UZASADNIENIE

1.           KONTEKST WNIOSKU

Przedmiotowe wnioski dotyczą decyzji Rady, które mają zostać przyjęte zgodnie z art. 218 ust. 5 i 6 TFUE w celu podpisania i zawarcia porozumienia między Unią, państwami członkowskimi i Islandią dotyczącego udziału Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii, państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu.

W grudniu 2012 r. podczas dauhańskiej konferencji klimatycznej 192 strony Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) przyjęły poprawkę do protokołu z Kioto (poprawkę dauhańską)[1]. W poprawce dauhańskiej ustanawia się drugi okres rozliczeniowy w ramach protokołu z Kioto, trwający od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. i obejmujący prawnie wiążące zobowiązania dotyczące redukcji emisji dla stron wymienionych w załączniku B. Do stron tych należą Unia, państwa członkowskie i Islandia.

Art. 4 protokołu z Kioto umożliwia stronom wspólną realizację zobowiązań. Unia Europejska i piętnaście stron, które były państwami członkowskimi w momencie podpisywania protokołu z Kioto w 1997 r., zdecydowały się na to rozwiązanie w pierwszym okresie rozliczeniowym (2008–2012) oraz ustaliły warunki wspólnej realizacji zobowiązań w pierwszym okresie rozliczeniowym przy ratyfikacji protokołu w 2002 r.[2]. W poprawce dauhańskiej[3] oraz w oświadczeniu Unii, państw członkowskich i Islandii wydanym po przyjęciu poprawki[4] wyrażono zamiar wspólnej realizacji przez te strony celów w zakresie redukcji emisji w drugim okresie rozliczeniowym. W listopadzie 2013 r. Komisja przedstawiła wniosek w sprawie decyzji Rady dotyczącej przyjęcia poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań[5]. Wniosek ten jest obecnie przedmiotem dyskusji.

Zamiar wspólnej realizacji zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto przez Unię Europejską, jej państwa członkowskie i Islandię sięga 2009 r. W piśmie skierowanym do Prezydencji Rady Unii Europejskiej z dnia 3 czerwca 2009 r. Islandia zwróciła się o rozpoczęcie oficjalnych rozmów w sprawie ogłoszenia wspólnej realizacji zobowiązań z Unią Europejską i jej państwami członkowskimi w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto. Na posiedzeniu w dniu 15 grudnia 2009 r. Rada z zadowoleniem przyjęła ten wniosek i zwróciła się do Komisji, by „wydała zalecenie co do rozpoczęcia stosownych negocjacji z Islandią – zgodnych z zasadami i kryteriami przewidzianymi w unijnym pakiecie klimatyczno-energetycznym”[6].

W czerwcu 2013 r. Komisja przedstawiła Radzie zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej do otwarcia negocjacji z Islandią. W grudniu 2013 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia, w imieniu Unii, negocjacji z Islandią w sprawie porozumienia określającego zasady wspólnej realizacji zobowiązań w odniesieniu do udziału Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii, państw członkowskich i Islandii. Przedstawiciele państw członkowskich w Radzie upoważnili również Komisję do negocjowania tego porozumienia, w imieniu państw członkowskich, w odniesieniu do obszarów wchodzących w zakres kompetencji państw członkowskich. Negocjacje zostały przeprowadzone zgodnie z wytycznymi negocjacyjnymi na podstawie art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; ich wynikiem jest porozumienie znajdujące się w załączniku do niniejszego wniosku w sprawie decyzji.

2.           Porozumienie z Islandią

Porozumienie z Islandią znajdujące się w załączniku do niniejszego wniosku w sprawie decyzji określa warunki dotyczące udziału Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań przez Unię, jej państwa członkowskie i Islandię. Nie nakłada ono żadnych zobowiązań na Unię lub jej państwa członkowskie.

Udział Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań

Islandia uczestniczy we wspólnej realizacji zobowiązań na tych samych zasadach co państwa członkowskie. Poziom emisji Islandii, odpowiadający przyznanym jej uprawnieniom, będzie odnosić się do islandzkich emisji z gazów i sektorów objętych drugim okresem rozliczeniowym protokołu z Kioto, lecz nieobjętych unijnym systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (dyrektywa 2003/87/WE[7]).

[insert text on Iceland's assigned amount, once determined]

Załącznik II do porozumienia z Islandią będzie zawierać te same warunki wspólnej realizacji, które zostały określone w załączniku do decyzji Rady dotyczącej przyjęcia poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań.

Stosowanie odpowiedniego prawodawstwa UE w odniesieniu do Islandii

Jako strony protokołu z Kioto Unia i państwa członkowskie podlegają różnym wymogom w zakresie monitorowania, raportowania i weryfikacji na mocy protokołu. W przypadku stron, które zgodziły się na wspólną realizację zobowiązań, niektóre z tych informacji muszą być przedkładane wspólnie. W związku z tym Komisja będzie wymagała od Islandii przedstawienia informacji, które umożliwią Unii wywiązanie się z zobowiązań w zakresie sprawozdawczości. Ponadto Islandia będzie musiała uczestniczyć w systemie rejestrów Unii i jej państw członkowskich, które są właściwe dla realizacji zobowiązań w ramach protokołu z Kioto. Wymaga to stosowania przez Islandię prawodawstwa unijnego, które nie ma zastosowania do państw trzecich (w tym stron Europejskiego Obszaru Gospodarczego), zwłaszcza w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji, jak również do prowadzenia rejestru i rozliczania transakcji związanych z realizacją zobowiązań Unii, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto zgodnie z warunkami wspólnej realizacji i zasadami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym.

W załączniku I do porozumienia przedstawiono wykaz prawodawstwa unijnego, które będzie wiążące dla Islandii. Przewidziano również procedurę zmiany wykazu w celu zapewnienia, aby udział Islandii we wspólnej realizacji podlegał tym samym zasadom i obowiązkom, co udział państw członkowskich, zgodnie z wymogami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym.

Komitet ds. wspólnej realizacji zobowiązań

W porozumieniu z Islandią przewidziano utworzenie komitetu ds. wspólnej realizacji zobowiązań, który zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie porozumienia. Komitet składa się z przedstawicieli Unii, państw członkowskich oraz Islandii i podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Może on podejmować decyzje dotyczące stosowania odpowiednich przepisów prawodawstwa unijnego w odniesieniu do Islandii oraz prowadzi wymianę poglądów i informacji w związku z warunkami wspólnej realizacji. Posiedzenia komitetu będą organizowane, w miarę możliwości, w terminach i miejscach zbliżonych do posiedzeń Komitetu ds. Zmian Klimatu ustanowionego zgodnie z art. 26 rozporządzenia 525/2013[8].

Okres obowiązywania i rozwiązanie porozumienia z Islandią

Porozumienie z Islandią zostaje zawarte na czas ograniczony, do momentu zakończenia wszelkich kwestii związanych z realizacją drugiego okresu rozliczeniowego. Jest to zgodne z art. 4 protokołu z Kioto, który wymaga, aby zgoda stron na wspólną realizację zobowiązań pozostawała ważna przez cały okres trwania odpowiedniego okresu rozliczeniowego.

W przypadku naruszenia zobowiązań przez Islandię lub sprzeciwu Islandii wobec zmiany wykazu aktów prawnych mających zastosowanie do Islandii zgodnie z porozumieniem, Islandia poniesie wyłączną odpowiedzialność za wszystkie swoje emisje gazów cieplarnianych objęte protokołem z Kioto, w tym za emisje objęte zakresem unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

Porozumienie nie ma wpływu na budżet Unii.

2014/0152 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Islandią dotyczącego udziału Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)       Komisja wynegocjowała, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Islandią dotyczące udziału Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („porozumienie”).

(2)       Protokół z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („protokół”) wszedł w życie w dniu 16 lutego 2005 r. i zawiera prawnie wiążące zobowiązania do redukcji emisji w pierwszym okresie rozliczeniowym (2008–2012 r.) dla stron wymienionych w załączniku B. Unia i państwa członkowskie ratyfikowały protokół w dniu 31 maja 2002 r. i zgodziły się na wspólną realizację zobowiązań w pierwszym okresie rozliczeniowym[9]. Islandia ratyfikowała protokół w dniu 23 maja 2002 r.

(3)       Podczas dauhańskiej konferencji klimatycznej w grudniu 2012 r. wszystkie strony protokołu uzgodniły poprawkę dauhańską ustanawiającą drugi okres rozliczeniowy protokołu (od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.). Poprawka dauhańska zmienia załącznik B do protokołu ustanawiając dalsze prawnie wiążące zobowiązania dotyczące łagodzenia zmiany klimatu dla stron wymienionych w tym załączniku w odniesieniu do drugiego okresu rozliczeniowego oraz zmienia i precyzuje przepisy dotyczące realizacji zobowiązań stron w drugim okresie rozliczeniowym.

(4)       Docelowe poziomy emisji dla Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii są wymienione w poprawce dauhańskiej z przypisem wyjaśniającym, iż cele te opierają się na założeniu, że zostaną zrealizowane wspólnie zgodnie z art. 4 protokołu z Kioto[10]. Po przyjęciu poprawki dauhańskiej[11] Unia, państwa członkowskie i Islandia również wydały wspólne oświadczenie, w którym wyraziły zamiar wspólnej realizacji swoich zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym. Oświadczenie zostało uzgodnione podczas spotkania ad hoc ministrów UE w Ad-Dausze i zatwierdzone przez Radę w dniu 17 grudnia 2012 r.[12].

(5)       W tym samym oświadczeniu Unia, państwa członkowskie i Islandia stwierdziły również, zgodnie z art. 4 ust. 1 protokołu z Kioto, który umożliwia stronom wspólną realizację ich zobowiązań na mocy art. 3 protokołu, że art. 3 ust. 7b protokołu z Kioto będzie stosować się do wspólnie przyznanej ilości na podstawie porozumienia w sprawie wspólnej realizacji zobowiązań przez Unię Europejską, jej państwa członkowskie, Chorwację i Islandię i nie będzie stosować się indywidualnie do państw członkowskich, Chorwacji ani Islandii.

(6)       Rada podczas swojego posiedzenia w dniu 15 grudnia 2009 r. z zadowoleniem przyjęła wniosek Islandii w sprawie realizacji zobowiązań w ramach drugiego okresu rozliczeniowego wspólnie z Unią i jej państwami członkowskimi i poprosiła Komisję o przedstawienie zalecenia dotyczącego otwarcia koniecznych negocjacji w sprawie porozumienia z Islandią, które jest zgodne z zasadami i kryteriami określonymi w pakiecie klimatyczno-energetycznym Unii[13].

(7)       Art. 4 ust. 1 protokołu wymaga, aby strony, które zgadzają się na wspólną realizację zobowiązań na mocy art. 3 protokołu, określiły w porozumieniu odpowiednie poziomy emisji przyznane każdej ze stron porozumienia. Art. 4 ust. 2 protokołu wymaga, aby strony porozumienia dotyczącego wspólnej realizacji zobowiązań powiadomiły Sekretariat protokołu o warunkach tego porozumienia w dniu złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub instrumentów zatwierdzenia.

(8)       W dniu 17 grudnia 2013 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie porozumienia między Unią Europejską, jej państwami członkowskimi i Islandią dotyczącego wspólnej realizacji zobowiązań.

(9)       Warunki porozumienia dotyczącego wspólnej realizacji zobowiązań przez Unię Europejską, jej państwa członkowskie i Islandię na mocy art. 3 protokołu z Kioto określono w załączniku do decyzji Rady dotyczącej przyjęcia, w imieniu Unii Europejskiej, poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań[14]. Te same warunki są również określone w załączniku do porozumienia z Islandią.

(10)     W celu zagwarantowania, że obowiązki Islandii dotyczące wspólnej realizacji zobowiązań będą określone i stosowane w sposób niedyskryminujący i jednakowo traktujący Islandię i państwa członkowskie, poziom emisji dla Islandii został ustalony w sposób zgodny zarówno z ilościowo określonym zobowiązaniem do ograniczenia emisji znajdującym się w trzeciej kolumnie załącznika B do protokołu z Kioto (zmienionego poprawką dauhańską), jak i z prawodawstwem unijnym, w tym z pakietem klimatyczno-energetycznym z 2009 r. oraz zasadami i kryteriami, na których opierają się cele określone w tym prawodawstwie.

(11)     Należy zatem podpisać porozumienie w imieniu Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem jego zawarcia w terminie późniejszym,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii, z zastrzeżeniem zawarcia przedmiotowego porozumienia, podpisanie w imieniu Unii Europejskiej porozumienia między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Islandią dotyczącego udziału Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu.

Tekst porozumienia, które ma zostać podpisane, stanowi załącznik do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania porozumienia w imieniu Unii.

Sekretariat Generalny Rady ustanawia instrument przekazujący pełne uprawnienia do podpisania porozumienia, z zastrzeżeniem jego zawarcia, osobie wskazanej lub osobom wskazanym przez Komisję.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

                                                                       W imieniu Rady

                                                                       Przewodniczący

[1]               Decyzja 1CMP.8 przyjęta przez Konferencję Stron służącą jako spotkanie stron protokołu z Kioto, FCCC/KP/CMP/2012/13/Add.1

[2]               Decyzja Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotycząca zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań, Dz.U. L 130 z 15.5.2002, s.1.

[3]               Zob. przypisy 4, 6 i 8 związane z ilościowo określonymi zobowiązaniami do ograniczenia i redukcji emisji, zapisanymi dla Unii, państw członkowskich, Chorwacji i Islandii w trzeciej kolumnie załącznika B (art. 1 poprawki dauhańskiej), w których stwierdzono, że zobowiązania te „opierają się na założeniu, że zostaną one zrealizowane wspólnie”.

[4]               Pełny tekst tego oświadczenia znajduje odzwierciedlenie w ust. 45 sprawozdania z ósmego posiedzenia Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto, które odbyło się w Ad-Dausze w dniach 26 listopada – 8 grudnia 2012 r., FCCC/KP/CMP/2012/13.

[5]               COM 2013(768) z dnia 6 listopada 2013 r.

[6]               Konkluzje Rady z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie porozumienia między UE a Islandią o wspólnej realizacji zobowiązań związanych z przyszłym międzynarodowym porozumieniem klimatycznym.

[7]               Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE.

[8]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE.

[9]               Decyzja Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotycząca zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań, Dz.U. L 130 z 15.5.2002, s. 1.

[10]             Przypis 4 w załączniku B do protokołu zmienionego poprawką dauhańską.

[11]             Co znajduje odzwierciedlenie w ust. 45 sprawozdania z ósmego posiedzenia Konferencji Stron służącej jako spotkanie stron protokołu z Kioto, które odbyło się w Ad-Dausze w dniach 26 listopada – 8 grudnia 2012 r., część pierwsza: postępowania, dokument FCCC/KP/CMP/2012/13.

[12]             Rada z dnia 17 grudnia 2012 r. poparła oświadczenie Unii Europejskiej i jej państw członkowskich oraz Chorwacji i Islandii z dauhańskiej konferencji klimatycznej.

[13]             Konkluzje Rady z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie porozumienia między UE a Islandią o wspólnej realizacji zobowiązań związanych z przyszłym międzynarodowym porozumieniem klimatycznym.

[14]             [complete reference].

Porozumienie dotyczące udziału Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto

Unia Europejska, Królestwo Belgii, Republika Bułgarii, Republika Chorwacji, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Irlandia, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Republika Malty, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Rumunia, Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Republika Islandii (zwane dalej „stronami”),

Przypominając, że:

We wspólnym oświadczeniu z Ad-Dauhy z dnia 8 grudnia 2012 r. stwierdzono, że ilościowo określone zobowiązania Unii Europejskiej, jej państw członkowskich, Chorwacji i Islandii do ograniczenia i redukcji emisji w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto opierają się na założeniu, że zostaną zrealizowane wspólnie zgodnie z art. 4 protokołu z Kioto; oraz że art. 3 ust. 7b będzie stosować się do łącznej ilości przyznanych uprawnień na podstawie porozumienia w sprawie wspólnej realizacji zobowiązań przez Unię Europejską, jej państwa członkowskie, Chorwację i Islandię i nie będzie stosować się indywidualnie do państw członkowskich, Chorwacji ani Islandii;

W tym samym wspólnym oświadczeniu Unia Europejska, jej państwa członkowskie oraz Islandia zadeklarowały, że przedłożą instrumenty przyjęcia jednocześnie, jak miało to miejsce w przypadku protokołu z Kioto, w celu zapewnienia równoczesnego wejścia porozumienia w życie w Unii Europejskiej, jej 27 państwach członkowskich, Chorwacji i Islandii;

Islandia uczestniczy w pracach Komitetu ds. Zmian Klimatu Unii Europejskiej ustanowionego zgodnie z art. 26 rozporządzenia (UE) nr 525/2013 oraz grupy roboczej I w ramach tego komitetu,

Postanowiły zawrzeć następujące porozumienie:

Artykuł 1 (cel porozumienia)

Celem niniejszego porozumienia jest określenie warunków dotyczących udziału Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto oraz umożliwienie skutecznej realizacji tego udziału, w tym wkładu Islandii w wypełnianie przez Unię jej zobowiązań w zakresie raportowania w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto.

Artykuł 2 (definicje)

Do celów niniejszego porozumienia:

a)      „protokół z Kioto” oznacza Protokół z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), zmieniony poprawką dauhańską do tego protokołu, uzgodnioną w dniu 8 grudnia 2012 r. w Ad-Dausze;

b)      „poprawka dauhańska” oznacza poprawkę dauhańską do protokołu z Kioto do UNFCCC, uzgodnioną w dniu 8 grudnia 2012 r. w Ad-Dausze, ustanawiającą drugi okres rozliczeniowy protokołu z Kioto na okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.;

c)      „warunki wspólnej realizacji” oznaczają warunki określone w załączniku 2 do niniejszego porozumienia;

d)      „dyrektywa EU ETS” oznacza zmienioną dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie.

Artykuł 3 (wspólna realizacja)

(1) Strony zobowiązują się do wspólnej realizacji swoich ilościowo określonych zobowiązań do ograniczenia i redukcji emisji w drugim okresie rozliczeniowym, zapisanych w kolumnie trzeciej załącznika B do protokołu z Kioto, zgodnie z warunkami wspólnej realizacji.

(2) W tym celu Islandia podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby jej zagregowane antropogeniczne emisje ze źródeł objętych protokołem z Kioto oraz ich pochłanianie przez pochłaniacze objęte protokołem z Kioto w drugim okresie rozliczeniowym, wyrażone w ekwiwalencie dwutlenku węgla, pochodzące z gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku A do protokołu z Kioto, które nie wchodzą w zakres stosowania dyrektywy EU ETS, nie przekroczą ilości przyznanych jej uprawnień określonej w warunkach wspólnej realizacji.

(3) Bez uszczerbku dla postanowień art. 8 niniejszego porozumienia, z końcem drugiego okresu rozliczeniowego oraz zgodnie z decyzją 1/CMP.8 i innymi odpowiednimi decyzjami organów UNFCCC lub protokołu z Kioto oraz warunkami wspólnej realizacji, Islandia wycofa ze swojego rejestru krajowego jednostki AAU, CER, ERU, RMU, tCER lub lCER odpowiadające emisji gazów cieplarnianych przez źródła i ich pochłanianiu przez pochłaniacze, objętych przyznanymi uprawnieniami.

Artykuł 4 (stosowanie właściwego prawodawstwa Unii Europejskiej)

(1) Akty prawne wymienione w załączniku 1 są wiążące dla Islandii i mają zastosowanie w Islandii. W przypadku gdy akty prawne wymienione w załączniku 1 zawierają odniesienia do państw członkowskich Unii Europejskiej, do celów niniejszego porozumienia odniesienia te należy rozumieć również jako odniesienia do Islandii.

(2) Załącznik 1 może zostać zmieniony decyzją Komitetu ds. wspólnej realizacji ustanowionego na mocy art. 6 niniejszego porozumienia.

(3) Komitet ds. wspólnej realizacji może podjąć decyzję w sprawie dalszych warunków technicznych dotyczących stosowania do Islandii aktów prawnych wymienionych w załączniku 1.

(4) W przypadku zmian załącznika 1, które wymagają zmian prawa pierwotnego w Islandii, okres wejścia w życie tych zmian uwzględnia czas wymagany do przyjęcia takich zmian przez Islandię oraz potrzebę zapewnienia zgodności z wymogami protokołu z Kioto oraz decyzji.

(5) Szczególnie ważne jest, by Komisja stosowała swoją zwyczajową praktyką i przeprowadzała konsultacje z ekspertami, w tym z ekspertami z Islandii, przed przyjęciem aktów delegowanych wymienionych w załączniku 1 lub takich, które mają zostać wymienione w tym załączniku.

Artykuł 5 (sprawozdawczość)

(1) Do dnia 15 kwietnia 2015 r. Islandia przedkłada Sekretariatowi UNFCCC sprawozdanie w celu ułatwienia obliczenia przyznanych jej uprawnień do emisji zgodnie z niniejszym porozumieniem, protokołem z Kioto, poprawką dauhańską i decyzjami przyjętymi na ich mocy.

(2) Unia Europejska przygotowuje sprawozdanie w celu ułatwienia obliczenia uprawnień do emisji przyznanych Unii oraz sprawozdanie w celu ułatwienia obliczenia wspólnych uprawnień do emisji przyznanych Unii, jej państwom członkowskim i Islandii („wspólne przyznane uprawnienia”) zgodnie z niniejszym porozumieniem, protokołem z Kioto, poprawką dauhańską i decyzjami przyjętymi na ich mocy. Unia przedkłada to sprawozdanie Sekretariatowi UNFCCC do dnia 15 kwietnia 2015 r.

Artykuł 6 (Komitet ds. wspólnej realizacji)

(1) Niniejszym ustanawia się Komitet ds. wspólnej realizacji, składający się z przedstawicieli stron.

(2) Komitet ds. wspólnej realizacji zapewnia skuteczną realizację i funkcjonowanie niniejszego porozumienia. W tym celu podejmuje decyzje przewidziane w art. 4 niniejszego porozumienia oraz prowadzi wymianę poglądów i informacji w związku z warunkami wspólnej realizacji. Komitet ds. wspólnej realizacji podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

(3) Komitet ds. wspólnej realizacji zbiera się na wniosek jednej lub kilku stron skierowany do Unii Europejskiej lub z inicjatywy Unii Europejskiej.

(4) Członkowie Komitetu ds. wspólnej realizacji reprezentujący Unię Europejską i jej państwa członkowskie są początkowo przedstawicielami Komisji i państw członkowskich uczestniczącymi również w pracach Komitetu ds. Zmian Klimatu Unii Europejskiej, ustanowionego zgodnie z art. 26 rozporządzenia (UE) nr 525/2013[1]. Przedstawiciel Islandii zostaje wyznaczony przez islandzkie Ministerstwo Środowiska i Zasobów Naturalnych. Posiedzenia Komitetu ds. wspólnej realizacji są organizowane, w miarę możliwości, w terminach i miejscach zbliżonych do posiedzeń Komitetu ds. Zmian Klimatu.

(5) Komitet ds. wspólnej realizacji przyjmuje swój regulamin w drodze konsensusu.

Artykuł 7 (brak zastrzeżeń)

Do niniejszego porozumienia nie można zgłaszać zastrzeżeń.

Artykuł 8 (okres obowiązywania oraz przestrzeganie przepisów)

(1) Niniejsze porozumienie zostaje zawarte na okres do zakończenia dodatkowego okresu realizacji zobowiązań drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto lub do momentu rozwiązania wszelkich kwestii związanych z realizacją na mocy protokołu z Kioto w tym okresie rozliczeniowym lub związanych ze wspólną realizacją, w odniesieniu do którejkolwiek ze stron, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza. Nie może ono zostać rozwiązane wcześniej.

(2) Islandia powiadamia Komitet ds. wspólnej realizacji o wszelkich przypadkach niezastosowania się do postanowień niniejszego porozumienia lub o prawdopodobieństwie niezastosowania się do postanowień niniejszego porozumienia. Wszelkie takie przypadki muszą zostać uzasadnione w sposób zadowalający członków Komitetu w ciągu 30 dni od powiadomienia o nich. W przeciwnym razie niezastosowanie się do postanowień niniejszego porozumienia stanowi naruszenie niniejszego porozumienia.

W przypadku naruszenia niniejszego porozumienia lub sprzeciwu Islandii wobec zmiany załącznika 1 zgodnie z art. 4 ust. 2, Islandia rozlicza zagregowane antropogeniczne emisje ze źródeł oraz pochłanianie przez pochłaniacze, wyrażone w ekwiwalencie dwutlenku węgla, objęte protokołem z Kioto w drugim okresie rozliczeniowym, w tym emisje ze źródeł objętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji, w odniesieniu do ilościowo określonego celu redukcji emisji zapisanego w trzeciej kolumnie załącznika B do protokołu z Kioto oraz, na koniec drugiego okresu rozliczeniowego, wycofuje ze swojego rejestru krajowego jednostki AAU, CER, ERU, RMU, tCER lub lCER odpowiadające tym emisjom.

Artykuł 9 (depozytariusz)

Oryginał niniejszego porozumienia, którego tekst jest na równi autentyczny we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej oraz w języku islandzkim, zostaje złożony u Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej.

Artykuł 10 (złożenie dokumentów ratyfikacyjnych)

(1) Strony ratyfikują niniejsze porozumienie zgodnie z ich odpowiednimi wymogami krajowymi. Każda strona składa instrumenty ratyfikacji u Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej przed lub równocześnie ze złożeniem instrumentu przyjęcia poprawki dauhańskiej u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych.

(2) Islandia składa instrument przyjęcia poprawki dauhańskiej u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych zgodnie z art. 20 ust. 4 i art. 21 ust. 7 protokołu z Kioto, najpóźniej w dniu złożenia ostatniego dokumentu przyjęcia przez Unię Europejską lub jej państwa członkowskie.

(3) Składając instrument przyjęcia poprawki dauhańskiej, Islandia – we własnym imieniu – powiadamia również Sekretariat Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu o warunkach wspólnej realizacji zgodnie z art. 4 ust. 2 protokołu z Kioto.

Artykuł 11 (wejście w życie)

Niniejsze porozumienie wchodzi w życie [dziewięćdziesiątego] dnia po dniu, w którym wszystkie strony złożyły instrument ratyfikacji.

Sporządzono w …,

Załącznik 1

(Wykaz przewidziany w art. 4)

1. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE (zwane „rozporządzeniem 525/2013”), z wyjątkiem jego art. 4, 7 lit. f), 15-20 i 22. Przepisy art. 21 stosuje się w odpowiednich przypadkach.

2. Obecne i przyszłe akty delegowane i wykonawcze na podstawie rozporządzenia 525/2013.

Załącznik 2

(Warunki wspólnej realizacji załączone do decyzji o ratyfikacji dotyczącej przyjęcia, w imieniu Unii Europejskiej, poprawki dauhańskiej – w tym poziom emisji/przyznane uprawnienia Islandii wyrażone w tonach ekwiwalentu CO2 przed zastosowaniem art. 3 ust. 7a protokołu z Kioto)

[1]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylające decyzję nr 280/2004/WE.