałożyć na strony zobowiązane wymóg włączenia celów społecznych do środków służących oszczędności energii, w odniesieniu do ubóstwa energetycznego. Możliwość ta powinna obecnie zostać rozszerzona na środki alternatywne i przekształcona w obowiązek, przy jednoczesnym pozostawieniu państwom członkowskim pełnej elastyczności co do wielkości, zakresu i treści tych środków. Zgodnie z art. 9 Traktatu polityki Unii w zakresie efektywności energetycznej powinny sprzyjać włączeniu społecznemu, a więc również zapewniać dostępność środków w zakresie efektywności energetycznej odbiorcom dotkniętym ubóstwem energetycznym i o niskich dochodach.

(12a)

Reagowanie na dzienne i nocne zapotrzebowanie na energię elektryczną jest ważnym instrumentem poprawy efektywności energetycznej, gdyż znacznie poprawia możliwości oszczędzania energii przez odbiorców przez podejmowanie decyzji w oparciu o informacje wskazujące na możliwość optymalizacji jej zużycia w godzinach wysokiego poboru energii, w tym w godzinach jej szczytowego poboru, tak by umożliwić lepsze wykorzystanie sieci przesyłowych i zasobów wytwórczych.

(12b)

Niskie rachunki za energię powinno się uzyskiwać w drodze wspierania odbiorców w ograniczaniu zużycia energii przez ograniczenie zapotrzebowania na energię w budynkach, podniesienie efektywności urządzeń, dostępność środków transportu o niskim zapotrzebowaniu na energię zintegrowanych z transportem publicznym i rowerowym. Ulepszenie przegród zewnętrznych budynków oraz ograniczenie zapotrzebowania na energię i jej wykorzystania to podstawowe aspekty poprawy warunków zdrowotnych w grupach społecznych o niskich dochodach.

(12c)

Kluczowe znaczenie ma zwiększenie świadomości i zapewnianie dokładnych informacji na temat korzyści z większej efektywności energetycznej oraz możliwości zastosowania tych rozwiązań wobec wszystkich obywateli Unii. Większa efektywność energetyczna ma również zasadnicze znaczenie dla pozycji geopolitycznej i bezpieczeństwa Unii przez zmniejszenie uzależnienia od przywozu paliw z państw trzecich.

(12d)

Około 50 mln gospodarstw domowych w Unii jest dotkniętych ubóstwem energetycznym. W związku z tym środki w zakresie efektywności energetycznej muszą znajdować się w centrum zainteresowania każdej racjonalnej pod względem kosztów strategii mającej na celu zmniejszenie ubóstwa energetycznego i poprawę pozycji odbiorców w najtrudniejszej sytuacji oraz uzupełniać politykę zabezpieczenia społecznego na szczeblu państw członkowskich. By środki w zakresie efektywności energetycznej w trwały sposób ograniczały ubóstwo energetyczne najemców, należy wziąć pod uwagę ich opłacalność, a także przystępność cenową dla właścicieli i najemców, oraz zagwarantować odpowiednie wsparcie finansowe dla takich środków na szczeblu państw członkowskich. W dłuższej perspektywie zasoby budynków w Unii będą musiały stać się budynkami o niemal zerowym zużyciu energii zgodnie z celami porozumienia paryskiego. Aktualne tempo renowacji budynków jest niewystarczające, a najtrudniej jest przeprowadzić je w budynkach zajmowanych przez osoby o niskich dochodach dotknięte ubóstwem energetycznym. Środki określone w rozporządzeniu dotyczące obowiązku oszczędności energii, systemów zobowiązujących do efektywności energetycznej i alternatywnych środków z dziedziny polityki nabierają zatem szczególnego znaczenia.

(12e)

Koszty i korzyści związane ze wszystkimi środkami podjętymi w obszarze efektywności energetycznej, w tym okresy zwrotu, powinny być prezentowane w sposób w pełni przejrzysty dla odbiorców.

(13)

Energia wytworzona na budynkach lub w budynkach za pomocą technologii energii odnawialnej zmniejsza ilość dostarczanej energii ze źródeł kopalnych. Ograniczenie zużycia energii oraz wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych w sektorze budowlanym to istotne działania zmierzające do ograniczenia uzależnienia energetycznego Unii i emisji gazów cieplarnianych, zwłaszcza w kontekście ambitnych celów w zakresie klimatu i energii wyznaczonych na 2030 r., jak również w kontekście globalnego zobowiązania podjętego w  ramach Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (COP 21), która odbyła się w Paryżu w grudniu 2015 r. Państwa członkowskie powinny zatem mieć możliwość uwzględnienia pewnej ilości energii ze źródeł odnawialnych wytworzonej na budynkach lub w budynkach na własny użytek w celu spełnienia wymogów w zakresie oszczędności energii. W tym celu państwa członkowskie powinny mieć możliwość korzystania z metod obliczeniowych ustanowionych zgodnie z dyrektywą 2010/31/UE.

(13)

Energia wytworzona na budynkach lub w budynkach za pomocą technologii energii odnawialnej zmniejsza ilość dostarczanej energii ze źródeł kopalnych. Ograniczenie zużycia energii oraz wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych w sektorze budowlanym to istotne działania zmierzające do ograniczenia uzależnienia energetycznego Unii i emisji gazów cieplarnianych, zwłaszcza w kontekście ambitnych celów w zakresie klimatu i energii wyznaczonych na 2030 r., jak również w kontekście globalnego zobowiązania podjętego w  porozumieniu paryskim .

(13a)

Bilans energetyczny przedsiębiorstw i sektorów gospodarczych państw członkowskich można poprawić, wykorzystując zasady gospodarki o obiegu zamkniętym, przez właściwe wykorzystanie odpadów przemysłowych jako surowców wtórnych, pod warunkiem że ich potencjał energetyczny będzie wyższy od potencjału alternatywnych surowców pierwotnych.

(13b)

Wykorzystując przewagę nowych modeli biznesowych i technologii, państwa członkowskie powinny dążyć do promowania i ułatwiania upowszechnienia środków w zakresie efektywności energetycznej, również za pomocą innowacyjnych usług energetycznych dla dużych i małych odbiorców.

(13c)

Państwa członkowskie winny wykazać się dużą elastycznością w projektowaniu i stosowaniu środków alternatywnych przy określaniu krajowych priorytetów dotyczących efektywności energetycznej, włączając w nie zarówno efektywne energetycznie produkty, jak i efektywne energetycznie procesy technologiczne wytwarzania. Wsparcia wymagają działania nakierowane na cele związane z efektywnym użytkowaniem bogactw naturalnych oraz z koniecznością wprowadzania gospodarki o obiegu zamkniętym.

(14)

W ramach działań określonych w komunikacie Komisji w sprawie nowego ładu dla odbiorców energii w kontekście unii energetycznej i strategii ogrzewczej i chłodniczej należy wzmocnić minimalne prawa klientów do jasnych i aktualnych informacji o ich zużyciu energii. W art. 9–11 i załączniku VII do dyrektywy 2012/27/UE należy wprowadzić zmiany mające na celu zapewnienie częstych i obszerniejszych informacji zwrotnych dotyczących zużycia energii. Należy również wyjaśnić, że prawa dotyczące rozliczeń i informacji o rozliczeniach mają zastosowanie do odbiorców energii do celów ogrzewania, chłodzenia lub ciepłej wody użytkowej z centralnego źródła, nawet gdy nie mają oni bezpośredniego, indywidualnego stosunku umownego z dostawcą energii. W związku z tym do celów niniejszych przepisów, termin „użytkownik końcowy” powinien obejmować odbiorców końcowych nabywających energię do celów ogrzewania/chłodzenia/ciepłej wody użytkowej na własny użytek, jak również użytkowników indywidualnych modułów w budynkach wielomieszkaniowych lub wielofunkcyjnych, w przypadku gdy takie moduły są zaopatrywane z centralnego źródła. Pojęcie „indywidualne rozliczanie użytkownika lokalu niebędącego odbiorcą końcowym” powinno się odnosić do pomiaru zużycia w poszczególnych modułach takich budynków. Do dnia 1 stycznia 2020 r. nowo instalowane liczniki ciepła i podzielniki kosztów ciepła powinny umożliwiać zdalny odczyt, aby zapewnić efektywne kosztowo i częste udzielanie informacji na temat zużycia. Nowy art. 9a ma zastosowanie jedynie do ogrzewania, chłodzenia i ciepłej wody użytkowej z centralnego źródła.

(14)

W ramach działań określonych w komunikacie Komisji w sprawie nowego ładu dla odbiorców energii w kontekście unii energetycznej i strategii ogrzewczej i chłodniczej należy wzmocnić minimalne prawa odbiorców do dokładnych, wiarygodnych, jasnych i aktualnych informacji o ich zużyciu energii. Indywidualne liczniki powinny być nadal wymagane, jeżeli jest to technicznie wykonalne i efektywne kosztowo, tzn. proporcjonalne do potencjalnych oszczędności energii, a w art. 9–11 i załączniku VII do dyrektywy 2012/27/UE należy wprowadzić zmiany mające na celu zapewnienie częstych i obszerniejszych informacji zwrotnych dotyczących zużycia energii , uwzględniając dostępność i możliwości urządzeń pomiarowych, z myślą o optymalizacji zużycia energii. Państwa członkowskie powinny również wziąć pod uwagę, że pomyślne wdrożenie nowych technologii pomiaru zużycia energii wymaga większych inwestycji w edukację i umiejętności zarówno odbiorców, jak i dostawców energii . Należy również wyjaśnić, że prawa dotyczące rozliczeń i informacji o rozliczeniach lub zużyciu mają zastosowanie do odbiorców energii do celów ogrzewania, chłodzenia lub ciepłej wody użytkowej z centralnego źródła, nawet gdy nie mają oni bezpośredniego, indywidualnego stosunku umownego z dostawcą energii. Dlatego do celów niniejszych przepisów termin „użytkownik końcowy” powinien obejmować , oprócz odbiorców końcowych nabywających energię do celów ogrzewania, chłodzenia lub ciepłej wody użytkowej na własny użytek, również użytkowników indywidualnych modułów w budynkach wielomieszkaniowych lub wielofunkcyjnych, w przypadku gdy takie moduły są zaopatrywane z centralnego źródła , a użytkownicy nie mają bezpośredniej lub indywidualnej umowy z dostawcą energii . Pojęcie „indywidualne rozliczanie użytkownika lokalu niebędącego odbiorcą końcowym” powinno się odnosić do pomiaru zużycia w poszczególnych modułach takich budynków. Do dnia 1 stycznia 2020 r. nowo instalowane liczniki ciepła i podzielniki kosztów ciepła powinny umożliwiać zdalny odczyt, aby zapewnić efektywne kosztowo i częste udzielanie informacji na temat zużycia. Nowy art. 9a ma zastosowanie jedynie do ogrzewania, chłodzenia i ciepłej wody użytkowej z centralnego źródła.

(14a)

Informacje na rachunkach i rozliczenia roczne są istotnymi środkami informowania odbiorców. Dane dotyczące zużycia i kosztów mogą również obejmować inne informacje, które są pomocne odbiorcom w porównywaniu aktualnych cen z innymi ofertami oraz w składaniu skarg i rozstrzyganiu sporów. Jednak mając na uwadze, że spory dotyczące rachunków są bardzo powszechną przyczyną skarg odbiorców, co stale przyczynia się do niskiego poziomu zadowolenia odbiorców i ich zaangażowania w sektorze energii, rachunki powinny być prostsze, jaśniejsze i łatwiejsze do zrozumienia, a jednocześnie należy dopilnować, aby oddzielne instrumenty, takie jak informacje na rachunkach, narzędzia informacyjne i rozliczenia roczne zawierały wszystkie niezbędne informacje umożliwiające odbiorcom regulowanie zużycia energii, porównywanie ofert i zmianę dostawców.

(15b)

Wzrost efektywności energetycznej jest bezpośrednim rezultatem następujących etapów procesów uwalniania i konwersji energii: efektywnej konwersji energii pierwotnej w energię końcową, efektywnego jej przesyłu do odbiorców w formie energii elektrycznej, ciepła lub paliw, a także oszczędnego jej użytkowania przez użytkowników końcowych; efekt oszczędnościowy na rynku konsumenckim nie powinien być traktowany jako jedyny cel tej efektywności, gdyż efekt ten może być skutkiem niekorzystnego kształtowania się cen energii.

(16)

Uwzględniając postęp techniczny i rosnący udział odnawialnych źródeł energii w sektorze wytwarzania energii elektrycznej, należy poddać przeglądowi domyślny współczynnik oszczędności wyrażony w kWh energii elektrycznej w celu odzwierciedlenia zmian współczynnika energii pierwotnej (PEF) dla energii elektrycznej . Obliczenia PEF dla energii elektrycznej są oparte na wartościach średniorocznych. Metoda rozliczania fizycznej zawartości energii została zastosowana do wytwarzania energii elektrycznej i ciepła z energii jądrowej, a metoda technicznej sprawności przemiany została zastosowana do wytwarzania energii elektrycznej i ciepła z paliw kopalnych i biomasy. W przypadku niepalnych odnawialnych źródeł energii metodą jest bezpośredni ekwiwalent oparty na podejściu dotyczącym energii pierwotnej ogółem. Do obliczenia udziału energii pierwotnej w przypadku energii elektrycznej z kogeneracji zastosowano metodę określoną w załączniku II do dyrektywy 2012/27/UE. Zastosowano średnią pozycję rynkową zamiast pozycji krańcowej. Przyjęto założenie, że wartość sprawności przemiany wynosi 100 % dla niepalnych odnawialnych źródeł energii, 10 % dla elektrowni geotermalnych i 33 % dla elektrowni jądrowych. Całkowitą sprawność kogeneracji oblicza się na podstawie najnowszych danych Eurostatu. Odnośnie do granic systemu współczynnik PEF wynosi 1 dla wszystkich źródeł energii. Obliczenia opierają się na najnowszej wersji scenariusza odniesienia PRIMES. Wartość współczynnika PEF opiera się na prognozie na 2020 r. Analiza obejmuje państwa członkowskie UE oraz Norwegię. Zestaw danych dla Norwegii opiera się na danych ENTSO-E .

(16)

Ściśle ograniczając się do celów dyrektywy i uwzględniając postęp techniczny i rosnący udział odnawialnych źródeł energii w sektorze wytwarzania energii elektrycznej, należy poddać dokładnej analizie i ewentualnemu przeglądowi domyślny współczynnik oszczędności, wyrażony w kWh energii elektrycznej, w celu odzwierciedlenia zmian współczynnika energii pierwotnej (PEF) dla energii elektrycznej, przy uwzględnieniu koszyka energetycznego danego państwa członkowskiego na podstawie porównywalnej i  przejrzystej metody .

(16a)

Mając na względzie, iż w konkluzjach Rady z dnia 10 czerwca 2011 r. w sprawie Planu na rzecz efektywności energetycznej podkreślono, że 40 % energii pierwotnej w Unii zużywa się w budynkach, co stanowi 50 % zużycia energii końcowej, oraz aby umożliwić wzrost gospodarczy i zwiększenie zatrudnienia w sektorach wymagających specjalnych kwalifikacji, to znaczy. w sektorach budownictwa i produkcji wyrobów budowlanych, w działalności zawodowej takiej jak architektura i urbanistyka oraz doradztwo w zakresie technik ogrzewania i chłodzenia, państwa członkowskie powinny ustanowić długoterminową strategię w tych dziedzinach na okres po 2020 r.

(16b)

Współczynnik energii pierwotnej (PEF) należy stosować jako narzędzie do ograniczania zużycia i zależności od paliw kopalnych oraz zwiększania efektywności energetycznej, a także do dalszego rozwoju odnawialnych źródeł energii. W tym względzie domyślny współczynnik oszczędności wyrażony w kWh energii elektrycznej powinien zostać dostosowany, jeżeli rozwój technologiczny bądź sytuacja gospodarcza lub społeczna wymagają zastosowania niższego domyślnego współczynnika. Komisja powinna dokonać analizy, a w stosownym przypadku przedstawić wniosek ustawodawczy w celu zmiany domyślnego współczynnika PEF do 2024 r.

(17)

W celu zapewnienia, aby załączniki do dyrektywy oraz zharmonizowane wartości referencyjne efektywności, o których mowa w art. 14 ust. 10, mogły być aktualizowane, konieczne jest przedłużenie przekazania uprawnień przyznanego Komisji.

(18)

W celu oceny efektywności dyrektywy 2012/27/UE należy wprowadzić wymóg dotyczący ogólnego przeglądu dyrektywy i sprawozdania dla Parlamentu Europejskiego i Rady do dnia 28 lutego 2024 r.

(18)

W celu oceny efektywności dyrektywy 2012/27/UE należy wprowadzić wymóg dotyczący ogólnego przeglądu tej dyrektywy i  przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania do dnia 28 lutego 2024 r. Ta data powinna przypadać po globalnym przeglądzie UNFCCC w 2023 r. w celu umożliwienia wprowadzenia niezbędnych dostosowań do jego wyników, z uwzględnieniem rozwoju gospodarczego i innowacji.

(19a)

Państwa członkowskie, w których PKB na mieszkańca jest niższy od średniego PKB unijnego, winny mieć możliwość zwiększenia zużycia energii pierwotnej pod warunkiem, że jej konwersja w energię końcową, jej dalszy przesył i dystrybucja oraz użytkowe oszczędności na rynku konsumenckim będą uwzględniały wyraźny wzrost efektywności energetycznej na każdym etapie procesu technologicznego przepływu strumienia uwolnionej energii pierwotnej.

(19b)

Główną rolę w projektowaniu, realizacji i ocenie środków zawartych w dyrektywie powinny odgrywać władze lokalne i regionalne, aby mogły w odpowiedni sposób dostosować je do swej specyfiki klimatycznej, kulturowej i społecznej.

a)

fakt, iż unijne zużycie energii pierwotnej do 2020 r. nie może być większe niż 1 483 Mtoe energii pierwotnej i nie większe niż 1 086 Mtoe energii końcowej;

a)

fakt, iż unijne zużycie energii pierwotnej do 2020 r. nie może być większe niż 1 483 Mtoe energii pierwotnej lub nie większe niż 1 086 Mtoe energii końcowej;

b)

środki przewidziane w niniejszej dyrektywie;

b)

środki przewidziane w niniejszej dyrektywie;

c)

środki przyjęte, aby osiągnąć krajowe cele w zakresie oszczędności energii przyjęte na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/32/WE; oraz

c)

środki przyjęte, aby osiągnąć krajowe cele w zakresie oszczędności energii przyjęte na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/32/WE; oraz

d)

inne środki wspierania efektywności energetycznej w państwach członkowskich i na szczeblu Unii.

d)

inne środki wspierania efektywności energetycznej w państwach członkowskich i na szczeblu Unii.

a)

pozostały potencjał w zakresie oszczędności energii w sposób opłacalny;

a)

pozostały potencjał w zakresie oszczędności energii w sposób opłacalny;

b)

zmiany i prognozy dotyczące PKB;

b)

zmiany i prognozy dotyczące PKB;

c)

zmiany w zakresie importu i eksportu energii;

c)

zmiany w zakresie importu i eksportu energii;

d)

rozwój wszystkich odnawialnych źródeł energii, energii jądrowej, technologii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla; oraz

d)

rozwój wszystkich odnawialnych źródeł energii, energii jądrowej, technologii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla; oraz

e)

wczesne działania.

e)

wczesne działania.

a)

sumuje orientacyjne krajowe cele w zakresie efektywności zgłaszane przez państwa członkowskie;

a)

sumuje orientacyjne krajowe cele w zakresie efektywności zgłaszane przez państwa członkowskie;

b)

ocenia, czy suma powyższych celów może zostać uznana za wiarygodną wytyczną wskazującą, czy Unia jako całość jest na właściwej drodze, z uwzględnieniem oceny pierwszego rocznego sprawozdania zgodnie z art. 24 ust. 1 i oceny krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii zgodnie z art. 24 ust. 2;

b)

ocenia, czy suma powyższych celów może zostać uznana za wiarygodną wytyczną wskazującą, czy Unia jako całość jest na właściwej drodze, z uwzględnieniem oceny pierwszego rocznego sprawozdania zgodnie z art. 24 ust. 1 i oceny krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii zgodnie z art. 24 ust. 2;

c)

uwzględnia uzupełniającą analizę wynikającą z:

c)

uwzględnia uzupełniającą analizę wynikającą z:

d)

porównuje wyniki w lit. a)–c) z wielkością zużycia energii potrzebnej do osiągnięcia poziomu zużycia energii w 2020 r. nie wyższego niż 1 483 Mtoe dla energii pierwotnej oraz nie wyższego niż 1 086 Mtoe dla energii końcowej.

d)

porównuje wyniki w lit. a)–c) z wielkością zużycia energii potrzebnej do osiągnięcia poziomu zużycia energii w 2020 r. nie wyższego niż 1 483 Mtoe dla energii pierwotnej lub nie wyższego niż 1 086 Mtoe dla energii końcowej.

a)

nowym oszczędnościom każdego roku od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. w wysokości 1,5  % rocznej wartości wolumenu sprzedaży energii odbiorcom końcowym, uśrednionej dla ostatnich trzech lat przed dniem 1 stycznia 2013 r.;

a)

nowym oszczędnościom każdego roku od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. w wysokości 1,5  % rocznej wartości wolumenu sprzedaży energii odbiorcom końcowym, uśrednionej dla ostatnich trzech lat przed dniem 1 stycznia 2013 r.;

b)

nowym oszczędnościom każdego roku od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. w wysokości 1,5  % rocznej wartości wolumenu sprzedaży energii odbiorcom końcowym, uśrednionej dla ostatnich trzech lat przed dniem 1 stycznia 2019 r.

b)

nowym oszczędnościom każdego roku od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. w wysokości co najmniej 1,5  % rocznej wartości wolumenu sprzedaży energii odbiorcom końcowym, uśrednionej dla ostatnich trzech lat przed dniem 1 stycznia 2019 r.

a)

przeprowadzać obliczenia wymagane na mocy ust. 1 lit. a), stosując wartości 1 % w roku 2014 i 2015; 1,25  % w roku 2016 i 2017; oraz 1,5  % w roku 2018, 2019 i 2020;

a)

przeprowadzać obliczenia wymagane na mocy ust. 1 lit. a), stosując wartości 1 % w roku 2014 i 2015; 1,25  % w roku 2016 i 2017; oraz 1,5  % w roku 2018, 2019 i 2020;

b)

wyłączyć z obliczeń całość lub część wolumenu sprzedaży energii wykorzystanej w rodzajach działalności przemysłowej wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE;

b)

wyłączyć z obliczeń całość lub część wolumenu sprzedaży energii wykorzystanej w rodzajach działalności przemysłowej wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE;

c)

pozwolić, by oszczędność energii w sektorach przetwarzania, dystrybucji i przesyłu energii, w tym w sprawnej infrastrukturze ciepłowniczej i chłodniczej, uzyskana w wyniku wdrożenia wymogów określonych w art. 14 ust. 4, art. 14 ust. 5 lit. b) oraz art. 15 ust. 1–6 i 9, została zaliczona na poczet wielkości oszczędności energii wymaganej na mocy ust. 1;

c)

pozwolić, by oszczędność energii w sektorach przetwarzania, dystrybucji i przesyłu energii, w tym w sprawnej infrastrukturze ciepłowniczej i chłodniczej, uzyskana w wyniku wdrożenia wymogów określonych w art. 14 ust. 4, art. 14 ust. 5 lit. b) oraz art. 15 ust. 1–6 i 9, została zaliczona na poczet wielkości oszczędności energii wymaganej na mocy ust. 1 lit. a) i b) ; oraz

d)

zaliczać oszczędność energii wynikającą z działań indywidualnych nowo wdrożonych od dnia 31 grudnia 2008 r., która nadal przynosi skutki w 2020 r. i  w dalszym okresie oraz może być mierzona i weryfikowana, na poczet wielkości oszczędności energii, o której mowa w ust. 1. oraz

d)

odliczać oszczędność energii wynikającą z działań indywidualnych nowo wdrożonych od dnia 31 grudnia 2008 r., która nadal przynosi skutki w 2020 r. i może być mierzona i weryfikowana, od wielkości oszczędności energii, o której mowa w ust. 1 lit . a);

e)

wyłączyć z obliczeń wymaganej oszczędności energii, o których mowa w ust. 1, weryfikowalne ilości energii wytworzonej na własne potrzeby na budynkach lub w budynkach w wyniku środków z zakresu polityki wspierających nowe instalacje technologii energii odnawialnej.

a)

do obliczania wielkości oszczędności energii wymaganych w okresie, o którym mowa w ust. 1 lit. a), państwa członkowskie mogą korzystać z przepisów ust. 2 lit. a), b), c) i d);

a)

do obliczania wielkości oszczędności energii wymaganych w okresie, o którym mowa w ust. 1 lit. a), państwa członkowskie mogą korzystać z przepisów ust. 2 lit. a), b), c) i d);

b)

do obliczania wielkości oszczędności energii wymaganych w okresie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), państwa członkowskie mogą korzystać z ust. 2 lit. b), c), d) i e), o ile poszczególne działania w rozumieniu lit. d) nadal przynoszą weryfikowalne i wymierne skutki po dniu 31 grudnia 2020 r.

b)

do obliczania wielkości oszczędności energii wymaganych w okresie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), państwa członkowskie mogą korzystać z ust. 2 lit. b), c), d) i e), o ile poszczególne działania w rozumieniu lit. d) nadal przynoszą weryfikowalne i wymierne skutki po dniu 31 grudnia 2020 r.

b)

mogą zezwolić stronom zobowiązanym na zaliczanie na poczet ich obowiązku poświadczonej oszczędności energii osiągniętej przez dostawców usług energetycznych lub inne strony trzecie, w tym w przypadkach, gdy strony zobowiązane promują środki za pośrednictwem innych akredytowanych przez państwo podmiotów lub za pośrednictwem organów publicznych, które mogą obejmować formalne partnerstwa i mogą się łączyć z innymi źródłami finansowania. Jeżeli państwa członkowskie na to zezwalają, muszą zapewnić wprowadzenie procesu akredytacji, który jest jasno określony, przejrzysty i otwarty dla wszystkich podmiotów działających na rynku, a także jest ukierunkowany na minimalizację kosztów certyfikacji;

b)

mogą zezwolić stronom zobowiązanym na zaliczanie na poczet ich obowiązku poświadczonej oszczędności energii osiągniętej przez dostawców usług energetycznych lub inne strony trzecie, w tym w przypadkach, gdy strony zobowiązane promują środki za pośrednictwem innych akredytowanych przez państwo podmiotów lub za pośrednictwem organów publicznych, które mogą obejmować formalne partnerstwa i mogą się łączyć z innymi źródłami finansowania. Jeżeli państwa członkowskie na to zezwalają, muszą zapewnić wprowadzenie zatwierdzonego procesu akredytacji, który jest jasno określony, przejrzysty , integracyjny i otwarty dla wszystkich podmiotów działających na rynku, a także jest ukierunkowany na minimalizację kosztów certyfikacji;

ca)

umożliwiają zaliczenie dodatkowych oszczędności osiąganych dzięki zastosowaniu bardziej zrównoważonych technologii w miejskich sieciach ciepłowniczych i chłodniczych (co również prowadzi do ograniczenia substancji zanieczyszczających i cząstek stałych) na poczet wielkości oszczędności energii wymaganej w ust. 1;

cb)

wspierają przyjmowanie środków wykorzystujących potencjał systemu ciepłowniczego i chłodniczego w zakresie oszczędności energii, w miarę możliwości zapewniając dodatkowe wynagradzanie działań skutkujących ograniczeniem zanieczyszczenia;

cc)

ustanawiają instrumenty poświadczające oszczędność energii w wyniku audytów energetycznych lub równoważnych systemów zarządzania energią, o których mowa w art. 8, w celu zaliczenia tych oszczędności na poczet wielkości oszczędności energii wymaganych w ust. 1;

cd)

mogą zezwolić stronom zobowiązanym na zaliczenie oszczędności energii końcowej osiągniętych w ramach efektywnej infrastruktury ciepłowniczej i chłodniczej na poczet wypełnienia spoczywającego na nich zobowiązania;

cf)

dokonują oceny i podejmują działania na rzecz ograniczenia wpływu kosztów bezpośrednich i pośrednich związanych z tymi systemami na konkurencyjność energochłonnych sektorów przemysłu podlegających konkurencji międzynarodowej.

(4a)

d)

skreśla się ust . 3;

d)

ust . 3 otrzymuje brzmienie:

a)

ciepłej wody na potrzeby bytowe;

a)

ciepłej wody na potrzeby bytowe;

b)

strat energii cieplnej w instalacji w budynku oraz energii cieplnej do celów ogrzewania powierzchni wspólnych (jeżeli klatki schodowe i korytarze są wyposażone w grzejniki);

b)

strat energii cieplnej w instalacji w budynku oraz energii cieplnej do celów ogrzewania powierzchni wspólnych (jeżeli klatki schodowe i korytarze są wyposażone w grzejniki);

c)

energii cieplnej do celów ogrzewania mieszkań.

c)

energii cieplnej do celów ogrzewania mieszkań.

a)

wprowadzają wymóg, aby – w przypadku gdy dostępne są informacje na temat rozliczeń za energię i zużycia przez użytkowników końcowych w przeszłości – były one udostępniane dostawcy usług energetycznych wskazanemu przez użytkownika końcowego;

a)

wprowadzają wymóg, aby – w przypadku gdy dostępne są informacje na temat rozliczeń za energię i zużycia lub odczytów podzielników kosztów ciepła u użytkowników końcowych w przeszłości – były one na życzenie użytkownika końcowego udostępniane dostawcy usług energetycznych wskazanemu przez użytkownika końcowego;

b)

zapewniają , aby odbiorcom końcowym zaoferowano opcję elektronicznej formy informacji o rozliczeniach i rachunków oraz aby odbiorcy końcowi otrzymywali, na żądanie, jasne i zrozumiałe wyjaśnienie, w jaki sposób sporządzono ich rachunek, szczególnie w przypadkach, gdy rachunki nie są oparte na rzeczywistym zużyciu;

b)

dopilnowują , aby odbiorcom końcowym zaoferowano opcję elektronicznej formy informacji o rozliczeniach i rachunków;

c)

zapewniają udzielanie odpowiednich informacji wraz z rachunkiem na podstawie rzeczywistego zużycia dla wszystkich użytkowników końcowych zgodnie z pkt 3 załącznika VII ;

c)

zapewniają udzielanie jasnych i zrozumiałych informacji wraz z rachunkiem na podstawie rzeczywistego zużycia wszystkim użytkownikom końcowym zgodnie z pkt 3 załącznika VIIa ;

d)

mogą postanowić, że na życzenie odbiorcy końcowego przekazywanie informacji o rozliczeniach nie jest uznawane za wezwanie do zapłaty. W takich przypadkach państwa członkowskie zapewniają elastyczne formy dokonywania płatności.”;

d)

mogą postanowić, że na życzenie odbiorcy końcowego przekazywanie informacji o rozliczeniach nie jest uznawane za wezwanie do zapłaty. W takich przypadkach państwa członkowskie zapewniają elastyczne formy dokonywania płatności.;

da)

wspierają cyberbezpieczeństwo i zapewniają ochronę prywatności i danych użytkowników końcowych zgodnie ze stosownymi przepisami unijnymi.

-a)

Po konsultacji z odpowiednimi zainteresowanymi stronami Komisja ustanawia wspólną metodykę w celu zachęcenia operatorów sieci do ograniczenia strat i realizacji programu inwestycji infrastrukturalnych efektywnych pod względem kosztów i energii, a także do właściwego rozliczania efektywności energetycznej i elastyczności sieci. Komisja przyjmuje do dnia … [12 miesięcy po wejściu w życie dyrektywy] r. akt delegowany na podstawie art. 23 uzupełniający dyrektywę i określający wspomnianą metodykę.

(11a)

12a)

12b)

13a)

a)

w załączniku IV przypis 3 otrzymuje brzmienie: „(3) Ma zastosowanie w przypadku obliczania oszczędności energii w odniesieniu do energii pierwotnej przy wykorzystaniu podejścia oddolnego opartego na zużyciu energii końcowej. Dla oszczędności wyrażonej w kWh państwa członkowskie mogą zastosować współczynnik domyślny wynoszący 2 , 0 . Państwa członkowskie mogą zastosować inny współczynnik, o ile jest to uzasadnione.”;

a)

w załączniku IV przypis 3 otrzymuje brzmienie: „(3) Ma zastosowanie wyłącznie na potrzeby niniejszej dyrektywy oraz w przypadku obliczania oszczędności energii w odniesieniu do energii pierwotnej przy wykorzystaniu podejścia oddolnego opartego na zużyciu energii końcowej. Dla oszczędności wyrażonej w kWh państwa członkowskie stosują współczynnik ustalony przy wykorzystaniu transparentnej metody porównywalnej między państwami członkowskimi , uwzględniającej uwarunkowania danego kraju wpływające na zużycie energii pierwotnej . Wspomniane uwarunkowania są należycie umotywowane, mierzalne i weryfikowalne, a także powinny być oparte na obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriach. Dla oszczędności wyrażonej w kWh państwa członkowskie mogą zastosować współczynnik domyślny wynoszący 2,3 lub inny współczynnik, o ile jest to uzasadnione.” .W takim przypadku państwa członkowskie uwzględniają skład przyszłego koszyka energetycznego, zawarty w zintegrowanych krajowych planach w zakresie energii i klimatu, zgłoszonych Komisji zgodnie z art. [3] rozporządzenia (UE) XX/20XX [zarządzanie unią energetyczną]. Współczynnik domyślny podlega przeglądowi co 5 lat na podstawie rzeczywiście odnotowanych danych.

a)

należy wykazać, że oszczędności są dodatkowe w stosunku do tych, które uzyskano by tak czy inaczej bez działania stron zobowiązanych, uczestniczących lub uprawnionych bądź wykonujących organów. W celu określenia, jakie oszczędności można zgłosić jako dodatkowe, państwa członkowskie ustanawiają wariant bazowy, który opisuje, jak zmieniałoby się zużycie energii w przypadku braku danego środka z dziedziny polityki. Wariant bazowy musi odzwierciedlać przynajmniej następujące czynniki: tendencje dotyczące zużycia energii, zmiany zachowań odbiorców, postęp techniczny i zmiany spowodowane innymi środkami wdrażanymi na szczeblu krajowym i unijnym;

a)

należy wykazać, że oszczędności są dodatkowe w stosunku do tych, które uzyskano by tak czy inaczej bez działania stron zobowiązanych, uczestniczących lub uprawnionych bądź wykonujących organów. W celu określenia, jakie oszczędności można zgłosić jako dodatkowe, państwa członkowskie ustanawiają wariant bazowy, który opisuje, jak zmieniałoby się zużycie energii w przypadku braku danego środka z dziedziny polityki oraz wynikającego z tego nowego działania indywidualnego . Wariant bazowy musi odzwierciedlać przynajmniej następujące czynniki: tendencje dotyczące zużycia energii, zmiany zachowań odbiorców, postęp techniczny i zmiany spowodowane innymi środkami wdrażanymi na szczeblu krajowym i unijnym;

b)

oszczędności wynikające z wdrożenia obowiązkowych przepisów Unii uznaje się za oszczędności, które miałyby miejsce tak czy inaczej bez działania stron zobowiązanych, uczestniczących lub uprawnionych bądź wykonujących organów, a tym samym nie mogą być zaliczane na podstawie art. 7 ust. 1, z wyjątkiem oszczędności związanych z renowacjami istniejących budynków pod warunkiem spełnienia kryterium istotności, o którym mowa w części 3 lit. h);

b)

oszczędności wynikające z wdrożenia obowiązkowych przepisów Unii uznaje się za oszczędności, które miałyby miejsce tak czy inaczej bez działania stron zobowiązanych, uczestniczących lub uprawnionych bądź wykonujących organów, a tym samym nie mogą być zaliczane na podstawie art. 7 ust. 1, z wyjątkiem oszczędności związanych ze środkami wspierającymi renowację istniejących budynków pod warunkiem spełnienia kryterium istotności, o którym mowa w części 3 lit. h);

h)

przy obliczaniu oszczędności energii bierze się pod uwagę cały czas obowiązywania środków. Można tego dokonać, obliczając oszczędności, jakie zostaną osiągnięte w związku z każdym indywidualnym działaniem w okresie między datą jego wdrożenia a, odpowiednio, dniem 31 grudnia 2020 r. lub dniem 31 grudnia 2030 r. Państwa członkowskie mogą także przyjąć inną metodę, która – według szacunków – pozwoli na osiągnięcie co najmniej takiej samej wielkości oszczędności ogółem. Jeżeli państwa członkowskie stosują inne metody, zapewniają, by wielkość oszczędności energii ogółem obliczona za pomocą tych innych metod nie przekraczała wielkości oszczędności energii, która byłaby wynikiem obliczeń przy zaliczaniu oszczędności, jakie zostaną osiągnięte w związku z każdym działaniem indywidualnym w okresie między datą jego wdrożenia a, odpowiednio, dniem 31 grudnia 2020 r. lub dniem 31 grudnia 2030 r. Państwa członkowskie szczegółowo opisują w  swoich zintegrowanych krajowych planach w zakresie energii i klimatu, w  ramach zarządzania unią energetyczną, inne metody, których używały, oraz określają działania podjęte w celu zapewnienia spełnienia wiążącego wymogu dotyczącego obliczania.

h)

przy obliczaniu oszczędności energii bierze się pod uwagę cały czas obowiązywania środków oraz tempo zmniejszania się oszczędności z upływem czasu . W obliczeniach uwzględnia się oszczędności, jakie zostaną osiągnięte w związku z każdym indywidualnym działaniem w okresie między datą jego wdrożenia a, odpowiednio, dniem 31 grudnia 2020 r. lub dniem 31 grudnia 2030 r. Państwa członkowskie mogą także przyjąć inną metodę, która – według szacunków – pozwoli na osiągnięcie co najmniej takiej samej wielkości oszczędności ogółem. Jeżeli państwa członkowskie stosują inne metody, zapewniają, by wielkość oszczędności energii ogółem obliczona za pomocą tych innych metod nie przekraczała wielkości oszczędności energii, która byłaby wynikiem obliczeń przy zaliczaniu oszczędności, jakie zostaną osiągnięte w związku z każdym działaniem indywidualnym w okresie między datą jego wdrożenia a, odpowiednio, dniem 31 grudnia 2020 r. lub dniem 31 grudnia 2030 r. Państwa członkowskie szczegółowo opisują w zintegrowanych krajowych planach w zakresie energii i klimatu, na mocy rozporządzenia w  sprawie zarządzania unią energetyczną, inne metody, których używały, oraz określają działania podjęte w celu zapewnienia spełnienia wiążącego wymogu dotyczącego obliczania.

d)

wielkość oszczędności energii, która jest wymagana lub która ma zostać osiągnięta za pomocą danego środka z dziedziny polityki, jest wyrażana w postaci zużycia energii pierwotnej lub końcowej z zastosowaniem współczynników konwersji określonych w załączniku IV;

d)

wielkość oszczędności energii, która jest wymagana lub która ma zostać osiągnięta za pomocą danego środka z dziedziny polityki, jest wyrażana w postaci zużycia energii pierwotnej i końcowej z zastosowaniem współczynników konwersji określonych w załączniku IV;

1.

Rozliczenia na podstawie rzeczywistego zużycia

1.

Rozliczenia na podstawie rzeczywistego zużycia lub odczytów podzielników kosztów ciepła

2.

Minimalna częstotliwość rozliczeń lub podawania informacji o zużyciu

2.

Minimalna częstotliwość rozliczeń lub podawania informacji o zużyciu

3.

Minimum informacji, jakie należy ująć w  rozliczeniu na podstawie rzeczywistego zużycia

3.

Minimum informacji, jakie należy ująć w  rachunku

a)

rzeczywiste ceny bieżące i rzeczywiste zużycie energii;

a)

rzeczywiste ceny bieżące i rzeczywiste zużycie energii lub całkowity koszt ciepła i odczyty podzielników kosztów ciepła ;

b)

informacje na temat używanego koszyka paliw, z uwzględnieniem użytkowników końcowych zaopatrywanych przez lokalne źródła ogrzewania lub chłodzenia;

b)

informacje na temat używanego koszyka paliw oraz powiązanych ilości emisji dwutlenku węgla , z uwzględnieniem użytkowników końcowych zaopatrywanych przez lokalne źródła ogrzewania lub chłodzenia , a także objaśnienie poszczególnych zastosowanych podatków, opłat i taryf ;

c)

porównanie bieżącego zużycia energii przez użytkowników końcowych ze zużyciem w tym samym okresie poprzedniego roku w formie graficznej, z korektą na warunki klimatyczne odnośnie do ogrzewania i chłodzenia;

c)

porównanie bieżącego zużycia energii przez użytkowników końcowych ze zużyciem w tym samym okresie poprzedniego roku w formie graficznej, z korektą na warunki klimatyczne odnośnie do ogrzewania i chłodzenia;

d)

informacje kontaktowe dotyczące organizacji konsumentów zrzeszających odbiorców końcowych, agencji energetycznych lub podobnych podmiotów, łącznie ze stronami internetowymi, gdzie możliwe jest uzyskanie informacji o dostępnych środkach poprawy efektywności energetycznej, porównaniach profilów odbiorców końcowych lub obiektywnych technicznych specyfikacjach urządzeń pobierających energię.

d)

informacje kontaktowe dotyczące organizacji konsumentów zrzeszających odbiorców końcowych, agencji energetycznych lub podobnych podmiotów, łącznie ze stronami internetowymi, gdzie możliwe jest uzyskanie informacji o dostępnych środkach poprawy efektywności energetycznej, porównaniach profilów odbiorców końcowych lub obiektywnych technicznych specyfikacjach urządzeń pobierających energię;

da)

informacje na temat procedur składania skarg, usług rzecznika praw obywatelskich lub alternatywnych mechanizmów rozstrzygania sporów;

db)

porównanie z przeciętnym znormalizowanym lub referencyjnym użytkownikiem końcowym z tej samej kategorii użytkowników.

2a)

g)

Analiza ekonomiczna: zestawienie skutków

„g)

Analiza ekonomiczna: zestawienie skutków

(i)

Korzyści

(i)

Korzyści

(ii)

Koszty

(ii)

Koszty

2b)

„a)

ustanawiają i podają do publicznej wiadomości regulamin dotyczący ponoszenia i podziału kosztów dostosowań technicznych, takich jak przyłączenia do sieci czy wzmocnienia sieci, poprawa funkcjonowania sieci oraz zasady niedyskryminacyjnego wprowadzania w życie kodeksów sieciowych, koniecznych w celu włączenia do połączonych sieci nowych producentów wprowadzających do systemu energię elektryczną wytwarzaną w procesie wysokosprawnej kogeneracji;

„a)

ustanawiają i podają do publicznej wiadomości regulamin dotyczący ponoszenia i podziału kosztów dostosowań technicznych, takich jak przyłączenia do sieci , wzmocnienie istniejących sieci, czy też uruchomienie nowych sieci, poprawa funkcjonowania sieci oraz zasady niedyskryminacyjnego wprowadzania w życie kodeksów sieciowych, koniecznych w celu włączenia do sieci nowych producentów dostarczających do systemu energię elektryczną uzyskiwaną w procesie wysokosprawnej kogeneracji oraz z innych rozproszonych źródeł ;”.