KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 21.10.2016
COM(2016) 669 final
2016/0330(NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej
UZASADNIENIE
1.KONTEKST WNIOSKU
•Przyczyny i cele wniosku
Wniosek jest przedstawiany w kontekście reformy reguł pochodzenia GSP z 2010 r. wprowadzonej rozporządzeniem (UE) nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r., które zmieniło rozporządzenie (EWG) nr 2454/93.
W ramach reformy do systemu kumulacji pochodzenia, który wcześniej funkcjonował między Unią, Szwajcarią i Norwegią, włączono warunkowo Turcję.
W ramach tej reformy wprowadzono także nowy system poświadczania pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, którego stosowanie jest odroczone do dnia 1 stycznia 2017 r.
W oparciu o powyższe elementy należy dokonać zmiany istniejącego instrumentu prawnego mającego zastosowanie do systemu kumulacji pochodzenia między Unią, Szwajcarią i Norwegią. Jest to celem niniejszego wniosku.
•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki
Wniosek jest spójny ze wspólną polityką handlową, w szczególności z polityką celną, zasadą swobodnego obrotu towarami i regułami pochodzenia.
•Spójność z innymi politykami Unii
Nie dotyczy.
2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ
•Podstawa prawna
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 5;
decyzja Rady nr 2001/101/WE z dnia 5 grudnia 2000 r.
•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)
Wniosek jest związany ze wspólną polityką handlową, która należy do wyłącznych kompetencji Unii.
•Proporcjonalność
Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ jego skutki są ściśle ograniczone do tego, co jest niezbędne dla zapewnienia rozszerzenia kumulacji obowiązującej w stosunku do produktów pochodzących ze Szwajcarii i Norwegii na Turcję.
•Wybór instrumentu
Zgodnie z art. 218 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Rada, na wniosek negocjatora, przyjmuje decyzję upoważniającą do podpisania porozumienia. Niniejszy dokument stanowi wniosek dotyczący takiej decyzji.
3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW
•Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa
Nie dotyczy.
•Konsultacje z zainteresowanymi stronami
Konsultacje z zainteresowanymi stronami utorowały drogę do porozumienia, które jest w pełni zaakceptowane we wszystkich jego elementach.
•Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej
Nie dotyczy.
•Ocena skutków
Nie przeprowadzono żadnej oceny skutków w odniesieniu do towarzyszącego harmonogramu i wytycznych dotyczących lepszego stanowienia prawa, gdyż przedmiotowy wniosek odnosi się do kumulacji pochodzenia między Unią, Szwajcarią, Norwegią i ewentualnie Turcją, czyli systemu, który już wcześniej istniał, a obecnie jest dostosowywany, tak aby spełnić wymogi techniczne wynikające z wdrażania systemu zarejestrowanych eksporterów (REX) od dnia 1 stycznia 2017 r.
•Sprawność regulacyjna i uproszczenie
Nie dotyczy.
•Prawa podstawowe
Wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych.
4.WPŁYW NA BUDŻET
Nie dotyczy.
5.ELEMENTY FAKULTATYWNE
•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania
Środek będzie regularnie oceniany przez Strony, które będą uczestniczyć w regularnych kontaktach, sesjach szkoleniowych i spotkaniach dotyczących wdrożenia systemu REX.
•Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw)
Nie dotyczy.
•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku
Poprzednie Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą oraz każdym krajem EFTA, który przyznaje preferencje taryfowe w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (Norwegia i Szwajcaria), z zastrzeżeniem, że towary z zawartością części o pochodzeniu norweskim lub szwajcarskim są traktowane po ich wejściu na obszar celny Wspólnoty jak towary z zawartością części pochodzenia wspólnotowego, zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej (decyzja Rady z dnia 5 grudnia 2000 r.), należy zastąpić nowym porozumieniem w celu uwzględnienia reformy reguł pochodzenia GSP przyjętej rozporządzeniem nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r. W następstwie upoważnienia udzielonego Komisji przez Radę w dniu 8 marca 2012 r. przeprowadzono i zakończono rokowania z Norwegią i Szwajcarią w sprawie tego nowego porozumienia.
2016/0330 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 w związku z jego art. 218 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)Zgodnie z art. 41 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 1 produkty uzyskane w Norwegii, Szwajcarii lub Turcji zawierające materiały, które nie zostały tam w całości uzyskane, uznaje się za pochodzące z kraju korzystającego, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 45 tego rozporządzenia delegowanego (system kumulacji).
(2)Zgodnie z art. 54 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 system kumulacji ma zastosowanie, pod warunkiem że Norwegia przyznaje, na zasadzie wzajemności, takie samo traktowanie produktom pochodzącym z krajów korzystających, zawierającym materiały pochodzące z Unii.
(3)W zakresie, w jakim dotyczy to Norwegii, ten system kumulacji został pierwotnie ustanowiony w drodze porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Norwegią. Ta wymiana listów miała miejsce w dniu 29 stycznia 2001 r. po zatwierdzeniu przez Radę decyzją 2001/101/WE 2 .
(4)W celu zapewnienia stosowania pojęcia pochodzenia odpowiadającego temu, które określono w regułach pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) Unii, Norwegia zmieniła swoje reguły pochodzenia w ramach GSP. Konieczne jest zatem dokonanie zmiany porozumienia w formie wymiany listów między Unią i Norwegią.
(5)System wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A przez Unię, Norwegię i Szwajcarię powinien nadal obowiązywać w ramach zmienionej wymiany listów i być warunkowo stosowany przez Turcję w celu ułatwienia wymiany handlowej między Unią, Norwegią, Szwajcarią i Turcją.
(6)Ponadto reguły pochodzenia w ramach GSP Unii, zreformowane w 2010 r., przewidują wprowadzenie nowego systemu ustalania dowodów pochodzenia przez zarejestrowanych eksporterów, który ma być stosowany od dnia 1 stycznia 2017 r. Również w tym zakresie należy dokonać zmian w wymianie listów.
(7)Aby uprzedzić stosowanie tego nowego systemu oraz przepisów z nim związanych, w dniu 8 marca 2012 r. Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania porozumienia z Norwegią, w formie wymiany listów, dotyczącego wzajemnego uznawania zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i określającego, że produkty z zawartością części o pochodzeniu norweskim, szwajcarskim lub tureckim mają być traktowane w chwili ich przybycia na obszar celny Unii jak produkty z zawartością części o pochodzeniu unijnym. Rokowania zostały pomyślnie zakończone parafowaniem porozumienia.
(8)Należy zatem podpisać porozumienie, w imieniu Unii, z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Podpisanie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej („porozumienie”) zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Unii, z zastrzeżeniem zawarcia porozumienia.
Tekst porozumienia w formie wymiany listów, które ma zostać podpisane, dołącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania porozumienia, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobom wskazanym przez negocjatora porozumienia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.
Sporządzono w Brukseli dnia r.
W imieniu Rady
Przewodniczący
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 21.10.2016
COM(2016) 669 final
ZAŁĄCZNIK
do wniosku dotyczącego DECYZJI RADY
w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej
Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Szwajcarią, Królestwem Norwegii i Turcją w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych Unii Europejskiej
A. List Unii …, …
[miejsce i data]
Szanowni Państwo!
1. Unia Europejska („Unia”) i Królestwem Norwegii („Norwegia”) jako Strony niniejszego porozumienia przyjmują do wiadomości, że do celów ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) obie Strony stosują podobne reguły pochodzenia oparte na następujących zasadach ogólnych:
(a)definicja pojęcia produktów pochodzących oparta na takich samych kryteriach;
(b)postanowienia dotyczące regionalnej kumulacji pochodzenia;
(c)postanowienia dotyczące stosowania kumulacji do materiałów, które pochodzą, w rozumieniu reguł pochodzenia GSP Stron, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji;
(d)postanowienia dotyczące ogólnej tolerancji w odniesieniu do materiałów niepochodzących;
(e)postanowienia dotyczące niezmienności produktów z kraju korzystającego;
(f)postanowienia dotyczące wystawiania lub sporządzania zastępczych dowodów pochodzenia;
(g)wymóg współpracy administracyjnej z właściwymi organami krajów korzystających w zakresie dowodów pochodzenia.
2. Unia i Norwegia uznają, że materiały pochodzące, w rozumieniu ich odpowiednich reguł pochodzenia GSP, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji uzyskują pochodzenie z kraju korzystającego z systemu GSP którejkolwiek ze Stron, jeżeli są poddawane w tym kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje uważane za obróbkę lub przetworzenie niewystarczające dla nadania statusu produktów pochodzących. Niniejszy akapit stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii i Turcji, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych odpowiednio w pkt 15 i 16.
Organy celne państw członkowskich Unii oraz Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną, szczególnie do celów późniejszej weryfikacji dowodów pochodzenia w odniesieniu do materiałów, o których mowa w poprzednim akapicie. Zastosowanie mają postanowienia dotyczące współpracy administracyjnej zawarte w protokole nr 3 do umowy z dnia 14 maja 1973 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Królestwem Norwegii.
Postanowień niniejszego punktu nie stosuje się do produktów objętych działami 1–24 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów przyjętego przez organizację powołaną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, podpisanej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. („System Zharmonizowany”).
3. Unia i Norwegia zobowiązują się niniejszym uznawać zastępcze dowody pochodzenia w formie zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A („świadectwa zastępcze”) wystawione przez organy celne drugiej Strony i zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządzone przez ponownego nadawcę drugiej Strony zarejestrowanego do tego celu.
Każda ze Stron może ocenić kwalifikowalność produktów objętych zastępczym dowodem pochodzenia do preferencyjnego traktowania zgodnie z własnym ustawodawstwem.
4. Przed wystawieniem lub sporządzeniem zastępczego dowodu pochodzenia każda Strona zapewnia spełnienie następujących warunków:
(a)zastępczy dowód pochodzenia może zostać wystawiony lub sporządzony tylko wówczas, gdy pierwotny dowód pochodzenia został wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii lub w Norwegii;
(b)jedynie w przypadku gdy produkty nie zostały dopuszczone do obrotu na terytorium jednej ze Stron, dowód pochodzenia lub zastępczy dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia w celu wysłania wszystkich lub niektórych produktów objętych pierwotnym dowodem pochodzenia z tej Strony do drugiej Strony;
(c)produkty pozostawały pod dozorem celnym u Strony ponownie wysyłającej i nie zostały zmienione, w jakikolwiek sposób przekształcone ani poddane czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich dobrym w stanie („zasada niezmienności”);
(a)w przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia w ramach odstępstwa od reguł pochodzenia przyznanego przez Stronę, zastępczych dowodów pochodzenia nie wystawia się ani nie sporządza się, jeżeli produkty są ponownie wysyłane do drugiej Strony;
(b)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli produkty, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji regionalnej;
(c)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli Strona ponownie wysyłająca nie przyznała produktom, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, preferencyjnego traktowania.
5. Do celów pkt 4 lit. c) mają zastosowanie poniższe warunki:
Jeżeli wydaje się, że są podstawy do wątpliwości co do zgodności z zasadą niezmienności, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia dowodu zgodności z tą zasadą, co można wykazać za pomocą wszelkich środków.
Na wniosek ponownego nadawcy organy celne Strony ponownie wysyłającej poświadczają, że produkty pozostawały podczas ich pobytu na terytorium tej Strony pod dozorem celnym i że podczas ich przechowywania na terytorium danej Strony organy celne nie udzieliły żadnego pozwolenia na zmianę, przekształcenie w jakikolwiek sposób ani poddanie produktów czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie.
Jeśli zastępczy dowód jest świadectwem zastępczym, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia nie występują o świadectwo o braku manipulacji za okres pozostawania produktów na terytorium drugiej Strony.
6. Każda ze Stron zapewnia, że:
a) jeżeli zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym z GSP Unii i GSP Norwegii, organy celne państw członkowskich Unii i organy celne Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną do celów późniejszej weryfikacji tych zastępczych dowodów pochodzenia. Na wniosek Strony będącej miejscem przeznaczenia organy celne Strony ponownie wysyłającej wszczynają i prowadzą procedurę późniejszej weryfikacji odpowiednich pierwotnych dowodów pochodzenia;
b) gdy zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym wyłącznie z systemu GSP Strony będącej miejscem przeznaczenia, Strona ta przeprowadza procedurę późniejszej weryfikacji pierwotnych dowodów pochodzenia we współpracy z krajem korzystającym. Pierwotne dowody pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji lub, w stosownych przypadkach, kopie pierwotnych dowodów pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji są przedkładane przez organy celne Strony ponownie wysyłającej organom celnym Strony będącej miejscem przeznaczenia w celu umożliwienia im przeprowadzenia procedury późniejszej weryfikacji.
7. Każda ze Stron zapewnia, że:
(a)w prawym górnym polu każdego świadectwa zastępczego wskazana jest nazwa pośredniczącego kraju ponownej wysyłki, w którym świadectwo zostało wystawione;
(b)pole 4 zawiera wyrazy „replacement certificate” lub „certificat de remplacement” oraz datę wystawienia pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A wraz z jego numerem seryjnym;
(c)w polu 1 umieszcza się nazwę/ imię i nazwisko ponownego nadawcy;
(d)nazwa/ imię i nazwisko ostatecznego odbiorcy może(-gą) zostać umieszczona(-e) w polu 2;
(e)wszystkie dane szczegółowe produktów ponownie wysyłanych, znajdujące się na pierwotnym świadectwie, przenosi się do pól 3–9;
(f)w polu 10 można wpisać dane faktury wystawionej przez ponownego nadawcę;
(g)poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane szczegółowe z pola 12 dotyczące kraju pochodzenia oraz kraju przeznaczenia przenosi się z pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A. Ponowny nadawca podpisuje świadectwo pochodzenia w polu 12. Ponowny nadawca, który podpisuje pole 12 w dobrej wierze, nie ponosi odpowiedzialności za prawidłowość danych szczegółowych zawartych w pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A;
(h)organ celny, do którego złożono wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, odnotowuje na pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A wagę, liczbę oraz charakter przesyłanych dalej produktów oraz wpisuje na nim numery seryjne każdego odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Organ ten przechowuje wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, jak również pierwotne świadectwo pochodzenia na formularzu A przez okres co najmniej trzech lat;
(i)zastępcze świadectwa pochodzenia sporządza się w języku angielskim lub francuskim.
8. Każda ze Stron zapewnia, że:
(a)ponowny nadawca umieszcza na każdym zastępczym oświadczeniu o pochodzeniu następujące informacje:
(1)wszystkie dane ponownie wysyłanych produktów pobrane z pierwotnego dowodu pochodzenia;
(2)data sporządzenia pierwotnego dowodu pochodzenia;
(3)dane pierwotnego dowodu pochodzenia, w tym – w stosownych przypadkach – informacje o kumulacji zastosowanej wobec towarów będących przedmiotem oświadczenia o pochodzeniu;
(4)nazwa/ nazwisko i imię, adres i numer zarejestrowanego eksportera;
(5)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy w Unii lub w Norwegii;
(6)data i miejsce sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu lub wystawienia świadectwa pochodzenia;
(b)każde zastępcze oświadczenie o pochodzeniu oznacza się jako „Replacement statement” lub „Attestation de remplacement”;
(c)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu są sporządzane przez ponownych nadawców zarejestrowanych w elektronicznym systemie samodzielnego poświadczania pochodzenia przez eksporterów, zwanym systemem zarejestrowanych eksporterów (REX), niezależnie od wartości produktów pochodzących zawartych w pierwotnej przesyłce;
(d)w przypadku zastąpienia dowodu pochodzenia ponowny nadawca umieszcza na pierwotnym dowodzie pochodzenia następujące informacje:
(1)data sporządzenia zastępczego oświadczenia lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i ilości towarów objętych oświadczeniem zastępczym lub oświadczeniami zastępczymi o pochodzeniu;
(2)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres ponownego nadawcy;
(3)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy lub odbiorców w Unii lub w Norwegii;
(e)pierwotne oświadczenie o pochodzeniu oznacza się dopiskiem „Replaced” lub „Remplacé”;
(f)zastępcze oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez dwanaście miesięcy od daty jego sporządzenia;
(g)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządza się w języku angielskim lub francuskim.
9. Pierwotne dowody pochodzenia i kopie zastępczych dowodów pochodzenia są przechowywane przez ponownego nadawcę przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym zastępcze dowody pochodzenia zostały wystawione lub sporządzone.
10. Strony zgodnie postanawiają dzielić się kosztami systemu REX według zasad współpracy, które zostaną określone przez właściwe organy Stron.
11. Wszelkie różnice stanowisk między Stronami wynikające z interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia są rozwiązywane wyłącznie w drodze dwustronnych negocjacji między Stronami. Jeżeli różnice te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje.
12. Strony mogą zmienić niniejsze porozumienie za obopólną zgodą na piśmie w dowolnym momencie. Na wniosek jednej ze Stron obie Strony rozpoczynają konsultacje w sprawie ewentualnych zmian niniejszego porozumienia. Jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje. Zmiany takie wchodzą w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy obie Strony powiadomią się wzajemnie o spełnieniu odpowiednich wymogów wewnętrznych.
13. W przypadku poważnych wątpliwości co do właściwego funkcjonowania niniejszego porozumienia każda ze Stron może zawiesić jego stosowanie, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.
14. Niniejsze porozumienie może zostać rozwiązane przez każdą ze Stron, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.
15. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie ze Szwajcarią i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.
16. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Turcji 1 tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Turcją i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.
17. Od chwili wejścia w życie porozumienia między Norwegią i Turcją zgodnie z pkt 2 akapit pierwszy niniejszego porozumienia i z zastrzeżeniem wzajemności ze strony Turcji każda ze Stron może postanowić, że zastępcze dowody pochodzenia dla produktów zawierających materiały pochodzące z Turcji, które zostały przetworzone w ramach kumulacji dwustronnej w państwach korzystających z GSP, mogą być wystawiane lub sporządzane w Stronach.
18. Niniejsze porozumienie wchodzi w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy Unia i Norwegia powiadomią się wzajemnie o spełnieniu wymaganych wewnętrznych procedur przyjęcia. Od tego dnia niniejsze rozporządzenie zastępuje Porozumienie w formie wymiany listów podpisane w dniu 14 grudnia 2000 r. 2 .
Zwracam się do Państwa z prośbą o potwierdzenie zgody Państwa rządu na powyższe ustalenia.
Mam zaszczyt zaproponować, jeżeli powyższe ustalenia zostaną przyjęte przez Państwa rząd, aby niniejszy list oraz Państwa potwierdzenie stanowiły łącznie porozumienie między Unią Europejską a Królestwem Norwegii.
Z wyrazami najwyższego szacunku
W imieniu Unii Europejskiej
B. List Norwegii
Szanowni Państwo!
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Państwa listu o następującej treści:
1. Unia i Norwegia jako Strony niniejszego porozumienia przyjmują do wiadomości, że do celów ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) obie Strony stosują podobne reguły pochodzenia oparte na następujących zasadach ogólnych:
(a)definicja pojęcia produktów pochodzących oparta na takich samych kryteriach;
(b)postanowienia dotyczące regionalnej kumulacji pochodzenia;
(c)postanowienia dotyczące stosowania kumulacji do materiałów, które pochodzą, w rozumieniu reguł pochodzenia GSP Stron, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji;
(d)postanowienia dotyczące ogólnej tolerancji w odniesieniu do materiałów niepochodzących;
(e)postanowienia dotyczące niezmienności produktów z kraju korzystającego;
(f)postanowienia dotyczące wystawiania lub sporządzania zastępczych dowodów pochodzenia;
(g)wymóg współpracy administracyjnej z właściwymi organami krajów korzystających w zakresie dowodów pochodzenia.
2. Unia i Norwegia uznają, że materiały pochodzące, w rozumieniu ich odpowiednich reguł pochodzenia GSP, z Unii, Szwajcarii, Norwegii lub Turcji uzyskują pochodzenie z kraju korzystającego z systemu GSP którejkolwiek ze Stron, jeżeli są poddawane w tym kraju korzystającym obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza operacje uważane za obróbkę lub przetworzenie niewystarczające dla nadania statusu produktów pochodzących. Niniejszy akapit stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii i Turcji, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych odpowiednio w pkt 15 i 16.
Organy celne państw członkowskich Unii oraz Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną, szczególnie do celów późniejszej weryfikacji dowodów pochodzenia w odniesieniu do materiałów, o których mowa w poprzednim akapicie. Zastosowanie mają postanowienia dotyczące współpracy administracyjnej zawarte w protokole nr 3 do umowy z dnia 14 maja 1973 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Królestwem Norwegii.
Postanowień niniejszego punktu nie stosuje się do produktów objętych działami 1–24 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów przyjętego przez organizację powołaną na mocy Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, podpisanej w Brukseli dnia 15 grudnia 1950 r. („System Zharmonizowany”).
3. Unia i Norwegia zobowiązują się niniejszym uznawać zastępcze dowody pochodzenia w formie zastępczych świadectw pochodzenia na formularzu A („świadectwa zastępcze”) wystawione przez organy celne drugiej Strony i zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządzone przez ponownego nadawcę drugiej Strony zarejestrowanego do tego celu.
Każda ze Stron może ocenić kwalifikowalność produktów objętych zastępczym dowodem pochodzenia do preferencyjnego traktowania zgodnie z własnym ustawodawstwem.
4. Przed wystawieniem lub sporządzeniem zastępczego dowodu pochodzenia każda Strona zapewnia spełnienie następujących warunków:
(a)zastępczy dowód pochodzenia może zostać wystawiony lub sporządzony tylko wówczas, gdy pierwotny dowód pochodzenia został wystawiony lub sporządzony zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii lub w Norwegii;
(b)jedynie w przypadku gdy produkty nie zostały dopuszczone do obrotu na terytorium jednej ze Stron, dowód pochodzenia lub zastępczy dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia w celu wysłania wszystkich lub niektórych produktów objętych pierwotnym dowodem pochodzenia z tej Strony do drugiej Strony;
(c)produkty pozostawały pod dozorem celnym u Strony ponownie wysyłającej i nie zostały zmienione, w jakikolwiek sposób przekształcone ani poddane czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich dobrym w stanie („zasada niezmienności”);
(a)w przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia w ramach odstępstwa od reguł pochodzenia przyznanego przez Stronę, zastępczych dowodów pochodzenia nie wystawia się ani nie sporządza się, jeżeli produkty są ponownie wysyłane do drugiej Strony;
(b)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli produkty, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji regionalnej;
(c)zastępcze dowody pochodzenia mogą być wystawiane przez organy celne lub sporządzane przez ponownych nadawców, jeżeli Strona ponownie wysyłająca nie przyznała produktom, które mają być ponownie wysłane na terytorium drugiej Strony, preferencyjnego traktowania.
5. Do celów pkt 4 lit. c) mają zastosowanie poniższe warunki:
Jeżeli wydaje się, że są podstawy do wątpliwości co do zgodności z zasadą niezmienności, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia dowodu zgodności z tą zasadą, co można wykazać za pomocą wszelkich środków.
Na wniosek ponownego nadawcy organy celne Strony ponownie wysyłającej poświadczają, że produkty pozostawały podczas ich pobytu na terytorium tej Strony pod dozorem celnym i że podczas ich przechowywania na terytorium danej Strony organy celne nie udzieliły żadnego pozwolenia na zmianę, przekształcenie w jakikolwiek sposób ani poddanie produktów czynnościom innym niż czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie.
Jeśli zastępczy dowód jest świadectwem zastępczym, organy celne Strony będącej miejscem przeznaczenia nie występują o świadectwo o braku manipulacji za okres pozostawania produktów na terytorium drugiej Strony.
6. Każda ze Stron zapewnia, że:
a) jeżeli zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym z GSP Unii i GSP Norwegii, organy celne państw członkowskich Unii i organy celne Norwegii prowadzą wzajemnie odpowiednią współpracę administracyjną do celów późniejszej weryfikacji tych zastępczych dowodów pochodzenia. Na wniosek Strony będącej miejscem przeznaczenia organy celne Strony ponownie wysyłającej wszczynają i prowadzą procedurę późniejszej weryfikacji odpowiednich pierwotnych dowodów pochodzenia;
b) gdy zastępcze dowody pochodzenia odpowiadają pierwotnym dowodom pochodzenia wystawionym lub sporządzonym w kraju korzystającym wyłącznie z systemu GSP Strony będącej miejscem przeznaczenia, Strona ta przeprowadza procedurę późniejszej weryfikacji pierwotnych dowodów pochodzenia we współpracy z krajem korzystającym. Pierwotne dowody pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji lub, w stosownych przypadkach, kopie pierwotnych dowodów pochodzenia odpowiadające zastępczym dowodom pochodzenia poddawane weryfikacji są przedkładane przez organy celne Strony ponownie wysyłającej organom celnym Strony będącej miejscem przeznaczenia w celu umożliwienia im przeprowadzenia procedury późniejszej weryfikacji.
7. Każda ze Stron zapewnia, że:
(a)w prawym górnym polu każdego świadectwa zastępczego wskazana jest nazwa pośredniczącego kraju ponownej wysyłki, w którym świadectwo zostało wystawione;
(b)pole 4 zawiera wyrazy „replacement certificate” lub „certificat de remplacement” oraz datę wystawienia pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A wraz z jego numerem seryjnym;
(c)w polu 1 umieszcza się nazwę/ imię i nazwisko ponownego nadawcy;
(d)nazwa/ imię i nazwisko ostatecznego odbiorcy może(-gą) zostać umieszczona(-e) w polu 2;
(e)wszystkie dane szczegółowe produktów ponownie wysyłanych, znajdujące się na pierwotnym świadectwie, przenosi się do pól 3–9;
(f)w polu 10 można wpisać dane faktury wystawionej przez ponownego nadawcę;
(g)poświadczenie organu celnego, który wystawił świadectwo zastępcze, umieszcza się w polu 11. Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane szczegółowe z pola 12 dotyczące kraju pochodzenia oraz kraju przeznaczenia przenosi się z pierwotnego świadectwa pochodzenia na formularzu A. Ponowny nadawca podpisuje świadectwo pochodzenia w polu 12. Ponowny nadawca, który podpisuje pole 12 w dobrej wierze, nie ponosi odpowiedzialności za prawidłowość danych szczegółowych zawartych w pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A;
(h)organ celny, do którego złożono wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, odnotowuje na pierwotnym świadectwie pochodzenia na formularzu A wagę, liczbę oraz charakter przesyłanych dalej produktów oraz wpisuje na nim numery seryjne każdego odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Organ ten przechowuje wniosek o wystawienie świadectwa zastępczego, jak również pierwotne świadectwo pochodzenia na formularzu A przez okres co najmniej trzech lat;
(i)zastępcze świadectwa pochodzenia sporządza się w języku angielskim lub francuskim.
8. Każda ze Stron zapewnia, że:
(a)ponowny nadawca umieszcza na każdym zastępczym oświadczeniu o pochodzeniu następujące informacje:
(1)wszystkie dane ponownie wysyłanych produktów pobrane z pierwotnego dowodu pochodzenia;
(2)data sporządzenia pierwotnego dowodu pochodzenia;
(3)dane pierwotnego dowodu pochodzenia, w tym – w stosownych przypadkach – informacje o kumulacji zastosowanej wobec towarów będących przedmiotem oświadczenia o pochodzeniu;
(4)nazwa/ nazwisko i imię, adres i numer zarejestrowanego eksportera;
(5)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy w Unii lub w Norwegii;
(6)data i miejsce sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu lub wystawienia świadectwa pochodzenia;
(b)każde zastępcze oświadczenie o pochodzeniu oznacza się jako „Replacement statement” lub „Attestation de remplacement”;
(c)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu są sporządzane przez ponownych nadawców zarejestrowanych w elektronicznym systemie samodzielnego poświadczania pochodzenia przez eksporterów, zwanym systemem zarejestrowanych eksporterów (REX), niezależnie od wartości produktów pochodzących zawartych w pierwotnej przesyłce;
(d)w przypadku zastąpienia dowodu pochodzenia ponowny nadawca umieszcza na pierwotnym dowodzie pochodzenia następujące informacje:
(1)data sporządzenia zastępczego oświadczenia lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu i ilości towarów objętych oświadczeniem zastępczym lub oświadczeniami zastępczymi o pochodzeniu;
(2)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres ponownego nadawcy;
(3)nazwa/ nazwisko i imię oraz adres odbiorcy lub odbiorców w Unii lub w Norwegii;
(e)pierwotne oświadczenie o pochodzeniu oznacza się dopiskiem „Replaced” lub „Remplacé”;
(f)zastępcze oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez dwanaście miesięcy od daty jego sporządzenia;
(g)zastępcze oświadczenia o pochodzeniu sporządza się w języku angielskim lub francuskim.
9. Pierwotne dowody pochodzenia i kopie zastępczych dowodów pochodzenia są przechowywane przez ponownego nadawcę przez co najmniej trzy lata od końca roku kalendarzowego, w którym zastępcze dowody pochodzenia zostały wystawione lub sporządzone.
10. Strony zgodnie postanawiają dzielić się kosztami systemu REX według zasad współpracy, które zostaną określone przez właściwe organy Stron.
11. Wszelkie różnice stanowisk między Stronami wynikające z interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia są rozwiązywane wyłącznie w drodze dwustronnych negocjacji między Stronami. Jeżeli różnice te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje.
12. Strony mogą zmienić niniejsze porozumienie za obopólną zgodą na piśmie w dowolnym momencie. Na wniosek jednej ze Stron obie Strony rozpoczynają konsultacje w sprawie ewentualnych zmian niniejszego porozumienia. Jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na interesy Szwajcarii lub Turcji, przeprowadza się z tymi państwami konsultacje. Zmiany takie wchodzą w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy obie Strony powiadomią się wzajemnie o spełnieniu odpowiednich wymogów wewnętrznych.
13. W przypadku poważnych wątpliwości co do właściwego funkcjonowania niniejszego porozumienia każda ze Stron może zawiesić jego stosowanie, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.
14. Niniejsze porozumienie może zostać rozwiązane przez każdą ze Stron, pod warunkiem że druga Strona została powiadomiona o tym na piśmie z trzymiesięcznym wyprzedzeniem.
15. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących ze Szwajcarii tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie ze Szwajcarią i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.
16. Punkt 2 akapit pierwszy stosuje się do materiałów pochodzących z Turcji 3 tylko wówczas, gdy Strony zawarły podobne porozumienie z Turcją i powiadomiły się wzajemnie o spełnieniu tego warunku.
17. Od chwili wejścia w życie porozumienia między Norwegią i Turcją zgodnie z pkt 2 akapit pierwszy niniejszego porozumienia i z zastrzeżeniem wzajemności ze strony Turcji każda ze Stron może postanowić, że zastępcze dowody pochodzenia dla produktów zawierających materiały pochodzące z Turcji, które zostały przetworzone w ramach kumulacji dwustronnej w państwach korzystających z GSP, mogą być wystawiane lub sporządzane w Stronach.
18. Niniejsze porozumienie wchodzi w życie we wzajemnie uzgodnionym terminie, kiedy Unia i Norwegia powiadomią się wzajemnie o spełnieniu wymaganych wewnętrznych procedur przyjęcia. Od tego dnia niniejsze rozporządzenie zastępuje Porozumienie w formie wymiany listów podpisane w dniu 14 grudnia 2000 r. 4 .
Mam zaszczyt wyrazić zgodę mojego rządu na powyższe ustalenia.