DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI

STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW dotyczącej metod obliczania i wymogów w zakresie sprawozdawczości zgodnie z art. 7a dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych

Towarzyszący dokumentowi:

DYREKTYWA RADY ../.../UE

ustanawiająca metody obliczania i wymogi w zakresie sprawozdawczości zgodnie z dyrektywą 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych

1. WPROWADZENIE

W 2009 r. „dyrektywą w sprawie jakości paliw”[1] na dostawców paliwa nałożono obowiązek redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia paliw o 6 % w odniesieniu do wszystkich paliw w ruchu drogowym (i w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach) do 2020 r. W celu zachowania zgodności z tym wymogiem dostawcy paliwa są zobowiązani do sporządzania sprawozdań i wykazywania emisji gazów cieplarnianych związanych z dostarczanym przez nich paliwem. Metodykę obliczania intensywności emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia paliw innych niż biopaliwa pozostawiono do opracowania w ramach procedury komitetowej[2]. Metodykę obliczania intensywności emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia biopaliw określono już w dyrektywie w sprawie jakości paliw.

W tym kontekście, w latach 2011 i 2012 na forum Komitetu ds. Jakości Paliwa przeprowadzono dyskusję z państwami członkowskimi dotyczącą projektu[3] środka wykonawczego, która zakończyła się głosowaniem za niewydawaniem opinii. Zgodnie z przepisami decyzji dotyczącej procedury komitetowej Komisja jest obecnie zobowiązana do przedłożenia wniosku Radzie. Niniejsza ocena skutków ma na celu poparcie takiego wniosku.

2. OKREŚLENIE PROBLEMU

Zgodnie z art. 7a dyrektywy w sprawie jakości paliw dostawcy paliwa corocznie przekazują organom państw członkowskich sprawozdanie dotyczące całkowitej ilości dostarczanych rodzajów paliwa/dostarczanej energii, ze wskazaniem ich pochodzenia i miejsca ich zakupu oraz emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia w przeliczeniu na jednostkę energii. Mechanizm sprawozdawczości ma na celu zapewnienie dokładności w odniesieniu do docelowych redukcji emisji gazów cieplarnianych, jak również dostarczenie danych dotyczących faktycznej średniej intensywności emisji gazów cieplarnianych pochodzących z odpowiednich paliw wykorzystywanych w UE w celu aktualizacji odpowiednika kopalnego, który służy do pomiaru ograniczenia emisji gazów cieplarnianych wynikającego z wykorzystywania biopaliw.

Metodykę taką można opracować na szereg odmiennych sposobów w zależności od stosowanego poziomu podziału (np. poziom produktu, surowca lub partii) oraz od tego, czy dopuszcza się obliczanie emisji gazów cieplarnianych według wartości rzeczywistych czy też wartości standardowych. Stosowanie różnych metod nakłada na przemysł różne wymagania w zależności od złożoności tych metod i prowadzi ostatecznie do różnych sygnałów cenowych, co będzie miało wpływ na końcowy koszyk paliw i odpowiednie powiązane działania związane z łagodzeniem zmiany klimatu.

Celem niniejszej oceny skutków jest ocena stosowności wariantów opracowania takiej metodyki oraz związanych z nimi skutków środowiskowych, gospodarczych i społecznych. Mając na celu wsparcie tej oceny, Komisja rozpoczęła w 2012 r. badanie zewnętrzne[4], którego tymczasowe ustalenia przedyskutowano z zainteresowanymi stronami w grudniu 2012 r. i w kwietniu 2013 r.[5].

3. POMOCNICZOŚĆ

Wraz z przyjęciem dyrektywy w sprawie jakości paliw na dostawców nałożono obowiązek redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia paliw o 6 % w odniesieniu do wszystkich paliw w ruchu drogowym (i w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach) do 2020 r.

4. CELE POLITYKI

Wybrana metodyka musi odpowiadać ogólnemu celowi dyrektywy w sprawie jakości paliw:

zapewnienie dokładnego pomiaru intensywności emisji gazów cieplarnianych w przypadku paliw w ruchu drogowym oraz jej redukcji o co najmniej 6 % w porównaniu do 2010 r.,

biorąc pod uwagę następujący cel szczegółowy:

ustanowienie stosownej metodyki, dzięki której dostawcy paliwa mogliby w odniesieniu do dostarczanych przez nich paliw dokładnie oszacować i przedstawiać w sprawozdawczości ilości, pochodzenie i miejsce zakupu oraz emisje gazów cieplarnianych w całym cyklu życia;

i cele operacyjne:

ustanowienie metodyki, która umożliwi dostawcom paliwa sporządzanie możliwie najdokładniejszych sprawozdań w sprawie emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia, obejmującej wszystkie właściwe etapy włącznie z wydobyciem, uprawą poprzez zmianę sposobu użytkowania gruntu, transportem i dystrybucją, przetwarzaniem i spalaniem paliw i energii innych niż dostarczane przez nich biopaliwa, niezależnie od tego, gdzie takie emisje mają miejsce;

zapewnienie, aby w rezultacie stosowania metodyki otrzymać możliwie najdokładniejszy odpowiednik kopalny;

zapewnienie, aby metodyka sprawozdawczości była możliwie najbardziej zgodna z metodą ustanowioną już w prawodawstwie dotyczącym biopaliw;

zapewnienie, aby metodyka taka umożliwiła państwom członkowskim weryfikację wywiązywania się przez dostawców paliw z ich obowiązków w sposób, który nie prowadził do niedopuszczalnego poziomu obciążenia administracyjnego dla dostawców i właściwych organów.

5. WARIANTY STRATEGICZNE

Warianty strategiczne rozważane w ocenie skutków przedstawiono poniżej.

Warianty/podwarianty || Opis

A) Brak metodyki || Nie zaproponowano by żadnej metodyki, w związku z czym państwa członkowskie nie mogłyby wdrożyć dyrektywy w sprawie jakości paliw. W rezultacie Komisja nie podejmuje działań; w związku z tym wariant ten zostaje odrzucony bez przeprowadzania dalszej analizy.

B) Wartości standardowe gazów cieplarnianych w podziale na rodzaje paliwa || Podejście takie stanowiłoby najprostszy wymóg w zakresie sprawozdawczości. W ramach tego wariantu wymagane jest opracowanie średniej standardowej wartości intensywności emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do czterech głównych rodzajów paliwa stosowanych w UE (tj. benzyny, oleju napędowego, gazu płynnego (LPG) i sprężonego gazu ziemnego). Nie rozróżnia się dostawców paliwa według surowców, które wchodzą w skład ich koszyka paliw, gdyż są one włączone do średniej UE (w przypadku wariantu B1) lub państwa członkowskiego (w przypadku wariantu B2). W związku z tym, że wariant B2 prowadziłby do powstania wewnętrznych barier rynkowych (dostawców paliwa obowiązywałyby różne wymogi w zależności od tego, do którego państwa członkowskiego dostarczają paliwo), co jest niezgodne z celem dyrektywy w sprawie jakości paliw, wariant ten został wykluczony, a dalszej ocenie poddano jedynie wariant B1. Wariant B1 jest preferowany przez przemysł naftowy (w tym wiodące przedsiębiorstwa naftowe, przedsiębiorstwa niezależne i przedsiębiorstwa handlowe), niektóre państwa eksportujące ropę i niektóre państwa członkowskie.

C) Wartości standardowe gazów cieplarnianych w podziale na rodzaje surowca || W ramach tego wariantu intensywność emisji gazów cieplarnianych byłaby przedmiotem oddzielnych sprawozdań sporządzanych z zastosowaniem średnich wartości standardowych w przypadku wszystkich surowców stosowanych w UE (tj. benzyny i oleju napędowego z ropy, naturalnego asfaltu, łupku bitumicznego, paliwa płynnego z węgla,  paliwa gazowego, energii elektrycznej itp.). W związku z tym w sprawozdaniach ujmowano by różnice między dostawcami paliwa w zależności od surowców wchodzących w skład ich koszyka paliw. Metodyka ta wymagałaby zbierania przez dostawców informacji wykraczających poza obowiązujące poziomy oraz wprowadzenia dodatkowych wymogów dotyczących wyszukiwania informacji w całym łańcuchu dostaw. Wariant C został przedstawiony państwom członkowskim w październiku 2011 r. Wariant ten preferują środowiskowe organizacje pozarządowe i niektóre państwa członkowskie.

D) Wartości standardowe gazów cieplarnianych w podziale na rodzaje surowca lub rzeczywiste wartości emisji gazów cieplarnianych || W ramach tego wariantu zgodność dostawców opierałaby się na intensywności emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do wszystkich surowców stosowanych w UE (tj. benzyny i oleju napędowego z ropy, naturalnego asfaltu, łupku bitumicznego, paliwa płynnego z węgla, paliwa gazowego, energii elektrycznej itp.). Dostawcy ujmowaliby w sprawozdawczości wartości standardowe na podstawie średnich (w przypadku wariantu D1) lub zachowawczych, wyższych niż średnie, wartości intensywności emisji gazów cieplarnianych (w przypadku wariantu D2). W ramach tego wariantu wymagano by sprawozdawczości dotyczącej pochodzenia surowców paliw kopalnych. Dostawcy mogą również zdecydować się na przedstawienie rzeczywistych wartości. W ramach tego wariantu obowiązują te same wymogi dotyczące zbierania informacji i identyfikowalności co w wariancie C, działania na rzecz zachowania zgodności zgodne z wariantem B1 oraz dodatkowe działania w przypadku dostawców, którzy decydują się na sprawozdawczość obejmującą rzeczywiste wartości. Warianty D1 i D2 są preferowane przez środowiskowe organizacje pozarządowe i zainteresowane strony sektora bioenergetycznego i rolniczego, gdyż jest to metodyka stosowna do biopaliw.

E) Rzeczywiste wartości emisji gazów cieplarnianych || W ramach tego wariantu dostawcy zobowiązani są do obliczania szacowanych emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym w odniesieniu do pojedynczych partii paliwa i sporządzania w tej kwestii sprawozdań (np. według pola naftowego, nazwy handlowej, rynkowej nazwy ropy naftowej itp.). Wariant ten powinien zapewnić najdokładniejszą sprawozdawczość w zakresie intensywności emisji gazów cieplarnianych z paliw stosowanych w UE, jest on jednak również najbardziej złożony, gdyż wymagałby od dostawców przedstawiania własnych wartości wobec występujących obecnie ograniczeń dotyczących danych. Wariantu E nie preferuje żadna konkretna grupa zainteresowanych stron, chociaż niektóre państwa członkowskie i niektóre państwa trzecie eksportujące ropę postrzegają go jako najsprawiedliwsze podejście, gdyż opiera się on na całkowitym rozróżnieniu wszystkich paliw.

6. OCENA WARIANTÓW STRATEGICZNYCH

W niniejszym streszczeniu przedstawiono warianty pod względem ich skuteczności w osiąganiu głównych celów oraz ich oddziaływania pod względem szerszych skutków środowiskowych, społecznych i gospodarczych.

6.1. Skuteczność

Najskuteczniejszym wariantem w odniesieniu do sprawozdawczości w zakresie intensywności emisji gazów cieplarnianych z paliw na poziomie UE i dostawców jest wariant E, gdyż w tym wariancie wymaga się od dostawców paliwa sprawozdawczości dotyczącej wartości rzeczywistych. Rzeczywiste dane zdezagregowane mogą jednak nie być dostępne w danym momencie w odniesieniu do wszystkich rodzajów paliwa i wszystkich dostawców, a dodatkowo wariant ten jest najbardziej złożony pod względem weryfikacji i niesie największe ryzyko oszustwa.

Drugim wariantem pod względem największej dokładności w odniesieniu do sprawozdawczości w zakresie intensywności emisji gazów cieplarnianych z paliw na poziomie UE i dostawców jest wariant C, gdyż poprzez podział paliw na poziomie surowców obejmuje on już większość różnic między paliwami w zależności od dotyczącej ich intensywności emisji gazów cieplarnianych. W ramach tej metodyki wymaga się od dostawców paliw dodatkowego zbierania danych i ich wyszukiwania, a weryfikacja prowadzona przez państwa członkowskie byłaby średnio złożona.

Najskuteczniejszymi wariantami w trzeciej kolejności są warianty D1 i D2. Warianty te zapewniają niewielką skuteczność w odniesieniu do sprawozdawczości w zakresie intensywności emisji gazów cieplarnianych na poziomie dostawcy z podobnych przyczyn jak w przypadku wariantu B1. Biorąc jednak pod uwagę, że w ramach tego wariantu wyłącznie dostawcy, których dotyczy intensywność emisji gazów cieplarnianych niższa niż średnia UE, byliby zachęcani do prowadzenia sprawozdawczości uwzględniającej wartości rzeczywiste, w przypadku wariantu D1 zawarte w sprawozdawczości średnie emisje na poziomie UE mogłyby być niedoszacowane w zakresie do 1 p.p. z całkowitej wartości docelowej wynoszącej 6 %. Efekt ten mógłby zostać złagodzony w ramach wariantu D2, gdyż zachowawcza wartość standardowa również stanowiłaby zachętę dla dostawców paliw, których dotyczy intensywność emisji wyższa niż średnia, do prowadzenia sprawozdawczości obejmującej wartości rzeczywiste. W ramach tej metodyki wymaga się od dostawców znacznego dodatkowego zbierania danych i ich wyszukiwania, a weryfikacja prowadzona przez państwa członkowskie byłaby złożona. W przypadku dostawców, którzy wybiorą przedstawianie rzeczywistych wartości, dostępne rozwiązania byłyby bardziej złożone.

Najprostszym i najmniej kosztownym wariantem jest wariant B1 (średnie wartości standardowe w podziale na paliwa). Jest on jednak również najmniej dokładny, gdyż wymogi w zakresie sprawozdawczości opierające się na średnich nie obejmują różnic intensywności emisji gazów cieplarnianych między kategoriami surowców (paliwa konwencjonalne – paliwa niekonwencjonalne) i w obrębie tych kategorii (paliwa konwencjonalne o wyższej intensywności – paliwa konwencjonalne o niższej intensywności). Chociaż wariant ten stanowi pewne ryzyko w odniesieniu do dokładności sprawozdawczości średnich emisji na poziomie UE, a także w odniesieniu do opracowania wartości odpowiednika kopalnego, gdyż nie zbiera się żadnych informacji rynkowych, umożliwiłby on państwom członkowskim weryfikację zgodności w najprostszy możliwy sposób i zminimalizowanie prawdopodobieństwa oszustwa poprzez wdrożenie metodyki o najmniej złożonej procedurze administracyjnej.

Jeśli chodzi o spójność polityki z polityką dotycząca biopaliw, najbardziej zgodny byłby wariant D2, zaś warianty D1 i C byłyby częściowo zgodne z metodyką dotyczącą biopaliw. Ponadto wariant E stanowiłby większe obciążenie dla dostawców paliwa. Wariant B1 wyraźnie stanowiłby najmniejsze obciążenie.

6.2. Skutki środowiskowe

Wytwarzanie paliw może mieć negatywny wpływ na środowisko z uwagi na działalność segmentu wydobywczego i rafineryjnego, która może mieć negatywny wpływ na jakość powietrza i różnorodność biologiczną oraz prowadzić do wykorzystywania dużych ilości zasobów, szczególnie w odniesieniu do źródeł niekonwencjonalnych. Chociaż wszystkie warianty mają pewne pozytywne skutki środowiskowe w porównaniu do poziomu bazowego, skutki te są największe w przypadku wariantu C, gdyż przewiduje on większą redukcję wykorzystywania źródeł bardziej zasobochłonnych i bardziej zanieczyszczających źródeł niekonwencjonalnych.

6.3. Skutki gospodarcze i społeczne 6.3.1. Koszty administracyjne

Oszacowano, że najmniejsze określone ilościowo obciążenie administracyjne występuje w przypadku wariantu B1 i wynosi 3 mln EUR rocznie, co wynika z najprostszego mechanizmu sprawozdawczości i weryfikacji. Koszty te wzrastają, średnio wraz z wyższym stopniem złożoności, do 15 mln EUR, 23 mln EUR, 23–31 mln EUR i 31 mln EUR rocznie odpowiednio w przypadku wariantów C, D1, D2 i E. Koszty te są niskie w przypadku wszystkich wariantów i są kosztami rzędu 0,001–0,01 centów na litr.

6.3.2. Koszty przestrzegania przepisów

Po uwzględnieniu poziomów biopaliw i energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych, które są wymagane do osiągnięcia celów dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, większa część dodatkowej redukcji emisji dwutlenku węgla wymaganej w celu stosowania się do przepisów dyrektywy w sprawie jakości paliw pochodzi z redukcji emisji w segmencie wydobywczym i z dodatkowych domieszek biopaliwa w ramach wszystkich wariantów generujących podobne koszty. Wydaje się, że zastąpienie paliw o wyższej intensywności paliwami o niższej intensywności ma niewielkie znaczenie w odniesieniu do całkowitej redukcji wymaganej w ramach tych wariantów, w których jest to dozwolone, biorąc pod uwagę, że koszty redukcji w przypadku innych technologii są znacznie korzystniejsze. Najniższe koszty przestrzegania przepisów występują w przypadku wariantu D1 i wynoszą 1 mln EUR rocznie, zaś w przypadku wariantów B1, C, D2 i E koszty wynoszą odpowiednio 6 mln EUR, 8 mln EUR, do 9 mln EUR i 9 mln EUR[6]. Koszty te są niskie w przypadku wszystkich wariantów i wynoszą do 0,003 centów na litr. Najniższe koszty przestrzegania przepisów występują w ramach wariantu D1 ze względu na niedoszacowanie emisji na poziomie UE, co prowadzi do ogólnie niższych wymaganych działań na rzecz redukcji.

6.3.3. Pozostałe koszty i skutki w zakresie konkurencyjności

Wydaje się, ze wariant D1 prowadzi do najmniejszego wzrostu kosztów rynkowych, na poziomie 59 mln EUR, z uwagi na zaniżanie w sprawozdawczości średnich emisji UE. Pozostałe warianty pociągają za sobą podobne koszty rynkowe wynoszące 79 mln EUR. Oszacowano, że całkowity wpływ na wzrosty cen paliwa na stacjach benzynowych wynosi 0,02–0,04 centa na litr we wszystkich wariantach[7].

Mając na uwadze skutki dodatkowego obciążenia dla sektora przemysłu naftowego, a w szczególności rafinerii UE, można racjonalnie założyć, że producenci przeniosą większość kosztów na konsumentów. Ponieważ koszty są niskie i nie oczekuje się znacznego zmniejszenia całkowitego zużycia paliwa, nie są również oczekiwane znaczące zmiany w strukturze rynku, wartości dodanej, zdolności do innowacji, zatrudnienia lub konkurencyjności rafinerii UE w porównaniu do konkurentów międzynarodowych.

7. WNIOSEK

Podsumowując, wybór metodyki ma ogromne znaczenie przy określaniu dokładności intensywności emisji dwutlenku węgla z dostarczanych paliw określonej w sprawozdawczości. Niektóre metody mogą skutkować niedoszacowaniem lub przeszacowaniem intensywności emisji gazów cieplarnianych z paliw na poziomie dostawcy. W przypadku wariantów D1 i D2 intensywność emisji gazów cieplarnianych z paliw na poziomie UE jest zwykle niedoszacowana. Niedokładna sprawozdawczość może przyczynić się do częściowej redukcji całkowitych ambicji wynikających z dyrektywy w sprawie jakości paliw i wpłynąć na sposób podziału obciążeń między dostawców paliwa.

Warianty, w ramach których stosuje się bardziej szczegółowy podział niż ma to miejsce w przypadku zwykłego podziału według rodzaju paliwa (tj. na poziomie surowca lub partii paliwa), są skuteczniejsze jeżeli chodzi o zachęcanie do stosowania paliw charakteryzujących się niższą intensywnością emisji gazów cieplarnianych i mniej zanieczyszczających. Niesie to ze sobą pozytywne rezultaty pod względem skutków środowiskowych. Pośrednio prowadzi do niewielkich redukcji dotyczących produktów przywożonych, ponieważ ropa naftowa, w którą zaopatrują się rafinerie UE, wykazuje tendencję do mniejszej intensywności emisji dwutlenku węgla.

Poszczególne warianty różnią się w niewielkim stopniu pod względem kosztów gospodarczych, stwierdzono jednak pewne różnice w kosztach administracyjnych i kosztach przestrzegania przepisów – wariantem o najniższych kosztach jest wariant B1. Kosztów tych nie uznaje się za znaczące dla dostawców paliwa w odniesieniu do skutków gospodarczych lub związanych z konkurencyjnością. W ramach wszystkich wariantów większa część dodatkowej redukcji emisji wymaganej do osiągnięcia celów dyrektywy w sprawie jakości paliw wynika z redukcji emisji w segmencie wydobywczym i zwiększonych domieszek biopaliwa. Możliwość zastąpienia przez dostawców paliw kopalnych o wyższej intensywności emisji dwutlenku węgla paliwami kopalnymi o niższej intensywności ma ograniczone znaczenie w osiąganiu wymaganej redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach tych wariantów, w których dopuszcza się taki wariant redukcji emisji.

W przypadku gdy dostawcy mogą wybrać między sprawozdawczością obejmującą rzeczywiste wartości intensywności emisji gazów cieplarnianych a sytuacją, w której dostarczane są wartości standardowe, istnieje ryzyko, że dostawcy ropy naftowej o wysokiej intensywności mogliby wykorzystać taką elastyczność, o ile te wartości standardowe nie zostałyby ustalone w sposób zachowawczy.

W przypadku wariantu B1 występuje najprostszy mechanizm wdrażania i weryfikacji, pod warunkiem, ze nie jest wymagane żadne dodatkowe zbieranie danych. Wariant B1 (opierający się na średnich wartościach standardowych w podziale na rodzaje paliwa) wiąże się jednak z pewnymi niedokładnościami w odniesieniu do sprawozdawczości dotyczącej intensywności emisji gazów cieplarnianych na poziomie dostawcy i stwarza pewne ryzyko w ramach sprawozdawczości dotyczącej średniej UE. Wynika to z faktu, że w ramach tego wariantu, przy zastosowaniu sprawozdawczości opartej na wartościach standardowych w podziale na rodzaje paliwa, dostawcy nie zbierają żadnych rzeczywistych informacji rynkowych. Chociaż wariant B1 stanowi najprostsze podejście, jego efektywność środowiskowa jest stosunkowo gorsza. Warianty C, D1 i D2 są natomiast podobne pod tym względem, że zapewniają dokładną metodykę i mają pozytywne skutki środowiskowe, powodują one jednak większe obciążenie, co dotyczy w szczególności wariantu D2. Podsumowując, wydaje się, że istnieje szereg kwestii, które precyzyjnie równoważą wybór między wariantami C, D1, D2 i B1. Oczekuje się, że podejście zawarte w wariancie B1 prowadzi do najmniejszych kosztów administracyjnych. Chociaż wariant E jest atrakcyjny pod względem możliwości uzyskania większej dokładności, trudno byłoby wdrożyć ten wariant w krótkim czasie. Dlatego wariantem preferowanym jest wariant B1: wartości standardowe gazów cieplarnianych w podziale na rodzaje paliwa (benzyna/olej napędowy) w oparciu o koszyk paliw UE („podstawowe podejście do sprawozdawczości”).

[1]               Dyrektywa 98/70/WE.

[2]               Dyrektywa 2009/30/WE, art. 7a ust. 5.

[3]               Załączniki 3 i 4 do obecnego wniosku:

http://ec.europa.eu/transparency/regcomitology/index.cfm?do=search.documentdetail&TUp9fbq16v5uHiOPvoiTuXBwSsQfrmCpzRJ/mhDmyIVODVPa+GLAfkk5oKVkczoF

[4]               https://circabc.europa.eu/w/browse/6893ba02-aaed-40a7-bf0d-f5affc85a619

[5]               https://circabc.europa.eu/w/browse/ced1b370-4443-49ef-839f-fa4a8b55a550 oraz https://circabc.europa.eu/w/browse/9ee501ad-fdfe-4975-80d4-477557384644

[6]               Szacowane koszty przedstawia się w ujęciu rocznym. W przeciwieństwie do kosztów administracyjnych, oczekuje się, że całkowite koszty przestrzegania przepisów pojawią się dopiero w 2020 r., gdy zaczną obowiązywać wymogi dyrektywy w sprawie jakości paliw.

[7]               Wzrosty ceny paliwa na stacjach benzynowych odpowiadają zmianie kosztów między poziomem bazowym a różnymi wariantami związanymi z działaniami na rzecz spełnienia wymogów dyrektywy w sprawie jakości paliw po osiągnięciu celu określonego w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii. Bezwzględny wzrost ceny paliwa na stacjach benzynowych w odniesieniu do całkowitej redukcji emisji o 6 % wynosiłby około 0,3 centa na litr.