Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas siódmej konferencji stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do wniosków dotyczących wprowadzenia zmian do załączników A, B i C /* COM/2015/0137 final - 2015/0069 (NLE) */
UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Konwencję sztokholmską w sprawie
trwałych zanieczyszczeń organicznych (TZO)[1] przyjęto w maju
2001 r. w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska
(UNEP). Unia Europejska i jej państwa członkowskie[2] są stronami
konwencji[3],
a postanowienia konwencji wprowadzono do prawa unijnego rozporządzeniem
(WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.
dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych i
zmieniającym dyrektywę 79/117/EWG[4]
(rozporządzenie w sprawie TZO). Nadrzędnym celem konwencji sztokholmskiej
jest ochrona zdrowia ludzi i ochrona środowiska przed trwałymi
zanieczyszczeniami organicznymi (TZO). W szczególności konwencja
odwołuje się do podejścia zapobiegawczego, które ustanowiono w
zasadzie 15 Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r.
Zasadę tę wdrożono w art. 8 konwencji, który ustanawia zasady
dodawania kolejnych chemikaliów do załączników do konwencji. Podczas siódmej konferencji stron (COP7) w
maju 2015 r. należy podjąć trzy decyzje w celu dodania
polichlorowanych naftalenów (PCN) i heksachlorobutadienu (HCBD) do
załącznika A (eliminacja) i załącznika C (produkcja
niezamierzona) oraz pentachlorofenolu (PCP) do załącznika A.
Wszystkie trzy substancje zostały zgłoszone przez UE w 2011 r.
Ponadto COP7 oceni dalszą potrzebę stosowania szczególnych
wyłączeń i dopuszczalnych celów w odniesieniu do kwasu
perfluorooktanosulfonowego i jego pochodnych (PFOS). W odniesieniu do trzech nowych substancji
produkcja, wprowadzanie do obrotu, stosowanie i niezamierzone emisje
zostały już wstrzymane bądź znacznie ograniczone w Unii,
chociaż nie można wykluczyć, że są one nadal
produkowane, wprowadzane do obrotu, stosowane i w znaczących
ilościach emitowane w niezamierzony sposób w innych krajach. Ze
względu na możliwość transgranicznego przenoszenia
wymienionych chemikaliów w środowisku na dalekie odległości,
środki podjęte na szczeblu krajowym lub unijnym nie są
wystarczające, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony
środowiska i zdrowia ludzi, dlatego też niezbędne są
szeroko zakrojone działania na poziomie międzynarodowym. Zalecenia Komitetu ds. Przeglądu
Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych Podczas dziewiątego posiedzenia Komitet
ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (POPRC)
przyjął ocenę zarządzania ryzykiem w odniesieniu do
heksachlorobutadienu (HCBD). W ocenie zarządzania ryzykiem stwierdzono
między innymi, że: –
Nie istnieją informacje pozwalające na
stwierdzenie, że HCBD jest obecnie produkowany lub stosowany w sposób
zamierzony, zatem ważne jest, aby zapobiec jego ponownemu wprowadzeniu
oraz zarządzać ryzykiem związanym z jego nieumyślnym
uwolnieniem. –
HCBD jest wytwarzany jako niezamierzony produkt
uboczny procesów produkcji przemysłowej (w szczególności produkcji
innych chlorowanych węglowodorów oraz magnezu). Środki
służące ograniczeniu do minimum uwalniania substancji podczas
produkcji są znane i stosowane w krajach, które są stronami konwencji
sztokholmskiej. –
HCBD jest wytwarzany w sposób niezamierzony przy spalaniu
i innych procesach termicznych i przemysłowych. Środki
służące ograniczeniu niezamierzonego uwalniania TZO z takich
procesów doprowadzą do dalszego ograniczenia uwolnień HCBD.
Monitorowanie HCBD może powodować dodatkowe koszty. HCBD jest uwalniany w nieznanym stopniu z
dawnych składowisk odpadów. Dostępne są środki kontrolne w
celu zminimalizowania takich uwolnień. Na swoim 9. posiedzeniu w
październiku 2013 r. POPRC zalecił umieszczenie HCBD w
załącznikach A i C do konwencji, bez wyłączeń. Jeśli chodzi o polichlorowane naftaleny
(PCN) w ocenie zarządzania ryzykiem stwierdzono między innymi,
że: –
Nie istnieją informacje pozwalające na
stwierdzenie, że PCN są obecnie produkowane lub stosowane w sposób
zamierzony, jednak ważne jest, aby ograniczyć pozostałe
możliwe zastosowania i zapobiec ponownemu wprowadzeniu PCN. –
PCN są wytwarzane w sposób niezamierzony w
wysokotemperaturowych procesach przemysłowych (w szczególności przy
spalaniu odpadów, ale również w innych procesach, o których wiadomo,
że skutkują wytwarzaniem polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn /
polichlorowanych dibenzofuranów (PCDD/PCDF). Środki mające na celu
ograniczenie uwalniania PCDD/PCDF ograniczą również uwalnianie PCN.
Monitorowanie PCN może powodować dodatkowe koszty. –
PCN są uwalniane w nieznanym stopniu ze
składowisk odpadów i składów starych urządzeń. Środki
wdrożone w odniesieniu do zapasów PCB doprowadzą również do
skutecznego ograniczenia uwolnień PCN z zapasów. Na swoim 9. posiedzeniu w październiku
2013 r. POPRC zalecił umieszczenie PCN w załącznikach A i C do
konwencji, bez wyłączeń. Podczas 10. posiedzenia w październiku
2014 r. POPRC przyjął ocenę zarządzania ryzykiem w
odniesieniu do pentachlorofenolu, jego soli i estrów (PCP). W ocenie
zarządzania ryzykiem stwierdzono między innymi, że: –
Produkcja PCP musi zostać ograniczona, a
zwolnienie powinno dotyczyć jedynie zastosowań w ramach
przemysłowej konserwacji drewna służącej impregnacji
słupów i poprzeczników. Na swoim 10. posiedzeniu w październiku
2014 r. POPRC postanowił zalecić umieszczenie PCP w
załączniku A do konwencji, wraz ze szczególnym wyłączeniem
związanym z produkcją i stosowaniem PCP w słupach i
poprzecznikach. Zgodnie z art. 8 ust. 9 konwencji POPRC
przedstawił wspomniane zalecenia konferencji stron w celu ich
rozważenia podczas posiedzenia w maju 2015 r. POPRC przyjął również zalecenia
dotyczące substancji alternatywnych dla stosowania PFOS w otwartych
zastosowaniach. Dostępne są informacje na temat dostępności
na rynku i skuteczności bezpieczniejszych substancji alternatywnych dla
PFOS w odniesieniu do następujących zastosowań: dywanów, skóry i
odzieży, wyrobów włókienniczych i tapicerskich, powłok i
dodatków do powłok, insektycydów do zwalczania mrówek z gatunku Solenopsis
invicta (tzw. mrówka ogniowa) i termitów oraz przynęty na owady do
celów zwalczania mrówek z gatunków Atta spp. i Acromyrmex spp.
Ponadto POPRC zachęca strony do ograniczenia stosowania PFOS w
platerowaniu twardym (dozwolonego w ramach szczególnego wyłączenia
na mocy konwencji) wyłącznie do systemów zamkniętych. Te
ostatnie zostały dopuszczone jako dopuszczalny cel w ramach konwencji. HCBD a prawo UE HCBD jest priorytetową substancją
niebezpieczną na mocy ramowej dyrektywy wodnej (2000/60/WE)[5]. Ponadto HCBD jest
wymieniony w Protokole do Konwencji EKG ONZ w sprawie transgranicznego
zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości dotyczącym
trwałych zanieczyszczeń organicznych, w związku z czym wzywa
się strony do wyeliminowania jego produkcji i stosowania.
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 519/2012 z dnia 19 czerwca
2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004
Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące trwałych
zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do załącznika I[6] wprowadza zakaz do
prawa UE. Nadal jednak utrzymują się problemy związane z
odpadami i terenami skażonymi, jak również konieczne jest
rozważenie środków, które zapobiegną ponownemu wprowadzeniu. Mimo że zaprzestano produkcji HCBD w
Europie, może on być produkowany w sposób niezamierzony w wyniku
niektórych rodzajów działalności przemysłowej. W przypadku
takich rodzajów działalności osiągających progi wyznaczone
w dyrektywie w sprawie emisji przemysłowych (dyrektywa IED; 2010/75/UE[7]), wymagane jest
stosowanie najlepszych dostępnych praktyk (BAT) w celu zapobiegania
emisjom i ich ograniczania oraz ograniczania oddziaływania na
środowisko jako całości. Przed oddaniem do eksploatacji
instalacja przemysłowa musi uzyskać zezwolenie od
właściwego organu państwa członkowskiego. Zezwolenia te
muszą zawierać dopuszczalne wartości emisji dla substancji
zanieczyszczających wymienionych w załączniku II do dyrektywy
IED, jak również dla innych substancji, które mogą być emitowane
w znaczących ilościach, z uwzględnieniem ich właściwości
i potencjału w zakresie transferu zanieczyszczeń pomiędzy
komponentami środowiska. PCN a prawo UE PCN jest wymieniony w Protokole do Konwencji
EKG ONZ w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie
odległości dotyczącym trwałych zanieczyszczeń
organicznych, w związku z czym wzywa się strony do wyeliminowania
jego produkcji i stosowania. Produkcja i stosowanie PCN w UE są
zakazane na mocy rozporządzenia Komisji (UE) nr 519/2012 .
Niezamierzona produkcja w wyniku spalania (głównie spalania odpadów)
uważana jest za najbardziej znaczące źródło emisji. Mimo że zaprzestano produkcji PCN w
Europie, może on być wytwarzany w sposób niezamierzony w wyniku
niektórych rodzajów działalności przemysłowej. W przypadku
takich rodzajów działalności osiągających progi wyznaczone
w dyrektywie w sprawie emisji przemysłowych (dyrektywa IED; 2010/75/UE),
wymagane jest stosowanie najlepszych dostępnych praktyk (BAT) w celu
zapobiegania emisjom i ich ograniczania oraz ograniczania oddziaływania na
środowisko jako całości. Przed oddaniem do eksploatacji
instalacja przemysłowa musi uzyskać zezwolenie od
właściwego organu państwa członkowskiego. Zezwolenia te
muszą zawierać dopuszczalne wartości emisji dla substancji
zanieczyszczających wymienionych w załączniku II do dyrektywy
IED, jak również dla innych substancji, które mogą być emitowane
w znaczących ilościach, z uwzględnieniem ich
właściwości i potencjału w zakresie transferu
zanieczyszczeń pomiędzy komponentami środowiska. PCP
a prawo UE Wprowadzanie do obrotu lub stosowanie
pentachlorofenolu jako substancji, jako składnika innych substancji lub w
mieszaninach, w stężeniu równym lub większym niż 0,1 %
wagowo, jest ograniczone na mocy pozycji 22 załącznika XVII do
rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH)[8]. Ponadto wprowadzanie
do obrotu i stosowanie PCP jako środka ochrony roślin i jako produktu
biobójczego jest zakazane odpowiednio na mocy rozporządzenia (WE)
nr 1107/2009[9]
oraz rozporządzenia (UE) nr 528/2012[10].
Działania w następstwie decyzji COP7 Substancje wymienione w załącznikach
A, B lub C do konwencji sztokholmskiej muszą zostać uwzględnione
w rozporządzeniu w sprawie TZO, by zagwarantować, że
wdrażanie prawa w UE odpowiada zobowiązaniom międzynarodowym[11]. HCBD i PCN zostały dodane do
załącznika I do rozporządzenia w sprawie TZO w 2012 r. Dodanie
ich do załącznika C do konwencji sztokholmskiej będzie
wymagać dodatkowo umieszczenia ich w załączniku III. Po dodaniu do załącznika A do
konwencji sztokholmskiej, PCP będzie musiał zostać dodany do
załącznika I do rozporządzenia w sprawie TZO. Ponieważ w
związku z powyższym wykaz w załączniku XVII do
rozporządzenia REACH stanie się nieaktualny, rozpoczęta zostanie
procedura usunięcia z tego załącznika. PFOS a prawo UE Na czwartym posiedzeniu konferencji stron
konwencji sztokholmskiej w maju 2009 r. uzgodniono, że PFOS i jego
pochodne należy umieścić w załączniku B do konwencji,
wraz z pewnymi szczególnymi wyłączeniami i dopuszczalnymi celami.
Przepisy wykonawcze UE są bardziej restrykcyjne niż konwencja
sztokholmska, jako że nie obejmują wyłączeń i
dopuszczalnych celów, które objęto w UE zakazem już wcześniej
zgodnie z rozporządzeniem REACH. Zakazy te wprowadzono w ramach realizacji
nadrzędnego celu nieobniżania poziomu ochrony środowiska w UE. Procedura dodawania nowych substancji
będących TZO oraz wprowadzania zmian w załącznikach do
konwencji Zgodnie z art. 8 konwencji strony mogą
złożyć do Sekretariatu wniosek o umieszczenie substancji
chemicznej w załącznikach A, B lub C. Komitet ds. Przeglądu
Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (POPRC) analizuje taki wniosek. Jeżeli w przeglądzie tym stwierdzi
się, że w wyniku przenoszenia w środowisku na dalekie
odległości dana substancja chemiczna może wywierać
znaczący niekorzystny wpływ na zdrowie ludzi lub niekorzystne
oddziaływanie na środowisko, wymagające globalnych działań,
wnioskowi nadaje się dalszy bieg i sporządza ocenę
zarządzania ryzykiem obejmującą analizę możliwych
środków kontroli. Na tej podstawie POPRC wydaje zalecenie, czy konferencja
stron powinna rozważyć włączenie danej substancji do
załącznika A, B lub C. Ostateczna decyzja podejmowana jest przez
konferencję stron. W przypadku UE zmiany w załącznikach
A, B lub C wchodzą w życie w terminie jednego roku od daty
powiadomienia przez depozytariusza o ich przyjęciu przez konferencję
stron. Zalecenia POPRC a prawo UE Jeśli konferencja stron uzna zalecenie
POPRC w maju 2015 r., będzie to skutkować międzynarodowym
zakazem produkcji, wprowadzania do obrotu, przywozu/wywozu i stosowania PCN,
HCBD i PCP, z wyłączeniem produkcji i stosowania PCP w słupach i
poprzecznikach. Umieszczenie HCBD i PCN w załączniku
A i załączniku C oraz PCP w załączniku A do konwencji
będzie wymagać wprowadzenia zmian do rozporządzenia w sprawie
TZO. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tego rozporządzenia w przypadku dodania
nowych substancji do konwencji, zmian w załącznikach do
rozporządzenia można dokonać zgodnie z procedurą
komitetową ustanowioną w art. 5a decyzji 1999/468/WE[12],
uwzględniając przepisy art. 10 i 11 rozporządzenia (UE) nr
182/2011[13].
W odniesieniu do PFOS i jego pochodnych
usunięcie szczególnych wyłączeń wymienionych w sprawozdaniu
POPRC nie będzie miało wpływu na prawo UE, ponieważ takie
wyłączenia nie zostały uwzględnione w rozporządzeniu w
sprawie TZO lub już wygasły. Jedynym wyjątkiem jest tu
wyłączenie dotyczące stosowania PFOS w platerowaniu twardym w
systemach otwartych, które obecnie objęte jest wyłączeniem na
mocy rozporządzenia w sprawie TZO w odniesieniu do stosowania PFOS i jego
pochodnych jako środków zwilżających w kontrolowanych systemach
powlekania elektrolitycznego. To wyłączenie na mocy
rozporządzenia w sprawie TZO obwiązuje jednak wyłącznie do
dnia 26 sierpnia 2015 r. Stanowisko UE W związku z powyższym podczas
siódmej konferencji stron konwencji sztokholmskiej Unia Europejska powinna
poprzeć dodanie PCN i HCBD do załączników A i C do konwencji
oraz PCP do załącznika A. Jako że stosowanie PCP jest już
ograniczone w UE, szczególne wyłączenie dotyczące produkcji i
stosowania PCP w słupach i poprzecznikach nie jest konieczne, ale
może być zaakceptowane w ramach ogólnego kompromisu. Ponadto Unia
Europejska powinna poprzeć usunięcie odpowiednich szczególnych
wyłączeń oraz dopuszczalnych celów dotyczących PFOS i jego
pochodnych, w tym wyłączenia dotyczącego ich stosowania jako
środków zwilżających w kontrolowanych systemach powlekania
elektrolitycznego, ponieważ usunięcie wyłączenia wejdzie w
życie dopiero po wygaśnięciu wyłączenia w UE w sierpniu
2015 r. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Jako że PCN i HCBD są już
wymienione w rozporządzeniu (WE) nr 850/2004 w sprawie TZO dalszych
konsultacji nie uznaje się za uzasadnione. Jako że wprowadzanie PCP
do obrotu i jego stosowanie w UE jest już zakazane na podstawie wykazu w
załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH)
oraz na podstawie braku zatwierdzenia na mocy rozporządzenia (WE)
nr 1107/2009 i rozporządzenia (UE) nr 528/2012, dalszych
konsultacji również nie uznano za konieczne. Wszystkie substancje
zostały poddane otwartej konsultacji z zainteresowanymi stronami na
całym świecie w ramach oceny POPRC, a zainteresowane strony
zostały również dopuszczone do obrad POPRC. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Wniosek dotyczy decyzji Rady, opartej na art.
192 ust. 1 i 218 ust. 9 TFUE, ustanawiającej stanowisko, jakie ma
zostać przyjęte w imieniu UE podczas siódmej konferencji stron
Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń
organicznych w odniesieniu do wniosków dotyczących wprowadzenia zmian do
załączników A, B i C. Art. 218 ust. 9 TFUE jest odpowiednią
podstawą prawną, ponieważ akt, który ma przyjąć siódma
konferencja stron, to decyzja zmieniająca załącznik do konwencji
sztokholmskiej, mająca skutki prawne. 2015/0069 (NLE) Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać
zajęte w imieniu Unii Europejskiej podczas siódmej konferencji stron
Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń
organicznych w odniesieniu do wniosków dotyczących wprowadzenia zmian do
załączników A, B i C RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 191 ust.
1 w związku z art. 218 ust. 9, a także mając na uwadze, co
następuje: (1) W dniu 14 października
2004 r. Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń
organicznych (zwana dalej „konwencją”) została zatwierdzona
w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2006/507/WE[14]. (2) Unia wdrożyła
zobowiązania wynikające z konwencji do prawa unijnego
rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady[15]. (3) Unia przykłada
dużą wagę do potrzeby stopniowego rozszerzania zakresu
załączników A, B lub C do konwencji poprzez włączanie do
nich nowych substancji, które spełniają kryteria klasyfikacji jako
trwałe zanieczyszczenia organiczne (TZO), uwzględniając przy tym
podejście zapobiegawcze, aby osiągnąć cel konwencji i
zobowiązanie podjęte przez rządy na Światowym Szczycie Zrównoważonego
Rozwoju w Johannesburgu w 2002 r., dotyczące ograniczenia niekorzystnego
wpływu chemikaliów do 2020 r. (4) Zgodnie z art. 22 konwencji
konferencja stron może przyjmować decyzje dotyczące zmiany
załączników A, B i C do konwencji. Decyzje te wchodzą w
życie w terminie jednego roku od daty powiadomienia o zmianie przez
depozytariusza, z wyjątkiem tych stron konwencji („strony”), które zmiany
nie przyjęły. (5) Po zgłoszeniu przez
Unię w 2011 r. pentachlorofenolu (PCP)[16],
Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych
(„POPRC“), ustanowiony na mocy konwencji, zakończył pracę nad
przedmiotową substancją. POPRC stwierdził, że PCP
spełnia kryteria konwencji dotyczące umieszczenia w
załączniku A. Oczekuje się, że w trakcie siódmego posiedzenia
konferencja stron konwencji podejmie decyzję o włączeniu PCP do
załącznika A do konwencji. (6) Wprowadzanie do obrotu i
stosowanie PCP jest zakazane na mocy pozycji 22 załącznika XVII do
rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
(REACH)[17].
Wprowadzanie do obrotu i stosowanie PCP jako środka ochrony roślin i
jako produktu biobójczego jest zakazane odpowiednio na mocy rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009[18] oraz
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012[19]. Jako że PCP jest
substancją zdolną do przenoszenia się w środowisku na
dalekie odległości, globalne stopniowe wycofanie tej substancji z
użycia będzie bardziej korzystne dla obywateli UE niż jej
zakazanie w Unii. (7) POPRC zaleca umieszczenie PCP
w wykazie w konwencji, wraz ze szczególnym wyłączeniem
dotyczącym produkcji i stosowania PCP w słupach i poprzecznikach.
Unia nie wymaga tego szczególnego wyłączenia, ale powinna je
zaakceptować podczas siódmej konferencji stron, jeżeli jest to
konieczne do zapewnienia umieszczenia PCP w wykazie. (8) Po zgłoszeniu przez
Unię w 2011 r. polichlorowanych naftalenów (PCN) POPRC stwierdził,
że PCN spełniają kryteria konwencji dotyczące umieszczenia
w załącznikach A i C. Oczekuje się, że w trakcie siódmego
posiedzenia konferencja stron konwencji podejmie decyzję o
włączeniu PCN do załączników A i C do konwencji. (9) W Unii nie produkuje się
PCN, jednak może on być wytwarzany w sposób niezamierzony, przede
wszystkim w wyniku spalania (głównie spalania odpadów).
Działalność ta jest objęta dyrektywą Parlamentu Europejskiego
i Rady 2010/75/UE[20]
i wymaga stosowania określonych środków zarządzania emisjami. (10) Wprowadzanie do obrotu i
stosowanie PCN jest zakazane w Unii na mocy rozporządzenia (WE)
nr 850/2004, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE)
nr 519/2012[21].
Jako że PCN jest substancją zdolną do przenoszenia się w
środowisku na dalekie odległości, globalne stopniowe wycofanie
tej substancji z użycia będzie bardziej korzystne dla obywateli UE
niż jej zakazanie w Unii na podstawie rozporządzenia (WE) nr
850/2004. (11) Po zgłoszeniu przez
Unię w 2011 r. heksachlorobutadienu (HCBD) POPRC stwierdził, że
HCBD spełnia kryteria konwencji dotyczące umieszczenia w
załącznikach A i C. Oczekuje się, że w trakcie siódmego
posiedzenia konferencja stron konwencji podejmie decyzję o
włączeniu HCBD do załączników A i C do konwencji. (12) Mimo że zaprzestano
produkcji HCBD w Unii, może on być wytwarzany w sposób niezamierzony
w wyniku niektórych rodzajów działalności przemysłowej.
Działalność ta jest objęta dyrektywą 2010/75/UE i wymaga
stosowania określonych środków zarządzania emisjami. (13) Wprowadzanie do obrotu i
stosowanie HCBD jest zakazane w Unii na mocy rozporządzenia (WE)
nr 850/2004, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE)
nr 519/2012. Jako że HCBD jest substancją zdolną do
przenoszenia się w środowisku na dalekie odległości,
globalne stopniowe wycofanie tej substancji z użycia będzie bardziej
korzystne dla obywateli UE niż jej zakazanie w Unii na podstawie
rozporządzenia (WE) nr 850/2004. (14) Kwas perfluorooktanosulfonowy
i jego pochodne (PFOS) są już wymienione w załączniku A do
konwencji, wraz ze szczególnymi wyłączeniami. W wyniku przeglądu
tych wyłączeń POPRC zachęca strony do zaprzestania
używania PFOS w dywanach, skórze i odzieży, wyrobach
włókienniczych i tapicerskich, powłokach i dodatkach do powłok
oraz w insektycydach do zwalczania mrówek ogniowych i termitów. POPRC
zachęca strony również do ograniczenia stosowania PFOS w platerowaniu
twardym, które obecnie jest dozwolone w ramach szczególnego
wyłączenia, wyłącznie do systemów zamkniętych, co jest
dozwolone jako dopuszczalny cel w ramach konwencji. Ponadto POPRC zachęca
strony do zaprzestania stosowania PFOS w przynętach na owady do celów
zwalczania mrówek z gatunków Atta spp. i Acromyrmex spp., co
obecnie jest dozwolone jako dopuszczalny cel. (15) Unia powinna poprzeć
usunięcie szczególnych wyłączeń oraz dopuszczalnych celów
dotyczących PFOS i jego pochodnych zgodnie z wnioskiem złożonym
przez POPRC, w tym wyłączenia dotyczącego stosowania PFOS i jego
pochodnych jako środków zwilżających w kontrolowanych systemach
powlekania elektrolitycznego, które zostało wprowadzone w Unii
rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 zmienionym rozporządzeniem (UE)
nr 757/2010[22]
i które wygaśnie dnia 26 sierpnia 2015 r., PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Stanowisko, jakie
ma zająć Unia podczas siódmej konferencji stron konwencji
sztokholmskiej, zgodnie z zaleceniami Komitetu ds. Przeglądu Trwałych
Zanieczyszczeń Organicznych[23],
wspiera: –
umieszczenie pentachlorofenolu (PCP)[24] w załączniku
A do konwencji. W razie konieczności Unia może zaakceptować
szczególne wyłączenie dotyczące produkcji i stosowania PCP w
słupach i poprzecznikach; –
umieszczenie polichlorowanych naftalenów (PCN)[25] w
załącznikach A i C do konwencji, bez wyłączeń; –
umieszczenie heksachlorobutadienu (HCBD) w
załącznikach A i C do konwencji, bez wyłączeń; –
usunięcie następujących
wyłączeń i dopuszczalnych celów z wpisu dotyczącego kwasu
perfluorooktanosulfonowego (PFOS) i jego pochodnych w załączniku B do
konwencji: dywany; skóra i odzież; wyroby włókiennicze i tapicerskie;
powłoki i dodatki do powłok; insektycydy do zwalczania mrówek z
gatunku Solenopsis invicta (tzw. mrówka ogniowa) i termitów; oraz
przynęta na owady do celów zwalczania mrówek z gatunków Atta spp. i
Acromyrmex spp.; –
usunięcie szczególnego wyłączenia
dla PFOS na potrzeby platerowania, z wyjątkiem platerowania twardego w
systemach zamkniętych, dozwolonego jako dopuszczalny cel w ramach
konwencji. Przedstawiciele Unii biorący udział w
siódmym posiedzeniu konferencji stron konwencji sztokholmskiej mogą
uzgodnić doprecyzowanie tego stanowiska w wyniku koordynacji na miejscu,
bez kolejnej decyzji Rady. Artykuł 2 Niniejsza
decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Sporządzono w Brukseli dnia r. W
imieniu Rady Przewodniczący [1] http://www.pops.int/documents/convtext/convtext_en.pdf. [2] Konwencji nie ratyfikowały jeszcze dwa państwa członkowskie UE
(Włochy i Malta). [3] Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1. [4] Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7. [5] Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1. [6] Dz.U. L 159 z 20.6.2012, s. 1. [7] Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17. [8] Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1. [9] Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1. [10] Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1. [11] To samo dotyczy substancji dodanych do
załączników I, II lub III do protokołu EKG-ONZ w sprawie TZO. [12] Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r.
ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych
Komisji, Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. [13] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady
ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie
wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję, Dz.U. L 55 z
28.2.2011, s. 13. [14] Decyzja Rady 2006/507/WE z dnia
14 października 2004 r. dotycząca zawarcia, w imieniu
Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych
zanieczyszczeń organicznych (Dz.U. L 209 z 31.7.2006,
s. 1). [15] Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych
zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG
(Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7). [16] Nominacja UNEP/POPS/POPRC-7/4. [17] Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania
zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i
utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę
1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę
Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i
2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1). [18] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady
(WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r.
dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U L 309
z 24.11.2009, s.1) [19] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i
stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1). [20] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z
dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane
zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s.
17). [21] Rozporządzenie Komisji (UE) nr 519/2012
z dnia 19 czerwca 2012 r. zmieniające rozporządzenie
(WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące
trwałych zanieczyszczeń organicznych w odniesieniu do
załącznika I (Dz.U. L 159 z 20.6.2012, s. 1.) [22] Rozporządzenie Komisji (UE) nr 757/2010
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego
i Rady dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych w
odniesieniu do załączników I i III (Dz.U. L 223 z 25.8.2010, s. 29). [23] Decyzje POPRC-10/1, POPRC-9/1, POPRC-9/2. [24] Pentachlorofenol, jego sole i estry. [25] Dichlorowane naftaleny, trichlorowane naftaleny,
tetrachlorowane naftaleny, pentachlorowane naftaleny, heksachlorowane naftaleny,
heptachlorowane naftaleny i oktachlorowane naftaleny indywidualnie lub jako
elementy chlorowanych naftalenów.