UZASADNIENIE

1.           KONTEKST WNIOSKU

Podstawa i cele wniosku

W niniejszym wniosku przekształca się i zmienia rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy).

W niniejszym wniosku uwzględniono wzrastające politycznie znaczenie przypisywane wpływowi polityki wizowej na ogólną gospodarkę Unii Europejskiej, a w szczególności na turystykę, w celu zapewnienia większej spójności z celami dotyczącymi wzrostu gospodarczego strategii „Europa 2020”, zgodnie z komunikatem Komisji pt. „Wdrożenie i rozwój wspólnej polityki wizowej w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego w UE”[1].

Niniejszy wniosek opiera się również na konkluzjach ze sprawozdania Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z oceny stosowania kodeksu wizowego[2]. Sprawozdaniu towarzyszy dokument roboczy służb Komisji[3] zawierający szczegółową ocenę.

Niniejszy wniosek zawiera również dwa środki dotyczące ułatwiania kontaktów rodzinnych. Wprowadza pewne ułatwienia proceduralne dla bliskich krewnych przyjeżdżających z wizytą do obywateli Unii przebywających na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, oraz bliskich krewnych obywateli Unii mieszkających w państwie trzecim, którzy chcą wspólnie z obywatelem Unii odwiedzić państwo członkowskie, którego obywatelstwo posiada wspomniany obywatel Unii.

Ponadto wyjaśniono w nim, że te same proceduralne ułatwienia powinny być przyznane jako minimum członkom rodzin obywateli UE, którzy korzystają z art. 5 ust. 2, zdanie drugie, dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

Kontekst ogólny

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) ma zastosowanie od dnia 5 kwietnia 2010 r. Przepisy dotyczące powiadomień oraz wymogów w zakresie uzasadniania w przypadku odmowy wydania wizy, jej unieważnienia i cofnięcia oraz prawo do odwołania się od takich decyzji mają zastosowanie od dnia 5 kwietnia 2011 r.

Artykuł 57 ust. 1 kodeksu wizowego wymaga, by Komisja przekazała Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ocenę dotyczącą stosowania kodeksu wizowego dwa lata po rozpoczęciu stosowania wszystkich jego przepisów (to jest 5 kwietnia 2013 r.). Przedłożono już ocenę i towarzyszący dokument roboczy służb Komisji. Artykuł 57 ust. 2 przewiduje, że ocenie może towarzyszyć wniosek w sprawie zmiany rozporządzenia.

W świetle wniosków ze sprawozdania z oceny Komisja zdecydowała się przedłożyć – łącznie ze sprawozdaniem – wniosek w sprawie zmian przepisów prawnych.

Zaproponowane zmiany zapewniają utrzymanie bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych i dobre funkcjonowanie strefy Schengen, a jednocześnie ułatwiają podróż osobom podróżującym zgodnie z prawem i upraszczają ramy prawne w interesie państw członkowskich, na przykład poprzez wprowadzenie bardziej elastycznych zasad współpracy konsularnej. Wspólna polityka wizowa powinna przyczynić się do ożywienia wzrostu gospodarczego i być spójna z innymi politykami unijnymi dotyczącymi stosunków zagranicznych, handlu, edukacji, kultury i turystyki.

Obowiązujące przepisy

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy).

2.         WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Konsultacje z zainteresowanymi stronami zostały opisane w ocenie skutków[4] towarzyszącej niniejszemu wnioskowi.

Ocena skutków

Na podstawie sprawozdania z oceny, o którym mowa w części 1, zidentyfikowano dwa główne problemy:

1) Ogólny czas trwania i koszty (bezpośrednie i pośrednie) oraz uciążliwy charakter procedur

W ocenie skutków wyjaśniono szczegółowo złożony charakter tego obszaru problemowego. W odniesieniu do wariantów zawierających środki legislacyjne, za jedyne optymalne rozwiązanie dla obu stron – obok pewnych ułatwień proceduralnych – uznano wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności. Rozwiązanie to pozwala na zmniejszenie obciążenia administracyjnego konsulatów, przy czym jest jednocześnie uznawane za bardzo ważne ułatwienie dla pewnych grup podróżnych. W praktyce rozwiązanie to byłoby równoznaczne ze zniesieniem obowiązku wizowego przez okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu, co w konsekwencji oznaczałoby znaczne oszczędności i poprawę efektywności, zarówno dla osób ubiegających się o wizę (jeżeli chodzi o czas i koszty), jak i dla konsulatów (czas). Przewidywane warianty strategiczne dotyczące tego obszaru problemowego są zatem stosunkowo podobne. Różnice dotyczą jedynie grup beneficjentów objętych tym rozwiązaniem oraz okresów ważności, na które byłyby wydawane wizy wielokrotnego wjazdu. Różnice te zostały przedstawione poniżej.

Wariant minimalnych środków legislacyjnych: wprowadzenie obowiązkowych ułatwień proceduralnych i obowiązkowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu na co najmniej jeden rok, a następnie na trzy lata w przypadku osób często podróżujących definiowanych jako wnioskodawcy, którzy zgodnie z prawem skorzystali uprzednio z przynajmniej trzech wiz (w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku), które są zarejestrowane w wizowym systemie informacyjnym (VIS).

Wariant pośredni: wprowadzenie obowiązkowych ułatwień proceduralnych i obowiązkowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu na co najmniej trzy lata, a następnie na pięć lat w przypadku osób regularnie podróżujących (definiowanych jako wnioskodawcy, którzy zgodnie z prawem skorzystali uprzednio z przynajmniej dwóch wiz, które są zarejestrowane w VIS).

W wariancie maksymalnym rozszerzono obowiązkowe ułatwienia proceduralne i obowiązkowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu od razu na pięć lat na większość wnioskodawców („wnioskodawcy zarejestrowani w VIS”) poprzez nałożenie wymogu skorzystania zgodnie z prawem wyłącznie z jednej wizy (w okresie dwunastu miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku), która jest zarejestrowana w wizowym systemie informacyjnym.

W ocenie skutków wykazano, że dzięki wszystkim tym wariantom doszłoby do zharmonizowania obecnych ram prawnych, a także do realizacji autentycznie wspólnej polityki wizowej. Warianty te będą miały potencjalne skutki gospodarcze dla państw członkowskich, ponieważ podróżni posiadający wizy wielokrotnego wjazdu o długim (dłuższym) okresie ważności będą prawdopodobnie częściej podróżować do strefy Schengen, niż gdyby takich wiz nie mieli. W ocenie skutków oszacowano, że w przypadku minimalnego wariantu strategicznego dojdzie do około 500 000 dodatkowych podróży do strefy Schengen, w przypadku pośredniego wariantu strategicznego – do około 2 milionów, a w przypadku maksymalnego wariantu strategicznego – do około 3 milionów. Dodatkowe podróże do strefy Schengen przyczynią się oczywiście do wygenerowania dodatkowego dochodu: około 300 mln EUR (około 7 600 miejsc pracy w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) w przypadku wariantu minimalnego, więcej niż 1 mld EUR (około 30 000 miejsc pracy w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) w przypadku wariantu pośredniego oraz około 2 mld EUR (50 000 miejsc pracy w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) w przypadku wariantu maksymalnego. W ocenie skutków wykazano również, że bardzo wysoki potencjalny wpływ gospodarczy zakładany w wariancie maksymalnym wiąże się z wyższym ryzykiem dla bezpieczeństwa.

Żaden z tych wariantów nie oznacza znaczących dodatkowych kosztów. Jedną z przesłanek wariantów strategicznych jest bowiem wygenerowanie oszczędności zarówno dla państw członkowskich / konsulatów, jak i osób ubiegających się o wizy. Warianty te doprowadzą stopniowo do oszczędności kosztów po stronie wnioskodawców, przy czym oszczędności te będą wynikać głównie ze wzrastającej liczby wydawanych wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności. Z punktu widzenia wnioskodawców najbardziej efektywnym wariantem jest oczywiście wariant maksymalny, natomiast najmniej efektywnym – wariant minimalny. Przewiduje się, że zmniejszająca się liczba wniosków wizowych w ramach systemu obejmującego wizy wielokrotnego wjazdu ograniczy przychody państw członkowskich uzyskiwane z tytułu wydawania wiz. Jednak wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu ograniczy również koszty, ponieważ będzie wpływać mniej wniosków wizowych do rozpatrzenia: korzyści gospodarcze znacząco przewyższają szacunkowe koszty we wszystkich wariantach.

Chociaż jest oczywiste, iż wariant maksymalny będzie miał bardzo wysoki potencjalny wpływ gospodarczy, wiadomo także, że pociąga on za sobą potencjalnie wyższe ryzyko w zakresie bezpieczeństwa. Aby ograniczyć to ryzyko, zaproponowano stopniowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu o dłuższym okresie ważności „osobom regularnie podróżującym zarejestrowanym w VIS” (początkowo na trzy lata, a następnie na podstawie zgodnego z prawem korzystania z tej wizy – na pięć lat). Wpływ przewidywany w tym podejściu mieści się pomiędzy wariantem pośrednim a wariantem maksymalnym, opisanymi w ocenie skutków, przy czym prawdopodobnie jest bardziej zbliżony do wariantu maksymalnego, jeśli chodzi o wpływ gospodarczy.

2) Niedostateczna dostępność geograficzna w odniesieniu do rozpatrywania wniosków wizowych

W minimalnym wariancie strategicznym dla tego obszaru problemowego zaproponowano uchylenie art. 41 kodeksu wizowego (wspólne placówki, wspólne ośrodki przyjmowania wniosków wizowych (CAC)) i wprowadzenie ogólnej koncepcji „centrum wizowego Schengen”, które zapewniałoby bardziej realistyczne, bardziej elastyczne ucieleśnienie pewnych form współpracy konsularnej. W wariancie pośrednim, oprócz „centrum wizowego Schengen”, wprowadza się koncepcję „obowiązkowej reprezentacji”, zgodnie z którą, gdy państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku wizowego nie ma placówki ani nie jest reprezentowane (na podstawie takiego porozumienia) w danym państwie trzecim, dowolne państwo członkowskie mające placówkę w tym kraju byłoby zobowiązane do rozpatrywania wniosków wizowych w imieniu tego państwa. Wreszcie w przypadku wariantu maksymalnego, aby zapewnić właściwą dostępność placówek przyjmujących/rozpatrujących wnioski wizowe, w decyzjach wykonawczych Komisji można byłoby określić, jak powinna zostać ukształtowana sieć placówek przyjmujących wnioski wizowe w świetle porozumień o reprezentacji, współpracy z usługodawcami zewnętrznymi i łączenia zasobów w inny sposób.

W ocenie skutków stwierdza się, że maksymalny wariant strategiczny mógłby mieć największy pozytywny wpływ na poprawienie obecności placówek przyjmujących/rozpatrujących wnioski wizowe oraz mógłby przynieść istotne korzyści osobom ubiegającym się o wizę, jak również znaczącą poprawę wydajności dla konsulatów. Jednakże wykonalność tego wariantu wydaje się niewielka. Na podstawie oceny skutków wybrano wariant pośredni. W ocenie skutków wskazano, że „obowiązkowa reprezentacja” zapewni dostępność konsulatów w każdym państwie trzecim, w którym znajduje się co najmniej jeden konsulat, do celów rozpatrywania wniosków wizowych. Może to mieć pozytywny wpływ na około 100 000 wnioskodawców, którzy będą mogli złożyć wniosek w swoim państwie zamieszkania i nie będą musieli odbyć podróży do kraju, w którym właściwe państwo członkowskie ma placówkę lub jest reprezentowane.

Wpływ gospodarczy wszystkich wariantów strategicznych został uznany za stosunkowo niewielki. Ze względu na istotę tego problemu warianty strategiczne nie miały przede wszystkim na celu pobudzenia wzrostu gospodarczego, ale zapewnienie lepszych usług dla wnioskodawców i dobrych ram prawnych dla państw członkowskich, tak aby mogły one lepiej wykorzystywać swoje zasoby. Wpływ finansowy wynikający z „obowiązkowej reprezentacji” został uznany za niewielki, ponieważ jeżeli w danym państwie trzecim do państwa członkowskiego jest kierowana duża liczba wniosków wizowych, państwo to zapewniło już co do zasady opiekę konsularną poprzez placówki lub w drodze reprezentacji. Ponadto opłata wizowa obejmuje co do zasady przeciętny koszt rozpatrzenia wniosku.

Warianty strategiczne nieobejmujące instrumentów legislacyjnych zostały uznane za mające niewielki pozytywny wpływ na rozwiązanie problemów lub osiąganie celów, dlatego nie zostały uznane za bardzo efektywne.

W sprawozdaniu z oceny wskazano szereg innych kwestii (głównie dosyć technicznych), które zostały uwzględnione w niniejszym wniosku. Ocena skutków nie obejmuje tych zagadnień, ponieważ przewidywane zmiany nie zostały uznane za mające istotne lub wymierne budżetowe, społeczne lub gospodarcze skutki; większość zaproponowanych zmian ma bowiem na celu wyjaśnienie lub dostosowanie/uzupełnienie pewnych przepisów kodeksu wizowego bez zmiany ich istoty.

3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Streszczenie

Zaproponowane zmiany dotyczą poniższych kwestii.

Zmieniono przepisy dotyczące wprowadzania przez poszczególne państwa członkowskie wymogu tranzytowej wizy lotniskowej dla obywateli konkretnych państw trzecich w celu zapewnienia przejrzystości i proporcjonalności (art. 3).

Aby rozróżnić wyraźnie różne kategorie osób ubiegających się o wizę, przy jednoczesnym uwzględnieniu całkowitego wdrożenia wizowego systemu informacyjnego, dodano definicje „wnioskodawców zarejestrowanych w VIS” oraz „osób regularnie podróżujących zarejestrowanych w VIS” (art. 2). Rozróżnienie to zostało odzwierciedlone na wszystkich etapach procedury (art. 5, 10, 12, 13, 18 i 21). Poniżej przedstawiono zestawienie różnych ułatwień proceduralnych:

|| Osobiste złożenie wniosku || Pobranie odcisków palców || Dokumenty uzupełniające || Wiza, która ma zostać wydana

Wnioskodawca występujący o wizę po raz pierwszy – niezarejestrowany w VIS || TAK || TAK || Pełny wykaz odpowiadający wszystkim warunkom wjazdu || Jednokrotny wjazd odpowiadający celowi podróży Wiza wielokrotnego wjazdu może zostać jednak wydana, jeżeli konsulat uznaje wnioskodawcę za wiarygodnego.

Wnioskodawca zarejestrowany w VIS (ale nie osoba regularnie podróżująca) || NIE || NIE, o ile odciski palców nie zostały pobrane w okresie ostatnich 59 miesięcy || Pełny wykaz odpowiadający wszystkim warunkom wjazdu || Jednokrotny wjazd lub wiza wielokrotnego wjazdu

Osoba regularnie podróżująca zarejestrowana w VIS || NIE || NIE || Jedynie dowód potwierdzający cel podróży Domniemanie (ze względu na „historię wizową” dotyczące spełnienia warunków wjazdu w odniesieniu do ryzyka migracji i zagrożenia bezpieczeństwa oraz wystarczających środków utrzymania) || Pierwszy wniosek: wiza wielokrotnego wjazdu na okres trzech lat Następne wnioski: wiza wielokrotnego wjazdu na okres pięciu lat

Uproszczono przepisy dotyczące „właściwego państwa członkowskiego”, by ułatwić wnioskodawcom zorientowanie się, gdzie należy złożyć wniosek, oraz by zapewnić, że mogą co do zasady zawsze złożyć wniosek w swoim państwie zamieszkania (art. 5). Oznacza to, że w przypadku gdy właściwe państwo członkowskie nie ma ani swojej placówki, ani nie jest reprezentowane w danym miejscu, wnioskodawca jest uprawniony do złożenia wniosku w jednym z istniejących konsulatów zgodnie z kryteriami określonymi w tym artykule.

Przepisy zapewniają pewne ułatwienia proceduralne dla bliskich krewnych obywateli Unii, tak aby przyczynić się do poprawienia ich mobilności, w szczególności poprzez ułatwienie wizyt rodzinnych (art. 8, 13, 14 i 20).

Po pierwsze, przepisy zapewniają ułatwienia dla członków rodzin zamierzających odwiedzić obywateli Unii zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, oraz dla członków rodzin obywateli Unii mieszkających w państwie trzecim, zamierzających wspólnie odwiedzić państwo członkowskie, którego obywatelstwo posiadają wspomniani obywatele UE. Oba przypadki znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy 2004/38/WE. Umowy o ułatwieniach wizowych zawierane i realizowane przez UE z szeregiem państw trzecich wskazują na znaczenie ułatwiania takich wizyt: zmieniona umowa o ułatwieniach wizowych z Ukrainą i Mołdawią, jak również ostatnie umowy o ułatwieniach wizowych z Armenią i Azerbejdżanem zapewniają ułatwienia (np. zniesienie opłaty wizowej oraz wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności) dla obywateli danego państwa trzeciego odwiedzających bliskich krewnych mających obywatelstwo państwa członkowskiego, w którym przebywają. Ta praktyka przyjęta przez Unię powinna stać się zasadą w kodeksie wizowym.

Po drugie, zgodnie z przepisami te same ułatwienia są przyznawane jako minimum w sytuacjach objętych dyrektywą 2004/38/WE. Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy państwa członkowskie mogą, w przypadku gdy obywatele UE wykonują prawo swobodnego przemieszczania się i przebywania na ich terytorium, nałożyć na członka rodziny, który nie jest obywatelem UE, wymóg posiadania wizy wjazdowej. Trybunał Sprawiedliwości potwierdził[5], że tacy członkowie rodzin mają nie tylko prawo do wjechania na terytorium państwa członkowskiego, ale także do uzyskania wizy wjazdowej w tym celu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit drugi dyrektywy, państwa członkowskie muszą przyznać takim osobom wszelkie ułatwienia[6] w uzyskaniu niezbędnych wiz, które muszą być wydane nieodpłatnie, tak szybko jak to jest możliwe, oraz na podstawie procedury przyspieszonej.

Należy odnotować, że przywołany powyżej art. 5 ust. 2 zasadniczo zawiera ten sam przepis co art. 3 ust. 2 dyrektywy 68/360/EWG[7], która została uchylona dyrektywą 2004/38/WE. Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 68/360/EWG został przyjęty w czasach, kiedy Wspólnota nie miała kompetencji do stanowienia prawa w zakresie wiz. Od wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu w dniu 1 maja 1999 r. Wspólnocie przysługuje kompetencja do stanowienia prawa w zakresie wiz. Postanowienia dotyczące tej kompetencji zapisane obecnie w art. 77 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowiły podstawę przyjęcia kodeksu wizowego. Pożądane jest uszczegółowienie ułatwień, o których mowa w dyrektywie 2004/38/WE, a odpowiednim dokumentem do tego celu jest kodeks wizowy, w którym ustanawia się szczegółowe zasady dotyczące warunków i procedur wydawania wiz. Uwzględniając zakres swobody państw członkowskich do przyznawania dalszych ułatwień, ułatwienia zaproponowane niektórym bliskim krewnym obywateli Unii, którzy nie skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania w obrębie Unii, powinny mieć zastosowanie, jako minimum, do sytuacji objętych zakresem stosowania dyrektywy 2004/38/WE. Ułatwienia te są bowiem wspólnym wdrożeniem w kodeksie wizowym i w państwach członkowskich, dla których jest on wiążący, zobowiązania zawartego w art. 5 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38/WE.

Aby zapewnić równe traktowanie wnioskodawców, przepisy dotyczące zniesienia opłat wizowych stają się obowiązkowe, zamiast fakultatywne (art. 14). Rozszerzono pewne kategorie osób kwalifikujących się do tego, aby objąć je zniesieniem opłat wizowych, np. nieletni do 18 roku życia, przy czym pewne kategorie dodano (bliscy krewni obywateli Unii, którzy nie korzystają ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się).

Ogólne ułatwienia proceduralne

– Zniesiono zasadę obowiązku osobistego złożenia wniosku (por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.1. (akapit 7)). Ogólnie rzecz ujmując, od wnioskodawców będzie się wymagać osobistego stawiennictwa w konsulacie lub u usługodawcy zewnętrznego jedynie w celu pobrania odcisków palców, które będą przechowywane w wizowym systemie informacyjnym (art. 9).

– Przesunięto termin najwcześniejszego złożenia wniosku, by pozwolić podróżnym na planowanie z wyprzedzeniem i by uniknąć okresów szczytowych; podobnie ustalono termin najpóźniejszego złożenia wniosku, by dać państwom członkowskim czas na dokonanie odpowiedniej oceny wniosków i umożliwić odpowiednią organizację pracy (art. 8).

– Uproszczono ogólny formularz wniosku o wizę (załącznik I), przy czym dodano odniesienie dotyczące wypełniania formularza wniosku elektronicznie (art. 10).

– Wykaz dokumentów uzupełniających w załączniku II nie jest już „niewyczerpującym wykazem”, przy czym w odniesieniu do dokumentów uzupełniających, które należy złożyć (art. 13), dokonano rozróżnienia na nieznanych wnioskodawców i osoby regularnie podróżujące zarejestrowane w VIS. W art. 13 wzmocniono przepisy dotyczące pracy przygotowawczej przy sporządzaniu wykazów dostosowanych do warunków lokalnych w lokalnej współpracy schengeńskiej.

– Nieznana osoba ubiegająca się o wizę (to jest osoba, która nie ubiegała się wcześniej o wizę) powinna dowieść, że spełnia warunki dotyczące wydania wizy.

– W tym kontekście należy zwrócić uwagę na niedawno wydany „wyrok w sprawie Koushkaki”[8], zgodnie z którym art. 23 ust. 4, art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 6 (art. 20 ust. 4, art. 29 ust. 1 oraz art. 32 ust. 5 kodeksu wizowego w wersji przekształconej) „należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy państwa członkowskiego mogą odmówić po rozpatrzeniu wniosku o wydanie wizy jednolitej wydania takiej wizy ubiegającej się o nią osobie tylko w przypadku, gdy można powołać się względem tej osoby na jedną z podstaw odmowy wydania wizy wymienionych w tych przepisach. Tym organom przysługuje w toku rozpatrywania tego wniosku szeroki zakres swobodnego uznania w odniesieniu do warunków stosowania tych przepisów oraz do oceny mających znaczenie okoliczności faktycznych w celu określenia, czy względem osoby ubiegającej się o wizę można powołać się na jedną z tych podstaw odmowy”.

– Trybunał Sprawiedliwości orzekł również, że przepisy art. 32 ust. 1 (obecnie art. 29 ust. 1) kodeksu wizowego, w związku z art. 21 ust. 1 (obecnie art. 18 ust. 1) „należy interpretować w ten sposób, iż obowiązek wydania przez właściwe organy państwa członkowskiego wizy jednolitej jest zależny od warunku, że nie budzi poważnych wątpliwości zamiar opuszczenia przez osobę ubiegającą się o wizę terytorium państw członkowskich, zanim wygaśnie termin ważności wizy, o którą osoba ta występuje, w świetle ogólnej sytuacji państwa zamieszkania osoby ubiegającej się o wizę i uwarunkowań właściwych tej osobie, ustalonych w świetle informacji przez nią przedstawionych”.

– Należy domniemywać, że „osoby regularnie podróżujące zarejestrowane w VIS” spełniają warunki wjazdu dotyczące ryzyka nielegalnej imigracji oraz posiadania wystarczających środków utrzymania. Domniemanie to powinno być jednak w poszczególnych przypadkach możliwe do obalenia.

– We wniosku przewidziano, że organy państw członkowskich mogą obalić domniemanie spełnienia warunków wjazdu w poszczególnych przypadkach, przy czym wprowadza się również podstawy obalenia domniemania (art. 18 ust. 9).

– Ogólne skrócenie terminów podjęcia decyzji dotyczącej wniosku wizowego (art. 20) w świetle skrócenia czasu na odpowiedź przy uprzednim zasięganiu opinii (art. 19). Krótkie terminy zostały wprowadzone w przypadku rozpatrywania wniosków złożonych przez członków rodzin obywateli Unii wykonujących prawo do swobodnego przemieszczania się i bliskich krewnych obywateli Unii niewykonujących prawa do swobodnego przemieszczania się.

– Okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu może być dłuższy niż okres ważności dokumentu podróży (art. 11 lit. a)).

– Przepisy dotyczące podróżnego ubezpieczenia medycznego należy wykreślić, ponieważ rzeczywista wartość dodana tego środka nie została nigdy ustalona (por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.2 (14)).

– Zmieniono standardowy formularz powiadamiania o odmowie wydania wizy, o jej unieważnieniu lub cofnięciu oraz do uzasadnień tych decyzji w celu włączenia konkretnych powodów odmowy wydania tranzytowej wizy lotniskowej oraz w celu zagwarantowania, że dana osoba została właściwie poinformowana o postępowaniach odwoławczych.

– Wprowadzono przepisy stanowiące odstępstwo od ogólnych przepisów dotyczących wydawania wiz na granicy zewnętrznej w wyjątkowych przypadkach. Mając na względzie promowanie turystyki krótkoterminowej, zezwala się państwom członkowskim na wydawanie wiz na granicach zewnętrznych w ramach programu tymczasowego, po jego uprzednim zgłoszeniu i publikacji warunków organizacyjnych programu (art. 33).

– Dodano przepisy zapewniające elastyczność, pozwalające państwom członkowskim na zoptymalizowanie wykorzystania zasobów, zwiększenie dostępności konsulatów i rozwijanie współpracy między państwami członkowskimi (art. 38).

– Korzystanie przez państwa członkowskie z usługodawców zewnętrznych nie ma być już rozwiązaniem w ostateczności.

– Państwa członkowskie nie są zobowiązane do utrzymywania „bezpośredniego dostępu” umożliwiającego składanie wniosków w konsulatach, w miejscach, w których usługodawca zewnętrzny został upoważniony do przyjmowania wniosków wizowych (wykreślenie dawnego art. 17 ust. 5). Członkom rodzin obywateli Unii wykonujących prawo do swobodnego przemieszczania się i bliskim krewnym obywateli Unii niewykonujących prawa do swobodnego przemieszczania się, jak również wnioskodawcom, którzy mogą uzasadnić nagłą potrzebę, powinno się umożliwić niezwłoczne umówienie się na spotkanie.

– Państwa członkowskie powinny sporządzać roczne sprawozdania dla Komisji z realizacji współpracy z usługodawcami zewnętrznymi, w tym z monitorowania usługodawców.

– Uproszczenie przepisów dotyczących porozumień o reprezentacji (art. 39) (por. dokument roboczy służb Komisji, punkty 2.1.1.5 (akapit 20) i 2.1.4. (akapit 41).

– Jak wyjaśniono w sprawozdaniu z oceny (pkt 3.2), brak dostatecznie szczegółowych danych statystycznych utrudnia ocenę wdrożenia pewnych przepisów. Zmienia się zatem załącznik VII, aby zagwarantować, że gromadzone są wszystkie istotne dane w wystarczająco zdezagregowanej postaci, by umożliwić właściwą ocenę. Wszystkie dane, których to dotyczy, mogą być wyszukane (przez państwa członkowskie) w wizowym systemie informacyjnym, z wyjątkiem informacji dotyczącej liczby wiz wydanych bezpłatnie, jednak biorąc pod uwagę, że jest to powiązane z ogólnymi finansami państw członkowskich, takie dane powinny być łatwo dostępne.

– Wzmocnienie ram prawnych dotyczących informacji podawanych do wiadomości publicznej (art. 45):

-         Komisja stworzy wspólną stronę internetową poświęconą sprawom wizowym w strefie Schengen;

-        Komisja opracuje wzór informacji, których należy udzielić wnioskodawcom.

Zmiany techniczne:

– Skreślenie odniesienia do konkretnego celu podróży, to jest „tranzytu” (głównie art. 1 ust. 1), ze względu na to, że wizy krótkoterminowe nie są uwarunkowane celem podróży. Odniesienie to zostało zachowane jedynie tam, gdzie dotyczyło ono konkretnego celu podróży, na przykład w załączniku II kodeksu wizowego, przy wyliczaniu dokumentów uzupełniających, które należy złożyć zgodnie z celem podróży.

– Ustanowienie ujednoliconych przepisów dotyczących postępowania w sytuacji utraty dokumentu tożsamości i ważnej wizy (art. 7).

– Szczegółowe terminy dla różnych zgłoszeń ze strony państw członkowskich (15 dni): dotyczących porozumień o reprezentacji, uprzedniego zasięgania opinii i informowania po dokonaniu danej czynności.

– Zgodnie z art. 290 TFUE Komisji zostało przekazane uprawnienie do zmiany nieistotnych elementów rozporządzenia w odniesieniu do wykazu państw trzecich, których obywatele mają obowiązek posiadania tranzytowej wizy lotniskowej podczas przekraczania międzynarodowej strefy tranzytowej portów lotniczych usytuowanych na terytorium państw członkowskich (załącznik III), oraz wykazu dokumentów pobytowych uprawniających posiadacza takiego dokumentu do tranzytu przez porty lotnicze państw członkowskich bez obowiązku posiadania tranzytowej wizy lotniskowej (załącznik IV).

– Zgodnie z art. 291 TFUE Komisji powinno się powierzyć uprawnienie do przyjmowania aktów wykonawczych ustanawiających wykazy dokumentów uzupełniających, które należy stosować w danych placówkach w celu uwzględnienia warunków lokalnych; zawierających szczegółowe informacje dotyczące wypełniania naklejek wizowych i ich umieszczania; oraz ustanawiających przepisy dotyczące wydawania wiz marynarzom na granicach zewnętrznych. Należy zatem skreślić dotychczasowe załączniki VII, VIII i IX.

Podstawa prawna

Artykuł 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

W niniejszym wniosku przekształca się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), dla którego podstawą prawną były równorzędne postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, czyli art. 62 ust. 2 lit. a) oraz lit. b) pkt (ii).

Zasada pomocniczości

W art. 77 ust. 2 lit. a) TFUE nadaje się Unii uprawnienie do przyjmowania środków dotyczących „wspólnej polityki w zakresie wiz i innych dokumentów uprawniających do krótkiego pobytu”.

Niniejszy wniosek mieści się w granicach określonych tym postanowieniem. Celem wniosku jest dalsze rozwijanie i udoskonalanie środków zawartych w kodeksie wizowym dotyczących warunków i procedur wydawania wiz na planowane pobyty na terytorium państw członkowskich nieprzekraczające 90 dni w dowolnym 180-dniowym okresie. Cel ten nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez same państwa członkowskie, ponieważ zmiana istniejącego aktu prawnego Unii (kodeksu wizowego) może zostać dokonana wyłącznie przez Unię.

Zasada proporcjonalności

Zgodnie art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) zakres i forma działania Unii nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów traktatów. Forma wybrana dla tego działania musi zatem umożliwić osiągnięcie celów wniosku i jego wprowadzenie w życie w jak najskuteczniejszy sposób.

Kodeks wizowy w 2009 r. został przyjęty w formie rozporządzenia, aby zapewnić jego stosowanie w ten sam sposób we wszystkich państwach członkowskich, które stosują dorobek Schengen. Zaproponowana inicjatywa stanowi zmianę istniejącego rozporządzenia, a zatem musi przyjąć formę rozporządzenia. Niniejsza inicjatywa, jeżeli chodzi o treść, ogranicza się do udoskonalenia obowiązującego rozporządzenia, przy czym jest oparta na celach polityki, do których dodano jeden nowy cel: wzrost gospodarczy. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności.

Wybór instrumentu

W niniejszym wniosku przekształca się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy). Zatem jako instrument prawny można wybrać jedynie rozporządzenie.

4.         WPŁYW NA BUDŻET

Wnioskowana zmiana nie ma wpływu finansowego na budżet UE.

5.           DODATKOWE ELEMENTY

Konsekwencje wynikające z różnych protokołów stanowiących załączniki do traktatów oraz z układów o stowarzyszeniu zawartych z państwami trzecimi

Podstawą prawną niniejszego wniosku jest tytuł V części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w wyniku czego zastosowanie ma system „zmiennej geometrii”, przewidziany w protokołach w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii oraz w protokole Schengen. Wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen. Należy zatem rozważyć konsekwencje związane z różnymi protokołami w odniesieniu do Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa; Islandii i Norwegii; Szwajcarii i Liechtensteinu. Podobnie należy rozważyć konsekwencje różnych Aktów przystąpienia. Dokładną sytuację każdego z państw, których to dotyczy, opisują motywy 49–57 niniejszego wniosku. System „zmiennej geometrii” niniejszego wniosku jest identyczny z systemem, który ma zastosowanie do pierwotnego kodeksu wizowego, przy czym dodano odniesienie do Aktu przystąpienia Chorwacji z 2011 r.

Powiązania z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia ustanawiającego wizę objazdową[9]

Ewentualne zmiany niniejszego wniosku w trakcie procesu legislacyjnego będą miały wpływ na wniosek dotyczący rozporządzenia ustanawiającego wizę objazdową, zatem w toku procesu negocjacyjnego szczególną uwagę należy zwrócić na zapewnienie niezbędnej spójności między tymi dwoma wnioskami. Jeżeli w toku tych negocjacji będzie możliwe przyjęcie wniosków w tych samych ramach czasowych, Komisja zamierza połączyć te dwa wnioski w jeden wniosek o przekształcenie. W przypadku gdy prawodawcy osiągną porozumienie dotyczące obecnego wniosku, zanim pojawi się możliwość osiągnięcia szybkiego porozumienia w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia ustanawiającego wizę objazdową, nie powinno się przedkładać do przyjęcia przepisów niniejszego wniosku dotyczących przewidywanej wizy objazdowej (art. 3 ust. 7, art. 12 ust. 3, art. 18 ust. 6), ale włączyć je później w formie zmian do kodeksu wizowego po ostatecznym osiągnięciu porozumienia w sprawie wniosku dotyczącego wizy objazdowej.

Zwięzły przegląd proponowanych zmian

Artykuł 1 – Zmiany kodeksu wizowego

Artykuł 1 – Przedmiot i zakres stosowania

– Zmiana horyzontalna: w całym tekście skreśla się odniesienie do „tranzytu” jako celu podróży.

Artykuł 2 – Definicje

– Dodaje się ust. 6 zawierający odniesienie do definicji „wizy objazdowej” w odpowiednim rozporządzeniu.

– Dodaje się ust. 7 zawierający definicję „bliskich krewnych” (obywateli Unii).

– Dodaje się ust. 8 zawierający definicję „wnioskodawcy zarejestrowanego w VIS”, by zapewnić pełne wykorzystanie wizowego systemu informacyjnego.

– Dodaje się ust. 9 zawierający definicję „osoby regularnie podróżującej zarejestrowanej w VIS”, by zapewnić pełne wykorzystanie wizowego systemu informacyjnego oraz uwzględnienie „historii wizowej” wnioskodawcy.

– Dodaje się ust. 12, by wprowadzić definicję słowa „ważny” w znaczeniu „nie utracił ważności”, w przeciwieństwie do słów „fałszywy”, „podrobiony” lub „przerobiony”.

– Ustęp 16: dodaje się definicję „marynarza”, by zagwarantować, że wszyscy członkowie załogi na statku korzystają z różnych ułatwień proceduralnych.

Artykuł 3 - Obywatele państw trzecich objęci obowiązkiem posiadania tranzytowej wizy lotniskowej

– Ustęp 4: zmieniono przepisy dotyczące wprowadzania przez poszczególne państwa członkowskie wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej przez obywateli określonych państw trzecich w celu objęcia tych przepisów odpowiednimi instytucjonalnymi ramami prawnymi.

Artykuł 5 – Państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku i podjęcia decyzji w jego sprawie

– Zmienia się ust. 1 lit. b), aby pozostawić wyłącznie jedno obiektywne kryterium, to jest długość pobytu, do celów określenia państwa członkowskiego właściwego do rozpatrzenia wniosku, gdy planowana podróż obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe. Ponadto dodaje się przepisy obejmujące sytuacje, w których podróżny ma odbyć kilka podróży do różnych państw członkowskich w krótkich ramach czasowych, na przykład w ciągu dwóch miesięcy.

– Zmienia się ust. 2, aby wykluczyć sytuacje, w których „właściwe” państwo członkowskie nie ma placówki ani nie jest reprezentowane w państwie trzecim, w którym wnioskodawca legalnie przebywa. Przepisy obejmują wszystkie możliwe sytuacje i zawierają rozwiązania w duchu współpracy i zaufania, na których opiera się współpraca schengeńska.

Artykuł 7 – Właściwość w zakresie wydawania wiz obywatelom państw trzecich przebywającym legalnie na terytorium państwa członkowskiego

– Zmienia się ust. 1 w następstwie zmiany art. 5.

– Dodaje się ust. 2 i 3 w celu stworzenia jednolitych ram prawnych, aby uwzględnić sytuacje, gdy obywatel państwa trzeciego zgubił dokument podróży lub taki dokument skradziono mu podczas pobytu na terytorium państw członkowskich.

Artykuł 8 – Tryb składania wniosku

– W ust. 1 wprowadza się maksymalne i minimalne terminy składania wniosków.

– Dodaje się ust. 3, aby zapewnić ułatwienie dla krewnych obywateli Unii w pewnych sytuacjach, gdy chodzi o niezwłoczne wyznaczenie spotkania.

– Przepis ust. 4 zmienia się z fakultatywnego („może”) na obowiązkowy, co oznacza, że nagłe sprawy zawsze będą rozpatrywane niezwłocznie.

– Zmieniono ust. 5, aby doprecyzować przepisy dotyczące podmiotów, które mogą składać wnioski w imieniu wnioskodawcy, przy czym włączono odniesienie do stowarzyszeń lub instytucji zawodowych, kulturalnych, sportowych lub edukacyjnych jako podmiotów różnych od pośredniczących podmiotów komercyjnych.

– Ustęp 6 został przeniesiony z dawnego art. 40 ust. 4, przy czym został on zmieniony tak, by zawierać wyłącznie przepis dotyczący obowiązku osobistego stawiennictwa wnioskodawców w celu złożenia wniosku jedynie w jednej placówce.

Artykuł 9 – Ogólne zasady składania wniosku

– Ustęp 1 otrzymuje nowe brzmienie, by uwzględnić zniesienie ogólnej zasady dotyczącej obowiązku osobistego składania wniosku przez wszystkich wnioskodawców (por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.1 (akapit 7).

– Ustęp 2 zmienia się w następstwie zmiany ust. 1.

Artykuł 10 – Formularz wniosku

– Zmienia się ust. 1, aby dodać odniesienie dotyczące możliwości wypełniania formularza wniosku elektronicznie.

– Dodaje się ust. 2 w celu zapewnienia, by elektroniczna wersja formularza wniosku odpowiadała dokładnie formularzowi wniosku określonemu w załączniku I.

– Upraszcza się ust. 4 w celu zagwarantowania, że formularz wniosku będzie zawsze dostępny przynajmniej w języku urzędowym państwa członkowskiego, do którego wiza jest przedmiotem wniosku, oraz państwa przyjmującego.

Artykuł 11 – Dokument podróży

– Zmienia się lit. a) poprzez dodanie odesłania do nowego przepisu art. 21 ust. 2, zob. poniżej.

– Zmienia się lit. b) w celu zapewnienia, aby w dokumencie podróży wnioskodawcy udostępniono jedną wolną podwójną stronę, tak by naklejka wizowa i późniejsze stemple wjazdu i wyjazdu były umieszczone obok siebie. Ułatwi to kontrolę graniczną; por. dokument roboczy służb Komisji, punkt 2.1.1.2 (akapit 11).

Artykuł 12 – Identyfikatory biometryczne

– Zmienia się ust. 2 i 4 w następstwie zmiany art. 9 ust. 1.

– Zmienia się ust. 3, by uwzględnić wniosek dotyczący „wizy objazdowej”.

Artykuł 13 – Dokumenty uzupełniające

– Dodaje się ust. 2, by uwzględnić ułatwienia proceduralne, które będą przyznawane osobom regularnie podróżującym zarejestrowanym w VIS; oznacza to, że od tej kategorii wnioskodawców będzie się wymagać jedynie przedstawienia dowodu potwierdzającego cel podróży.

– Dodaje się ust. 3, w którym przyznaje się lub doprecyzowuje ułatwienia dla krewnych obywateli Unii znajdujących się określonych sytuacjach.

– Zmienia się ust. 4 w celu potwierdzenia, że ujednolicony wykaz dokumentów uzupełniających w załączniku II jest wykazem zamkniętym.

– Dodaje się ust. 6 w celu zapewnienia, aby wnioskodawcy mogli składać faksy i kopie oryginałów dokumentów uzupełniających. Wnioskodawcy powinni następnie złożyć oryginały dokumentów, z wyjątkiem określonych sytuacji, w których wymaga się złożenia oryginałów dokumentów jedynie w przypadku wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów.

– W ust. 7 lit. a) do słowa „zakwaterowanie” dodano odniesienie „u osoby prywatnej”.

– Dodaje się ust. 10, aby uwzględnić przepisy dotyczące środków wykonawczych.

Artykuł 14 – Opłata wizowa

– W ust. 3 lit. a) rozszerza się zniesienie opłaty wizowej na nieletnich w wieku do 18 lat (uprzednio sześć lat), tym samym znosi się obniżenie opłaty wizowej dla osób w wieku od 6 do 12 lat oraz fakultatywne zniesienie opłaty wizowej dla tej samej grupy wiekowej.

– Zmienia się ust. 3 lit. c), by zawrzeć w nim wyraźne odniesienie do kategorii osób, które mają być tym przepisem objęte.

– W ust. 3 lit. d) obowiązkowo znosi się opłatę względem posiadaczy paszportów dyplomatycznych i służbowych.

– W ust 3 lit. e) obowiązkowo znosi się opłatę względem osób w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne, tym samym znosi się fakultatywne zniesienie opłaty wizowej dla tej grupy oraz obowiązkowe zniesienie opłaty dla przedstawicieli w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne.

– Dodaje się lit. f) i g), w których znosi się opłaty wizowe dla krewnych obywateli Unii w określonych sytuacjach, lub się te przepisy doprecyzowuje.

              Zob. również dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.3 (akapit 15).

Artykuł 15 – Opłata za usługę

– W ust. 1 skreśla się słowo „dodatkowa” odnoszące się do opłaty za usługę.

– Zmienia się ust. 3 w następstwie zmiany art. 14.

Artykuł 18 – Weryfikacja spełnienia warunków wjazdu oraz ocena ryzyka

– Dodaje się ust. 2, aby uwzględnić dodanie art. 2 ust. 9 oraz art. 13 ust. 1 lit. e).

– Dodaje się ust. 3, by doprecyzować, że właściwe organy państwa członkowskiego są odpowiedzialne w poszczególnych sprawach za uzasadnienie obalenia domniemania spełnienia warunków wjazdu, przy czym określa się także, na jakich podstawach takie obalenie można oprzeć.

– Zmienia się ust. 6, by uwzględnić wniosek dotyczący wizy objazdowej, przy czym skreśla się wyrażenie „innego państwa członkowskiego”, ponieważ wprowadzało ono w błąd.

– Zmienia się ust. 10 w celu umożliwienia państwom członkowskim wykorzystania nowoczesnych środków łączności do przeprowadzania rozmów z wnioskodawcami, zamiast wzywania ich do osobistego stawiennictwa w konsulacie.

Artykuł 19 – Uprzednie zasięganie opinii

– Zmienia się ust. 2 w celu zapewnienia, by państwa członkowskie odpowiadały na wnioski o opinię w terminie pięciu, zamiast siedmiu, dni kalendarzowych.

– W ust. 3 przewiduje się, że państwa członkowskie składają wnioski o uprzednią opinię co najmniej 15 dni kalendarzowych przed wprowadzeniem środka, by zapewnić terminowe poinformowanie wnioskodawców oraz by inne państwa członkowskie mogły się przygotować pod względem technicznym.

– Skreśla się ust. 5, ponieważ stał się on nieaktualny.

Artykuł 20 – Decyzja w sprawie wniosku

– Ustęp 1 przewiduje, że czas na podjęcie decyzji zostaje skrócony do maksymalnie 10 dni kalendarzowych. Jest to zarówno następstwo zmiany art. 19 ust. 2, jak i ustaleń zawartych w ocenie stosowania kodeksu wizowego, por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.6 (pkt 22).

– Zmienia się ust. 2 w celu skrócenia maksymalnego terminu podjęcia decyzji do 20 dni, przy czym skreśla się ostatnie zdanie w następstwie zniesienia przepisu umożliwiającego, by państwo członkowskie, które jest reprezentowane, wymagało w przypadku reprezentacji, żeby zasięgnąć jego opinii.

– Dodaje się ust. 3, w którym przyznaje się i doprecyzowuje ułatwienia dla bliskich krewnych obywateli Unii w określonych sytuacjach.

– Skreśla się dawny ust. 3, ponieważ rozpatrywanie wniosku o wizę krótkoterminową nie powinno trwać 60 dni kalendarzowych.

– Skreśla się ust. 4 pkt d) w następstwie zniesienia przepisu umożliwiającego zasięganie opinii państwa członkowskiego, które jest reprezentowane; skreślenie to znosi wymóg, by pewne sprawy były przekazywane do rozpatrzenia przez to reprezentowane państwo członkowskie, zamiast przez reprezentujące państwo członkowskie.

Artykuł 21 – Wydanie wizy jednolitej

– Ustęp 2 zastępuje dawny art. 24 ust. 1) akapit czwarty i piąty.

– Zmienia się ust. 2 akapit pierwszy, by usunąć odniesienie do wizy „na dwa wjazdy”, które wydaje się zbędne, przy czym dodaje się odniesienie do możliwości wydania wizy wielokrotnego wjazdu o terminie ważności dłuższym niż dokument podróży.

– Dodaje się ust. 3 i 4, by uwzględnić zmianę art. 2 ust. 10 i by wprowadzić obiektywnie zdefiniowane kryteria przyznawania konkretnych ułatwień.

– Zmienia się ust. 5, by objąć inne przypadki osób ubiegających się o wizę, które kwalifikują się do otrzymania wizy wielokrotnego wjazdu.

Artykuł 24 – Wypełnianie naklejki wizowej

– Dodaje się art. 2, by uwzględnić art. 51 ust. 2.

– Zmienia się ust. 3, by wzmocnić przepisy dotyczące krajowych uwag nanoszonych na naklejkę wizową, por. dokument służb Komisji, pkt 2.1.1.6 (akapit (27)).

– Zmienia się ust. 5 w celu zapewnienia, aby jedynie wizy jednokrotnego wjazdu mogły być wypełniane odręcznie.

Artykuł 25 – Unieważnienie wypełnionej naklejki wizowej

– Zmienia się ust. 2, aby uwzględnić konieczność przyjęcia odpowiedniej podstawy prawnej dla najlepszej praktyki zalecanej w podręczniku do kodeksu wizowego.

Artykuł 26 – Umieszczanie naklejki wizowej

– Dodaje się ust. 2, by uwzględnić przepisy art. 51 ust. 2.

Artykuł 28 – Informowanie organów centralnych innych państw członkowskich

– Zmienia się ust. 2, by zapewnić terminowe przekazywanie informacji innym państwom członkowskim, por. uwagi dotyczące art. 19.

Artykuł 29 – Odmowa wydania wizy

– Skreśla się ust. 1 lit. a) pkt (vii) w następstwie zniesienia wymogów dotyczących podróżnego ubezpieczenia medycznego.

– Zastępuje się ust. 3, aby dodać odniesienie do wymogu, by państwa członkowskie zapewniały szczegółowe informacje dotyczące postępowania odwoławczego.

– Skreśla się ust. 4 w następstwie skreślenia przepisu wprowadzającego wymóg, by pewne sprawy były przekazywane do rozpatrzenia przez reprezentowane państwo członkowskie, zamiast przez reprezentujące państwo członkowskie.

Artykuł 31 – Unieważnienie i cofnięcie wizy

– Zmienia się ust. 4, by uwzględnić zmianę art. 13.

Artykuł 32 – Występowanie o wizę na granicy zewnętrznej w wyjątkowych przypadkach

– Zmienia się tytuł w następstwie dodania art. 33.

– Skreśla się ust. 2 w następstwie zniesienia wymogów dotyczących podróżnego ubezpieczenia medycznego.

Artykuł 33 – Występowanie o wizę na granicy zewnętrznej w ramach programu tymczasowego

– Przepisy te dodaje się, by pozwolić państwom członkowskim na promowanie turystyki krótkoterminowej, przy czym powinno się im zezwolić na wydawanie wiz na granicach zewnętrznych nie tylko w poszczególnych przypadkach w zależności od jednostkowej sytuacji obywatela państwa trzeciego, ale również w ramach programu tymczasowego. W omawianym artykule określa się zasady zgłaszania i publikacji warunków organizacyjnych programu tymczasowego, przy czym artykuł ten przewiduje, że ważność wydanej wizy powinna być ograniczona do terytorium państwa członkowskiego wydającego wizę.

– W ust. 6 doprecyzowuje się wymogi dotyczące sporządzania sprawozdań przez dane państwo członkowskie.

Artykuł 34 – Wizy wydawane na granicach zewnętrznych marynarzom

– Dodaje się ust. 3, by uwzględnić przepisy art. 51 ust. 2

Artykuł 38 – Organizacja konsulatów i współpraca konsularna

– W ust. 1 drugie zdanie staje się nieaktualne.

– Zmienia się brzmienie ust. 2 lit. b) w następstwie uchylenia dawnego art. 41 i nieuznawania już korzystania z usług usługodawcy zewnętrznego za ostateczność.

– Zastępuje się ust. 4 poprzez dodanie art. 8 ust. 6.

Artykuł 39 – Porozumienia o reprezentacji

– Ustęp 1 odpowiada dawnemu art. 8 ust. 1.

– Ustęp 2 dotyczy przyjmowania akt i danych oraz przesyłania ich między państwami członkowskimi, w sytuacjach gdy państwo członkowskie reprezentuje inne państwo jedynie do celów przyjmowania wniosków i identyfikatorów biometrycznych.

– Zmienia się ust. 3, aby uwzględnić skreślenie przepisu pozwalającego na to, by reprezentowane państwo mogło żądać włączenia go do spraw objętych reprezentacją.

– Ustępy 4 i 5 odpowiadają dawnemu art. 8 ust. 5 i 6.

– Ustęp 6 określa minimalny termin, w którym reprezentowane państwo członkowskie ma zawiadomić Komisję o zawarciu lub rozwiązaniu porozumień o reprezentacji.

– Ustęp 7 przewiduje, że reprezentowane państwo członkowskie zawiadamia jednocześnie inne państwa członkowskie i delegaturę Unii w danym obszarze właściwości o zawarciu lub rozwiązaniu porozumień o reprezentacji.

– Ustęp 8 odpowiada dawnemu art. 8 ust. 9.

Artykuł 40 – Korzystanie z pomocy konsulów honorowych

– W ust. 1 skreśla się słowo „także”.

Artykuł 41 – Współpraca z usługodawcami zewnętrznymi

– Skreśla się dawny ust. 3, ponieważ taka harmonizacja nie jest możliwa w praktyce ze względu na to, że państwa członkowskie co do zasady sporządzają z usługodawcami zewnętrznymi umowy ramowe.

– Zmienia się ust. 5 lit. e) w następstwie zmiany art. 9.

– Zmienia się ust. 12 w celu nałożenia wymogu na państwa członkowskie, by sporządzały coroczne sprawozdania ze współpracy z usługodawcami zewnętrznymi i z ich monitorowania, o czym mowa w załączniku IX.

Artykuł 42 – Szyfrowanie i bezpieczne przekazywanie danych

– Zmienia się ust. 1, 2 i 4, by uwzględnić uchylenie dawnego art. 8.

Artykuł 43 – Współpraca państw członkowskich z pośredniczącymi podmiotami komercyjnymi

– Zmienia się ust. 1 w następstwie skreślenia dawnego art. 2 ust. 11, czyli definicji pośredniczącego podmiotu komercyjnego.

– Zmienia się ust. 5 akapit drugi w celu zagwarantowania, że do wiadomości publicznej są podawane informacje dotyczące akredytowanych pośredniczących podmiotów komercyjnych.

Artykuł 45 – Podawanie informacji do wiadomości publicznej

– Zmienia się ust. 1 lit. c), by uwzględnić uchylenie dawnego art. 41.

– Skreśla się dawny ust. 1 lit e), by uwzględnić uchylenie dawnego art. 20.

– Dodaje się ust. 3 przewidujący określenie przez Komisję ujednoliconego wzoru informacji podawanych na podstawie art. 45 ust. 1.

– Dodaje się ust. 4 przewidujący utworzenie przez Komisję strony internetowej dotyczącej Schengen zawierającej wszystkie istotne informacje na temat składania wniosków o wizę.

Artykuł 46 – Lokalna współpraca schengeńska

– Zmienia się ust. 1 zdanie pierwsze oraz ust. 1 lit. a), by zapewnić sporządzenie jednolitych wykazów dokumentów uzupełniających w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej.

– Zmienia się ust. 1 lit. b) oraz ust. 1 ostatni akapit w następstwie zmiany art. 14.

– Zmienia się ust. 2 w następstwie dodania art. 45 ust. 3.

– Zmienia się ust. 3 lit. a), by zapewnić zestawianie kwartalnych danych statystycznych dotyczących wydanych wiz na szczeblu lokalnym, przy czym dodano odniesienie do wizy objazdowej.

– Zmienia się ust. 3 lit. b) w następstwie przeformułowania pierwszego zdania.

– Zmienia się ust. 7, aby zapewnić sporządzenie jednego rocznego sprawozdania przez Komisję – przekazywanego do Parlamentu Europejskiego i Rady – na podstawie rocznych sprawozdań przygotowanych w różnych obszarach lokalnej współpracy schengeńskiej.

Artykuły 48–49 Wykonywanie przekazanych uprawnień

– Artykuły te dodaje się w celu uwzględnienia przepisów art. 290 TFUE dotyczących aktów delegowanych.

Artykuł 50 – Wytyczne dotyczące praktycznego zastosowania kodeksu wizowego

– Do artykułu wprowadza się zmiany w celu uwzględnienia przepisów art. 51 ust. 2.

Artykuł 51 – Procedura komitetowa

– Do artykułu wprowadza się zmiany w celu uwzględnienia przepisów dotyczących wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

Artykuł 52 – Zgłaszanie

– Zmienia się ust. 1 lit. g) w następstwie zmiany art. 38.

– Zmienia się ust. 2 w następstwie dodania art. 45 ust. 4.

Artykuł 54 – Monitorowanie i ocena

– Są to standardowe przepisy dotyczące monitorowania i oceny instrumentów prawnych.

Artykuł 55 – Wejście w życie

– Jest to standardowa klauzula dotycząca wejścia w życie i bezpośredniego stosowania. Rozpoczęcie stosowania rozporządzenia odracza się na sześć miesięcy od dnia jego wejścia w życie z wyjątkiem art. 51 ust. 2, który ma zastosowanie trzy miesiące po jego wejściu w życie, by umożliwić przyjęcie aktów wykonawczych przewidzianych w art. 24, 26, 32 i 50.      

Załączniki

– Zastępuje się załącznik I.

– Załącznik V:

- skreśla się dawny pkt 7 dotyczący podróżnego ubezpieczenia medycznego;

- dodaje się nowy pkt 10 w celu uwzględnienia spraw, w których odmówiono wydania tranzytowej wizy lotniskowej.

ê 810/2009 (dostosowany)

2014/0094 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające Wspólnotowy Ö w sprawie Unijnego Õ kodeksu wizowyego (kodeks wizowy)

(wersja przekształcona)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską Ö o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Õ, w szczególności jego art. 62 Ö 77 Õ ust. 2 lit. a) i art. 62 ust. 2 lit. b) ppkt (ii),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[10],

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

ò nowy

(1)       Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady[11] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione. Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie to należy przekształcić.

ê 810/2009 motyw 1 (dostosowany)

Zgodnie z art. 61 Traktatu ustanowieniu obszaru, na którym odbywa się swobodny przepływ osób, winny towarzyszyć środki dotyczące kontroli granic zewnętrznych, azylu i imigracji.

ê 810/2009 motyw 2 (dostosowany)

Na mocy art. 62 ust. 2 Traktatu środki dotyczące przekraczania zewnętrznych granic państw członkowskich określają reguły dotyczące wiz na pobyt nie dłuższy niż trzy miesiące, w tym procedury i warunki wydawania wiz przez państwa członkowskie.

ò nowy

(2)       Unijna polityka wizowa, która umożliwia pobyty do 90 dni w dowolnym okresie 180 dni jest zasadniczym elementem tworzenia wspólnego obszaru bez granic wewnętrznych. Wspólne przepisy dotyczące warunków i procedur wydawania wiz powinny się rządzić zasadą solidarności i wzajemnego zaufania państw członkowskich.

ê 810/2009 motyw 3 (dostosowany)

(3)       Jeżeli chodzi o politykę wizową, ustanowienie wspólnego zbioru aktów prawnych, szczególnie poprzez konsolidację i rozwój dorobku prawnego (stosownych przepisów Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.[12] i wspólnych instrukcji konsularnych[13] jest jednym z zasadniczych elementów Ö Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ma na celu między innymi Õ „dalszyego rozwóoju wspólnej polityki wizowej jako części złożonego systemu, zmierzającego do ułatwienia Ö aby ułatwiać Õ legalneych podróżey oraz przeciwdziałaćnia nielegalnej imigracji przez dalszą harmonizację ustawodawstwa krajowego i praktyk rozpatrywania wniosków w lokalnych urzędach konsularnych”, jak określono w programie haskim: wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej[14].

ê 810/2009 motyw 8 (dostosowany)

(4)       W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego konsulatów państw członkowskich i ułatwienia podróżowania osobom często lub regularnie się przemieszczającym należy Ö również zapewnić, aby Õ – o ile spełnione zostaną pewne warunki – wydawaneć Ö były Õ wizy wielokrotnego wjazdu. Osoby ubiegające się o wizę, które konsulat postrzega jako uczciwe i wiarygodne, powinny w miarę możliwości móc korzystać z procedury uproszczonej.

ò nowy

(5)       W rozporządzeniu (WE) nr 810/2009 wyjaśniono i uproszczono ramy prawne oraz znacznie unowocześniono i ustandaryzowano procedury wizowe. Niemniej jednak pewne przepisy, które miały na celu ułatwienie procedur w indywidualnych przypadkach na podstawie subiektywnych kryteriów, nie są stosowane w wystarczającym stopniu.

(6)       Inteligentna polityka wizowa powinna się wiązać z utrzymaniem bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych, a jednocześnie zapewniać skuteczne funkcjonowanie strefy Schengen oraz ułatwiać możliwości legalnego podróżowania. Wspólna polityka wizowa powinna się przyczyniać do wzrostu gospodarczego oraz być spójna z innymi politykami Unii w takich obszarach jak stosunki zewnętrzne, handel, edukacja, kultura i turystyka.

(7)       W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć pewne ułatwienia proceduralne, aby ułatwić mobilność oraz składanie wizyt rodzinnych obywatelom państw trzecich odwiedzającym bliskich krewnych będących obywatelami Unii i zamieszkałych na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, a także bliskim krewnym obywateli Unii przebywających w państwie trzecim, którzy chcą wspólnie odwiedzić państwo członkowskie, którego obywatelstwo posiada wspomniany obywatel Unii.

(8)       Przynajmniej takie same ułatwienia powinny być przyznawane członkom rodzin w sytuacjach objętych zakresem dyrektywy 2004/38/WE[15] zgodnie z art. 5 ust. 2 tej dyrektywy.

(9)       Należy dokonać rozróżnienia pomiędzy osobami, które składają wniosek po raz pierwszy, a osobami, którym poprzednio przyznano już wizy i które są zarejestrowane w wizowym systemie informacyjnym, aby uprościć procedurę dla osób podróżujących zarejestrowanych w systemie, a zarazem uwzględnić ryzyko nielegalnej imigracji i zagrożenia bezpieczeństwa, które stwarzają niektórzy podróżni. To rozróżnienie powinno być uwzględnione na wszystkich etapach procedury.

(10)     Należy założyć, że wnioskodawcy, którzy są zarejestrowani w VIS i w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku otrzymali oraz zgodnie z prawem wykorzystali dwie wizy, spełniają warunki wjazdu z punktu widzenia ryzyka nielegalnej imigracji oraz konieczności posiadania wystarczających środków na pokrycie kosztów utrzymania. To domniemanie powinno być jednak możliwe do obalenia, w przypadku gdy właściwe organy stwierdzą, że w indywidualnych przypadkach nie spełniono jednego lub kilku tych warunków.

(11)     Ocenę, czy wydana wiza została wykorzystana zgodnie z prawem, należy przeprowadzić na podstawie takich czynników, jak przestrzeganie okresu dozwolonego pobytu, ważność terytorialna wizy oraz zasady dostępu do rynku pracy i wykonywanie działalności gospodarczej.

ê 810/2009 motyw 5 (dostosowany)

ð nowy

(12)     Konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących tranzytu przez międzynarodową strefę portów lotniczych w celu zwalczania nielegalnej imigracji. Ö W tym celu Õ ð należy określić ï Obywatele państw trzecich wymienionych we wspólnym wykazie ð wspólny wykaz państw trzecich, których obywatele ïpowinni zatem podlegać obowiązkowi posiadania tranzytowych wiz lotniskowych. Jednak w nagłych przypadkach masowego ð w przypadku gdy dane państwo członkowskie odnotowuje nagły i znaczący ï napływu nielegalnych imigrantów, państwa członkowskie powinnoy Ö ono Õ móc nałożyć taki wymóg Ö wprowadzić tymczasowo wymóg posiadania tranzytowej wizy lotniskowej Õ także na Ö wobec Õ obywateli Ö danego Õ państwa trzeciegoch niewymienionych we wspólnym wykazie. Indywidualne decyzje państw członkowskich należy co roku weryfikować. ðNależy określić warunki i procedury takiego działania w celu zapewnienia, aby stosowanie tego środka było ograniczone w czasie oraz – zgodnie z zasadą proporcjonalności – nie wykraczało poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonego celu. Wymóg posiadania tranzytowej wizy lotniskowej powinien się ograniczać do konkretnej sytuacji, która spowodowała wprowadzenie środka. ï

ò nowy

(13)     Z wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej powinni być zwolnieni posiadacze wiz i dokumentów pobytowych wydanych przez niektóre państwa.

(14)     Należy wyraźnie określić, które państwo członkowskie jest właściwe do rozpatrzenia wniosku o wizę, zwłaszcza w przypadkach gdy planowana wizyta obejmuje kilka państw członkowskich.

(15)     Osoby ubiegające się o wizę powinny móc złożyć wniosek w państwie zamieszkania, nawet jeśli państwo członkowskie właściwe na mocy ogólnych przepisów nie ma tam swojej placówki ani nie jest reprezentowane.

(16)     Należy zapewnić zharmonizowane traktowanie posiadaczy wiz, których dokumenty podróży zostają zagubione lub skradzione podczas pobytu na terytorium państw członkowskich.

ê 810/2009 motyw 9 (dostosowany)

(17)     Z uwagi na rejestrację identyfikatorów biometrycznych w systemie informacji wizowej (VIS), ustanowionym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS)[16], jednym z podstawowych warunków ubiegania się o wizę powinno być osobiste stawiennictwo osoby ubiegającej się o wizę – przynajmniej gdy składa ona pierwszy wniosek.

ê 810/2009 motyw 10

(18)     W celu ułatwienia procedury ubiegania się o wizę przy składaniu kolejnych wniosków powinna istnieć możliwość kopiowania odcisków plalców z pierwszego wpisu do VIS przez okres 59 miesięcy. Po tym terminie należy ponownie pobrać odciski palców.

ê 810/2009 motyw 11 (dostosowany)

(19)     Wszelkie dokumenty, dane lub identyfikatory biometryczne otrzymane przez państwo członkowskie podczas przetwarzania wniosku wizowego są Ö powinny być Õ uznawane za dokumenty konsularne zgodnie z Konwencją wiedeńską z dnia 24 kwietnia 1963 r. o stosunkach konsularnych i muszą Ö powinny Õ być Ö stosownie Õ traktowane w odpowiedni sposób.

ê 810/2009 motyw 12 (dostosowany)

(20)     Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[17] ma zastosowanie do państw członkowskich w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

ò nowy

(21)     Należy określić terminy poszczególnych etapów procedury, w szczególności po to, by umożliwić osobom podróżującym planowanie z wyprzedzeniem i unikanie okresów szczytowych w konsulatach.

(22)     Konsulaty państw członkowskich powinny pobierać takie same opłaty wizowe za rozpatrywanie wniosków wizowych. Kategorie osób zwolnione z opłat wizowych powinny być jednolite i jasno określone. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zniesienia opłaty wizowej w indywidualnych przypadkach.

(23)     Od osób ubiegających się o wizę krótkoterminową nie powinno się wymagać przedstawienia wraz z wnioskiem wizowym podróżnego ubezpieczenia medycznego, ponieważ jest to nieproporcjonalne obciążenie dla wnioskodawców i nie ma dowodów na to, że posiadacze wiz krótkoterminowych stwarzają większe ryzyko pod względem publicznych wydatków na opiekę zdrowotną w państwach członkowskich niż obywatele państw trzecich, którzy są zwolnieni z posiadania wiz.

(24)     Stowarzyszenia zawodowe, kulturalne i sportowe, a także akredytowane pośredniczące podmioty komercyjne powinny mieć możliwość składania wniosków wizowych w imieniu osób ubiegających się o wizę.

(25)     Należy wyjaśnić przepisy dotyczące między innymi: dodatkowych dni ważności wizy, wypełniania naklejki wizowej oraz unieważniania wypełnionych naklejek wizowych.

(26)     Wizy wielokrotnego wjazdu o długim terminie ważności powinny być wydawane zgodnie z obiektywnie określonymi kryteriami. Termin ważności wizy wielokrotnego wjazdu może być dłuższy niż termin ważności dokumentu podróży, w którym umieszczona jest wiza.

(27)     Formularz wniosku powinien uwzględniać proces wdrażania VIS. W miarę możliwości państwa członkowskie powinny zezwalać na wypełnianie i składanie wniosków wizowych drogą elektroniczną oraz przyjmować faksy lub kopie dokumentów uzupełniających. Oryginały dokumentów powinny być wymagane tylko w określonych przypadkach.

(28)     Standardowy formularz powiadomień o uzasadnieniu odmowy wydania wizy, jej unieważnienia lub cofnięcia powinien obejmować szczególne uzasadnienie odmowy wydania tranzytowej wizy lotniskowej oraz zapewnić, aby osoba, której to dotyczy, została należycie poinformowana o procedurach odwoławczych.

(29)     Przepisy dotyczące wymiany informacji między właściwymi organami państw członkowskich w celu wydawania wiz marynarzom na granicach zewnętrznych oraz służące do tego formularze do wypełnienia powinny być możliwie proste i jasne.

(30)     Wydawanie wiz na granicach zewnętrznych co do zasady powinno być nadal stosowane tylko w wyjątkowych przypadkach. Niemniej jednak, aby umożliwić państwom członkowskim promowanie turystyki krótkoterminowej, państwa te powinny być uprawnione do wydawania wiz na granicy zewnętrznej na podstawie programu tymczasowego, pod warunkiem zgłoszenia i publikacji warunków organizacyjnych takiego programu. Takie programy powinny mieć tymczasowy charakter, a ważność wydanej w ten sposób wizy powinna być ograniczona do terytorium państwa członkowskiego, które ją wydało.

ê 810/2009 motyw 6 (dostosowany)

ð nowy

(31)     Przyjmowanie wniosków od osób ubiegających się o wizę powinno odbywać się z poszanowaniem godności ludzkiej. Wnioski wizowe powinny być rozpatrywane w sposób profesjonalny i taktowny, przy nakładzie sił współmiernym do ð niewykraczający poza to, co jest konieczne do osiągnięcia ï zamierzonych celów.

ê 810/2009 motyw 7 (dostosowany)

ð nowy

(32)     Państwa członkowskie powinny zapewnić, by świadczone usługi publiczne miały wysoką jakość i odpowiadały dobrym wzorcom administracyjnym. W celu możliwie największego usprawnienia procedury ubiegania się o wizę powinny one przeznaczyć na ten cel odpowiednią liczbę wyszkolonych pracowników i wystarczające środki finansowe. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby zasada jednorazowej wizyty miała zastosowanie do wszystkich osoóby ubiegająceych się o wizę Ö musiały stawić się tylko w jednej placówce w celu złożenia wniosku wizowego Õ . ð Nie powinno to wpływać na możliwość przeprowadzenia osobistej rozmowy z wnioskodawcą. ï

ê 810/2009 motyw 13 (dostosowany)

ð nowy

(33)     W celu ułatwienia przedmiotowej procedury należy przewidziećÖ Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 przewiduje Õ kilka form współpracy, np. reprezentację w ograniczonym zakresie, wspólne placówki, wspólne ośrodki składania wniosków wizowych, korzystanie z pomocy konsulów honorowych oraz współpracę z usługodawcami zewnętrznymi, i uwzględnić przy tym przede wszystkim wymogi w zakresie ochrony danych określone w dyrektywie 95/46/WE Ö między państwami członkowskimi, mających na celu z jednej strony umożliwienie państwom członkowskim łączenie zasobów, a z drugiej strony zwiększenie zasięgu opieki konsularnej z korzyścią dla wnioskodawców Õ. Państwa członkowskie powinny określić, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, strukturę organizacyjną, jaką będą stosować w poszczególnych krajach trzecich. ðNależy ustanowić elastyczne przepisy umożliwiające państwom członkowskim optymalizację dzielenia się zasobami oraz zwiększania opieki konsularnej. Współpraca państw członkowskich („centra wizowe Schengen”) mogłaby przybierać dowolną formę dostosowaną do warunków lokalnych, tak aby zwiększać geograficzny zasięg opieki konsularnej, ograniczać koszty ponoszone przez państwa członkowskie, poprawiać wizerunek Unii Europejskiej oraz usprawniać usługi oferowane osobom ubiegającym się o wizę. ï

ê 810/2009 motyw 4 (dostosowany)

ð nowy

(34)     Państwa członkowskie powinny być obecne lub reprezentowane w zakresie wiz we wszystkich państwach trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu. ð Państwa członkowskie powinny dążyć do zwiększenia zasięgu opieki konsularnej. ï Państwa członkowskie nieposiadające konsulatu w danym państwie trzecim lub w określonej części danego państwa trzeciego powinny Ö zatem Õ starać się zawrzeć porozumienia o wzajemnej reprezentacji, tak by dostęp osób ubiegających się o wizę do konsulatu nie wymagał nieproporcjonalnych nakładów.

ò nowy

(35)     Należy udoskonalić porozumienia o reprezentacji oraz unikać przeszkód w ich zawieraniu między państwami członkowskimi, zaś reprezentujące państwo członkowskie powinno być odpowiedzialne za przeprowadzanie całej procedury rozpatrywania wniosków wizowych bez udziału reprezentowanego państwa członkowskiego.

ê 810/2009 motyw 14

ð nowy

(36)     Konieczne jest stworzenie przepisów na wypadek sytuacji, w których państwo członkowskie postanowi współpracować z usługodawcą zewnętrznym w zakresie przyjmowania wniosków wizowych. Decyzja taka może zapaść, jeżeli w świetle szczególnych uwarunkowań lub sytuacji lokalnej okaże się, że współpraca z innymi państwami członkowskimi, polegająca na reprezentacji, reprezentacji w ograniczonym zakresie, na prowadzeniu wspólnej placówki lub wspólnego ośrodka przyjmowania wniosków, nie jest odpowiednia dla danego państwa członkowskiego. Rozwiązania takie należy tworzyć z poszanowaniem ogólnych zasad wydawania wiz oraz wymogów ochrony danych określonych w dyrektywie 95/46/WE. Ponadto w tworzeniu i wprowadzaniu w życie takich rozwiązań należy uwzględnić konieczność zapobiegania zjawisku polegającemu na wykorzystywaniu mniej rygorystycznych procedur wizowych.

ê 810/2009 motyw 15

Jeżeli państwo członkowskie postanowiło współpracować z usługodawcą zewnętrznym, powinno ono nadal zapewniać wszystkim osobom ubiegającym się o wizę możliwość składania wniosków bezpośrednio w swoich misjach dyplomatycznych lub urzędach konsularnych.

ê 810/2009 motyw 16 (dostosowany)

ð nowy

(37)     Państwo członkowskie powinno współpracować z usługodawcą zewnętrznym na podstawie instrumentu prawnego, który powinien zawierać postanowienia dotyczące jego dokładnych obowiązków Ö tego usługodawcy Õ, bezpośredniego i pełnego dostępu Ö państwa członkowskiego Õ do jego lokali Ö zewnętrznego usługodawcy Õ, udzielania informacji osobom ubiegającym się o wizę, poufności oraz okoliczności, warunków i trybu zawieszania lub rozwiązania współpracy. ð Państwa członkowskie powinny co roku składać Komisji sprawozdania dotyczące współpracy z usługodawcami zewnętrznymi, w tym monitorowania tych usługodawców. ï

ê 810/2009 motyw 17

Poprzez umożliwienie państwom członkowskim współpracy z usługodawcami zewnętrznymi w zakresie przyjmowania wniosków wizowych, a równocześnie ustanowienie zasady jednorazowej wizyty przy składaniu wniosku wizowego niniejsze rozporządzenie ustanawia odstępstwo od ogólnej zasady wymagającej osobistego stawiennictwa w misji dyplomatycznej lub urzędzie konsularnym. Odstępstwo to nie wpływa jednak na możliwość wezwania osoby ubiegającej się o wizę na osobistą rozmowę.

ê 810/2009 motyw 19

ð nowy

(38)     Dane statystyczne stanowią cenną pomoc w kontroli ruchów migracyjnych i mogą stanowić skuteczne narzędzie zarządzania. W związku z tym należy systematycznie gromadzić takie dane we wspólnym formacie. ð Szczegółowe dane dotyczące wiz powinny być gromadzone w celu zestawiania porównywalnych statystyk umożliwiających opartą na dowodach ocenę wdrażania niniejszego rozporządzenia. ï

ê 810/2009 motyw 23 (dostosowany)

ð nowy

(39)     Ö Należy dostarczyć ogółowi społeczeństwa wszelkich istotnych informacji dotyczących ubiegania się o wizę, a także poprawić widoczność i jednolity wizerunek wspólnej polityki wizowej. W tym celu Õ Dla wyeksponowania wspólnej polityki wizowej i promowania jej jednolitego wizerunku powinna zostać utworzona wspólna strona internetowa poświęcona sprawom wizowym w strefie Schengen ð oraz opracowany wspólny wzór informacji państw członkowskich dla ogółu społeczeństwa ï. Na stronie tej podawane będą do ogólnej wiadomości wszystkie istotne informacje związane z ubieganiem się wizę.

ê 810/2009 motyw 18 (dostosowany)

(40)     Lokalna schengeńska współpraca schengeńska konsularna ma zasadnicze znaczenie dla jednolitego stosowania wspólnej polityki wizowej i właściwej oceny ryzyka migracji lub zagrożenia bezpieczeństwa. Z uwagi na różnicę warunków lokalnych poszczególne misje dyplomatyczne i urzędy konsularne państw członkowskich powinny oceniać praktyczne zastosowanie Ö konkretnych Õ przepisów, aby zapewnić ich jednolite stosowanie i w ten sposób zapobiegać zjawisku polegającemu na wykorzystywaniu mniej rygorystycznych procedur wizowych i różnego traktowania osób ubiegających się o wizę.

ò nowy

(41)     Jeśli w danym miejscu nie ma ustalonego jednolitego wykazu dokumentów uzupełniających, państwo członkowskie może samo określić, jakie dokładnie dokumenty uzupełniające mają być złożone przez osoby ubiegające się o wizę, aby udowodnić spełnienie warunków wjazdu wymaganych w niniejszym rozporządzeniu. W przypadku gdy taki jednolity wykaz dokumentów uzupełniających istnieje, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznania pewnych zwolnień dotyczących dokumentów ujętych w wykazie, aby ułatwić procedurę osobom ubiegającym się o wizę, jeśli na terytorium danego państwa organizowane są ważne imprezy międzynarodowe. Powinny to być imprezy na dużą skalę i o wyjątkowym znaczeniu z uwagi na ich wpływ na turystykę lub kulturę, takie jak wystawy międzynarodowe lub światowe oraz mistrzostwa sportowe.

ê 810/2009 motyw 27

(42)     Jeżeli państwo członkowskie organizuje igrzyska olimpijskie i paraolimpijskie, powinien obowiązywać szczególny system ułatwiający wydawanie wiz członkom rodziny olimpijskiej.

ê 810/2009 motyw 20

Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji[18].

ê 810/2009 motyw 21

Komisja powinna być w szczególności uprawniona do zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia. Ponieważ środki te mają zakres ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez uzupełnienie go o nowe elementy inne niż istotne, środki te muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

ê 810/2009 motyw 22

W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia w praktyce, powinno się sporządzić wytyczne dotyczące postępowania i procedur obowiązujące państwa członkowskie w procesie rozpatrywania wniosków wizowych.

ò nowy

(43)     Aby dostosować do zmieniających się warunków wspólny wykaz państw trzecich, których obywatele są zobowiązani do posiadania tranzytowej wizy lotniskowej podczas tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych znajdujących się w państwach członkowskich, oraz wykaz dokumentów pobytowych uprawniających posiadaczy do tranzytu przez porty lotnicze państw członkowskich bez tranzytowej wizy lotniskowej, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów.

(44)     Aby zapewnić jednolite warunki wdrażania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do ustanowienia instrukcji operacyjnych dotyczących praktyk i procedur, które mają być stosowane przez państwa członkowskie podczas rozpatrywania wniosków wizowych, a także w odniesieniu do wykazów dokumentów uzupełniających mających obowiązywać w każdym obszarze właściwości, obowiązkowych wpisów na naklejkach wizowych, przepisów w sprawie umieszczania naklejek wizowych oraz przepisów dotyczących wydawania wiz marynarzom na granicach zewnętrznych, należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[19]. W przypadku przyjmowania tych aktów wykonawczych należy stosować procedurę sprawdzającą.

ê 810/2009 motyw 26 (dostosowany)

(45)     Umowy dwustronne zawarte pomiędzy Wspólnotą Ö Unią Õ a państwami trzecimi, służące ułatwieniu rozpatrywania wniosków wizowych mogą dopuszczać odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia.

ê 810/2009 motyw 30

(46)     Warunki wjazdu na terytorium państw członkowskich i wydawania wiz nie mają wpływu na obowiązujące przepisy dotyczące uznawania ważności dokumentów podróży.

ê 810/2009 motyw 28 (dostosowany)

ð nowy

(47)     Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie ustalenie procedur ið wspólnych ï warunków Ö i procedur Õ wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub na planowany pobyt na tym terytorium państw członkowskich nieprzekraczający trzech miesięcyÖ 90 dni Õ w dowolnym okresie sześciomiesięcznymÖ 180 dni Õ, nie może zostać w odpowiednim stopniu zrealizowany przez państwa członkowskie, ale może być ð wyłącznie ï lepiej zrealizowany na szczeblu wspólnotowym Ö Unii Õ, WspólnotaÖ Unia Õ może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, zawartą w art. 5 Traktatu Ö o Unii Europejskiej (TUE) Õ. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

ê 810/2009 motyw 29 (dostosowany)

ð nowy

(48)     Niniejsze rozporządzenie uwzględnia podstawowe prawa i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przyjętej przez Radę Europy oraz w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. ð Niniejsze rozporządzenie ma na celu w szczególności zapewnienie pełnego poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, o którym mowa w art. 7, ochrony danych osobowych, o której mowa w art. 8, oraz praw dziecka, o których mowa w art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ï.

ê 810/2009 motyw 31 (dostosowany)

ð nowy

(49)     Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu Ö nr 22 Õ dotyczącego stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej Ö TUE Õ i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Ö o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Õ, Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie jest oparte na dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 4 tego protokołu w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę ð decyzji w sprawie ï niniejszego rozporządzenia Dania podejmuje decyzję, czy dokona jego transpozycji do swojego prawa krajowego.

ê 810/2009 motyw 32 (dostosowany)

(50)     W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozszerzenie dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego między Radą Unii Europejskiej a Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[20], wchodzących w zakres określony w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE[21]w sprawie niektórych warunków stosowania tego układu.

ê 810/2009 motyw 33 (dostosowany)

Powinno zostać zawarte porozumienie pozwalające na udział przedstawicieli Islandii i Norwegii w pracach komitetów wspierających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych na mocy niniejszego rozporządzenia. Porozumienie takie było przedmiotem rozważań w formie wymiany listów między Radą Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią dotyczącej komitetów wspierających Komisję Europejską w sprawowaniu jej kompetencji wykonawczych[22], załączonych do wyżej wspomnianego układu. Komisja przedstawiła Radzie projekt zalecenia dotyczącego negocjacji w sprawie takiego porozumienia.

ê 810/2009 motyw 34 (dostosowany)

(51)     W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[23], wchodzących w zakres określony w art. 1 lit. B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE[24] w sprawie zawarcia tej umowy.

ê 810/2009 motyw 35 (dostosowany)

ð nowy

(52)     W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu protokołu podpisanego między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską a Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, należąceych do dziedziny, o której mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE 2011/350/UE[25] w sprawie ð zawarcia ï tego protokołu.

ê 154/2012 motyw 11

(53)     W odniesieniu do Cypru, niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany, w rozumieniu art. 3 ust. 12 Aktu przystąpienia z 2003 r.

ê 154/2012 motyw 12

(54)     W odniesieniu do Bułgarii i Rumunii niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany, w rozumieniu art. 4 ust. 12 Aktu przystąpienia z 2005 r.

ò nowy

(55)     W odniesieniu do Chorwacji niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany, w rozumieniu art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r.

ê 810/2009 motyw 36 (dostosowany)

(56)     Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[26]. Dlatego też Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jego przyjęciu, nie jest nim związane ani go nie stosuje.

ê 810/2009 motyw 37 (dostosowany)

(57)     Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[27]. Dlatego też Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje,

ê 810/2009 motyw 38 (dostosowany)

Z wyjątkiem art. 3 niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r. i w rozumieniu art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r.,

ê 810/2009 (dostosowany)

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Cel Ö Przedmiot Õ i zakres stosowania

ê 610/2013 art. 6 pkt 1 (dostosowany)

1. Niniejsze rozporządzenie określa tryb i warunki Ö warunki i procedury Õ wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub planowane pobyty na terytorium państw członkowskich nieprzekraczające 90 dni w ciągu każdego dowolnego okresu 180 dni-dniowego okresu.

ê 810/2009 (dostosowany)

2. Przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do wszystkich obywateli państw trzecich, którzy, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu,[28] muszą posiadać wizę podczas przekraczania zewnętrznych granic państw członkowskich, bez uszczerbku dla:

              a) prawa do swobodnego przemieszczania się, z którego korzystają obywatele państw trzecich będący członkami rodzin obywateli Unii;

              b) równorzędnych praw obywateli państw trzecich i członków ich rodzin, którzy w ramach porozumień pomiędzy Wspólnotą Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a tymi państwami trzecimi, z drugiej, korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się tożsamego z prawem przysługującym obywatelom Unii i członkom ich rodzin.

3. Niniejsze rozporządzenie wymienia także państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać tranzytową wizę lotniskową w drodze wyjątku od zasady swobodnego tranzytu określonej w załączniku 9 do konwencji z Chicago o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, oraz określa tryb i warunki Öwarunki i procedury Õ wydawania wiz uprawniających do tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych państw członkowskich.

Artykuł 2

Definicje

Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

              1) „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę niebędącą obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 Ö 20 Õ ust. 1 Traktatu Ö TFUE Õ ;

              2) „wiza” oznacza zezwolenie wydawane przez państwo członkowskie na:

ê 610/2013 art. 6 pkt ust. 2 (dostosowany)

         a) tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego dowolnego okresu 180 dni-dniowego okresu; Ö lub Õ

ê 810/2009

         b) tranzyt przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych państw członkowskich;

              3) „wiza jednolita” oznacza wizę ważną na całym terytorium państw członkowskich;

              4) „wiza o ograniczonej ważności terytorialnej” oznacza wizę ważną na terytorium jednego lub kilku, lecz nie wszystkich, państw członkowskich;

              5) „tranzytowa wiza lotniskowa” oznacza wizę uprawniającą do tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową jednego lub kilku portów lotniczych państw członkowskich;

ò nowy

              6. „wiza objazdowa” oznacza wizę zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2 [rozporządzenia nr…/…];

7. „bliscy krewni” oznaczają małżonków, dzieci, rodziców, osoby sprawujące władzę rodzicielską, dziadków i wnuki;

8. „wnioskodawca zarejestrowany w VIS” oznacza wnioskodawcę, którego dane są zarejestrowane w wizowym systemie informacyjnym;

9. „osoba regularnie podróżująca zarejestrowana w VIS” oznacza osobę ubiegającą się o wizę, która jest zarejestrowana w wizowym systemie informacyjnym i otrzymała dwie wizy w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wizowego;

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

              610.) „naklejka wizowa” oznacza jednolity formularz wizowy zgodnie z definicją w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającym jednolity formularz wizowy[29];

              711. „uznawany dokument podróży” oznacza dokument podróży uznawany przez co najmniej jedno państwo członkowskie za właściwy do ð przekraczania granic zewnętrznych oraz ï umieszczenia wiz ð zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1105/2011/UE[30] ï;

ò nowy

              12. „ważny dokument podróży” oznacza dokument podróży, który nie jest fałszywy, podrobiony ani przerobiony oraz którego termin ważności określony przez organ wydający nie wygasł;

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

              813.) „oddzielny arkusz, na którym umieszcza się wizę” oznacza jednolity wzór formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwa członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży nieuznawane przez państwo członkowskie sporządzające formularz zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Rady (WE) nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez państwo członkowskie sporządzające formularz[31];

              914.) „konsulat” oznacza misje dyplomatyczne państwa członkowskiego lub jego urzędy konsularne pod kierownictwem zawodowego urzędnika konsularnego, zdefiniowanego w Konwencji wiedeńskiej z dnia 24 kwietnia 1963 r. o stosunkach konsularnych, upoważnione do wydawania wiz;

              1015.) „wniosek” oznacza wniosek o wizę;

              11) „pośredniczące podmioty komercyjne” oznacza prywatną agencję administracyjną, firmę transportową lub biuro podróży (organizatora wycieczek lub jego przedstawiciela).

ò nowy

              16. „marynarz” oznacza każdą osobę zatrudnioną, zaangażowaną do pracy lub pracującą w jakimkolwiek charakterze na statku, do którego odnosi się Konwencja o pracy na morzu z 2006 r.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

TYTUŁ II

TRANZYTOWA WIZA LOTNISKOWA

Artykuł 3

Obywatele państw trzecich objęci obowiązkiem posiadania tranzytowej wizy lotniskowej

1. Obywatele państw trzecich wymienionych w załączniku IV III muszą posiadać tranzytową wizę lotniskową podczas tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych znajdujących się na terytorium państw członkowskich.

ò nowy

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 48, dotyczących zmian wykazu państw trzecich określonego w załączniku III.

Jeżeli w przypadkach pojawiających się zagrożeń jest to pilnie wymagane, procedura przewidziana w art. 49 ma zastosowanie do aktów delegowanych przyjętych na podstawie niniejszego ustępu.

ê810/2009 (dostosowany)

ð nowy

3. Poszczególne państwa członkowskie mogą Ww przypadku nagłego Ö i znaczącego Õ masowego napływu nielegalnych imigrantów Ö państwo członkowskie może Õ wymagać od obywateli państw trzecich innych niż te, o których mowa w ust. 1, posiadania tranzytowej wizy lotniskowejych podczas tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych znajdujących się na ich Ö jego Õ terytorium. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o takich decyzjach przed ich wejściem w życie oraz o cofnięciu takiego wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej. ð Okres stosowania takiego środka nie przekracza 12 miesięcy. Zakres i okres obowiązywania wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej nie wykraczają poza to, co jest ściśle konieczne do działania w odpowiedzi na nagły i znaczący napływ nielegalnych imigrantów. ï

ò nowy

4. W przypadku gdy państwo członkowskie planuje wprowadzenie wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej zgodnie z ust. 3, jak najszybciej powiadamia o tym fakcie Komisję oraz przedkłada następujące informacje:

a)           przyczynę planowanego wprowadzenia wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej, podając dowody na potwierdzenie nagłego i znaczącego napływu nielegalnych imigrantów;

b)           zakres i okres obowiązywania planowanego wprowadzenia wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej.

5. Po otrzymaniu powiadomienia od danego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 4 Komisja może wydać opinię.

6. Państwo członkowskie może przedłużyć stosowanie wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej tylko raz, w przypadku gdy zniesienie tego wymogu doprowadziłoby do znaczącego napływu nielegalnych imigrantów. Do takiego przedłużenia stosuje się ust. 3.

7. Komisja co roku przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informację na temat wykonywania niniejszego artykułu.

ê 810/2009

3. Powiadomienia weryfikuje corocznie komitet, o którym mowa w art. 52 ust. 1, w celu przeniesienia danego państwa trzeciego do wykazu przedstawionego w załączniku IV.

4. Jeżeli dane państwo trzecie nie zostało przeniesione do wykazu zawartego w załączniku IV, zainteresowane państwo członkowskie może utrzymać wymóg posiadania tranzytowej wizy lotniskowej, o ile spełnione są warunki, o których mowa w ust. 2, lub cofnąć ten wymóg.

ê 810/2009

ð nowy

58. Osoby należące do następujących kategorii są zwolnione z wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej, o której mowa w ust. 1 i 32:

              a) posiadacze ważnej wizy jednolitej, ð wizy objazdowej, ï krajowej wizy pobytowej długoterminowej lub dokumentu pobytowego, wydanych przez państwo członkowskie;

ê154/2012 art. 1 (dostosowany)

ð nowy

              b) obywatele państw trzecich posiadający ważny dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie, które nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, lub przez państwo członkowskie, które nie stosuje jeszcze w pełni przepisów dorobku Schengen, lub obywatele państw trzecich posiadający jeden z ważnych dokumentów pobytowych wymienionych w załączniku V IV wydany przez Andorę, Kanadę, Japonię, San Marino lub Stany Zjednoczone Ameryki, gwarantujący nieograniczone prawo readmisji ich posiadacza ð , lub posiadający dokument pobytowy Karaibskiej części Królestwa Niderlandów (Aruba, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius i Saba) ï;

              c) obywatele państw trzecich posiadający wizę ważną w państwie członkowskim, które nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, lub w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni przepisów dorobku Schengen, ð lub w państwie będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ï lub w Kanadzie, Japonii lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, ð bądź posiadacze wizy ważnej w Karaibskiej części Królestwa Niderlandów (Aruba, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius and Saba), ï podczas podróży do państwa wydającego wizę lub do dowolnego innego państwa trzeciego, bądź podczas powrotu z państwa wydającego wizę po wykorzystaniu wizy;

ê 810/2009 (dostosowany)

ðnowy

              d) członkowie rodziny obywatelia Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a)ð 3 dyrektywy 2004/38/WE ï;

              e) posiadacze paszportów dyplomatycznychð , służbowych, urzędowych lub specjalnych ï;

              f) członkowie załóg lotniczych, którzy są obywatelami państwa będącego Umawiającą się Stroną konwencji z Chicago o międzynarodowym lotnictwie cywilnym.

ò nowy

9.           Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 48, dotyczących zmian wykazu ważnych dokumentów pobytowych uprawniających ich posiadaczy do tranzytu przez porty lotnicze państw członkowskich bez wizy lotniskowej, określonego w załączniku IV.

ê810/2009 (dostosowany)

ð nowy

TYTUŁ III

TRYB I WARUNKI Ö I PROCEDURY Õ WYDAWANIA WIZ

ROZDZIAŁ I

Organy uczestniczące w postępowaniach dotyczących wniosków

Artykuł 4

Organy właściwe do udziału w postępowaniach dotyczących wniosków

1. Wnioski są rozpatrywane i decyzje w ich sprawie są podejmowane przez konsulaty.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1 wnioski mogą być rozpatrywane i decyzje w ich sprawie mogą być podejmowane na granicach zewnętrznych państw członkowskich przez organy dokonujące odprawy osób, zgodnie z art. 3532 ð , 33 ï i 3634.

3. W pozaeuropejskich terytoriach zamorskich państw członkowskich wnioski mogą być rozpatrywane i decyzje w ich sprawie mogą być podejmowane przez wyznaczone organy danego państwa członkowskiego.

4. Państwo członkowskie może wymagać, aby w rozpatrywanie wniosków i w podejmowanie decyzji w ich sprawie zaangażowane były organy inne niż wskazane Ö te, o których mowa Õ w ust. 1 i 2.

5. Państwo członkowskie może wymagać, by inne państwo członkowskie zasięgało jego opinii lub przekazywało mu informacje zgodnie z art. 2219 i 3128.

Artykuł 5

Państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku i podjęcia decyzji w jego sprawie

1. Państwem członkowskim właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy jednolitej i do podjęcia decyzji w jej sprawie jest:

              a) państwo członkowskie, którego terytorium stanowi jedyne miejsce docelowe wizyty lub wizyt;

              b) jeżeli wizyta obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe ð lub w okresie dwóch miesięcy ma się odbyć kilka odrębnych wizyt, ï – państwo, którego terytorium stanowi główne miejsce docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości pobytu lub celu pobytu; lubð , liczonego w dniach ï; lub

              c) jeżeli nie można określić głównego docelowego miejsca wizyty – państwo członkowskie, którego granicę zewnętrzną osoba ubiegająca się o wizę zamierza przekroczyć w celu wjazdu na terytorium państw członkowskich.

42. Państwa członkowskie współpracują ze sobą w celu uniknięcia sytuacji, w której wniosek nie może zostać rozpatrzony ani decyzja wydana w jego sprawie w sytuacji, ponieważ Ö Jeżeli Õ właściwe państwo członkowskie, określone zgodnie z ust. 1–3ð lit a) lub b), ï, nie ma swojej placówki ani nie jest reprezentowane w państwie trzecim, w którym wnioskodawca składa wniosek zgodnie z art. 6, ð wnioskodawca jest uprawniony do złożenia wniosku: ï

ò nowy

a) w konsulacie jednego z państw członkowskich będących celem planowanej wizyty,

b) w konsulacie państwa członkowskiego pierwszego wjazdu, jeśli lit. a) nie ma zastosowania,

c) we wszystkich pozostałych przypadkach w konsulacie dowolnego państwa członkowskiego, które posiada swoją placówkę w danym państwie trzecim.

ê 810/2009 (dostosowany)

3. Państwem członkowskim właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie tranzytowej wizy lotniskowej i do podjęcia decyzji w jej sprawie jest:

              a) w przypadku jednokrotnego tranzytu lotniczego – państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się dany port lotniczy tranzytu; lub

              b) w przypadku dwu- lub wielokrotnego tranzytu lotniczego – państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się pierwszy port lotniczy tranzytu.

Artykuł 6

Terytorialna właściwość konsulatów

1. Wniosek jest rozpatrywany i decyzja w jego sprawie jest podejmowana przez konsulat właściwego państwa członkowskiego, w którego obszarze właściwości legalnie mieszka osoba ubiegająca się o wizę.

2. Konsulat właściwego państwa członkowskiego rozpatruje wniosek złożony przez obywatela państwa trzeciego, który legalnie przebywa, ale nie mieszka w obszarze właściwości tego konsulatu, oraz podejmuje decyzję w jego sprawie, jeżeli osoba ubiegająca się o wizę uzasadniła złożenie wniosku w tym konsulacie.

Artykuł 7

Właściwość w zakresie wydawania wiz obywatelom państw trzecich przebywającym legalnie na terytorium państwa członkowskiego

1. Obywatele państw trzecich, którzy przebywają legalnie na terytorium państwa członkowskiego i którzy, żeby wjechać na terytorium co najmniej jednego innego państwa członkowskiego, muszą posiadać wizę, ubiegają się o wizę w konsulacie państwa członkowskiego właściwego zgodnie z art. 5 ust. 1 lub 2.

ò nowy

2. Obywatele państw trzecich, którzy zgubili swój dokument podróży lub którym taki dokument skradziono podczas pobytu na terytorium państwa członkowskiego, mogą opuścić to terytorium na podstawie ważnego dokumentu podróży uprawniającego ich do przekroczenia granicy, wydanego przez konsulat państwa, którego są obywatelami, bez wizy bądź innego upoważnienia.

3. W przypadku gdy obywatel państwa trzeciego, o którym mowa w ust. 2, zamierza kontynuować podróż w strefie Schengen, organy państwa członkowskiego, w którym zgłasza on zagubienie lub kradzież swojego dokumentu podróży, wydają wizę o okresie ważności i okresie dozwolonego pobytu, które są takie same jak w pierwotnej wizie, na podstawie danych zarejestrowanych w VIS.

ê 810/2009

ð nowy

ROZDZIAŁ II

Wniosek

Artykuł 98

Tryb składania wniosku

1. Wniosek należy ð można ï złożyć nie wcześnie niż trzy ð sześć ï miesiące miesięcy przed ð i nie później niż 15 dni kalendarzowych przed ï rozpoczęciem planowanej wizyty. Posiadacze wizy wielokrotnego wjazdu mogą złożyć wniosek przed datą, z którą wygasa wiza ważna przez okres przynajmniej sześciu miesięcy.

ê 810/2009 (dostosowany)

2. Osoba ubiegająca się o wizę Ö Konsulaty mogą wymagać od osób ubiegających się o wizę Õ może być zobowiązana do umówienia się na spotkanie w celu złożenia wniosku. Spotkanie odbywa się z reguły przed upływem okresu dwóch tygodni od daty, w której zażądano spotkania.

ò nowy

3. Konsulat zezwala na złożenie wniosku bez wcześniejszego umówienia się na spotkanie lub wyznacza niezwłocznie takie spotkanie osobom będącym bliskimi krewnymi obywateli Unii, które:

a) zamierzają odwiedzić swoich bliskich krewnych będących obywatelami Unii i mieszkających w państwie członkowskim obywatelstwa;

b) zamierzają pojechać wraz ze swoimi bliskimi krewnymi będącymi obywatelami Unii i mieszkającymi w państwie trzecim do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada krewny będący obywatelem Unii.

4. Konsulat zezwala na złożenie wniosku bez wcześniejszego umówienia się na spotkanie lub wyznacza niezwłocznie takie spotkanie członkom rodziny obywateli Unii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2004/38/WE.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

5. W uzasadnionych przypadkach nagłych konsulaty mogą zezwolić ð zezwala ï osobom ubiegającym się o wizę na złożenie wniosku bez umówionego spotkania albo wyznaczają takie spotkanie niezwłocznie.

6. ð Bez uszczerbku dla art. 12, ï wniosek może zostać złożony: w konsulacie

a) przez osobę ubiegającą się o wizę, lub

b) Ö przez Õ akredytowany pośredniczący podmioty komercyjny, o czym jest Ö którym mowa w art. 43 Õ mowa w art. 45, ust. 1, bez uszczerbku dla art. 13, lub zgodnie z art. 42 lub 43.

Ö c) przez instytucję lub stowarzyszenie zawodowe, kulturalne, sportowe lub edukacyjne. Õ

Ö 7. Od wnioskodawcy nie wymaga się osobistego stawiennictwa w więcej niż jednej placówce w celu złożenia wniosku Õ

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 109

Ogólne zasady składania wniosku

1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 13, 42, 43 i 45, oOsoba ubiegająca się o wizę składa wniosek osobiście ð stawia się osobiście w celu pobrania odcisków palców zgodnie z art. 12 ust. 2 i 3 ï.

ò nowy

2. Od wnioskodawców zarejestrowanych w VIS nie wymaga się, aby osobiście złożyli wniosek, jeżeli ich odciski palców zostały wprowadzone do VIS mniej niż 59 miesięcy wcześniej.

ê 810/2009 (dostosowany)

2. Konsulat może odstąpić od wymogu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wiadomo mu, że osoba ubiegająca się o wizę jest uczciwa i wiarygodna.

3. Składając wniosek, osoba ubiegająca się o wizę:

              a) składa wniosek na formularzu, o którym mowa w art. 1110;

              b) przedstawia dokument podróży, o którym mowa w art. 1211;

              c) składa fotografię zgodnie z normami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1683/95, a jeżeli system VIS osiągnie sprawność operacyjną w myśl art. 48 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ – zgodnie z normami określonymi w art. 1312 niniejszego rozporządzenia;

              d) w przypadkach gdy ma to zastosowanie, umożliwia pobranie odcisków palców zgodnie z art. 1312;

              e) uiszcza opłatę wizową, o której mowa w art. 1614;

              f) dostarcza dokumenty uzupełniające, o których mowa w art. 1413 i załączniku II;.

              g) w przypadkach gdy ma to zastosowanie, przedstawia dowód posiadania odpowiedniego, ważnego podróżnego ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 15.

Artykuł 1110

Formularz wniosku

1. Każda osoba ubiegająca się o wizę składa Ö odręcznie lub elektronicznie Õ wypełniony i podpisany wniosek na formularzu przedstawionym w załączniku I. Osoby wpisane do dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę składają oddzielne formularze wniosku. Nieletni składają wniosek na formularzu podpisanym przez osobę sprawującą władzę rodzicielską lub opiekuna prawnego.

ò nowy

2. Zawartość elektronicznej wersji formularza wniosku, jeśli ma zastosowanie, określono w załączniku I.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

23. Konsulaty udostępniają wnioskodawcom formularz wniosku bezpłatnie i dbają, by był on powszechnie i łatwo dostępny.

34. Formularz jest dostępny ð przynajmniej ï w następujących językach:

              a) w języku(-ach) urzędowym(-ych) państwa członkowskiego, do którego wiza jest przedmiotem wniosku; Ö oraz Õ

              b) w języku(-ach) urzędowym(-ych) kraju przyjmującego;.

              c) w języku(-ach) urzędowym(-ych) państwa, w którym znajduje się konsulat, i w języku(-ach) urzędowym(-ych) państwa członkowskiego, którego wiza jest przedmiotem wniosku; lub

              d) w przypadku reprezentacji – w języku(-ach) urzędowym(-ych) reprezentującego państwa członkowskiego.

Oprócz formularza w językach wymienionych w lit. a) można też udostępnić formularz w Ö dowolnym Õ innym języku urzędowym Ö lub językach urzędowych Õ instytucji Unii Europejskiej.

45. Jeżeli formularz nie jest dostępny w języku(-ach) urzędowym(-ych) państwa, w którym znajduje się konsulat, osobie ubiegającej się o wizę udostępnia się tłumaczenie tego formularza na ten język urzędowy lub te języki urzędowe.

56. Tłumaczenie formularza wniosku na język(i) urzędowy(-e) państwa, w którym znajduje się konsulat, jest dokonywane w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej przewidzianej Ö zgodnie z Õ w art. 4846.

67. Konsulat informuje osobę ubiegającą się o wizę, w jakim(-ch) języku(-ach) można wypełniać formularz wniosku.

Artykuł 1211

Dokument podróży

Osoba ubiegająca się o wizę przedstawia ważny dokument podróży, który spełnia następujące kryteria:

              a) jest ważny jeszcze Ö bez uszczerbku dla art. 21 ust. 2 jest on ważny przez Õ co najmniej trzy miesiące po planowanej dacie opuszczenia terytorium państw członkowskich lub, w przypadku kilku wizyt, po planowanej dacie ostatniego opuszczenia terytorium państw członkowskich. Niemniej w uzasadnionych pilnych przypadkach kryterium to może zostać pominięte;

              b) zawiera przynajmniej dwie ð jedną ï wolną ð podwójną ï stronyę ð , a w przypadku gdy ten sam dokument podróży obejmuje kilku wnioskodawców, wówczas zawiera jedną wolną podwójną stronę na każdego wnioskodawcę ï ;

              c) został wydany w ciągu ostatnich dziesięciu lat.

Artykuł 1312

Identyfikatory biometryczne

1. Państwa członkowskie pobierają od osoby ubiegającej się o wizę dane biometryczne obejmujące fotografię jej twarzy i dziesięć odcisków jej palców zgodnie z zabezpieczeniami określonymi w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przyjętej przez Radę Europy, w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka.

2. Przy Sskładaniując pierwszegoy wnioseku, osoba ubiegająca się o wizę zobowiązana jest do osobistego stawiennictwa. zZostają wówczas pobrane następujące identyfikatory biometryczne osoby ubiegającej się o wizę:

– fotografia, zeskanowana lub zrobiona w chwili składania wniosku, oraz

– jej płaskie odciski dziesięciu palców pobrane cyfrowo.

3. Jeżeli odciski palców pobrane od osoby ubiegającej się o wizę jako część jej wcześniejszego wniosku wizowego ð dotyczącego wizy krótkoterminowej lub wizy objazdowej ï zostały po raz pierwszy wprowadzone do systemu VIS mniej niż 59 miesięcy przed dniem wpłynięcia nowego wniosku, zostają one skopiowane do kolejnego wniosku.

Jednakże jeżeli zachodzi uzasadniona wątpliwość co do tożsamości osoby ubiegającej się o wizę, konsulat pobiera odciski palców w okresie określonym w akapicie pierwszym.

Ponadto gdy w chwili otrzymania wniosku nie można natychmiast stwierdzić, czy odciski palców zostały pobrane w okresie określonym w akapicie pierwszym, osoba ubiegająca się o wizę może zwrócić się o pobranie jej odcisków palców.

4. Zgodnie z art. 9 pkt 5 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ, fotografia załączona do każdego wniosku jest wprowadzana do VIS. Od osoby ubiegającej się o wizę nie wymaga się w tym celu osobistego stawiennictwa.

Wymogi techniczne dotyczące fotografii odpowiadają międzynarodowym normom określonym w dokumencie 9303 wydanym przez Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego (ICAO), część 1, wydanie VI.

5. Odciski palców są pobierane zgodnie z normami ICAO i decyzją Komisji 2006/648/WE[32].

6. Identyfikatory biometryczne są pobierane przez wykwalifikowany i odpowiednio upoważniony personel organów właściwych zgodnie z art. 4 ust. 1, 2 i 3. Identyfikatory biometryczne mogą być także pobierane – pod nadzorem konsulatów – przez wykwalifikowany i odpowiednio upoważniony personel zatrudniony przez konsula honorowego, o którym mowa w art. 4240, lub usługodawcę zewnętrznego, o którym mowa w art. 4341. Jeżeli zachodzi jakakolwiek wątpliwość, dane państwo(-a) członkowskie przewiduje(-ją) możliwość weryfikacji na terenie konsulatu odcisków palców, które zostały pobrane przez usługodawcę zewnętrznego.

7. Z obowiązku składania odcisków palców zwalnia się następujące kategorie osób ubiegających się o wizę:

              a) dzieci poniżej 12 roku życia;

              b) osoby, od których pobranie odcisków palców jest fizycznie niemożliwe. Jeżeli jednak możliwe jest pobranie mniej niż dziesięciu odcisków palców, należy pobrać maksymalną ilość liczbę odcisków palców. Jeżeli jednak niemożność pobrania odcisków palców jest tymczasowa, to od osoby ubiegającej się o wizę wymaga się, by złożyła odciski palców wraz z kolejnym wnioskiem wizowym. Organy właściwe zgodnie z art. 4 ust. 1, 2 i 3 są uprawnione do żądania dalszych wyjaśnień w sprawie przyczyn tymczasowej niemożności. Państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie odpowiednich procedur gwarantujących osobie ubiegającej się o wizę poszanowanie godności w sytuacji, gdy wystąpią problemy z pobraniem danych;

              c) przywódcy państw lub rządów, członkowie rządów krajowych wraz z towarzyszącymi im małżonkami oraz członkami oficjalnej delegacji, gdy są oni zapraszani przez rządy państw członkowskich lub organizacje międzynarodowe w celach oficjalnych;

              d) monarchowie i ważni rangą członkowie rodziny królewskiej, gdy są oni zapraszani przez rządy państw członkowskich lub organizacje międzynarodowe w celach oficjalnych.

8. W przypadkach, o których mowa w ust. 7, do systemu VIS wpisuje się adnotację „nie dotyczy” zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie VISÖ (WE) nr 767/2008 Õ.

Artykuł 1413

Dokumenty uzupełniające

1. Składając wniosek o wizę jednolitą, osoba ubiegająca się o wizę przedstawia:

              a) dokumenty, z których wynika cel podróży;

              b) dokumenty dotyczące zakwaterowania lub dowód potwierdzający posiadanie wystarczających środków na pokrycie kosztów zakwaterowania;

              c) dokumenty potwierdzające, że osoba ubiegająca się o wizę posiada wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania przez cały okres planowanego pobytu oraz na pokrycie kosztów powrotu do państwa pochodzenia lub zamieszkania, lub na pokrycie kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które na pewno udzieli jej pozwolenia na wjazd, albo dokumenty potwierdzające, że może takie środki legalnie zdobyć, zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) oraz art. 5 ust. 3 kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady[33] Õ;

              d) informacje pozwalające ocenić, czy osoba ubiegająca się o wizę zamierza opuścić terytorium państw członkowskich przed upływem terminu ważności wizy, o którą występuje.

ò nowy

2. Ustęp 1 lit. b), c) i d) nie mają zastosowania do wnioskodawców, którzy są osobami regularnie podróżującymi zarejestrowanymi w VIS i którzy wykorzystali zgodnie z prawem dwie otrzymane poprzednio wizy.

3. Bliscy krewni obywateli Unii, o których mowa w art. 8 ust. 3, przedstawiają tylko dokumenty potwierdzające pokrewieństwo z obywatelem Unii oraz fakt, że podróżują razem z obywatelem Unii lub w celu złożenia mu wizyty.

Członkowie rodziny obywateli Unii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2004/38/WE, przedstawiają tylko dokumenty potwierdzające, że wyjeżdżają, aby towarzyszyć obywatelowi Unii lub do niego dołączyć, oraz dowody pokrewieństwa z obywatelem Unii, zgodnie z definicją w art. 2 pkt. 2, lub innych okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 2 tej dyrektywy.

ê 810/2009 (dostosowany)

34. Niewyczerpujący wWykaz dokumentów uzupełniających, których konsulat może zażądać od Ö o które może zostać poproszony Õ wnioskodawcay w celu sprawdzenia, czy spełnione są warunki określone w ust. 1 i 2, przedstawiono w załączniku II.

65. Konsulat może odstąpić od egzekwowania wymogu przedstawienia jednego lub kilku wymogów dokumentów określonych w ust. 1 lit. a)–d), jeżeli wiadomo mu, że osoba ubiegająca się o wizę jest uczciwa i wiarygodna, a zwłaszcza że z poprzednich wiz korzystała zgodnie z prawem, i jeżeli nie ma wątpliwości co do tego, że w chwili przekraczania zewnętrznych granic państw członkowskich będzie spełniała wymogi art. 5 ust. 1 kodeksu granicznego SchengenÖ rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Õ.

ò nowy

6. Konsulat rozpoczyna rozpatrywanie wniosku wizowego na podstawie faksów lub kopii dokumentów uzupełniających. Wnioskodawcy, którzy nie są jeszcze zarejestrowani w VIS, przedstawiają oryginały dokumentów. Konsulat może się zwrócić o oryginały dokumentów od osób ubiegających się o wizę, które są wnioskodawcami zarejestrowanymi w VIS lub osobami regularnie podróżującymi zarejestrowanymi w VIS, tylko w przypadku wątpliwości co do autentyczności konkretnego dokumentu.

ê 810/2009 (dostosowany)

47. Państwa członkowskie mogą wymagać od osoby ubiegającej się o wizę wypełnienia formularza opracowanego przez każde państwo członkowskie jako dowodu na pokrywanie kosztów pobytu przez inną osobę lub na zakwaterowanie prywatne u osoby prywatnej. W formularzu tym podaje się w szczególności:

              a) czy jest wypełniany w celu udowodnienia pokrywania kosztów pobytu przez inną osobę lub zakwaterowania Ö prywatnego Õ u osoby prywatnej;

              b) czy udzielający gościny Ö sponsor/osoba zapraszająca Õ jest osobą fizyczną, przedsiębiorstwem firmą czy organizacją;

              c) dane identyfikujące udzielającego gościny i jego dane kontaktowe Ö sponsora/osoby zapraszającej Õ;

              d) zaproszoną(-e) osobę(-y) ubiegającą(-e) się o wizę;

              e) adres miejsca zakwaterowania;

              f) długość i cel pobytu;

              g) ewentualne powiązania rodzinne ze udzielającym gościnyÖ sponsorem/osobą zapraszającą Õ;.

              h) informacje wymagane na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 767/2008.

Poza językiem(-ami) urzędowym(-i) państwa członkowskiego formularz jest sporządzany w co najmniej jednym języku urzędowym instytucji Unii Europejskiej. W formularzu osobie składającej na nim podpis podaje się informacje wymagane na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS. Wzór formularza przekazywany jest Komisji.

28. Składając wniosek o tranzytową wizę lotniskową, osoba ubiegająca się o wizę przedstawia:

              a) dokumenty dotyczące dalszej podróży, którą po zamierzonym tranzycie podejmie do miejsca stanowiącego ostateczny jej cel;

              b) informacje pozwalające ocenić, czy osoba ubiegająca się o wizę nie zamierza przedostać się na terytorium państw członkowskich.

59. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej ocenia się, czy warunki lokalne wymagają, aby w danym obszarze właściwości uzupełnić i ujednolicić Ö przygotowuje się Õ wykazy dokumentów uzupełniających w każdym obszarze właściwości, aby uwzględnić warunki lokalne.

ò nowy

10. Bez uszczerbku dla ust. 1 państwa członkowskie mogą przyznawać zwolnienia z obowiązku przedstawiania dokumentów uzupełniających ujętych w wykazie, o którym mowa w ust. 4 i 9, w przypadku wnioskodawców uczestniczących w znaczących imprezach międzynarodowych organizowanych na ich terytorium, uznanych za szczególnie ważne z uwagi na ich wpływ na turystykę i kulturę.

11. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych wykazy dokumentów uzupełniających, które mają być stosowane w każdym obszarze właściwości z uwzględnieniem warunków lokalnych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 15

Podróżne ubezpieczenie medyczne

1. Osoby ubiegające się o wizę jednolitą uprawniającą do jedno- lub dwukrotnego wjazdu wykazują, że posiadają odpowiednie, ważne podróżne ubezpieczenie medyczne pokrywające wszelkie wydatki, które podczas ich pobytu(-ów) na terytorium państw członkowskich mogą wyniknąć w związku z koniecznością powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią.

2. Osoby ubiegające się o wizę jednolitą uprawniającą do co najmniej trzykrotnego wjazdu (wizę wielokrotnego wjazdu) wykazują, że posiadają odpowiednie, ważne podróżne ubezpieczenie medyczne obejmujące okres ich pierwszej planowanej wizyty.

Ponadto osoby takie podpisują załączone do formularza wniosku oświadczenie, że są świadome konieczności posiadania podróżnego ubezpieczenia medycznego podczas kolejnych pobytów.

3. Ubezpieczenie musi być ważne na całym terytorium państw członkowskich i obejmować całkowity okres planowanego pobytu lub tranzytu danej osoby. Minimalna kwota ubezpieczenia wynosi 30000 EUR.

Jeżeli wydana zostaje wiza o ograniczonej ważności terytorialnej, obejmująca terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich, ubezpieczenie musi być ważne przynajmniej w państwach członkowskich, których dotyczy wiza.

4. Osoby ubiegające się o wizę zasadniczo wykupują ubezpieczenie w państwie zamieszkania. Jeżeli nie jest to możliwe, wykupują oni ubezpieczenie w jakimkolwiek innym państwie.

Jeżeli ubezpieczenie wykupuje za osobę ubiegającą się o wizę inna osoba, zastosowanie mają zasady określone w ust. 3.

5. Podczas oceny, czy ubezpieczenie jest odpowiednie, konsulaty ustalają, czy w danym państwie członkowskim można dochodzić roszczeń wobec danego towarzystwa ubezpieczeniowego.

6. Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia można uznać za spełniony w przypadkach gdy ustalono, że osoba ubiegająca się o wizę posiada odpowiednie ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową. Zwolnienie z obowiązku przedstawiania dowodu posiadania podróżnego ubezpieczenia medycznego może dotyczyć konkretnych grup zawodowych – takich jak marynarze – objętych już podróżnym ubezpieczeniem medycznym w związku z wykonywanym zawodem.

7. Posiadacze paszportów dyplomatycznych są zwolnieni z wymogu posiadania podróżnego ubezpieczenia medycznego.

Artykuł 1614

Opłata wizowa

1. Osoba ubiegająca się o wizę uiszcza opłatę wizową w wysokości 60 EUR.

2. Dzieci w wieku od lat sześciu do poniżej lat 12 uiszczają opłatę wizową w wysokości 35 EUR.

32. Wysokość opłaty wizowej jest regularnie weryfikowana w celu odzwierciedlenia kosztów administracyjnych.

43. Opłatę wizową znosi się względem osób ubiegających się o wizę należących do jednej z nNastępująceych kategoriei osób Ö nie uiszczają opłaty wizowej Õ :

              a) dzieci poniżej szóstego roku życia ð nieletni poniżej 18. roku życia ï ;

              b) uczniowie, studenci, uczestnicy studiów doktoranckich i towarzyszący nauczyciele, którzy podróżują w celu podjęcia studiów lub udziału w szkoleniach;

              c) naukowcy z państw trzecich ð, zgodnie definicją zawartą w dyrektywie Rady 2005/71/WE[34], ï podróżujący w celu prowadzenia badań naukowych zgodnie z definicją zawartą w zaleceniu 2005/761/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w celu ułatwienia wydawania przez państwa członkowskie jednolitych wiz krótkoterminowych dla naukowców z państw trzecich podróżujących w ramach Wspólnoty w celu prowadzenia badań naukowych ð lub udziału w seminarium naukowym bądź konferencji ï ;

ò nowy

 d) posiadacze paszportów dyplomatycznych i służbowych;

ê 810/2009 (dostosowany)

 de) przedstawiciele organizacji niekomercyjnych Ö osoby Õ w wieku do lat 25 uczestniczącey w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne.;

ò nowy

f) bliscy krewni obywateli Unii, o których mowa w art. 8 ust. 3;

g) członkowie rodziny obywateli Unii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2004/38/WE, zgodnie z art. 5 ust. 2 tej dyrektywy.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

5. Opłatę wizową można znieść względem:

              a) dzieci w wieku od lat sześciu do poniżej lat 12;

              b) posiadaczy paszportów dyplomatycznych i służbowych;

              c) osób w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych i edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne.

W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej państwa członkowskie dążą do jednolitego stosowania tych zwolnień.

64. ÖPaństwa członkowskie mogą Õ Ww indywidualnych przypadkach można odstąpić od poboru opłaty wizowej lub obniżyć jej wysokość, jeżeli służy to interesom kulturalnym lub sportowym, jak również interesom w dziedzinie polityki zagranicznej, polityki na rzecz rozwoju lub w innych dziedzinach ważnych z punktu widzenia interesu publicznego lub z przyczyn humanitarnych.

75. Opłatę wizową pobiera się w euro, walucie krajowej danego państwa trzeciego lub w walucie zwykle używanej w państwie trzecim, w którym złożono wniosek; z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 1816 ust. 2 i art. 1917 ust. 3, opłata nie podlega zwrotowi.

Jeżeli opłatę wizową pobiera się w walucie innej niż euro, wysokość tak pobieranej opłaty jest określana i regularnie weryfikowana według referencyjnego kursu euro ogłaszanego przez Europejski Bank Centralny. Pobierana opłata może być zaokrąglana w górę, a konsulaty zapewniają w ramach lokalnejych porozumień o współpracy schengeńskiej, by pobierane opłaty były zbliżone.

86. Osoba ubiegająca się o wizę otrzymuje potwierdzenie uiszczenia opłaty wizowej.

Artykuł 1715

Opłata za usługę

1. Usługodawca zewnętrzny, o którym mowa w art. 4341, może pobierać dodatkową opłatę za usługę. Opłata za usługę jest proporcjonalna do kosztów ponoszonych przez usługodawcę zewnętrznego przy wykonywaniu jednej lub więcej czynności, o których mowa w ust. art. 4341 ust. 6.

2. Opłata za usługę zostaje określona w akcie prawnym, o którym mowa w art. 4341 ust. 2.

3. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej państwa członkowskie zapewniają, aby opłata za usługę pobierana od osoby ubiegającej się o wizę we właściwy sposób odpowiadała usługom oferowanym przez usługodawców zewnętrznych oraz lokalnym warunkom. Ponadto dążą one do ujednolicenia pobieranej opłaty za usługę.

43. Opłata za usługę wynosi maksymalnie połowę opłaty wizowej określonej w art. 1614 ust. 1, bez względu na ewentualne zniżki lub zwolnienia z opłaty wizowej przewidziane w art. 1614 ust. 2, 4, 5 i 6 ð ust. 3 i 4 ï .

5. Dane państwo(-a) członkowskie utrzymuje(-ją) możliwość składania przez wszystkie osobom ubiegające się o wizę wniosków bezpośrednio w swoich konsulatach.

ROZDZIAŁ III

Rozpatrywanie wniosku wizowego i podejmowanie decyzji w jego sprawie

Artykuł 1816

Sprawdzenie właściwości konsulatu

1. Po złożeniu wniosku konsulat sprawdza, czy zgodnie z art. 5 i 6 jest właściwy do jego rozpatrzenia i podjęcia decyzji w jego sprawie.

2. Jeżeli konsulat nie jest właściwy, niezwłocznie zwraca on, wraz z opłatą wizową, wniosek i dokumenty przedstawione przez osobę ubiegającą się o wizę oraz wskazuje, który konsulat jest właściwy.

Artykuł 1917

Dopuszczalność

1. Konsulat właściwy sprawdza, czy:

a)           wniosek został złożony w okresie, o którym mowa w art. 98 ust. 1,

b)           wniosek zawiera elementy, o których mowa w art. 109 ust. 3 lit. a)–c),

c)           pobrano dane biometryczne osoby ubiegającej się o wizę, oraz

d)           pobrano opłatę wizową.

2. Jeżeli właściwy konsulat stwierdzi, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, uznaje wniosek za dopuszczalny i:

a)           przeprowadza procedury opisane w art. 8 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ, oraz

b)           przystępuje do dalszej analizy wniosku.

Dane wprowadzane są do systemu VIS jedynie przez należycie upoważnionych członków personelu konsularnego zgodnie z art. 6 ust. 1, art. 7 oraz art. 9 ust. 5 i 6 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) No 767/2008 Õ .

3. Jeżeli właściwy konsulat stwierdzi, że warunki, o których mowa w ust. 1, nie zostały spełnione, wniosek uznaje się za niedopuszczalny i konsulat niezwłocznie:

a)           zwraca osobie ubiegającej się o wizę wniosek i wszystkie przedstawione dokumenty,

b)           niszczy pobrane dane biometryczne,

c)           zwraca opłatę wizową, oraz

d)           nie rozpatruje wniosku.

4. Na zasadzie odstępstwa wniosek, który nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, można uznać za dopuszczalny z przyczyn humanitarnych lub z uwagi na interes państwowy.

Artykuł 20

Stempel świadczący o dopuszczalności wniosku

1. Jeżeli wniosek jest dopuszczalny, właściwy konsulat przybija stempel w dokumencie podróży osoby ubiegającej się o wizę. Wzór stempla przedstawiono w załączniku III; stempel przybija się zgodnie z zasadami określonymi w tym załączniku.

2. Paszporty dyplomatyczne, służbowe/urzędowe i specjalne nie są stemplowane.

3. Przepisy niniejszego artykułu mają zastosowanie do konsulatów państw członkowskich do dnia, w którym system VIS osiągnie pełną sprawność operacyjną we wszystkich regionach zgodnie z art. 48 rozporządzenia w sprawie VIS.

Artykuł 2118

Weryfikacja spełnienia warunków wjazdu oraz ocena ryzyka

1. Rozpatrując wniosek o wizę jednolitą, ustala się, czy osoba ubiegająca się o wizę spełnia warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Õ, a szczególną uwagę poświęca się ustaleniu, czy osoba ubiegająca się o wizę nie stanowi zagrożenia pod względem nielegalnej imigracji lub zagrożenia dla bezpieczeństwa państw członkowskich oraz czy zamierza opuścić terytorium państw członkowskich przed wygaśnięciem wizy, o którą występuje.

ò nowy

2. Rozpatrując wniosek o wizę jednolitą złożony przez osobę regularnie podróżującą zarejestrowaną w VIS, która zgodnie z prawem wykorzystała dwie otrzymane poprzednio wizy, zakłada się, że wnioskodawca spełnia warunki wjazdu dotyczące ryzyka nielegalnej imigracji, zagrożenia dla bezpieczeństwa państw członkowskich oraz posiadania wystarczających środków utrzymania.

3. Założenie, o którym mowa w ust. 2, nie ma zastosowania, jeżeli konsulat ma uzasadnione wątpliwości co do spełnienia tych warunków wjazdu na podstawie informacji przechowywanych w VIS, takich jak decyzje o unieważnieniu wcześniejszej wizy, lub informacji znajdujących się w paszporcie, takich jak stemple wjazdu i wyjazdu. W takich przypadkach konsulaty mogą przeprowadzić rozmowę z wnioskodawcą i zwrócić się o dodatkowe dokumenty.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

24. W odniesieniu do każdego wniosku sprawdza się informacje w systemie VIS zgodnie z art. 8 ust. 2 i art. 15 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ . Państwa członkowskie zapewniają pełne wykorzystanie wszystkich kryteriów wyszukiwania zgodnie z art. 15 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ, aby uniknąć bezpodstawnych odrzuceń lub błędnej identyfikacji.

35. ÖBez uszczerbku dla ust. 2 Õ Ww celu stwierdzenia, czy osoba ubiegająca się o wizę spełnia warunki wjazdu, konsulat sprawdza:

              a) czy przedstawiony dokument podróży nie jest fałszywy, podrobiony lub przerobiony;

              b) przedstawione przez osobę ubiegającą się o wizę potwierdzenie co do celu i co do warunków planowanego pobytu oraz co do tego, czy ma ona wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania przez cały okres planowanego pobytu oraz na pokrycie kosztów powrotu do państwa pochodzenia lub zamieszkania, lub na pokrycie kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które na pewno udzieli jej pozwolenia na wjazd, albo co do tego, czy może takie środki legalnie zdobyć;

              c) czy osoby ubiegającej się o wizę nie dotyczy żaden wpis do systemu informacyjnego Schengen (SIS) nakazujący odmówić pozwolenia na wjazd;

              d) czy osoba ubiegająca się o wizę nie jest uważana za osobę zagrażającą porządkowi publicznemu, bezpieczeństwu wewnętrznemu lub zdrowiu publicznemu w myśl art. 2 pkt 19 kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Õ lub stosunkom międzynarodowym któregokolwiek z państw członkowskich, zwłaszcza jeżeli w krajowych bazach danych należących do państw członkowskich nie ma na temat osoby ubiegającej się o wizę wpisu nakazującego odmówić pozwolenia na wjazd z tych względów;.

              e) w stosownych przypadkach – czy osoba ubiegająca się o wizę posiada odpowiednie, ważne podróżne ubezpieczenie medyczne.

46. W stosownych przypadkach konsulat sprawdza długość poprzednich i planowanych pobytów, by przekonać się, czy osoba ubiegająca się o wizę nie przekracza dopuszczalnego okresu dozwolonego pobytu na terytorium państw członkowskich, niezależnie od ewentualnych pobytów dozwolonych na mocy ð wizy objazdowej, ï krajowej wizy pobytowej długoterminowej lub dokumentu pobytowego innego państwa członkowskiego.

57. W ocenie środków utrzymania na planowany pobyt uwzględnia się długość i cel pobytu oraz średnie ceny niedrogiego zakwaterowania i wyżywienia w odnośnym(-ych) państwie(-ach) członkowskim(-ich) – przyjęte na podstawie kwot referencyjnych ustalonych przez państwa członkowskie w myśl art. 34 ust. 1 lit. c) kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Õ – pomnożone przez liczbę dni pobytu. Poświadczenie pokrywania kosztów pobytu przez inną osobę lub zakwaterowania u osoby prywatnej mogą również stanowić dowód na posiadanie wystarczających środków utrzymania.

68. Rozpatrując wniosek o tranzytową wizę lotniskową, konsulat sprawdza w szczególności:

              a) czy przedstawiony dokument podróży nie jest fałszywy, podrobiony lub przerobiony;

              b) miejsca, z których i do których podróżuje dany obywatel państwa trzeciego, oraz spójność planowanego przebiegu podróży i tranzytu lotniczego;

              c) dowód dalszej podróży do miejsca stanowiącego jej ostateczny cel.

79. Podstawowe znaczenie przy rozpatrywaniu wniosku ma to, czy przedstawione dokumenty są autentyczne i wiarygodne oraz czy oświadczenia złożone przez osobę ubiegającą się o wizę są prawdziwe i wiarygodne.

810. Podczas rozpatrywania wniosku konsulat może w uzasadnionym przypadku wezwać wnioskodawcę na ð przeprowadzić ïrozmowę i zażądać dodatkowych dokumentów.

911. Wcześniejsza odmowa wydania wizy nie powoduje automatycznie odrzucenia nowego wniosku. Nowy wniosek jest oceniany na podstawie wszystkich dostępnych informacji.

Artykuł 2219

Uprzednie zZasięganie opinii organów centralnych innych państw członkowskich

1. Państwo członkowskie może wymagać, by organy centralne innych państw członkowskich zasięgały opinii jego organów centralnych przy rozpatrywaniu wniosków złożonych przez obywateli niektórych państw trzecich lub obywateli tych państw należących do szczególnych kategorii. Zasięganie opinii nie ma zastosowania do wniosków o tranzytową wizę lotniskową.

2. Organy centralne, do których zwrócono się o opinię, odpowiadają w terminie siedmiu ð pięciu ï dni kalendarzowych od dnia, w którym zwrócono się do nich o opinię. Brak odpowiedzi w tym terminie oznacza, że nie ma podstaw do tego, by sprzeciwiać się wydaniu wizy.

3. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wprowadzeniu lub zniesieniu wymogu uprzedniego zasięgania opinii ð najpóźniej w terminie 15 dni kalendarzowych ï przed rozpoczęciem jego stosowania. Taka informacja jest również przekazywana w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej w odnośnym obszarze właściwości.

4. Komisja informuje państwa członkowskie o takich zgłoszeniach.

5. Od dnia zastąpienia sieci konsultacji Schengen, o której mowa w art. 46 rozporządzenia w sprawie VIS, opinii zasięga się zgodnie z art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia.

Artykuł 2320

Decyzja w sprawie wniosku

1. Decyzję w sprawie wniosku podejmuje się w terminie 15 ð 10 ï dni kalendarzowych od dnia złożenia wniosku, który jest dopuszczalny zgodnie z art. 1917.

2. W indywidualnych przypadkach termin ten można przedłużyć maksymalnie do 20 dni kalendarzowych, zwłaszcza gdy konieczna jest dalsza kontrola wniosku lub, w przypadku reprezentacji, gdy zasięga się opinii reprezentowanego państwa członkowskiego.

3. Wyjątkowo, gdy w konkretnych przypadkach potrzebne są dodatkowe dokumenty, termin ten można przedłużyć do maksymalnie 60 dni kalendarzowych.

ò nowy

3. Decyzje w sprawie wniosków złożonych przez bliskich krewnych obywateli Unii, o których mowa w art. 8 ust. 3, oraz członków rodziny obywateli Unii, o których mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, są podejmowane w terminie 5 dni kalendarzowych od dnia złożenia wniosku. W indywidualnych przypadkach termin ten można przedłużyć maksymalnie do 10 dni kalendarzowych, zwłaszcza gdy konieczna jest dalsza kontrola wniosku.

ò nowy

4. Terminy przewidziane w ust. 3 są maksymalnymi terminami mającymi zastosowanie do członków rodziny obywateli Unii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2004/38/WE, zgodnie z art. 5 ust. 2 tej dyrektywy.

ê 810/2009

5. Jeżeli nie wycofano wniosku, podejmuje się decyzję o:

              a) wydaniu wizy jednolitej zgodnie z art. 2421;

              b) wydaniu wizy o ograniczonej ważności terytorialnej zgodnie z art. 2522;

ò nowy

              c) wydaniu tranzytowej wizy lotniskowej zgodnie z art. 23; lub

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

d) odmowie wydania wizy zgodnie z art. 3229;. or

              d) przerwaniu rozpatrywania wniosku i przekazaniu go odpowiednim organom reprezentowanego państwa członkowskiego zgodnie z art. 8 ust. 2.

Fakt, że pobranie odcisków palców jest fizycznie niemożliwe, zgodnie z art. 1312 ust. 7 lit. b), nie ma wpływu na przyznanie lub odmowę przyznania wizy.

ROZDZIAŁ IV

Wydanie wizy

Artykuł 2421

Wydanie wizy jednolitej

1. Okres ważności wizy i długość dozwolonego pobytu określa się w oparciu o wyniki analizy wniosku przeprowadzonej zgodnie z art. 2118.

2. Wiza może zostać wydana na jeden, dwa lub więcej wjazdów. Okres ważności ð wizy wielokrotnego wjazdu ï nie może być dłuższy niż pięć lat. ð Okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu może być dłuższy niż okres ważności paszportu, w którym umieszczana jest wiza. ï

W przypadku tranzytu długość dozwolonego pobytu odpowiada czasowi potrzebnemu na tranzyt.

Bez uszczerbku dla art. 1211 lit. a) okres ważności wizy ð jednokrotnego wjazdu ï obejmuje dodatkowe 15 dni. Państwa członkowskie mogą nie przyznać dodatkowych dni z powodów podyktowanych względami porządku publicznego lub stosunkami międzynarodowymi któregokolwiek z państw członkowskich.

ò nowy

3. Osobom regularnie podróżującym zarejestrowanym w VIS, które zgodnie z prawem wykorzystały dwie otrzymane poprzednio wizy, wydaje się wizę wielokrotnego wjazdu o okresie ważności wynoszącym co najmniej trzy lata.

4. Wnioskodawcom, o których mowa w ust. 3 i którzy zgodnie z prawem wykorzystali wizę wielokrotnego wjazdu ważną przez trzy lata, wydaje się wizę wielokrotnego wjazdu o okresie ważności wynoszącym pięć lat, pod warunkiem że wniosek został złożony nie później niż po upływie jednego roku od dnia wygaśnięcia wizy wielokrotnego wjazdu o okresie ważności trzech lat.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

25. Bez uszczerbku dla art. 12 lit. a) wWizay wielokrotnego wjazdu ð o okresie ważności do pięciu lat może zostać wydana ï wydaje się na z okresem ważności wynoszącym od sześciu miesięcy do pięciu lat, jeżeli spełnione są następujące warunki:

              a) Ö wnioskodawcy, który Õ osoba ubiegająca się o wizę dowiedzie potrzeby lub uzasadni zamiar częstego lub regularnego podróżowania z uwagi na swoją sytuację zawodową lub rodzinną, co dotyczy na przykład przedsiębiorców, urzędników służby cywilnej mających regularne oficjalne kontakty z państwami członkowskimi i instytucjami unijnymi, przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego podróżujących w celu uczestniczenia w szkoleniach, seminariach i konferencjach, członków rodziny obywatela Unii, członków rodziny obywatela państwa trzeciego, który legalnie mieszka w państwie członkowskim, a także marynarzy; oraz

              b) ð pod warunkiem że ï osoba ubiegająca się o wizę wykaże, że jest osobą uczciwą i wiarygodną, a w szczególności, że prawidłowo korzystała z wcześniejszych wiz jednolitych lub wiz o ograniczonej ważności terytorialnej, wskaże, jaka jest jej sytuacja finansowa w państwie pochodzenia i czy rzeczywiście zamierza opuścić terytorium państwa członkowskiego, zanim wygaśnie ważność wizy, o którą się ubiega.

36. Dane określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ wprowadza się do systemu VIS po podjęciu decyzji w sprawie wydania wizy.

ê 810/2009 (dostosowany)

Artykuł 2522

Wydanie wizy o ograniczonej ważności terytorialnej

1. Wiza o ograniczonej ważności terytorialnej jest wydawana wyjątkowo w następujących przypadkach:

              a) jeżeli dane państwo członkowskie uzna za konieczne, z przyczyn humanitarnych, z uwagi na interes państwowy lub zobowiązania międzynarodowe:

         (i) odstąpienie od zasady, że warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Õ muszą zostać spełnione;

         (ii) wydanie wizy pomimo sprzeciwu wobec wydania wizy jednolitej ze strony państwa członkowskiego, którego opinii zasięgano zgodnie z art. 2219; lub

         (iii) wydanie wizy z uwagi na pilność sytuacji, mimo że nie zasięgnięto opinii zgodnie z art. 2219;

              lub

ê 610/2013 art. 6 pkt 3

              b) jeżeli z przyczyn uznanych przez konsulat za uzasadnione w danym 180-dniowym okresie osobie ubiegającej się o wizę, która w tym 180-dniowym okresie już wykorzystała wizę jednolitą lub wizę o ograniczonej ważności terytorialnej zezwalającą na pobyt 90-dniowy, wydawana jest nowa wiza.

ê 810/2009 (dostosowany)

2. Wiza o ograniczonej ważności terytorialnej jest ważna na terytorium wydającego ją państwa członkowskiego. Wyjątkowo może ona być ważna na terytorium więcej niż jednego państwa członkowskiego, pod warunkiem wyrażenia zgody przez każde z tych państw.

3. Jeżeli osoba ubiegająca się o wizę posiada dokument podróży nieuznawany przez co najmniej jedno państwo członkowskie – ale nie przez wszystkie – wydaje się wizę ważną na terytorium państw członkowskich uznających ten dokument podróży. Jeżeli państwo członkowskie wydające wizę nie uznaje dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę, wydana wiza jest ważna tylko w tym państwie członkowskim.

4. Jeżeli w przypadkach opisanych w ust. 1 lit. a) wydano wizę o ograniczonej ważności terytorialnej, organy centralne państwa członkowskiego wydającego wizę niezwłocznie przekazują odnośne informacje organom centralnym innych państw członkowskich z zastosowaniem procedury, o której mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ .

5. Dane określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ wprowadza się do systemu VIS po podjęciu decyzji w sprawie wydania wizy.

Artykuł 2623

Wydanie tranzytowej wizy lotniskowej

1. Tranzytowa wWiza lotniskowa jest ważna na tranzyt przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych znajdujących się na terytorium państw członkowskich.

2. Bez uszczerbku dla art. 1211 lit. a) okres ważności wizy obejmuje dodatkowe Ö „okres karencji” Õ 15 dni.

Państwa członkowskie mogą nie przyznać dodatkowych dni Ö takiego okresu karencji Õ z powodów podyktowanych względami porządku publicznego lub stosunkami międzynarodowymi któregokolwiek z państw członkowskich.

3. Bez uszczerbku dla art. 1211 lit. a) wielokrotne tranzytowe wizy lotniskowe mogą zostać wydane z okresem ważności wynoszącym maksymalnie sześć miesięcy.

4. Decydując o wydaniu wielokrotnej tranzytowej wizy lotniskowej, należy kierować się w szczególności następującymi kryteriami:

              a) czy osoba ubiegająca się o wizę musi często lub regularnie dokonywać tranzytu; oraz

              b) czy osoba ubiegająca się o wizę jest osobą uczciwą i wiarygodną, a w szczególności czy prawidłowo korzystała z wcześniejszych wiz jednolitych, wiz o ograniczonej ważności terytorialnej lub wiz lotniskowych, jaka jest jej sytuacja finansowa w państwie pochodzenia i czy rzeczywiście zamierza kontynuować podróż.

5. Jeżeli osoba ubiegająca się o wizę musi posiadać tranzytową wizę lotniskową zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2, tranzytowa wiza lotniskowa jest ważna jedynie na tranzyt przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych znajdujących się na terytorium danego państwa członkowskiego lub państw członkowskich.

6. Dane określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ wprowadza się do systemu VIS po podjęciu decyzji w sprawie wydania wizy.

ê 810/2009 (dostosowany)

Artykuł 2724

Wypełnianie naklejki wizowej

1. Po wypełnieniu naklejki wizowej nanosi się na nią obowiązkowe wpisy określone w załączniku VII i wypełnia się pole przeznaczone do odczytu elektronicznego zgodnie z dokumentem ICAO nr 9303, część 2.

ò nowy

2. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych szczegółowe zasady wypełniania naklejki wizowej. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

23. Państwa członkowskie mogą nanosić na naklejkę wizową, w polu „uwagi”, dodatkowe wpisy krajowe, inne niż obowiązkowe wpisy określone w załączniku VII ð określone zgodnie z procedurą, o której mowa w ust. 2, i nie wskazujące konkretnego celu podróży ï.

34. Wszystkie wpisy na naklejce wizowej są nanoszone drukiem; na wydrukowanej naklejce wizowej nie dokonuje się żadnych odręcznych zmian.

45. Ö Naklejkę wizową Õ Naklejki ð wizy jednokrotnego wjazdu ï można wypełniać odręcznie tylko w przypadku wystąpienia problemów technicznych. Na wypełnionej odręcznie naklejce wizowej nie dokonuje się żadnych zmian.

56. W przypadku odręcznego wypełnienia naklejki wizowej zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu, informacja o tym jest wprowadzana do sytemu VIS zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. k) rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ .

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 2825

Unieważnienie wypełnionej naklejki wizowej

1. Jeżeli na naklejce wizowej wykryto błąd przed jej umieszczeniem w dokumencie podróży, naklejkę wizową unieważnia się.

2. Jeżeli błąd wykryto po umieszczeniu naklejki wizowej w dokumencie podróży, naklejkę unieważnia się przekreśleniem jej na krzyż atramentem niemożliwym do wywabienia ð , optycznie zmienny element naklejki wizowej jest niszczony ï, a w paszporcie, na innej stronie, umieszcza się nową naklejkę.

3. Jeżeli błąd wykryto po wprowadzeniu odnośnych danych do systemu VIS zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ , koryguje się go zgodnie z art. 24 ust. 1 tego rozporządzenia.

ê 810/2009 (dostosowany)

Artykuł 2926

Umieszczanie naklejki wizowej

1. Wydrukowaną naklejkę wizową zawierającą dane określone w art. 2724 i załączniku VII umieszcza się w dokumencie podróży zgodnie z przepisami określonymi w załączniku VIII.

ò nowy

2. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych szczegółowe zasady umieszczania naklejki wizowej. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2.

ê 810/2009 (dostosowany)

3. Jeżeli państwo członkowskie wydające wizę nie uznaje dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę, wizę umieszcza się na oddzielnym blankiecie wizowym.

4. Jeżeli naklejka wizowa została umieszczona na oddzielnym arkuszu przeznaczonym na wizy, informacja o tym jest wprowadzana do sytemu VIS zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. j) rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ .

5. Wizy indywidualne wydawane osobom wpisanym do dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę umieszcza się w tym samym dokumencie podróży.

6. Jeżeli dokument podróży, do którego wpisane są te osoby, nie jest uznawany przez państwo członkowskie wydające wizę, indywidualną naklejkę wizową umieszcza się na oddzielnych blankietach wizowych.

Artykuł 3027

Uprawnienia z tytułu wydanej wizy

Posiadanie wizy jednolitej lub wizy o ograniczonej ważności terytorialnej nie daje automatycznie prawa do wjazdu.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 3128

Informacje o Ö Informowanie Õ organówach centralnych innych państw członkowskich

1. Państwo członkowskie może wymagać, by jego organy centralne były informowane o wizach, z wyjątkiem tranzytowych wiz lotniskowych, wydanych przez konsulaty innych państw członkowskich obywatelom określonych państw trzecich lub obywatelom tych państw należącym do szczególnych kategorii.

2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wprowadzeniu lub zniesieniu wymogu przekazywania takich informacji ð najpóźniej 15 dni kalendarzowych ï przed rozpoczęciem jego stosowania. Taka informacja jest również przekazywana w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej w odnośnym obszarze właściwości.

3. Komisja informuje państwa członkowskie o takich zgłoszeniach.

4. Od dnia, o którym mowa w art. 46 rozporządzenia w sprawie VIS, informacje są przekazywane zgodnie z art. 16 ust. 3 tego rozporządzenia.

Artykuł 3229

Odmowa wydania wizy

1. Bez uszczerbku dla art. 2522 ust. 1 odmawia się wydania wizy, jeżeli:

              a) osoba ubiegająca się o wizę:

         (i) przedstawia fałszywy, podrobiony lub przerobiony dokument podróży;

         (ii) nie przedstawi potwierdzenia co do celów i warunków planowanego pobytu;

         (iii) nie dostarcza dowodu na posiadanie wystarczających środków utrzymania odpowiednich do długości planowanego pobytu oraz środków pozwalających na powrót do państwa pochodzenia lub zamieszkania ani na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność, że udzieli osobie ubiegającej się o wizę pozwolenia na wjazd, albo nie jest w stanie zgodnie z prawem uzyskać takich środków;

ê 610/2013 art. 6 pkt 4

         (iv) w bieżącym 180-dniowym okresie przebywała już przez 90 dni na terytorium państw członkowskich na podstawie wizy jednolitej lub wizy o ograniczonej ważności terytorialnej;

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

         (v) jest osobą, co do której dokonano wpisu w SIS nakazującego odmówić pozwolenia na wjazd;

         (vi) jest uważana za osobę, której obecność stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub zdrowia publicznego w myśl art. 2 pkt 19 kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Õ lub dla stosunków międzynarodowych któregokolwiek z państw członkowskich, a zwłaszcza jeżeli w krajowych bazach danych należących do państw członkowskich jest na temat osoby ubiegającej się o wizę wpis, który z wymienionych względów nakazywałby odmówić jej pozwolenia na wjazd; lub

         (vii) nie dostarcza dowodu na posiadanie odpowiedniego, ważnego podróżnego ubezpieczenia medycznego – jeżeli dotyczy;

              lub

              b) poważne wątpliwości budzi autentyczność dokumentów uzupełniających przedstawionych przez osobę ubiegającą się o wizę lub prawdziwość ich treści, wiarygodność oświadczeń złożonych przez osobę ubiegającą się o wizę lub jej zamiar opuszczenia terytorium państw członkowskich, zanim wygaśnie termin ważności wizy, o którą osoba ubiegająca się o wizę występuje.

2. Decyzję w sprawie odmowy oraz powody odmowy przedstawia się osobie ubiegającej się o wizę na standardowym formularzu określonym w załączniku VI V.

3. Osobom ubiegającym się o wizę, którym odmówiono wydania wizy, przysługuje prawo do odwołania się od takiej decyzji. Postępowanie odwoławcze jest prowadzone Ö wszczynane Õ przeciwko państwu członkowskiemu, które podjęło ostateczną decyzję w sprawie wniosku, zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie udzielają osobom ubiegającym się o wizę ð szczegółowych ï informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku odwołania, jak określono w załączniku VI V.

4. W przypadkach, o których mowa w art. 8 ust. 2, konsulat reprezentującego państwa członkowskiego informuje osobę ubiegającą się o wizę o decyzji podjętej przez reprezentowane państwo członkowskie.

54. Informacje na temat odmowy wydania wizy wprowadza się do VIS zgodnie z art. 12 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ .

ROZDZIAŁ V

Zmiany dotyczące wydanej wizy

Artykuł 3330

Przedłużenie

1. Okres ważności wydanej wizy lub długość pobytu objętego tą wizą przedłuża się, jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego uzna, że posiadacz wizy wykazał, iż na skutek siły wyższej lub ze względów humanitarnych nie jest możliwe opuszczenie przez niego terytorium państw członkowskich przed upływem terminu ważności wizy lub przed końcem objętego wizą dozwolonego okresu pobytu. Takiego przedłużenia dokonuje się bezpłatnie.

2. Okres ważności wydanej wizy lub długość pobytu objętego tą wizą można przedłużyć, jeżeli posiadacz wizy przedstawi dowód na istnienie ważnych powodów osobistych uzasadniających przedłużenie okresu ważności lub okresu pobytu. Za takie przedłużenie pobiera się opłatę w wysokości 30 EUR.

3. Ważność terytorialna przedłużonej wizy pozostaje taka sama jak w przypadku wizy pierwotnej, chyba że organ dokonujący przedłużenia postanowi inaczej.

4. Organem właściwym do przedłużenia ważności wizy jest organ państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się dany obywatel państwa trzeciego w chwili wystąpienia o to przedłużenie.

5. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji organy właściwe w sprawach przedłużenia okresu ważności wizy.

6. Do przedłużenia wizy używa się naklejki wizowej.

7. Informacje na temat przedłużonej wizy wprowadza się do systemu VIS zgodnie z art. 14 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ .

Artykuł 3431

Unieważnienie i cofnięcie wizy

1. Wizę unieważnia się, jeżeli okaże się, że w chwili wydawania wizy warunki uprawniające do jej otrzymania nie były spełnione, zwłaszcza jeżeli istnieją poważne powody by przypuszczać, że wizę uzyskano w sposób nieuczciwy. Wizę unieważnia zasadniczo właściwy organ państwa członkowskiego, które ją wydało. Wizę może unieważnić właściwy organ innego państwa członkowskiego; o unieważnieniu tym jest informowany organ państwa członkowskiego, które wydało wizę.

2. Wiza jest cofana, jeżeli okaże się, że warunki uprawniające do jej otrzymania nie są już spełniane. Wizę cofa zasadniczo właściwy organ państwa członkowskiego, które ją wydało. Wizę może cofnąć właściwy organ innego państwa członkowskiego; o cofnięciu tym jest informowany organ państwa członkowskiego, które wydało wizę.

3. Wizę można cofnąć na wniosek posiadacza wizy. Właściwy organ państwa członkowskiego, które wydało wizę, jest informowany o cofnięciu wizy.

4. Nieprzedstawienie przez posiadacza wizy na granicy co najmniej jednego dokumentu uzupełniającego, o którym mowa w art. 1413 ust. 43, nie prowadzi automatycznie do unieważnienia lub cofnięcia wizy.

5. W przypadku unieważnienia lub cofnięcia wizy opatruje się ją stemplem „UNIEWAŻNIONO” lub „COFNIĘTO”, a optycznie zmienny element naklejki wizowej, element zabezpieczający zwany „efektem obrazu ukrytego” oraz napis „wiza” unieważnia się przekreśleniem.

6. Decyzję w sprawie unieważnienia lub cofnięcia wizy oraz powody takiej decyzji przedstawia się osobie ubiegającej się o wizę na standardowym formularzu określonym w załączniku VI V.

7. Posiadaczowi wizy, która została unieważniona lub cofnięta, przysługuje prawo do odwołania się od odnośnej decyzji, chyba że wiza została cofnięta na jego wniosek zgodnie z ust. 3. Postępowanie odwoławcze prowadzone jest przeciwko państwu członkowskiemu, które podjęło decyzję w sprawie unieważnienia lub cofnięcia wizy, zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie udzielają osobom ubiegającym się o wizę informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku odwołania, jak określono w załączniku VI V.

8. Informacje o unieważnionej lub cofniętej wizie wprowadza się do systemu VIS zgodnie z art. 13 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ .

ROZDZIAŁ VI

Wizy wydawane na granicach zewnętrznych

Artykuł 3532

Występowanie o wizę na granicy zewnętrznej Ö w wyjątkowych przypadkach Õ

1. W wyjątkowych przypadkach wizy mogą być wydawane na przejściach granicznych, gdy spełnione zostaną następujące warunki:

              a) osoba ubiegająca się o wizę spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Õ ;

              b) osoba ubiegająca się o wizę nie mogła wystąpić o wizę wcześniej i przedstawia, w razie potrzeby, dokumenty uzupełniające, które potwierdzają niemożliwe do przewidzenia i bezwzględne przyczyny uzasadniające konieczność wjazdu; oraz

              c) ocenia się, że powrót osoby ubiegającej się o wizę do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub jej tranzyt przez terytorium krajów innych niż państwa członkowskie w pełni stosujące dorobek Schengen jest pewny.

2. Jeżeli o wizę wystąpiono na granicy zewnętrznej, można odstąpić od wymogu posiadania przez osobę ubiegającą się o wizę podróżnego ubezpieczenia medycznego, w przypadku gdy takie podróżne ubezpieczenie medyczne nie jest dostępne na przejściu granicznym lub ze względów humanitarnych.

32. Wiza wydana na granicy zewnętrznej jest wizą jednolitą uprawniającą jej posiadacza do pobytu o długości nieprzekraczającej 15 dni, w zależności od celu i warunków planowanego pobytu. W przypadku tranzytu długość dozwolonego pobytu odpowiada czasowi potrzebnemu na tranzyt.

43. Jeżeli warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), d) i e) kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Õ nie są spełnione, organy odpowiedzialne za wydanie wizy na granicy mogą zgodnie z art. 2522 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia wydać wizę o ograniczonej ważności terytorialnej ważną jedynie na terytorium wydającego państwa członkowskiego.

54. Zasadniczo na granicy zewnętrznej nie wydaje się wiz obywatelom państw trzecich należącym do kategorii osób, co do których wymagane jest uprzednie zasięgnięcie opinii zgodnie z art. 2219.

W wyjątkowych przypadkach, zgodnie z art. 2522 ust. 1 lit. a), osobom takim można jednak wydać na granicy zewnętrznej wizę o ograniczonej ważności terytorialnej, ważną jedynie na terytorium wydającego państwa członkowskiego.

65. Poza powodami odmowy wydania wizy przedstawionymi w art. 3229 ust. 1, wizy odmawia się na przejściu granicznym, jeżeli warunki, o których mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, nie są spełnione.

76. Stosuje się przepisy art. 3229 ust. 3 i załącznika VIV dotyczące uzasadnienia decyzji odmownej i powiadomienia o niej oraz dotyczące prawa do odwołania.

ò nowy

Artykuł 33

Występowanie o wizę na granicy zewnętrznej w ramach programu tymczasowego

1. W celu promowania turystyki krótkoterminowej państwo członkowskie może podjąć decyzję o tymczasowym wydawaniu wiz na granicy zewnętrznej osobom spełniającym kryteria określone w art. 32 ust. 1 lit. a) i c).

2. Czas trwania takiego programu jest ograniczony do 5 miesięcy w każdym roku kalendarzowym, a kategorie beneficjentów programu są jasno określone.

3. W drodze odstępstwa od art. 22 ust. 1 wiza wydana w ramach takiego programu jest ważna tylko na terytorium państwa członkowskiego wydającego wizę oraz uprawnia jej posiadacza do pobytu trwającego maksymalnie 15 dni kalendarzowych, w zależności od celu i warunków planowanego pobytu.

4. W przypadku odmowy wydania wizy na granicy zewnętrznej państwo członkowskie nie może nałożyć na przewoźnika, którego to dotyczy, obowiązków określonych w art. 26 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen.

5. Państwa członkowskie zgłaszają planowane programy Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji najpóźniej trzy miesiące przed rozpoczęciem ich realizacji. W zgłoszeniu określa się kategorie beneficjentów programu, jego zasięg geograficzny i warunki organizacyjne oraz środki planowane w celu zapewnienia weryfikacji warunków wydawania wiz.

Komisja publikuje to zgłoszenie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

6. Po upływie trzech miesięcy od zakończenia programu państwo członkowskie przedkłada Komisji szczegółowe sprawozdanie z jego realizacji. Sprawozdanie zawiera informacje na temat liczby wydanych wiz i decyzji odmownych w sprawie wydania wizy (w tym obywatelstwa osób, których to dotyczy), a także długości pobytu i wskaźnika powrotów (w tym obywatelstwa osób, które nie powróciły do swojego kraju).

ê 810/2009 (dostosowany)

Artykuł 3634

Wizy wydawane na granicach zewnętrznych marynarzom podróżującym tranzytem

1. Marynarzowi podlegającemu obowiązkowi posiadania wizy podczas przekraczania zewnętrznych granic państw członkowskich można wydać na granicy wizę na tranzyt w następujących przypadkach:

              a) jeżeli spełnia on warunki określone w art. 3532 ust. 1; oraz

              b) jeżeli przekracza on daną granicę, aby się zaokrętować bądź ponownie zaokrętować na statek, na którym będzie pracował jako marynarz, lub wyokrętować ze statku, na którym pracował jako marynarz.

2. Przed wydaniem wizy na granicy marynarzowi podróżującemu tranzytem właściwe organy krajowe stosują się do zasad przedstawionych w załączniku IX część 1 i sprawdzają, czy niezbędne informacje o danym marynarzu zostały podane na należycie wypełnionym formularzu dotyczącym marynarzy podróżujących tranzytem, o wzorze przedstawionym w załączniku IX część 2.

ò nowy

3. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych szczegółowe instrukcje operacyjne dotyczące wydawania wiz na granicy marynarzom. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2.

ê 810/2009

34. Przepisy niniejszego artykułu stosuje się bez uszczerbku dla art. 3532 ust. 32, 43 i 54.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

TYTUŁ IV

ZARZĄDZANIE ADMINISTRACYJNE I ORGANIZACJA

Artykuł 3735

Organizacja wydziałów wizowych

1. Państwa członkowskie odpowiadają za organizację wydziałów wizowych swoich konsulatów.

Aby zapobiec spadkowi czujności i chronić pracowników przed presją na szczeblu lokalnym, należy w odpowiednich przypadkach wprowadzić systemy rotacji pracowników mających bezpośredni kontakt z osobami ubiegającymi się o wizę. Szczególną uwagę zwraca się na jasną strukturę służbową i wyraźny przydział oraz podział obowiązków związanych z podejmowaniem ostatecznych decyzji w sprawie wniosków. Prawo dostępu do systemów VIS i SIS oraz innych informacji poufnych ogranicza się do niewielkiej liczby odpowiednio upoważnionych stałych pracowników. Podejmuje się stosowne działania w celu uniemożliwienia osobom nieupoważnionym dostępu do takich baz danych.

2. Aby zapobiec oszustwom lub utracie naklejek wizowych, należy je przechowywać i posługiwać się nimi zgodnie z odpowiednimi zasadami bezpieczeństwa. Każdy konsulat prowadzi ewidencję zapasów naklejek wizowych i odnotowuje sposób wykorzystania każdej naklejki wizowej.

3. Konsulaty państw członkowskich przechowują wnioski w swoich archiwach. Akta każdego wniosku zawierają formularz wniosku, kopie odnośnych dokumentów uzupełniających, informację o przeprowadzonych kontrolach oraz numer wydanej wizy, tak aby pracownicy mogli w razie potrzeby odtworzyć podstawy decyzji podjętej w sprawie wniosku.

Akta każdego wniosku przechowuje się przez okres co najmniej dwóch lat, licząc od dnia wydania decyzji w sprawnie wniosku, o której mowa w art. 2320 ust. 1.

Artykuł 3836

Zasoby niezbędne do rozpatrywania wniosków wizowych i kontrolowania konsulatów

1. Państwa członkowskie wysyłają odpowiedni personel w wystarczającej liczbie do wykonywania zadań związanych z rozpatrywaniem wniosków, tak aby zapewnić odpowiednią i jednolitą jakość obsługi interesantów.

2. Lokale spełniają odpowiednie wymogi funkcjonalności i pozwalają na stosowanie odpowiednich środków bezpieczeństwa.

3. Władze Ö Organy Õ centralne państw członkowskich zapewniają pracownikom pochodzącym z ich kraju oraz pracownikom miejscowym odpowiednie szkolenia i są zobowiązane udzielać im pełnych, dokładnych i aktualnych informacji na temat związanych z ich zadaniami dziedzin prawa krajowego i wspólnotowego Ö unijnego Õ.

4. Organy centralne państw członkowskich zapewniają częstą i odpowiednią kontrolę przebiegu rozpatrywania wniosków oraz podejmują działania zaradcze w przypadku wykrycia odstępstw od przepisów niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3937

Zachowanie personelu

1. Konsulaty państw członkowskich zapewniają osobom ubiegającym się o wizę uprzejmą obsługę.

2. Pracownicy konsularni wykonują swoje obowiązki służbowe z poszanowaniem godności ludzkiej. Podejmowane przez nich środki muszą być współmierne do zamierzonych celów.

3. Podczas pełnienia obowiązków służbowych pracownicy konsularni nie dyskryminują nikogo ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, wiarę lub wyznanie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

Artykuł 4038

Formy Ö Organizacja konsulatów i Õ współpracay Ö konsularna Õ

1. Każde państwo członkowskie odpowiada za stworzenie procedur związanych z wnioskami. Zasadniczo wnioski przyjmowane są w konsulacie państwa członkowskiego.

2. Państwa członkowskie:

              a) wyposażają swoje konsulaty i organy odpowiadające za wydawanie wiz na granicach, a także siedziby swoich konsulów honorowych – jeżeli korzystają z ich pomocy w pobieraniu identyfikatorów biometrycznych zgodnie z art. 4240 – w środki konieczne do pobierania identyfikatorów biometrycznych; lub

              b) w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej lub innych stosownych kontaktów nawiązują z przynajmniej jednym innym państwem członkowskim współpracę polegającą na reprezentacji w ograniczonym zakresie, na prowadzeniu wspólnej placówki lub wspólnego ośrodka przyjmowania wniosków zgodnie z art. 41 ð w ramach porozumienia o reprezentacji lub dowolnej innej formy współpracy konsularnej ï .

3. Z uwagi na szczególne uwarunkowania lub na sytuację lokalną, na przykład w przypadku gdy:

              a) ze względu na dużą liczbę osób ubiegających się o wizę nie jest możliwe zorganizowanie pobierania wniosków wizowych i danych w odpowiednim terminie i w godnych warunkach; lub

              b) nie jest możliwe zapewnienie odpowiedniej dostępności na całym terytorium danego kraju trzeciego w żaden inny sposób;

oraz gdy formy współpracy, o których mowa w ust. 2, okażą się nieodpowiednie dla danego państwa członkowskiego,

3. pPaństwo członkowskie może w ostateczności Ö również Õ nawiązać współpracę z usługodawcą zewnętrznym zgodnie z art. 4341.

4. Bez uszczerbku dla prawa do wezwania osoby ubiegającej się o wizę na osobistą rozmowę, o której mowa w art. 21 ust. 8, wybrana forma organizacyjna nie może powodować, że osoba ta będzie musiała stawić się osobiście w więcej niż jednej placówce, by złożyć wniosek.

54. Państwa członkowskie informują Komisję o tym, jakie procedury związane z wnioskami zamierzają przyjąć ð organizacji konsulatu i współpracy konsularnej ïw każdym urzędzie konsularnym.

ò nowy

65. W razie rozwiązania współpracy z innymi państwami członkowskimi państwa członkowskie zapewniają ciągłość pełnej obsługi.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 839

Ustalenia dotyczące reprezentowania państwPorozumienia o reprezentacji

1. Państwo członkowskie może zgodzić się reprezentować w zakresie rozpatrywania wniosków i wydawania wiz inne państwo członkowskie będące państwem właściwym zgodnie z art. 5. Państwo członkowskie może również reprezentować inne państwo członkowskie w ograniczonym zakresie, to jest wyłącznie przyjmować wnioski i pobierać identyfikatory biometryczne.

2. Jeżeli konsulat reprezentującego państwa członkowskiego zamierza odmówić wydania wizy, przekazuje on wniosek właściwym organom reprezentowanego państwa członkowskiego, aby podjęły one ostateczną decyzję w sprawie tego wniosku w terminie określonym w art. 23 ust. 1, 2 lub 3.

32. ðW przypadku gdy reprezentacja ogranicza się do przyjmowania wniosków, ï Aakta i dane są przyjmowane, a następnie przesyłane do reprezentowanego państwa członkowskiego zgodnie z odpowiednimi zasadami ochrony i bezpieczeństwa danych.

3. Reprezentujące państwo członkowskie i reprezentowane państwo członkowskie zawierają dwustronne porozumienie, w którym Ö . W porozumieniu tym Õ :

              a) określa się czas trwania tej reprezentacji, jeżeli ma ona charakter tymczasowy, oraz tryb jej rozwiązania;

              b) można zawrzeć ustalenia dotyczące zapewnienia lokalu i pracowników oraz dokonywania płatności przez reprezentowane państwo członkowskie, w szczególności jeżeli reprezentowane państwo członkowskie ma konsulat w danym państwie trzecim;.

              c) można zastrzec, że wnioski złożone przez obywateli państw trzecich, którzy należą do określonych kategorii, mają być przez reprezentujące państwo członkowskie przekazywane centralnym organom reprezentowanego państwa członkowskiego do zaopiniowania zgodnie z art. 22;

              d) na zasadzie odstępstwa od ust. 2 można zezwolić konsulatowi reprezentującego państwa członkowskiego na to, by po rozpatrzeniu wniosku odmawiał wydania wizy.

54. Państwa członkowskie, które nie mają swojego konsulatu w państwie trzecim, starają się zawrzeć porozumienia o reprezentacji z państwami członkowskimi, które mają konsulaty w tym państwie.

65. Z myślą o zapobieżeniu temuzapewnieniu, aby słaba infrastruktura transportowa lub znaczne odległości w danym regionie lub na danym obszarze geograficznym nie stanowiły dla osób ubiegających się o wizę znacznej przeszkody w dotarciu do konsulatu, państwa członkowskie, które nie mają swojego konsulatu w danym regionie lub na danym obszarze, starają się zawrzeć porozumienia o reprezentacji z państwami członkowskimi, które mają konsulaty w danym regionie lub na danym obszarze.

76. Reprezentowane państwo członkowskie informuje Komisję o nowych Ö porozumieniach o reprezentacji Õ umowach o reprezentowaniu państw lub ich wygaśnięciu rozwiązaniu ð co najmniej dwa miesiące ï przed ich wejściem w życie lub wygaśnięciem rozwiązaniem.

87. Jednocześnie Ö W tym samym czasie, w którym dochodzi do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, Õ konsulat reprezentującego państwa członkowskiego informuje zarówno konsulaty jak i urzędy konsularne innych państw członkowskich, jak i przedstawicielstwo KomisjiÖ delegaturę Unii Õ na danym obszarze właściwości o zawarciu lub rozwiązaniu umów o reprezentowaniu Ö porozumień o reprezentacji Õ,zanim porozumienia te wejdą w życie lub zostaną rozwiązane.

98. Jeżeli konsulat reprezentującego państwa członkowskiego postanawia współpracować z usługodawcą zewnętrznym, zgodnie z art. 4341, lub z akredytowanymi pośredniczącymi podmiotami komercyjnymi, o czym jest mowa w art. 4543, współpraca taka dotyczy również wniosków objętych porozumieniem o reprezentacji. Organy centralne reprezentowanego państwa członkowskiego są informowane z wyprzedzeniem o warunkach tej współpracy.

Artykuł 41

Współpraca między państwami członkowskimi

1. Jeżeli wybrano prowadzenie wspólnej placówki, pracownicy konsulatów co najmniej jednego państwa członkowskiego realizują procedury związane ze skierowanymi do nich wnioskami w konsulacie innego państwa członkowskiego (w tym pobierają identyfikatory biometryczne) oraz korzystają wspólnie ze sprzętu tego państwa członkowskiego. Współpracujące państwa członkowskie uzgadniają, jak długo będzie prowadzona i na jakich zasadach zostanie rozwiązana wspólna placówka oraz jaka część opłaty wizowej przypada państwu członkowskiemu, do którego należy dany konsulat.

2. Jeżeli ustanowiono wspólne ośrodki przyjmowania wniosków, pracownicy konsulatów co najmniej dwóch państw członkowskich zostają wspólnie ulokowani w jednym budynku do przyjmowania wniosków od osób ubiegających się o wizę (w tym identyfikatorów biometrycznych). Osoby ubiegające się o wizę są kierowane do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku i podjęcie odnośnej decyzji. Państwa członkowskie uzgadniają, jak długo będzie prowadzona i na jakich zasadach zostanie rozwiązana taka współpraca oraz jak uczestniczące państwa członkowskie będą dzielić się kosztami. Jedno państwo członkowskie musi ponosić odpowiedzialność za umowy związane z logistyką i za stosunki dyplomatyczne z krajem, na terenie którego znajduje się placówka.

3. W razie rozwiązania współpracy z innymi państwami członkowskimi państwa członkowskie zapewniają ciągłość pełnej obsługi.

Artykuł 4240

Korzystanie z pomocy konsulów honorowych

1. Do wykonywania niektórych lub wszystkich czynności, o których mowa w art. 4341 ust. 65, mogą zostać upoważnieni także konsulowie honorowi. Należy podjąć odpowiednie środki, aby zagwarantować ochronę danych oraz bezpieczeństwo.

2. Jeżeli konsul honorowy nie jest urzędnikiem służby cywilnej państwa członkowskiego, wykonuje on wspomniane czynności zgodnie z wymogami określonymi w załączniku XVI, z wyjątkiem przepisów zawartych w pkt D lit. c) tego załącznika.

3. Jeżeli konsul honorowy jest urzędnikiem służby cywilnej państwa członkowskiego, państwo to zapewnia stosowanie warunków porównywalnych z tymi, które miałyby zastosowanie, gdyby czynności te były wykonywane przez jego konsulat.

Artykuł 4341

Współpraca z usługodawcami zewnętrznymi

1. Państwa członkowskie dążą do tego, aby współpraca z usługodawcą zewnętrznym obejmowała co najmniej jeszcze jedno państwo członkowskie, bez uszczerbku dla przepisów o zamówieniach publicznych i zasad konkurencji.

2. Podstawą współpracy z usługodawcą zewnętrznym jest instrument prawny, który spełnia wymogi określone w załączniku XVI.

3. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej państwa członkowskie wymieniają się informacjami o wyborze usługodawców zewnętrznych oraz o warunkach zawartych w odnośnych aktach prawnych.

43. Analiza wniosków, rozmowy (w odpowiednich przypadkach), podejmowanie decyzji w sprawie wniosków oraz druk i umieszczanie naklejek wizowych dokonywane są wyłącznie przez konsulat.

54. Usługodawcy zewnętrzni w żadnym przypadku nie mają dostępu do VIS. Dostęp do VIS jest zastrzeżony wyłącznie dla odpowiednio uprawnionego personelu konsulatów.

65. Usługodawcy zewnętrznemu można powierzyć wykonywanie jednej lub więcej poniższych czynności:

              a) udzielanie ogólnych informacji na temat wymogów wizowych i formularzy wniosków;

              b) informowanie osób ubiegających się o wizę o wymaganych dokumentach uzupełniających, wymienionych w liście kontrolnej;

              c) przyjmowanie danych i wniosków (łącznie z pobieraniem identyfikatorów biometrycznych) i przekazywanie wniosku konsulatowi;

              d) pobieranie należnej opłaty;

              e) planowanie terminów osobistych wizyt ð wnioskodawcy, w stosownych przypadkach, ï w konsulacie lub u usługodawcy zewnętrznego;

              f) przyjmowanie dokumentów podróży (łącznie z ewentualnym powiadomieniem o odmowie) od konsulatu i zwracanie ich osobie ubiegającej się o wizę.

76. Wybierając usługodawców zewnętrznych, dane państwo(-a) członkowskie dokładnie sprawdza(-ją) wypłacalność i rzetelność spółki, łącznie z niezbędnymi pozwoleniami, wpisem w rejestrze, statutem spółki, umowami z bankami, oraz upewnia(-ją) się, czy nie zachodzi konflikt interesów.

87. Dane państwo(-a) członkowskie zapewnia(-ją) przestrzeganie przez wybranego usługodawcę zewnętrznego warunków nałożonych na niego na mocy instrumentu prawnego, o którym mowa w ust. 2.

98. Dane państwo(-a) członkowskie odpowiada(-ją) w dalszym ciągu za to, czy podczas przetwarzania danych przestrzegane są przepisy o ochronie danych, oraz jest(są) nadzorowane zgodnie z art. 28 dyrektywy 95/46/WE.

Współpraca z usługodawcą zewnętrznym nie ogranicza ani nie wyklucza odpowiedzialności prawnej wynikającej z krajowych przepisów danego(-ych) państwa(państw) członkowskiego(-ich) w razie niedopełnienia obowiązków związanych z przetwarzaniem danych osobowych osób ubiegających się o wizę oraz z wykonywaniem co najmniej jednej z czynności, o których mowa w ust. 65. Przepis ten pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich działań prawnych, które mogą zostać podjęte bezpośrednio przeciwko usługodawcy zewnętrznemu na mocy przepisów danego kraju trzeciego.

109. Dane państwo(-a) członkowskie zapewnia(-ją) przeszkolenie usługodawcy zewnętrznego, odpowiednio do wiedzy potrzebnej do właściwej obsługi i właściwego informowania osób ubiegających się o wizę.

1110. Dane państwo(-a) członkowskie ściśle nadzoruje(-ą) realizację postanowień instrumentu prawnego, o którym mowa w ust. 2, w tym:

              a) ogólne informacje o wymogach wizowych i formularzu wniosku, których usługodawca zewnętrzny udziela osobom ubiegającym się o wizę;

              b) wszelkie techniczne i organizacyjne środki bezpieczeństwa wymagane do ochrony danych osobowych przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, przypadkową utratą, zmianą, niedozwolonym ujawnieniem lub udostępnieniem – szczególnie gdy współpraca wiąże się z przekazywaniem akt i danych konsulatowi danego(-ych) państwa (państw) członkowskiego(-ich) – oraz przed wszelkimi innymi formami bezprawnego przetwarzania danych osobowych;

              c) pobieranie i przekazywanie identyfikatorów biometrycznych;

              d) środki podejmowane w celu dostosowania się do przepisów dotyczących ochrony danych.

W tym celu konsulat(-y) danego(-ych) państwa (państw) członkowskiego(-ich) regularnie przeprowadza(-ją) kontrole na miejscu u usługodawcy zewnętrznego.

1211. W razie rozwiązania współpracy z usługodawcą zewnętrznym państwa członkowskie zapewniają ciągłość pełnej obsługi.

1312. Państwa członkowskie dostarczają Komisji kopię instrumentu prawnego, o którym mowa w ust. 2. ð Do dnia 1 stycznia każdego roku państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania ze współpracy z usługodawcami zewnętrznymi na całym świecie i z ich monitorowania (o czym mowa w załączniku VI, pkt C) . ï

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 4442

Szyfrowanie i bezpieczne przekazywanie danych

1. W przypadku porozumień ð współpracy ï między państwami członkowskimi o wzajemnej reprezentacji, w razie współpracy państw członkowskich z usługodawcami zewnętrznymi oraz w razie korzystania z pomocy konsulów honorowych reprezentowane państwo(-a) członkowskie lub dane państwo(-a) członkowskie zapewnia(-ją)dopilnowuje(-ją), by dane – czy to przekazywane drogą elektroniczną czy też przekazywane fizycznie na nośniku elektronicznym przez organy reprezentującego państwa członkowskiego organom reprezentowanego państwa członkowskiego czy przez usługodawcę zewnętrznego lub konsula honorowego organom danego(-ych) państwa(państw) członkowskiego(-ich) – były całkowicie zaszyfrowane.

2. W państwach trzecich zakazujących szyfrowania danych, które mają być przekazane drogą elektroniczną, przez organy reprezentującego państwa członkowskiego organom reprezentowanego(-ych) państwa(państw) członkowskiego(-ich) lub przez usługodawcę zewnętrznego lub konsula honorowego organom danego(-nych) państwa(państw) członkowskiego(-ich), reprezentowane państwo(-wa) członkowskie lub dane państwo(-wa) członkowskie nie zezwala(-ją) reprezentującemu państwu członkowskiemu, usługodawcy zewnętrznemu ani konsulowi honorowemu na przekazywanie danych drogą elektroniczną.

W takim przypadku reprezentowane państwo(-wa) członkowskie lub dane państwo(-wa) członkowskie zapewnia(-ją)dopilnowuje(-ją), by dane elektroniczne w formie całkowicie zaszyfrowanej na elektronicznym nośniku zostały fizycznie przekazane od organu reprezentującego państwo członkowskie organom reprezentowanego(-ych) państwa(państw) członkowskiego(-ich) lub od usługodawcy zewnętrznego lub konsula honorowego organom danego(-nych) państwa(państw) członkowskiego(-ich) przez urzędnika konsularnego państwa członkowskiego lub, jeżeli przekazanie danych tą drogą wymaga nieproporcjonalnie dużych lub nieuzasadnionych nakładów, – w inny bezpieczny i pewny sposób, na przykład przez uznane podmioty mające doświadczenie w transporcie w odnośnych państwach trzecich dokumentów wymagających szczególnej ochrony.

3. We wszystkich przypadkach poziom bezpieczeństwa podczas przekazywania danych jest dostosowany do poziomu ochrony, jakiej te dane wymagają.

4. Państwa członkowskie lub Wspólnota Ö Unia Õ starają się osiągnąć porozumienie z odnośnymi państwami trzecimi, tak by zniosły one zakaz szyfrowania danych, które mają być przekazywane w drodze elektronicznej od organów reprezentujących państwo członkowskie organom reprezentowanego(-ych) państwa (państw) członkowskiego(-ich) lub od usługodawcy zewnętrznego lub konsula honorowego organom danego(-ych) państwa (państw) członkowskiego(-ich).

ê 810/2009 (dostosowany)

Artykuł 4543

Współpraca z pośredniczącymi podmiotami komercyjnymi

1. Państwa członkowskie mogą współpracować z Ö akceptować przyjmowanie wniosków przez prywatne agencje administracyjne, przewoźników lub biura podróży, na przykład organizatorów turystyki lub podmioty zajmujące się sprzedażą (pośredniczące podmioty komercyjne), Õ które będą pośredniczyć w przyjmowaniu wniosków, ale nie będą pobieranieć identyfikatorów biometrycznych.

2. Taka wWspółpraca Ö z pośredniczącymi podmiotami komercyjnymi Õ opiera się na akredytacji udzielonej przez właściwe organy państw członkowskich. Akredytacja jest przyznawana w szczególności po sprawdzeniu następujących danych:

              a) aktualny status pośrednika komercyjnego: aktualna licencja, wpis do rejestru, umowy z bankami;

              b) obowiązujące umowy z partnerami komercyjnymi mającymi siedzibę na terytorium państw członkowskich, oferującymi zakwaterowanie i inne usługi związane z wycieczkami zorganizowanymi;

              c) umowy z przewoźnikami firmami transportowymi, które muszą obejmować podróż do miejsca przeznaczenia oraz zagwarantowaną, ustaloną na określoną datę podróż powrotną.

3. Akredytowane pośredniczące podmioty komercyjne podlegają regularnej wyrywkowej kontroli polegającej na przeprowadzaniu rozmów bezpośrednich lub telefonicznych z osobami ubiegającymi się o wizę, sprawdzaniu wycieczek i miejsc zakwaterowania, sprawdzaniu, czy oferowane podróżne ubezpieczenie medyczne jest odpowiednie i czy obejmuje poszczególne osoby, oraz – w przypadku gdy uznane to zostanie za konieczne – weryfikacji dokumentów związanych z powrotem grup do kraju.

4. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej wymienia się informacje na temat działania akredytowanych pośredniczących podmiotów komercyjnych dotyczące wykrytych nieprawidłowości oraz odrzuconych wniosków przekazanych przez pośredniczące podmioty komercyjne oraz na temat wykrytych form fałszerstw dokumentów podróży oraz zaplanowanych, lecz niedoszłych do skutku wycieczek.

5. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej wymienia się wykazy pośredniczących podmiotów komercyjnych, którym została przyznana akredytacja przez każdy z konsulatów lub którym akredytację cofnięto, wraz z uzasadnieniem decyzji o cofnięciu akredytacji.

Każdy konsulat podaje do ogólnej wiadomości publicznej wykaz akredytowanych pośredniczących podmiotów komercyjnych, z którymi prowadzi współpracę.

Artykuł 4644

Opracowywanie danych statystycznych

Państwa członkowskie opracowują, zgodnie z tabelą przedstawioną w załącznikiemu XII VIII, roczne statystyki na temat wiz. Statystyki te przedkłada się do dnia 1 marca za poprzedni rok kalendarzowy.

ê 810/2009 (dostosowany)

Artykuł 4745

Podawanie informacji do ogólnej wiadomości publicznej

1. Organy centralne państw członkowskich i konsulaty podają do ogólnej wiadomości publicznej wszystkie istotne informacje związane ze składaniem wniosków wizowych, a zwłaszcza:

              a) kryteria, warunki i procedury obowiązujące przy ubieganiu się o wizę;

              b) w stosownych przypadkach – sposób umówienia się na spotkanie;

              c) miejsce, w którym można złożyć wniosek (właściwy konsulat, wspólny ośrodek przyjmowania wniosków lub usługodawca zewnętrzny);

              d) akredytowane pośredniczące podmioty komercyjne;

              e) informację o braku skutków prawnych stempla, o którym mowa w art. 20;

              fe) terminy rozpatrywania wniosków określone w art. 2320 ust. 1, 2 i 3;

              gf) państwa trzecie, których obywatele lub obywatele należący do szczególnych kategorii są przedmiotem uprzedniegoj zasięgania opinii lub informacji;

              hg) że osoba ubiegająca się o wizę musi zostać powiadomiona o negatywnej decyzji w sprawie wniosku, że należy podać powody takiej decyzji i że osoby ubiegające się o wizę, których wniosek spotkał się z odmową, mają prawo do odwołania, wraz z informacją dotyczącą trybu postępowania w przypadku odwołania, w tym o właściwym organie oraz o terminach złożenia odwołania;

              ih) że samo posiadanie wizy nie jest równoznaczne z automatycznym prawem wjazdu i że posiadacz wizy zostanie poproszony na granicy zewnętrznej o przedstawienie dowodów, że spełnia warunki wjazdu, zgodnie z tym, co przewidziano w art. 5 kodeksu granicznego Schengen Ö rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Õ .

2. Reprezentujące i reprezentowane państwao członkowskie podają do ogólnej wiadomości publicznej informacje dotyczące porozumień o wzajemnej reprezentacji, o których mowa w art. 8 39 zanim takie porozumienia wejdą w życie.

ò nowy

3.         Komisja określa standardowy wzór informacji służący wykonaniu przepisów ust. 1.

4.         Komisja tworzy stronę internetową dotyczącą wizy Schengen, zawierającą wszystkie istotne informacje związane z ubieganiem się o wizę.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

TYTUŁ V

LOKALNA WSPÓŁPRACA SCHENGEŃSKA

Artykuł 4846

Lokalna współpraca schengeńska między konsulatami państw członkowskich

1. Aby wspólna polityka wizowa była jednolicie stosowana, o ile pozwalają na to w stosownych przypadkach warunki lokalne, konsulaty państw członkowskich oraz Komisja prowadzą współpracę w ramach każdego obszaru właściwości, i oceniają, czy trzeba ustalić w szczególności Ö w celu Õ:

              a) Ö przygotowania Õ jednolitegoy wykazu dokumentów uzupełniających, jakie powinna złożyć osoba ubiegająca się o wizę, uwzględniając art. 1413 i załącznik II;

              b) Ö zapewnienia Õ wspólnego kryteria analizy wniosków dotyczące odstępstw od konieczności uiszczania opłaty wizowej zgodnie z art. 16 ust. 5 oraz kwestii związanych z tłumaczeniaem formularza wniosku zgodnie z art. 1110 ust. 56;

              c) Ö ustanowienia Õ wyczerpujący, systematycznie aktualizowany wykazu dokumentów podróży wydawanych przez kraj, na którego terenie znajduje się placówka, Ö oraz regularnego aktualizowania tego wykazu Õ .

Jeżeli przynajmniej co do jednej z kwestii ujętych w lit. a)–c) ocena przeprowadzona w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej potwierdzi konieczność ustalenia jednolitego podejścia lokalnego, przyjmuje się środki dotyczące takiego podejścia w trybie, o którym mowa w art. 52 ust. 2.

2. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej ustala się wspólną ulotkę informacyjną ð na podstawie standardowego wzoru informacji opracowanego przez Komisję na mocy art. 45 ust. 3 ï na temat wiz jednolitych oraz wiz o ograniczonej ważności terytorialnej i wiz lotniskowych, a mianowicie praw, jakie daje wiza, oraz warunków ubiegania się o nią oraz, w stosownych przypadkach, listę dokumentów uzupełniających, o których mowa w ust. 1 lit. a).

3. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej państwa członkowskie wymieniają się następujące informacje:

              a) miesięczne ð kwartalne ï dane statystyczne dotyczące wydanych wiz jednolitych, wiz o ograniczonej ważności terytorialnej, tranzytowych i wiz lotniskowych ð i wiz objazdowych, ï ð o które wnioskowano, które wydano oraz których wydania odmówiono ïoraz liczby odrzuconych wniosków wizowych;

              b) informacje dotyczące oceny ryzyka migracyjnego lub ryzyka pod względem bezpieczeństwa, takie jak Ö w szczególności dotyczące Õ :

         (i) strukturya społeczno-gospodarczeja kraju przyjmującego;

         (ii) źródeła informacji na szczeblu lokalnym, w tym dotyczącyche zabezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, rejestrów skarbowych oraz rejestracji wjazdów i wyjazdów;

         (iii) użyciae przerobionych lub podrobionych dokumentów;

         (iv) szlakówi nielegalnej imigracji;

         (v) przypadkówi odmowy wydania wizy;

              c) informacje dotyczące współpracy z przewoźnikami firmami transportowymi;.

              d) informacje dotyczące towarzystw ubezpieczeniowych oferujących odpowiednie podróżne ubezpieczenie medyczne, w tym weryfikuje się m.in. zakres ubezpieczenia i ewentualne franszyzy.

4. Regularnie organizuje się spotkania państw członkowskich i Komisji dotyczące lokalnej współpracy schengeńskiej, a konkretnie kwestii operacyjnych związanych z realizacją wspólnej polityki wizowej. Spotkania te są zwoływane przez Komisję, chyba że na wniosek Komisji zapadną inne ustalenia.

W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej można organizować spotkania dotyczące jednego tematu i tworzyć podgrupy do analizy konkretnych zagadnień.

65. Przedstawiciele konsulatów państw członkowskich niestosujących wspólnotowego unijnego dorobku prawnego w dziedzinie wiz lub przedstawiciele państw trzecich mogą być doraźnie zapraszani do udziału w spotkaniach w celu wymiany informacji o kwestiach związanych z wizami.

56. Systematycznie sporządza się sprawozdania podsumowujące spotkania poświęcone lokalnej współpracy schengeńskiej i rozprowadza się je na szczeblu lokalnym. Komisja może zlecić sporządzanie sprawozdań państwu członkowskiemu. Konsulaty każdego państwa członkowskiego przekazują sprawozdania swoim organom centralnym.

ð 7. Do dnia 31 grudnia każdego roku sporządza się roczne sprawozdanie w obrębie każdego obszaru właściwości. ï W oparciu o te sprawozdania Komisja sporządza dla każdego obszaru właściwości sprawozdanie roczne ð na temat aktualnej sytuacji w zakresie lokalnej współpracy schengeńskiej ï, które przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

TYTUŁ VI

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 4947

Ustalenia w odniesieniu do igrzysk olimpijskich i paraolimpijskich

Państwa członkowskie organizujące igrzyska olimpijskie lub paraolimpijskie stosują szczególne procedury i warunki ułatwiające wydawanie wiz, określone w załączniku XIVII.

Artykuł 50

Zmiany w załącznikach

Środki mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, zmieniające załączniki I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII i XII, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 52 ust. 3.

ò nowy

Artykuł 48

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 9, przekazuje się Komisji na czas nieokreślony.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 2 i 9, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3 ust. 2 i 9 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 49

Tryb pilny

1. Akty delegowane przyjęte w trybie niniejszego artykułu wchodzą w życie niezwłocznie i mają zastosowanie, dopóki nie zostanie wyrażony sprzeciw zgodnie z ust. 2. Przekazując akt delegowany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, podaje się powody zastosowania trybu pilnego.

2. Parlament Europejski albo Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 48 ust. 5. W takim przypadku Komisja uchyla akt niezwłocznie po doręczeniu przez Parlament Europejski lub Radę decyzji o sprzeciwie.

ê 810/2009 (dostosowany)

Artykuł 5150

Wytyczne dotyczące praktycznego zastosowania kodeksu wizowego Ö niniejszego rozporządzenia Õ

Instrukcje operacyjne co do stosowania w praktyce przepisów niniejszego rozporządzenia sporządza się w trybie, o którym mowa w art. 52 ust. 2.

ò nowy

Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych instrukcje operacyjne dotyczące stosowania w praktyce przepisów niniejszego rozporządzenia. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 51 ust. 2.

ê 810/2009 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 5251

Procedura komitetuowa

1. Komisję wspiera komitet („komitet ds. wiz”). ð Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. ï

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, ð art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 ï uwzględniając przepisy jej art. 8, i pod warunkiem że środki wykonawcze przyjęte zgodnie z tą procedurą nie zmieniają istotnych przepisów niniejszego rozporządzenia.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem jej art. 8.

Artykuł 5352

Zgłaszanie

1. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji:

              a) porozumienia o reprezentacjiuzgodnienia dotyczące reprezentowania państw, o których mowa w art. 839;

              b) państwa trzecie, których obywatele muszą w danym państwie członkowskim posiadać tranzytową wizę lotniskową podczas tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych znajdujących się na ich terytorium, zgodnie z art. 3;

              c) w stosownym przypadku – krajowy formularz potwierdzający pokrycie kosztów pobytu przez inną osobę lub zakwaterowanie u osoby prywatnej, o którym mowa w art. 1413 ust. 47;

              d) wykaz państw trzecich, co do których należy uprzednio zasięgnąć opinii, o której mowa w art. 2219 ust. 1;

              e) wykaz państw trzecich, co do których wymagane jest przekazywanie informacji, o których mowa w art. 3128 ust. 1;

              f) dodatkowe wpisy krajowe w sekcji „uwagi” na naklejce wizowej, o których mowa w art. 2724 ust. 2 3;

              g) organy władzy właściwe do przedłużenia okresu ważności wizy, o których mowa w art. 3330 ust. 5;

              h) wybrane formy Ö wybór Õ ð organizacji konsulatów i ï współpracy konsularnej – zgodnie z art. 4038;

              i) statystki opracowane zgodnie z art. 4644 i załącznikiem XIIVIII.

2. Komisja udostępnia informacje zgłoszone zgodnie z ust. 1 państwom członkowskim i podaje je do ogólnej wiadomości publicznej poprzez stale aktualizowaną publikację elektronicznąð stronę internetową dotyczącą wiz Schengen, o której mowa w art. 45 ust. 4 ï.

Artykuł 54

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 767/2008

W rozporządzeniu (WE) nr 767/2008 wprowadza się następujące zmiany:

              1. w art. 4 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

         a) lit. a) otrzymuje brzmienie:

          „a)»wizę jednolitą« zdefiniowaną w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) [35];”»

         b) skreśla się lit. b);

         c) lit. c) otrzymuje brzmienie:

          „c)»wizę lotniskową« zdefiniowaną w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 810/2009;”;»

         d) lit. d) otrzymuje brzmienie:

          „d)»wizę o ograniczonej ważności terytorialnej« zdefiniowaną w art. 2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 810/2009;”;»

         e) skreśla się lit. e);

              2. w art. 8 ust. 1 słowa: „W chwili otrzymania wniosku wizowego” zastępuje się słowami:

              „Jeżeli wniosek wizowy jest dopuszczalny zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 810/2009”;

              3. w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

         a) nagłówek otrzymuje brzmienie:

„Dane wprowadzane do wniosku”;»

         b) w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

          (i) lit. a) otrzymuje brzmienie:

          „a) nazwisko (nazwisko rodowe), nazwisko przy urodzeniu (poprzednie nazwisko lub nazwiska rodowe); imię/imiona (imię/imiona nadane); datę urodzenia, miejsce urodzenia i kraj urodzenia, płeć;”;»

          (ii) skreśla się lit. e);

          (iii) lit. g) otrzymuje brzmienie:

          „g) państwo(-a) członkowskie będące docelowym miejscem wizyty i czas trwania planowanego pobytu lub tranzytu;”;»

          (iv) lit. h) otrzymuje brzmienie:

          „h) głównego(-ych) celu(-ów) podróży;”;»

          (v) lit. i) otrzymuje brzmienie:

          „i) planowana data przyjazdu do strefy Schengen i planowana data wyjazdu ze strefy Schengen;”;»

          (vi) lit. j) otrzymuje brzmienie:

          „j) państwa członkowskiego pierwszego wjazdu;”;»

          (vii) lit. k) otrzymuje brzmienie:

          „k) adres miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o wizę;”;»

          (viii) w lit. l) słowo: „szkoły” zastępuje się słowami: „instytucji edukacyjnej”;

          (ix) w lit. m) słowa: „ojca i matki” zastępuje się słowami: „osoby sprawującej władzę rodzicielską lub opiekuna prawnego”;

              4. w art. 10 ust. 1 dodaje się lit. k) w brzmieniu:

         „k) w stosownych przypadkach, informację o tym, że naklejka wizowa została wypełniona ręcznie.”;»

              5. w art. 11 wyrażenie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

              „Jeżeli organ wizowy reprezentujący inne państwo członkowskie zaprzestaje rozpatrywania wniosku wizowego, do pliku danych dotyczących wniosku dodaje on następujące dane:”;»

              6. w art. 12 wprowadza się następujące zmiany:

         a) ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

          „a) informację o odmowie wydania wizy oraz o tym, czy dany organ odmówił jej wydania w imieniu innego państwa członkowskiego;”;»

         b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

         „2. W pliku danych dotyczących wniosku wizowego należy również wskazać co najmniej jedną z poniższych podstaw odmowy wydania wizy:

          a) osoba ubiegająca się o wizę:

          (i) przedstawia fałszywy, podrobiony lub przerobiony dokument podróży;

          (ii) nie przedstawi potwierdzenia co do celów i warunków planowanego pobytu;

          (iii) nie dostarcza dowodu na posiadanie wystarczających środków utrzymania odpowiednich do długości planowanego pobytu oraz środków pozwalających na powrót do państwa pochodzenia lub zamieszkania ani na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność, że udzieli osobie ubiegającej się o wizę pozwolenia na wjazd, albo nie jest w stanie zgodnie z prawem uzyskać takich środków;

          (iv) w bieżącym sześciomiesięcznym okresie przebywała już przez trzy miesiące na terytorium państw członkowskich na podstawie wizy jednolitej lub wizy o ograniczonej ważności terytorialnej;

          (v) jest osobą, co do której dokonano wpisu w SIS nakazującego odmówić pozwolenia na wjazd;

          (vi) jest uważana za osobę, której obecność stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub zdrowia publicznego w myśl art. 2 pkt 19 kodeksu granicznego Schengen lub dla stosunków międzynarodowych któregokolwiek z państw członkowskich, a zwłaszcza w krajowych bazach danych należących do państw członkowskich jest na jej temat wpis, który z wymienionych względów nakazywałby odmówić jej pozwolenia na wjazd;

          (vii) nie dostarcza dowodu na posiadanie odpowiedniego, ważnego podróżnego ubezpieczenia medycznego – jeżeli dotyczy;

          b) okazało się, że informacje złożone na potwierdzenie celów i warunków planowanego pobytu nie są wiarygodne;

          c) nie można było ustalić z całą pewnością, czy osoba ubiegająca się o wizę zamierza rzeczywiście opuścić terytorium państw członkowskich przed upływem terminu ważności wizy;

          d) nie przedstawiono wystarczającego dowodu na to, że osoba ubiegająca się o wizę nie mogła wystąpić o nią z wyprzedzeniem i w z związku z tym musi wystąpić o wizę na granicy.”;»

              7. art. 13 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 13

Dane dodawane w przypadku wizy unieważnionej lub cofniętej

              1. Jeżeli została podjęta decyzja o unieważnieniu lub cofnięciu wizy, organ wizowy, który podjął decyzję, dodaje następujące dane do pliku danych:

         a) informację o unieważnieniu lub cofnięciu wizy;

         b) organ, który unieważnił lub cofnął wizę, w tym jego usytuowanie;

         c) miejsce i datę wydania decyzji.

              2. W pliku danych dotyczących wniosku wskazuje się również następujące powody unieważnienia lub cofnięcia wizy:

         a) co najmniej jeden z powodów wymienionych w art. 12 ust. 2;

         b) wniosek posiadacza wizy o jej cofnięcie.”;»

              8. w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

         a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

          (i) akapit wprowadzający otrzymuje brzmienie:

          „1. Jeżeli została podjęta decyzja o przedłużeniu okresu ważności wizy lub długości pobytu objętego tą wizą, organ wizowy, który przedłużył wizę, dodaje następujące dane do pliku danych:”

          (ii) lit. d) otrzymuje brzmienie:

          „d) numer naklejki wizowej przedłużonej wizy;”;»

          (iii) lit. g) otrzymuje brzmienie:

          „g) terytorium, po którym posiadacz wizy ma prawo podróżować, jeżeli ważność terytorialna przedłużonej wizy różni się od ważności terytorialnej wizy pierwotnej;”;»

         b) w ust. 2 skreśla się lit. c);

              9. w art. 15 ust. 1 słowa: „o przedłużeniu lub skróceniu okresu ważności wizy” zastępuje się słowami: „lub przedłużeniu wizy”;

              10. w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

         a) pkt 4 otrzymuje brzmienie:

          „4. państwa członkowskiego pierwszego wjazdu;”;»

         b) pkt 6 otrzymuje brzmienie:

          „6. typ wydanej wizy;”;

         c) pkt 11 otrzymuje brzmienie:

          „11. głównego(-ych) celu(-ów) podróży;”;»

              11. w art. 18 ust. 4 lit. c) i art. 19 ust. 2 lit. c) skreśla się słowa: „lub skrócona”; w art. 20 ust. 2 lit. d) i art. 22 ust. 2 lit. d) skreśla się słowa: „lub skrócony”;

              12. w art. 23 ust. 1 lit. d) słowa: „unieważniona, cofnięta lub okres jej ważności został skrócony” zastępuje się słowami: „unieważniona lub cofnięta”.

Artykuł 55

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 562/2006

W załączniku V część A do rozporządzenia (WE) nr 562/2006 wprowadza się następujące zmiany:

              a) pkt 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

         „c) w odpowiednim przypadku unieważnia lub cofa wizę zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) [36];”»

              b) skreśla się pkt 2.

Artykuł 5653

Uchylenie

1. Uchyla się art. 9–17 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. Ö rozporządzenie (WE) nr 810/2009 i zastępuje je niniejszym rozporządzeniem, począwszy od sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Õ.

2. Tracą moc:

              a) decyzja Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 28 kwietnia 1999 r. dotycząca ostatecznych wersji wspólnych instrukcji konsularnych (SCH/Com-ex (99) 13 (wspólne instrukcje konsularne wraz z załącznikami);

              b) decyzje Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 14 grudnia 1993 r. w sprawie rozszerzenia jednolitych wiz (SCH/Com-ex (93) 21) oraz w sprawie wspólnych zasad unieważniania, uchylania lub skracania okresu ważności jednolitych wiz (SCH/Com-ex (93) 24), decyzja Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wymiany informacji statystycznych dotyczących wydawania jednolitych wiz (SCH/Com-ex (94) 25), decyzja Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 21 kwietnia 1998 r. w sprawie wymiany statystyk dotyczących wydanych wiz (SCH/Com-ex (98) 12) i decyzja Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 16 grudnia 1998 r. w sprawie wprowadzenia ujednoliconego formularza zawierającego dowód zaproszenia, sponsorowania i zakwaterowania (SCH/Com-ex (98) 57);

              c) wspólne działanie 96/197/WSiSW z dnia 4 marca 1996 r. w sprawie rozwiązań dotyczących ruchu tranzytowego w portach lotniczych[37];

              d) rozporządzenie Rady (WE) nr 789/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych rozpatrywania wniosków wizowych[38];

              e) rozporządzenie Rady (WE) nr 1091/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie swobody przemieszczania się na podstawie wizy długoterminowej[39];

              f) rozporządzenie Rady (WE) nr 415/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem[40];

              g) art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 390/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającego wspólne instrukcje konsularne dla misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych dotyczące wiz w związku z wprowadzeniem technologii biometrycznych, łącznie z przepisami dotyczącymi organizacji przyjmowania i rozpatrywania wniosków wizowych[41].

3. Odesłania do uchylonegoych aktów prawnych Ö rozporządzenia Õ traktowane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku XIII.

Artykuł 5754

Monitorowanie i ocena

1. Dwa ð Trzy ï lata po rozpoczęciu stosowania wszystkich przepisów niniejszego rozporządzenia ð dacie określonej w art. 55 ust. 2 ïKomisja przedstawia ocenę stosowania niniejszego rozporządzenia. Ta ogólna ocena zawiera analizę wyników względem celów rozporządzenia oraz analizę wprowadzenia w życie przepisów niniejszego rozporządzenia, bez uszczerbku dla sprawozdań, o których mowa w ust. 3.

2. Ocenę, o której mowa w ust. 1, Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Na podstawie tej oceny Komisja przedstawia, jeżeli to konieczne, odpowiednie propozycje zmian do niniejszego rozporządzenia.

3. Trzy lata po oddaniu VIS do eksploatacji, a następnie co cztery lata Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wprowadzania w życie art. 13 12, 17 15, 38, 40–4442 niniejszego rozporządzenia, w tym z wprowadzania w życie poboru identyfikatorów biometrycznych oraz korzystania z nich, trafności wybranego standardu ICAO, przestrzegania zasad ochrony danych, współpracy z usługodawcami zewnętrznymi ze szczególnym uwzględnieniem poboru danych biometrycznych, wprowadzania w życie zasady „59 miesięcy na kopiowanie odcisków palców” oraz organizacji procedur związanych z wnioskami. Sprawozdanie obejmuje również dane, zgodnie z art. 17 pkt 12, 13 i 14 oraz art. 50 ust. 4 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ, o przypadkach, w których pobranie odcisków palców nie było faktycznie możliwe lub nie było wymagane z przyczyn prawnych; dane te są porównane z liczbą przypadków, w których pobrano odciski palców. Sprawozdanie zawiera również informacje o przypadkach, w których osobie niemogącej faktycznie złożyć odcisków palców odmówiono wydania wizy. W razie potrzeby sprawozdaniu towarzyszą odpowiednie propozycje zmiany niniejszego rozporządzenia.

4. W pierwszym ze sprawozdań, o których mowa w ust. 3, należy również ocenić na podstawie analizy zleconej przez Komisję, czy odciski palców pobierane od dzieci w wieku poniżej 12 lat są wystarczająco wiarygodne do celów identyfikacji i weryfikacji, a zwłaszcza, jak odciski palców zmieniają się z wiekiem.

Artykuł 5855

Wejście w życie

1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego Ö następnego Õ dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 5 kwietnia 2010 r. Ö [6 miesięcy po wejściu w życie] Õ .

3. ÖArtykuł 51 stosuje się od [3 miesiące po wejściu w życie] Õ.

3. Art. 52 oraz art. 53 ust. 1 lit. a)–h) i ust. 2 stosuje się od dnia 5 października 2009 r.

4. Do sieci konsultacji Schengen (specyfikacje techniczne) art. 56 ust. 2 lit. d) stosuje się od dnia, o którym mowa w art. 46 rozporządzenia w sprawie VIS.

5. Art. 32 ust. 2 i 3, art. 34 ust. 6 i 7 oraz art. 35 ust. 7 stosuje się od dnia 5 kwietnia 2011 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską Ö traktatami Õ .

Sporządzono w [...] dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego           W imieniu Rady

Przewodniczący                                             Przewodniczący

[1]               COM(2012) 649 final.

[2]               COM(2014) 165.

[3]               SWD (2014) 101.

[4]               SWD (2014) 67 i SWD 68.

[5]               Zob. między innymi wyrok z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie C-503/03 Komisja przeciwko Hiszpanii.

[6]               Pojęcie ułatwienia zostało zinterpretowane przez Trybunał Sprawiedliwości w związku z wjazdem i pobytem członków rodzin objętych art. 3 ust. 2 dyrektywy jako nakładające „na państwa członkowskie obowiązek pewnego uprzywilejowania w stosunku do wniosków o zezwolenie na wjazd i pobyt złożonych przez innych obywateli państw trzecich – wniosków złożonych przez osoby, które wykazują szczególny związek zależności względem obywatela Unii”; wyrok z dnia 5 września 2012 r. w sprawie C-83/11 Rahman.

[7]               Dyrektywa Rady 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie (Dz.U. L 257 z 19.10.1968, s. 13).

[8]               Wyrok z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie C-84/12 Koushkaki, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze Orzeczeń.

[9]               COM(2014) 163 final.

[10]             Dz.U. […].

[11]             Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks wizowy (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).

[12]             Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 19.

[13]             Dz.U. C 326 z 22.12.2005, s. 1.

[14]             Dz.U. C 53 z 03.03.2005, s. 1.

[15]             Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii oraz członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 oraz uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77).

[16]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wizowego systemu informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).

[17]             Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

[18]             Dz.U. L 184 z 17.07.1999, s. 23.

[19]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

[20]             Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

[21]             Decyzja Rady z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).

[22]             Dz.U. L 176 z 10.07.1999, s. 53.

[23]             Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

[24]             Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).

[25]             Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 3 Decyzja Rady z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).

[26]             Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).

[27]             Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).

[28]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).

[29]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiające jednolity formularz wizowy (Dz.U. L 164 z 14.7.1995, s. 1).

[30]             Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1105/2011/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie wykazu dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i mogą być wizowane oraz w sprawie ustanowienia mechanizmu sporządzania takiego wykazu (Dz.U. L 287 z 4.11.2011, s. 9).

[31]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez państwo członkowskie sporządzające formularz (Dz. U. L 53 z 23.2.2002, s. 4).

[32]             Decyzja Komisji 2006/648/WE z dnia 22 września 2006 r. ustanawiająca specyfikacje techniczne dotyczące norm przyjętych dla cech biometrycznych na potrzeby rozwoju wizowego systemu informacyjnego, Dz.U. L 267 z 27.9.2006, s. 41.

[33]             Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1).

[34]             Dyrektywa Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych (Dz.U. L 289 z 3.11.2005, s. 15).

[35]             Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.;

[36]             Dz.U. L 243 z 15.9.2009, p. 1.;

[37]             Dz.U. L 63 z 13.03.1996, s. 8.

[38]             Dz.U. L 116 z 26.04.2001, s. 2.

[39]             Dz.U. L 150 z 06.06.2001, s. 4.

[40]             Dz.U. L 64 z 07.03.2003, s. 1.

[41]             Dz.U. L 131 z 28.05.2009, s. 1.