Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń oraz rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty /* COM/2013/0794 final - 2013/0403 (COD) */
UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU 1.1 Ogólny kontekst wniosku Rozporządzenie nr 861/2007
ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych
roszczeń zostało przyjęte w dniu 11 lipca 2007 r.[1] w celu ułatwienia
dostępu do wymiaru sprawiedliwości dzięki uproszczeniu i
przyspieszeniu rozstrzygania sporów transgranicznych dotyczących drobnych
roszczeń oraz ograniczeniu kosztów takich postępowań spornych.
Ponadto celem rozporządzenia było ułatwienie wykonywania orzeczeń
dzięki eliminacji postępowań wpadkowych (exequatur) w
celu umożliwienia uznawania i wykonywania orzeczeń w innych
państwach członkowskich niż państwo, w którym wydano
orzeczenie. Poza postępowaniami przewidzianymi
obecnie przepisami prawa państw członkowskich w rozporządzeniu
wprowadzono alternatywne postępowanie w odniesieniu do transgranicznych
spraw dotyczących roszczeń nieprzekraczających 2 000 EUR. Rozporządzenie stosuje się w UE (z wyjątkiem Danii) od
dnia 1 stycznia 2009 r. Postępowanie ma zasadniczo
formę postępowania pisemnego opartego na standardowych formularzach i
jest ściśle uregulowane określonymi terminami. Reprezentacja
przez adwokata nie jest obowiązkowa i zachęca się do korzystania
z elektronicznych środków komunikowania się. Ponadto strona
przegrywająca musi tylko ponieść koszty postępowania strony
wygrywającej w takiej wysokości, aby były one proporcjonalne do
wartości przedmiotu sporu. Z takiego
postępowania jako środka poprawiającego dostęp do wymiaru
sprawiedliwości i egzekwowanie praw mogą korzystać zarówno
konsumenci, jak i przedsiębiorstwa dokonujące transakcji
transgranicznych w UE. Artykuł 28 rozporządzenia
nakłada na Komisję obowiązek przedłożenia do dnia 1
stycznia 2014 r. Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi
Ekonomiczno-Społecznemu szczegółowego sprawozdania z funkcjonowania
przedmiotowego rozporządzenia, w tym w szczególności w odniesieniu do
progu wynoszącego 2 000 EUR. W stosownych przypadkach do sprawozdania
należy dołączyć wnioski w sprawie zmian. 1.2 Konieczność zmiany
europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń W czasie, gdy Unia Europejska zmaga się z
największym kryzysem gospodarczym w swojej historii, poprawa
skuteczności wymiaru sprawiedliwości w Unii Europejskiej staje
się istotnym czynnikiem wsparcia działalności gospodarczej[2]. Jednym ze środków sprzyjających skuteczności
wymiaru sprawiedliwości w UE jest zmiana rozporządzenia
ustanawiającego europejskie postępowanie w sprawie drobnych
roszczeń. Rozporządzenie przyjęto,
uznając, że problemy związane z nieskutecznym postępowaniem
spornym dotyczącym drobnych roszczeń stają się znacznie
poważniejsze w przypadku roszczeń dotyczących niewielkich kwot
zgłaszanych w innym państwie członkowskim UE. W takich sytuacjach pojawiają się dodatkowe problemy, takie
jak brak wiedzy stron w zakresie zagranicznego prawa i procedur stosowanych
przez zagraniczne sądy, większe zapotrzebowanie na tłumaczenia
pisemne i ustne, a także konieczność odbywania podróży
zagranicznych w celu stawienia się na rozprawie.
Wraz ze wzrostem handlu transgranicznego w UE, który nastąpił
w ostatnich latach, oraz dalszym wzrostem oczekiwanym w kolejnych latach, coraz
pilniejsza stanie się konieczność zapewnienia skutecznych
mechanizmów dochodzenia roszczeń jako środka na rzecz wsparcia
działalności gospodarczej. Zapewniając stronom formularze i
bezpłatną pomoc w ich wypełnianiu, w ramach postępowania
umożliwia się sądom rozpatrywanie pozwów całkowicie w
drodze procedury pisemnej, co eliminuje potrzebę odbywania podróży
celem stawienia się na rozprawie – z wyjątkiem szczególnych
okoliczności, w których orzeczenia nie można wydać na podstawie
pisemnego dowodu – oraz potrzebę reprezentowania stron przez adwokata. Ponadto w rozporządzeniu zachęca się sądy i
trybunały do korzystania ze środków porozumiewania się na odległość
w celu przyjmowania formularzy pozwu oraz przy organizacji rozpraw. Ponadto
wydane orzeczenie jest swobodnie rozpowszechniane między państwami
członkowskimi, bez konieczności przeprowadzenia dodatkowych postępowań
wpadkowych niezbędnych do umożliwienia uznania i wykonania orzeczenia[3]. Pomimo korzyści, jakie
rozporządzenie to mogłoby przynosić pod względem
ograniczenia kosztów i czasu prowadzenia sporów dotyczących
transgranicznych roszczeń, wiedza na temat postępowania jest bardzo
ograniczona, a samo postępowanie jest rzadko wykorzystywane nawet po
upływie kilku lat, od kiedy zaczęło być stosowane. W
rezolucji z 2011 r.[4] Parlament Europejski przyznał, że należy
podjąć dalsze wysiłki w zakresie pewności prawa, barier
językowych i przejrzystości postępowań. Parlament wezwał Komisję do podjęcia kroków, aby
zapewnić skuteczniejsze informowanie konsumentów i przedsiębiorców o
istniejących instrumentach prawnych, takich jak europejskie
postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, a także korzystanie
przez konsumentów i przedsiębiorców w większym stopniu z takich
instrumentów. Zainteresowane strony, będące konsumentami i
przedsiębiorstwami, zwróciły uwagę, że rozporządzenie
należy poprawić na korzyść konsumentów i
przedsiębiorstw, w szczególności MŚP. Państwa
członkowskie również zidentyfikowały w obecnym
rozporządzeniu pewne niedociągnięcia, którymi należy
się zająć. Problemy wynikają głównie z braków w
aktualnych przepisach, takich jak ograniczony zakres stosowania ze względu
na niski próg i zasięg transgraniczny, a także postępowanie,
które jest wciąż zbyt uciążliwe, kosztowne i
długotrwałe, i nie odzwierciedla postępu technologicznego
osiągniętego przez systemy sądownictwa państw członkowskich
od czasu przyjęcia rozporządzenia. Nawet
jeżeli problemy wiążą się z niezadowalającym
wdrażaniem aktualnych przepisów – tak jak w pewnym stopniu ma to miejsce w
przypadku problemu braku przejrzystości – należy jednak
przyznać, że przepisy rozporządzenia nie zawsze są jednoznaczne. Aby rozwiązać problem braku wiedzy, Komisja
Europejska rozpoczęła już szereg działań, takich jak
seria seminariów tematycznych w państwach członkowskich,
mających na celu informowanie MŚP na temat postępowania,
publikacja praktycznego poradnika i rozpowszechnienie programów nauczania na
potrzeby szkolenia europejskich przedsiębiorców w tym zakresie. W sprawozdaniu na temat obywatelstwa UE z
2013 r.[5] Komisja wskazała zmianę rozporządzenia jako jedno z
działań na rzecz poprawy egzekwowania praw obywateli Unii poprzez
ułatwienie rozstrzygania sporów dotyczących zakupów dokonywanych w
innym państwie członkowskim. Inicjatywa została również włączona do
Europejskiego programu na rzecz konsumentów[6]
jako środek służący poprawie
egzekwowania praw konsumentów. Ponadto
aktualizacja rozporządzenia jest zgodna z obecnymi priorytetami polityki
UE polegającymi na wspieraniu ożywienia gospodarczego i
zrównoważonego wzrostu gospodarczego dzięki zapewnianiu
skuteczniejszych, uproszczonych postępowań sądowych oraz
lepszego dostępu MŚP do takich postępowań. 1.3 Konieczność zmiany
art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 W kontekście postępowania w sprawie
europejskiego nakazu zapłaty wniesienie przez pozwanego sprzeciwu skutkuje
automatyczną kontynuacją postępowania w ramach zwykłego
postępowania cywilnego. Odkąd wprowadzono europejskie
postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, ograniczenie to nie jest
już jednak uzasadnione w odniesieniu do roszczeń objętych
zakresem stosowania rozporządzenia nr 861/2007. Dlatego też w rozporządzeniu (WE) nr
1896/2006 należy wyjaśnić, że w sytuacjach, w których spór
objęty jest zakresem stosowania europejskiego postępowania w sprawie
drobnych roszczeń, postępowanie to powinno być również
dostępne dla strony postępowania w sprawie europejskiego nakazu
zapłaty, która wniosła sprzeciw od europejskiego nakazu zapłaty. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z
ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Komisja przeprowadziła szereg konsultacji
w celu zgromadzenia informacji dotyczących obecnego stosowania
rozporządzenia oraz ewentualnych elementów, które należałoby w
nim zmienić. Wyniki posłużyły jako przydatne z politycznego
punktu widzenia wskazówki co do stanowisk zajmowanych przez zainteresowane
strony i państwa członkowskie i zostały uwzględnione w procesie
dokonywania oceny skutków. Od listopada do grudnia 2012 r. przeprowadzono
badanie Eurobarometru, aby ocenić wiedzę, oczekiwania i
doświadczenia europejskich obywateli w zakresie stosowania
rozporządzenia[7].
Z badania wynika, że obecnie 71 % roszczeń konsumenckich nie
przekracza progu 2 000 EUR określonego w rozporządzeniu. Średnia
minimalna kwota skłaniająca konsumentów do wszczęcia
postępowania sądowego w innym państwie członkowskim wynosi
786 EUR. 12 % respondentów wiedziało o istnieniu europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń, przy czym respondenci,
którzy zadeklarowali, że skorzystali już z tego postępowania,
stanowili 1 % wszystkich respondentów. Spośród osób, które
skorzystały już z europejskiego postępowania w sprawie drobnych
roszczeń, 69 % było zadowolone. W przypadku 97 % wszystkich
respondentów, którzy wnieśli sprawę do sądu i wygrali w
ciągu ostatnich 2 lat (zarówno sprawy krajowe, jak i transgraniczne),
orzeczenia zostały pomyślnie wykonane. Najważniejszymi
czynnikami zachęcającymi obywateli do wstąpienia na drogę
sądową są: możliwość prowadzenia
postępowania pisemnego bez pojawiania się w sądzie (33 %),
prowadzenie postępowania bez korzystania z usług adwokata (26 %),
prowadzenie postępowania on-line (20 %) oraz posługiwanie się
własnym językiem (24 %). W okresie od dnia 9 marca do dnia 10 czerwca
2013 r. przeprowadzono internetowe konsultacje społeczne. W ramach
konsultacji zgromadzono opinie na temat ewentualnych ulepszeń i dalszego
uproszczenia, dzięki którym można by osiągnąć jeszcze
większe korzyści płynące z europejskiego postępowania
w sprawie drobnych roszczeń, w szczególności dla konsumentów i
MŚP. Wpłynęło 80 odpowiedzi od szerokiego grona
zainteresowanych stron, takich jak stowarzyszenia konsumentów i
przedsiębiorców, sędziowie, prawnicy i pracownicy akademiccy. Wyniki[8] konsultacji
wskazują, że 66 % respondentów popiera podniesienie progu do 10 000
EUR, 63 % opowiada się za korzystaniem z elektronicznych środków
komunikowania się w toku postępowania, a 71 % popiera pomysł
wyposażenia sądów w sprzęt do wideokonferencji i inne
urządzenia łączności elektronicznej. Jedynie 28 % respondentów
myślało, że państwa członkowskie zapewniają
bezpłatną pomoc. Na początku kwietnia 2013 r. do państw
członkowskich i europejskiej sieci sądowej przesłano
szczegółowy kwestionariusz dotyczący funkcjonowania i
praktycznego stosowania rozporządzenia. Pytania miały na celu
zgromadzenie danych dotyczących liczby spraw rozpatrywanych w
państwach członkowskich z wykorzystaniem europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń, stosowania elektronicznych
środków łączności wykorzystywanych w postępowaniach
sądowych, istnienia i warunków pomocy udzielanej obywatelom przy
wypełnianiu formularzy, terminów proceduralnych, rozprawy i dowodów,
kosztów postępowania i konieczności podniesienia progu kwalifikowalnych
drobnych roszczeń. Termin nadsyłania odpowiedzi
upłynął w dniu 15 maja 2013 r. Łącznie odpowiedzi
nadesłało 20 państw członkowskich[9]. W ramach europejskiej sieci sądowej przy
różnych okazjach omawiano stosowanie europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń, środki, jakie
należy podjąć w celu skuteczniejszego informowania o jego
istnieniu i funkcjonowaniu, a także ewentualne elementy, które
należałoby w nim zmienić. Na posiedzeniu w dniu 17 maja 2011 r.
niektóre państwa członkowskie zwróciły uwagę, że nie
wykorzystuje się pełnego potencjału europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń, i należałoby
dokonać usprawnień proceduralnych oraz podjąć działania
na rzecz skuteczniejszego informowania. Utworzono grupę roboczą,
której powierzono sporządzenie projektu praktycznego przewodnika dla
prawników dotyczącego europejskiego postępowania w sprawie drobnych
roszczeń. Na posiedzeniu w dniach 29/30 maja 2013 r. omówiono szereg
aspektów podlegających przeglądowi, takich jak podniesienie progu,
korzystanie z elektronicznych środków komunikowania się między
sądami a stronami, ustanowienie minimalnych standardów UE w zakresie
prowadzenia postępowania, takich jak: dostępność
wideokonferencji do celów prowadzenia rozpraw oraz przejrzystość w
zakresie obliczania i uiszczania opłat sądowych, a także pomoc
na rzecz użytkowników postępowania, w tym zastępstwo prawne. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU 3.1 Główne aspekty
proponowanych działań Główne aspekty proponowanej zmiany
są następujące: ·
rozszerzenie zakresu stosowania rozporządzenia
o roszczenia w sprawach transgranicznych o wartości
nieprzekraczającej 10 000 EUR; ·
rozszerzenie definicji spraw transgranicznych; ·
lepsze wykorzystanie komunikacji elektronicznej, w
tym w celu doręczania określonych dokumentów; ·
nałożenie na sądy obowiązku
stosowania wideokonferencji, telekonferencji i innych środków
porozumiewania się na odległość do celów przeprowadzenia
rozprawy i postępowania dowodowego; ·
zapewnienie maksymalnego limitu opłat
sądowych pobieranych z tytułu postępowania; ·
zobowiązanie państw członkowskich do
wdrożenia środków płatniczych umożliwiających
dokonywanie opłat sądowych na odległość; ·
ograniczenie wymogu tłumaczenia formularza D,
zawierającego zaświadczenie dotyczące orzeczenia,
wyłącznie do istoty orzeczenia; ·
nałożenie na państwa
członkowskie obowiązków w zakresie przekazywania informacji
dotyczących opłat sądowych, sposobów uiszczania opłat
sądowych i dostępności pomocy w wypełnianiu formularzy. 3.1.1. Rozszerzenie zakresu
stosowania rozporządzenia na roszczenia w sprawach transgranicznych o
wartości nieprzekraczającej 10 000 EUR Próg wynoszący 2 000 EUR ogranicza zakres
stosowania rozporządzenia. Chociaż kwestia ta ma mniejsze znaczenie
dla konsumentów, ponieważ większość dochodzonych przez nich
roszczeń nie przekracza 2 000 EUR, to jednak stanowi ona poważne
ograniczenie dostępności postępowania dla MŚP. Jedynie 20 %
roszczeń ze strony przedsiębiorstw nie osiąga poziomu 2 000 EUR,
natomiast roszczenia na kwotę od 2 000 EUR do 10 000 EUR stanowią
około 30 % wszystkich roszczeń dochodzonych przez
przedsiębiorstwa w sprawach transgranicznych. 45 % przedsiębiorstw uczestniczących
w sporze transgranicznym nie wstępuje na drogę sądową,
ponieważ koszty postępowania są nieproporcjonalne do
wartości roszczeń, natomiast 27 % nie wstępuje na drogę
sądową, ponieważ postępowanie trwałoby zbyt
długo. Jeżeli europejskie postępowanie w trybie uproszczonym
będzie obejmowało również roszczenia w sprawach transgranicznych
o wartości od 2 000 EUR do 10 000 EUR, koszty i czas trwania
postępowania spornego w takich przypadkach ulegną znacznemu
ograniczeniu. W ciągu ostatnich lat wiele państw
członkowskich poszerzyło zakres stosowania krajowych
postępowań uproszczonych przez podniesienie progów. Ta
wciąż trwająca tendencja świadczy o konieczności
unowocześnienia systemów sądownictwa i zwiększenia ich
dostępności dla obywateli przez zapewnienie uproszczonych,
opłacalnych i szybkich postępowań w odniesieniu do większej
liczby roszczeń o niewielkiej wartości. W tym kontekście
należy również podnieść obecny próg dotyczący
europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń,
wynoszący 2 000 EUR. Podniesienie obecnego progu umożliwi
stronom prowadzenie postępowania spornego w przypadku znacznie
większej liczby spraw w oparciu o uproszczone europejskie
postępowanie. Ze względu na większe uproszczenie, ograniczenie
kosztów i czasu trwania postępowania można oczekiwać, że
roszczenia, których dochodzenia zaprzestano i nie kontynuowano, zostaną
odzyskane. O ile główną grupą, która odniesie korzyść
z tego rozwiązania, będą MŚP, to jednak skorzystają na
nim również konsumenci, ponieważ około jedna piąta
roszczeń konsumenckich przekracza 2 000 EUR. Zarówno przedsiębiorstwa,
jak i konsumenci odniosą korzyść z szerszego wykorzystania
postępowania, które umożliwi sędziom, urzędnikom
sądowym i prawnikom lepsze zapoznanie się z postępowaniem,
dzięki czemu będą oni prowadzić takie postępowania
sprawniej i skuteczniej. 3.1.2. Rozszerzenie definicji spraw
transgranicznych Rozporządzenie obecnie stosuje się
wyłącznie do sporów, w których co najmniej jedna ze stron ma miejsce
zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim
innym niż państwo członkowskie sądu lub trybunału
rozpatrującego sprawę. Spory między stronami mającymi miejsce
zamieszkania w tym samym państwie członkowskim, zawierające
istotny element transgraniczny, ze względu na który korzystne byłoby
zastosowanie europejskiego postępowania uproszczonego, pozostają
jednak poza zakresem stosowania rozporządzenia. Przykłady
dotyczą spraw, w przypadku których: ·
miejsce wykonania umowy
znajduje się w innym państwie członkowskim, na przykład w
przypadku umowy dzierżawy obiektu wakacyjnego znajdującego się w
innym państwie członkowskim; lub ·
miejsce wystąpienia zdarzenia wywołującego
szkodę znajduje się w innym państwie,
na przykład jeżeli strony uczestniczą w wypadku samochodowym w
regionie przygranicznym znajdującym się w innym państwie
członkowskim; lub ·
wykonanie orzeczenia ma
się odbyć w innym państwie członkowskim, na przykład
jeżeli orzeczenie musi być wykonane w odniesieniu do wynagrodzenia
pozwanego, które pozwany otrzymuje w innym państwie członkowskim. W szczególności, jeżeli na podstawie
przepisów rozporządzenia [(WE) nr 44/2001]/[(UE) nr 1215/2012] powód
może dokonać wyboru między jurysdykcją sądów
państwa członkowskiego, w którym zarówno on, jak i pozwany mają
miejsce zamieszkania, a jurysdykcją państwa członkowskiego, w
którym, przykładowo, wykonuje się umowę lub miało miejsce
zdarzenie wywołujące szkodę, wybierając jurysdykcję
sądów lub trybunałów państwa członkowskiego wspólnego
miejsca zamieszkania, powód nie powinien tracić możliwości
zastosowania europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń,
które w przeciwnym razie byłoby dostępne. Ponadto w ramach obecnego ograniczenia w
zakresie europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń
zakazuje się wnoszenia pozwów do sądów państw członkowskich
UE przez rezydentów państw trzecich lub przeciwko takim rezydentom, przy czym
w Europie nie istnieje żadne postępowanie krajowe zastrzeżone
dla obywateli danego państwa lub obywateli UE. W następstwie zmiany europejskie
postępowanie w sprawie drobnych roszczeń stałoby się
dostępne w odniesieniu do wszystkich spraw zawierających element
transgraniczny, w tym spraw, w które zaangażowane są państwa
trzecie. Dzięki takiemu rozwiązaniu doszłoby do uproszczenia i
ograniczenia kosztów i czasu trwania postępowania spornego dla tych
obywateli, którzy mogliby skorzystać z europejskiego postępowania
uproszczonego, na przykład w sytuacjach, w których należy
wysłuchać biegłych z państwa członkowskiego, w którym
wykonano umowę lub miało miejsce zdarzenie wywołujące
szkodę. Podobnie orzeczenie wydane w drodze europejskiego postępowania
w sprawie drobnych roszczeń łatwiej byłoby wykonać w innym
państwie członkowskim, gdzie postępowanie, w drodze którego
wydano określone orzeczenie, jest również dobrze znane i sprawdzone. Ponieważ zgodnie z art. 4 ust. 3
rozporządzenia sądy są uprawnione do badania, czy istnieją
podstawy do określenia właściwości sądu zgodnie z
rozporządzeniem, ryzyko nadużycia ze strony powodów jest minimalne. 3.1.3. Lepsze wykorzystanie
elektronicznych środków komunikowania się, m.in. w celu
doręczenia dokumentów Zasadniczo w wielu przypadkach komunikowanie
się między stronami i sądami mogłoby odbywać się
za pośrednictwem środków elektronicznych, co skutkowałoby
oszczędnością czasu i kosztów prowadzenia postępowania w
sprawach transgranicznych, szczególnie na dużą
odległość. Wstępny pozew można już
składać za pomocą środków elektronicznych w sytuacjach, w
których państwa członkowskie akceptują ten sposób
doręczania. Jednak w przypadkach, w których dokumenty należy
doręczyć stronom w toku postępowania[10], w rozporządzeniu
jako główny sposób doręczenia określa się doręczenie
drogą pocztową za potwierdzeniem odbioru. Inne sposoby
doręczenia można stosować tylko wówczas, gdy niemożliwe
jest doręczenie drogą pocztową. W szeregu państw członkowskich
funkcjonuje już jednak doręczanie drogą elektroniczną. We
wniosku doręczanie drogą pocztową i doręczanie drogą
elektroniczną będą traktowane tak samo, aby odnośne
państwa członkowskie mogły udostępnić takie
środki elektroniczne stronom korzystającym z europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń. Uproszczenie oraz oszczędność
czasu i kosztów będą możliwe tylko w przypadku
postępowań spornych w państwach członkowskich, które
podejmą decyzję o wdrożeniu doręczania dokumentów
drogą elektroniczną; oczekuje się jednak, że liczba
państw członkowskich korzystających z takich osiągnięć
technologicznych będzie nadal rosła. W odniesieniu do komunikowania się w
mniej istotnych sprawach między stronami i sądami we wniosku
ustanowiona zostanie zasada korzystania z komunikacji elektronicznej, za
porozumieniem stron. 3.1.4. Nałożenie na
sądy obowiązku stosowania wideokonferencji, telekonferencji lub
innych środków porozumiewania się na odległość do
celów przeprowadzenia rozprawy i postępowania dowodowego Europejskie postępowanie w sprawie
drobnych roszczeń zasadniczo jest postępowaniem pisemnym. W
wyjątkowych przypadkach, w których wydanie orzeczenia wymaga
przeprowadzenia rozprawy lub wysłuchania biegłego lub świadka,
sąd lub trybunał może zorganizować rozprawę. Rozprawy
można prowadzić w drodze wideokonferencji lub za pomocą innych
środków porozumiewania się na odległość. W praktyce
jednak rozprawy mają rutynowy przebieg i często wymaga się
fizycznej obecności stron, co wiąże się dla nich ze
zwiększonymi kosztami podróży i opóźnieniami. Zmiana polegałaby przede wszystkim na
silniejszym zaznaczeniu wyjątkowego charakteru rozpraw w kontekście
przedmiotowego uproszczonego postępowania. Po drugie, nałożono
by na sądy i trybunały obowiązek korzystania ze środków
porozumiewania się na odległość, takich jak
wideokonferencje lub telekonferencje, zawsze kiedy odbywa się rozprawa. W
celu ochrony praw stron uwzględniony zostanie wyjątek w odniesieniu
do strony, która wyraźnie zwróci się z wnioskiem o stawienie się
przed sądem. Zmiana ta może wymagać od
państw członkowskich wyposażenia sądów w odpowiednią
technologię komunikacyjną, jeżeli nie została ona jeszcze
wprowadzona. Państwa członkowskie mają do dyspozycji różne
możliwości technologiczne, w tym opłacalne usługi
internetowe. 3.1.5. Zapewnienie górnej granicy
opłat sądowych pobieranych z tytułu postępowania Opłaty sądowe pobiera się z
góry w momencie wniesienia pozwu. Opłaty sądowe uznaje się za
nieproporcjonalne, jeżeli wynoszą ponad 10 % wartości
roszczenia. Takie przypadki mogą zniechęcać powodów do
dochodzenia roszczeń. W wielu państwach członkowskich wprowadza
się również minimalne opłaty, aby przeciwdziałać
nadużywaniu postępowań spornych lub prowadzeniu
postępowań spornych w sprawach błahych. Średnia minimalna
opłata sądowa wynosi 34 EUR. W proponowanym przepisie opłaty
sądowe w państwach członkowskich nie zostaną
zharmonizowane. Zamiast tego określony zostanie maksymalny pułap
opłat sądowych za wnoszenie pozwów objętych zakresem stosowania
rozporządzenia, obliczany jako odsetek wartości roszczenia,
powyżej którego opłaty sądowe uznaje się za
nieproporcjonalne do wartości roszczenia, a zatem za utrudniające
dostęp do wymiaru sprawiedliwości dla powodów dochodzących
roszczeń o małej wartości. Ustalenie maksymalnego limitu opłat sądowych w odniesieniu do
europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń
zmniejszyłoby koszty w tych państwach członkowskich, w których
opłaty są nieproporcjonalne do wartości takich roszczeń.
Zwiększyłoby to atrakcyjność postępowania dla powodów.
Ponadto środek ten umożliwia
państwom członkowskim zachowanie stałych minimalnych opłat
sądowych, które jednak nie powinny uniemożliwiać dostępu do
wymiaru sprawiedliwości w przypadku roszczeń o niższej
wartości. Środek jest proporcjonalny ze względu na szczególny
charakter sporów transgranicznych, które w przeciwieństwie do sporów
krajowych stale wymagają ponoszenia przez powoda kosztów dodatkowych,
takich jak koszty tłumaczenia pisemnego czy koszty podróży i
tłumaczenia ustnego w przypadku rozpraw. 3.1.6. Zobowiązanie państw
członkowskich do wprowadzenia środków płatniczych
umożliwiających uiszczanie opłat sądowych on-line Poszczególne państwa członkowskie
stosują różne sposoby płatności w odniesieniu do opłat
sądowych. Szczególnie, jeżeli jedynym dopuszczalnym sposobem
płatności są środki pieniężne lub znaki skarbowe,
strony muszą ponieść koszty podróży lub wynająć
adwokata w państwie członkowskim sądu, co może
zniechęcać je do dochodzenia roszczeń. Podobne problemy
pojawiają się, jeżeli dopuszcza się jedynie
płatność za pomocą czeków, które w wielu państwach
członkowskich nie znajdują się w powszechnym użyciu, lub
jedynie płatność za pośrednictwem adwokatów. Celem wniosku jest zobowiązanie
państw członkowskich do wprowadzenia środków płatności
na odległość, przynajmniej przelewów bankowych lub systemów
płatności online kartą kredytową/debetową. Można
spodziewać się wzrostu ogólnej efektywności systemu
sądownictwa ze względu na ograniczenie poświęconego przez
strony czasu i poniesionych przez nie kosztów. 3.1.7. Ograniczenie wymogu
tłumaczenia zaświadczenia dotyczącego orzeczenia zawartego w
formularzu D wyłącznie do istoty orzeczenia Na etapie wykonania orzeczenia strona
dochodząca wykonania orzeczenia musi zapewnić tłumaczenie
zaświadczenia dotyczącego orzeczenia zawartego w formularzu D przez
tłumacza przysięgłego na język(i) państwa
członkowskiego wykonania. Jedynie w kilku państwach
członkowskich przyjmuje się formularz D wypełniony w innym
języku niż ich własny. Obowiązek tłumaczenia formularza D
wiąże się z niepotrzebnymi kosztami, gdyż tłumaczenia
powinna wymagać jedynie sekcja 4.3 formularza (istota orzeczenia),
ponieważ pozostałe pola są już dostępne we wszystkich
językach. Tłumacze często pobierają jednak opłatę
za przekład całego formularza. Dla strony dochodzącej wykonania
orzeczenia wynikłe z tego niepotrzebne koszty, w połączeniu z
pozostałymi kosztami, mogą działać jako czynnik
zniechęcający do dochodzenia roszczenia lub wykonania orzeczenia. Dzięki przedmiotowej zmianie wymóg
tłumaczenia zostanie ograniczony wyłącznie do istoty orzeczenia
przedstawionej w pkt 4.3 formularza D. 3.1.8. Nałożenie na
państwa członkowskie obowiązków w zakresie przekazywania
informacji dotyczących opłat sądowych, sposobów uiszczania
opłat sądowych i dostępności pomocy w wypełnianiu
formularzy Chociaż państwa członkowskie
są obecnie zobowiązane do przekazywania Komisji informacji
dotyczących sądów właściwych, dopuszczalnych środków
komunikowania się, możliwości wniesienia środka
odwoławczego, akceptowanych języków wykonania orzeczenia i organów
właściwych w zakresie wykonania (art. 25), do celów podania tych
informacji do publicznej wiadomości, to jednak obecnie brakuje wśród
nich informacji dotyczących opłat sądowych i sposobów uiszczania
opłat sądowych. Obowiązek współpracy
między państwami członkowskimi w celu udostępniania społeczeństwu
informacji o kosztach (art. 24) nie zaowocował większą
przejrzystością w odniesieniu do tych elementów. Ponadto w wielu
przypadkach państwa członkowskie nie wywiązały się z
obowiązku zapewnienia praktycznej pomocy w wypełnianiu formularzy
(art. 11). Nałożenie na państwa
członkowskie obowiązku informowania Komisji o opłatach
sądowych i sposobach płatności w zakresie europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń oraz o możliwości
uzyskania przez strony praktycznej pomocy, a także nałożenie na
Komisję obowiązku podania takich informacji do publicznej
wiadomości spowodowałoby poprawę przejrzystości, a
ostatecznie dostępu do wymiaru sprawiedliwości. 3.2. Inne zmiany techniczne Szereg przepisów rozporządzenia (WE) nr
861/2007 można poprawić w celu uwzględnienia ostatnich
dokonań, takich jak wejście w życie traktatu lizbońskiego i
orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Po pierwsze, art. 26 i 27 rozporządzenia
należy dostosować do nowej procedury delegacji uprawnień
ustanowionej w art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Po drugie, należy wyjaśnić art.
18 rozporządzenia w celu uniknięcia trudności w praktyce
podobnych do problemów poruszonych w niedawnym wniosku o wydanie orzeczenia w
trybie prejudycjalnym przedstawionym Trybunałowi, w którym zwrócono
się do Trybunału o przedstawienie wykładni podobnego przepisu w
kontekście rozporządzenia (WE) nr 1896/2006[11]. To samo prawo do
wystąpienia z wnioskiem o ponowne zbadanie orzeczenia sformułowano w
podobny, ale już jaśniejszy sposób w rozporządzeniu (WE) nr
4/2009 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i
wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań
alimentacyjnych. Nie istnieją żadne przesłanki, dla których
przedmiotowe przepisy dotyczące ponownego zbadania orzeczenia,
służące temu samemu celowi, miałyby być różnie
sformułowane w poszczególnych europejskich rozporządzeniach. Celem
proponowanej zmiany jest wyjaśnienie prawa do wystąpienia z wnioskiem
o ponowne zbadanie orzeczenia w sposób spójny z rozporządzeniem nr 4/2009.
3.3. Podstawa prawna Rozporządzenie (WE) nr 861/2007
przyjęto na mocy art. 61 lit. c) Traktatu ustanawiającego
Wspólnotę Europejską, który stanowi, że Rada przyjmuje
środki z zakresu współpracy sądowej w sprawach cywilnych, i art.
67 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w
którym określa się procedurę ustawodawczą, którą
należy stosować. W następstwie wejścia w życie
traktatu lizbońskiego podstawą każdej zmiany rozporządzenia
(WE) nr 861/2007 będzie art. 81 ust. 2 lit. a), c) i f) TFUE. 3.4. Zasady pomocniczości i
proporcjonalności Konieczność podjęcia
działania na szczeblu UE stwierdzono już w 2007 r., kiedy
przyjęto rozporządzenie (WE) nr 861/2007. Rozpatrywana kwestia obejmuje aspekty transnarodowe, do których państwa
członkowskie nie mogą się odnieść w zadowalający
sposób, podejmując działania indywidualne. Osiągnięcie
celu polegającego na zwiększeniu zaufania konsumentów i
przedsiębiorstw, szczególnie MŚP, do handlu transgranicznego i
dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych nie
jest możliwe bez zmiany obowiązującego rozporządzenia w
celu lepszego odzwierciedlenia zmian, które nastąpiły od roku 2007, i
usunięcia niedociągnięć w stosowaniu rozporządzenia
(WE) nr 861/2007. Krajowe postępowania uproszczone,
jeżeli istnieją, niezwykle się od siebie różnią
zarówno pod względem progu, jak i osiągniętego uproszczenia
proceduralnego. Ze względu na brak jednakowych ogólnounijnych standardów
proceduralnych dodatkowa złożoność i koszty dochodzenia
roszczeń w sprawach transgranicznych wynikające z braku wiedzy stron
w zakresie zagranicznego prawa proceduralnego, a także
konieczność zapewnienia tłumaczenia pisemnego i ustnego oraz
odbywania podróży w celu stawienia się na rozprawie
spowodowałyby zwiększenie nieproporcjonalności kosztów i
wydłużenie czasu trwania postępowania spornego w porównaniu ze
sporami krajowymi. Zakłócenie konkurencji
na rynku wewnętrznym na skutek zachwiania równowagi w odniesieniu do
funkcjonowania środków proceduralnych przysługujących
powodom/wierzycielom w różnych państwach członkowskich
wiąże się z potrzebą działania na szczeblu UE
gwarantującego równe szanse wierzycielom i dłużnikom w
całej UE. Przykładowo, jeżeli
nie zostanie wprowadzona zmiana, ze względu na obecny próg wiele MŚP
uczestniczących w sporze transgranicznym nadal nie będzie miało
dostępu do uproszczonego i jednolitego postępowania sądowego we
wszystkich państwach członkowskich. Podobnie
w sytuacji braku ogólnounijnego pułapu dla nieproporcjonalnych opłat
sądowych i ogólnounijnej możliwości uiszczania opłat
sądowych za pomocą środków płatności na
odległość wielu wierzycieli nie miałoby dostępu do
sądów. Ponadto działanie na szczeblu UE
przyniosłoby wyraźne korzyści w porównaniu z działaniem na
szczeblu państwa członkowskiego pod względem skuteczności,
ponieważ w zmienionym rozporządzeniu określone zostaną
jednolite narzędzia proceduralne w odniesieniu do wszystkich roszczeń
w sprawach transgranicznych objętych zakresem stosowania
rozporządzenia, niezależnie od tego, gdzie w UE znajduje się
sąd rozpatrujący sprawę. Zmiana
spowoduje poprawę dostępu do wymiaru sprawiedliwości szczególnie
dla dużej części drobnych roszczeń MŚP, które obecnie
nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia, a także
dla konsumentów i MŚP, których roszczenia w sprawach transgranicznych
wykraczają poza obecną definicję zawartą w
rozporządzeniu. Ponadto dzięki
zmianie postępowanie będzie przebiegało sprawniej w przypadku
wszystkich roszczeń wchodzących w zakres jego stosowania wskutek
udostępnienia jednolitych zasad proceduralnych, które spowodują
dalsze uproszczenie i zmniejszenie kosztów postępowania spornego w sporach
transgranicznych. Lepszy dostęp do
skutecznych postępowań sądowych dla większej liczby
wierzycieli dochodzących roszczeń o niewielkiej wartości
spowoduje odblokowanie przepływu kapitału, co doprowadzi do wzrostu
zaufania do handlu transgranicznego i do lepszego funkcjonowania rynku
wewnętrznego. Zmiana spowoduje również dalsze
uproszczenie wykonania orzeczeń, szczególnie w zakresie roszczeń,
których wartość przekracza obecny próg, oraz będzie
skutkować większym zaufaniem między sądami a organami
właściwymi w zakresie wykonania, które będą bardziej
obeznane z europejskim postępowaniem w sprawie drobnych roszczeń. 3.5. Prawa podstawowe Jak przedstawiono szczegółowo w ocenie
skutków towarzyszącej niniejszemu wnioskowi oraz zgodnie ze strategią
UE w zakresie skutecznego wdrażania Karty praw podstawowych Unii
Europejskiej, we wszystkich elementach reformy przestrzega się praw
określonych w europejskiej Karcie praw podstawowych. Gwarantuje się prawo do bezstronnego
sądu (art. 47 ust. 2 Karty), jako że zmiana będzie
skutkować zwiększeniem dostępu do wymiaru sprawiedliwości w
odniesieniu do roszczeń o niewielkiej wartości we wszystkich sprawach
transgranicznych. Ponadto wprowadza się
gwarancje proceduralne, aby większe uproszczenie postępowania
osiągnięte w drodze proponowanych zmian nie miało negatywnego
wpływu na prawa stron. Dlatego
usługi elektroniczne z potwierdzeniem odbioru będą stosowane
wyłącznie za zgodą stron. Strona, która wyrazi chęć
stawienia się w sądzie, będzie zawsze zwolniona od
obowiązkowej rozprawy w formie wideokonferencji lub telekonferencji.
Ponadto w przypadku roszczeń o wartości przekraczającej
kwotę 2 000 EUR sądy nie będą mogły odmówić
przeprowadzenia rozprawy za pomocą środków porozumiewania się na
odległość, jeżeli co najmniej jedna strona zwróci się
z takim wnioskiem. 3.6. Wpływ na budżet Jedyny wpływ na budżet Unii
Europejskiej wynikający z proponowanego rozporządzenia polega na
jednorazowym koszcie sporządzenia sprawozdania w terminie 5 lat od daty
rozpoczęcia stosowania rozporządzenia. 2013/0403 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (WE) nr
861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r.
ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych
roszczeń oraz rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie
w sprawie europejskiego nakazu zapłaty PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81, uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym, uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[12], stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co
następuje: (1) W rozporządzeniu (WE) nr
861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady[13]
ustanowiono europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń.
Rozporządzenie ma zastosowanie zarówno do spornych, jak i bezspornych
roszczeń o wartości nieprzekraczającej 2 000 EUR w
transgranicznych sprawach cywilnych i gospodarczych. W rozporządzeniu
zapewnia się również wykonywalność orzeczeń wydanych w
drodze przedmiotowego postępowania bez przeprowadzania żadnego
postępowania wpadkowego, w szczególności bez potrzeby stwierdzania
wykonalności w państwie członkowskim wykonania (zniesienie exequatur).
Ogólnym celem rozporządzenia była poprawa dostępu do wymiaru
sprawiedliwości poprzez ograniczenie kosztów i przyspieszenie
postępowania cywilnego w odniesieniu do roszczeń objętych
zakresem jego stosowania zarówno dla konsumentów, jak i przedsiębiorstw. (2) W rozporządzeniu (WE) nr
861/2007 zalecono Komisji, aby w terminie do dnia 1 stycznia 2014 r.
przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi
Ekonomiczno-Społecznemu szczegółowe sprawozdanie oceniające
funkcjonowanie europejskiego postępowania w sprawie drobnych
roszczeń, w tym progową wartość roszczenia, którego
można dochodzić w drodze tego postępowania. (3) W sprawozdaniu Komisji[14] ze stosowania
rozporządzenia (WE) nr 861/2007 określono przeszkody w pełnym
wykorzystaniu potencjału europejskiego postępowania w sprawie
drobnych roszczeń na korzyść konsumentów i przedsiębiorstw,
w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw. W
sprawozdaniu wskazuje się między innymi, że niski próg
przewidziany w obowiązującym rozporządzeniu uniemożliwia
korzystanie z postępowania uproszczonego wielu potencjalnym wierzycielom
prowadzącym spory transgraniczne. Ponadto można by dalej
uprościć szereg elementów postępowania w celu zmniejszenia
kosztów i ograniczenia czasu trwania postępowania spornego. W sprawozdaniu
stwierdza się, że najskuteczniejszym sposobem usunięcia
przedmiotowych przeszkód jest zmiana rozporządzenia. (4) Konsumenci powinni móc w
pełnym stopniu korzystać z możliwości związanych z
jednolitym rynkiem, a ich zaufania nie powinien ograniczać brak
skutecznych środków odwoławczych w odniesieniu do sporów
zawierających element transgraniczny. Celem proponowanych w niniejszym
rozporządzeniu ulepszeń europejskiego postępowania w sprawie
drobnych roszczeń jest zapewnienie konsumentom środków skutecznego
dochodzenia roszczeń, co przyczyni się do praktycznego wykonania ich
praw. (5) Podniesienie progu do 10 000
EUR byłoby szczególnie korzystne dla małych i średnich
przedsiębiorstw, dla których czynnikiem zniechęcającym do
wejścia na drogę sądową są obecnie koszty
postępowania spornego, ponoszone w ramach krajowych postępowań
zwykłych lub uproszczonych, nieproporcjonalne do wartości roszczenia,
lub zbyt długi czas trwania postępowania sądowego. Podniesienie
progu skutkowałoby poprawą dostępu do skutecznego i
opłacalnego środka zaskarżenia w przypadku sporów
transgranicznych z udziałem małych i średnich
przedsiębiorstw. Lepszy dostęp do wymiaru sprawiedliwości
spowodowałby wzrost zaufania do transakcji transgranicznych i
przyczyniłby się do pełnego wykorzystania możliwości
związanych z rynkiem wewnętrznym. (6) Europejskie postępowanie
w sprawie drobnych roszczeń ma zastosowanie do wszystkich roszczeń
zawierających element transgraniczny. Taki zakres stosowania obejmuje
sprawy, w których obie strony mają miejsce zamieszkania w tym samym
państwie członkowskim, a jedynie miejsce wykonania umowy, miejsce, w
którym doszło do zdarzenia wywołującego szkodę, lub miejsce
wykonania orzeczenia znajduje się w innym państwie członkowskim.
W szczególności, jeżeli na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr
44/2001[15]
[rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012[16]] powód może
dokonać wyboru między jurysdykcją sądów państwa
członkowskiego, w którym zarówno on, jak i pozwany mają miejsce
zamieszkania, a jurysdykcją sądów państwa członkowskiego, w
którym wykonuje się umowę lub miało miejsce zdarzenie
wywołujące szkodę, wybierając jurysdykcję sądów
lub trybunałów państwa członkowskiego wspólnego miejsca
zamieszkania, powód nie powinien tracić możliwości zastosowania europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń, które w przeciwnym razie
byłoby dostępne. Ponadto europejskie postępowanie w sprawie
drobnych roszczeń powinno być również dostępne w sprawach
wnoszonych do sądów państw członkowskich UE przez rezydentów
państw trzecich lub przeciwko takim rezydentom. (7) Niniejsze rozporządzenie
powinno mieć zastosowanie wyłącznie do sporów transgranicznych,
jednak nic nie powinno stać na przeszkodzie, aby państwa
członkowskie stosowały identyczne przepisy również do postępowań
o charakterze czysto wewnętrznym dotyczących roszczeń o niskiej
wartości. (8) Europejskie postępowanie
w sprawie drobnych roszczeń można by dalej ulepszyć,
korzystając z osiągnięć technologicznych w dziedzinie
wymiaru sprawiedliwości, dzięki którym eliminuje się element
odległości geograficznej i jej konsekwencje w postaci wysokich
kosztów i długiego czasu postępowania, stanowiące czynnik
zmniejszający szanse dostępu do wymiaru sprawiedliwości. (9) Aby jeszcze bardziej
ograniczyć czas postępowania, należy w większym stopniu
zachęcić strony i sądy do stosowania współczesnych
technologii komunikacyjnych. Wniesienie pozwu w drodze europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń za pomocą elektronicznych
środków komunikowania się powinno być zawsze możliwe,
jeżeli w danym państwie członkowskim korzysta się już
z danej technologii. W przypadku dokumentów, które należy
doręczyć stronom, usługę elektroniczną należy
traktować na równi z usługą pocztową, jeżeli w danym
państwie członkowskim korzysta się już z danej technologii.
We wszystkich pozostałych przypadkach komunikowania się na
piśmie między stronami a sądami lub trybunałami,
środki elektroniczne powinny być nadrzędne względem usługi
pocztowej. We wszystkich przypadkach strony powinny mieć wybór między
środkami elektronicznymi a bardziej tradycyjnymi środkami do celów
wnoszenia pozwów, doręczania dokumentów lub komunikacji. (10) Sąd lub trybunał
wydający orzeczenie powinien doręczyć orzeczenie zarówno
powodowi, jak i pozwanemu zgodnie z metodami przewidzianymi w niniejszym
rozporządzeniu. (11) Europejskie postępowanie
w sprawie drobnych roszczeń zasadniczo jest postępowaniem pisemnym. W
wyjątkowych sytuacjach, w których wydanie orzeczenia nie jest możliwe
na podstawie pisemnych dowodów przedstawionych przez strony, można jednak
przeprowadzić rozprawę. Ponadto w celu zagwarantowania praw
procesowych stron rozprawę należy organizować zawsze na wniosek
co najmniej jednej ze stron, jeżeli wartość roszczenia
przekracza 2 000 EUR. Ponadto sądy powinny dążyć do
zawarcia ugody między stronami, a zatem, jeżeli strony deklarują
chęć zawarcia ugody sądowej, sąd powinien zorganizować
w tym celu rozprawę. (12) Rozprawy oraz
postępowanie dowodowe w drodze wysłuchania świadków,
biegłych lub stron należy przeprowadzać, korzystając ze
środków porozumiewania się na odległość. Nie powinno
to wpływać na prawo stron postępowania do stawienia się
przed sądem na rozprawie. W kontekście rozpraw i postępowania
dowodowego państwa członkowskie powinny korzystać z nowoczesnych
środków porozumiewania się na odległość,
umożliwiających osobom bycie wysłuchanymi bez konieczności
odbywania podróży w celu stawienia się przed sądem lub
trybunałem. Jeżeli miejsce zamieszkania osoby przesłuchiwanej
znajduje się w państwie członkowskim innym niż państwo
członkowskie, w którym znajduje się sąd rozpatrujący
sprawę, rozprawę należy zorganizować zgodnie z zasadami
określonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1206/2001[17]. Jeżeli miejsce
zamieszkania osoby przesłuchiwanej znajduje się w państwie członkowskim,
w którym mieści się właściwy sąd lub trybunał,
bądź w państwie trzecim, rozprawę można
zorganizować w formie wideokonferencji, telekonferencji lub z
wykorzystaniem innej odpowiedniej technologii porozumiewania się na
odległość zgodnie z prawem krajowym. Strona powinna zawsze
mieć prawo do stawienia się przed sądem na rozprawie,
jeżeli wystąpi z takim wnioskiem. Sąd lub trybunał powinien
stosować najprostsze i najmniej kosztowne sposoby prowadzenia postępowania
dowodowego. (13) Przy podejmowaniu przez powoda
decyzji o wniesieniu sprawy do sądu znaczenie mogą mieć
ewentualne koszty postępowania spornego. Między innymi opłaty
sądowe mogą stanowić czynnik zniechęcający powodów do
wniesienia sprawy do sądu, w szczególności w tych państwach
członkowskich, w których opłaty sądowe są
nieproporcjonalne. Opłaty sądowe powinny być proporcjonalne do
wartości roszczenia w celu zapewnienia dostępu do wymiaru
sprawiedliwości w przypadku niewielkich roszczeń w sprawach
transgranicznych. Celem niniejszego rozporządzenia nie jest harmonizacja
opłat sądowych. Zamiast tego wprowadza się górną
granicę opłat sądowych, dzięki czemu postępowanie
stanie się dostępne dla znacznej części powodów, przy
jednoczesnym pozostawieniu państwom członkowskim dużej swobody
decyzyjnej co do wyboru metody obliczania i kwoty opłat sądowych. (14) Uiszczenie opłat
sądowych nie powinno wymagać od powoda odbycia podróży ani
wynajęcia w tym celu adwokata. Wszystkie sądy i trybunały
właściwe dla europejskiego postępowania w sprawie drobnych
roszczeń powinny akceptować przynajmniej przelewy bankowe lub system
płatności online kartą kredytową/debetową. (15) Należy zapewnić w
większą przejrzystość i dostępność w
internecie informacji o opłatach sądowych i sposobach
płatności, a także o organach lub organizacjach
właściwych do udzielania praktycznej pomocy w państwach
członkowskich. Państwa członkowskie powinny przedstawić te
informacje Komisji, która z kolei powinna zapewnić podanie ich do
publicznej wiadomości i szerokie rozpowszechnienie. (16) W rozporządzeniu (WE) nr
1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady[18]
należy wyjaśnić, że w sytuacjach, w których spór
objęty jest zakresem stosowania europejskiego postępowania w sprawie
drobnych roszczeń, postępowanie to powinno być również
dostępne dla strony postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty,
która wniosła sprzeciw wobec europejskiego nakazu zapłaty. (17) Aby zwiększyć
ochronę pozwanego, formularze zawarte w załącznikach I, II, III
i IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 powinny obejmować informacje
o konsekwencjach, jakie pozwany ponosi, jeżeli nie zgłosi sprzeciwu
wobec roszczenia lub nie pojawi się w sądzie, w szczególności o
możliwości wydania lub wykonania orzeczenia przeciwko pozwanemu, oraz
o możliwości obciążenia go kosztami związanymi z
postępowaniem sądowym. Informacje w załącznikach powinny
odzwierciedlać zmiany przewidziane niniejszym rozporządzeniem,
przykładowo zmiany, których celem jest ułatwienie stosowania
środków porozumiewania się na odległość między
sądami i trybunałami a stronami. (18) W odniesieniu do zmian w
załącznikach I, II, III i IV do niniejszego rozporządzenia
należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie
z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Szczególnie ważne
jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne
konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując
akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i
odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i
Radzie. (19) Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w
odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i
do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [Zjednoczone Królestwo i
Irlandia zgłosiły zamiar uczestnictwa w przyjęciu i stosowaniu
niniejszego rozporządzenia]/[nie naruszając przepisów art. 4 tego
protokołu, Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą w
przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z tym nie
są nim związane ani go nie stosują]. (20) Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o
Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie
uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i w związku z
tym nie jest nim związana ani go nie stosuje. (21) Należy zatem odpowiednio
zmienić rozporządzenia (WE) nr 861/2007 i nr 1896/2006, PRZYJMUJĄ NINIEJSZE
ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 W rozporządzeniu (WE) nr 861/2007
wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 2 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 2 Zakres zastosowania 1. Niniejsze rozporządzenie
ma zastosowanie do spraw cywilnych i gospodarczych bez względu na rodzaj
sądu lub trybunału, w przypadku gdy wartość przedmiotu
sporu, z wyłączeniem wszystkich odsetek, wydatków i nakładów,
nie przekracza 10 000 EUR w momencie wpłynięcia formularza pozwu do
właściwego sądu lub trybunału. Nie ma ono
zastosowania w szczególności do spraw podatkowych, celnych lub
administracyjnych ani dotyczących odpowiedzialności państwa za
działania i zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej („acta iure
imperii”). 2. Niniejsze rozporządzenie
nie ma zastosowania, jeżeli w momencie otrzymania formularza pozwu przez
właściwy sąd lub trybunał wszystkie wymienione poniżej
elementy, w stosownych przypadkach, znajdują się w jednym państwie
członkowskim: a) miejsce zamieszkania lub miejsce
zwykłego pobytu stron; b) miejsce wykonania umowy; c) miejsce zaistnienia faktów, na których
opiera się roszczenie; d) miejsce wykonania orzeczenia; e) właściwy sąd lub
trybunał. Miejsce zamieszkania określa się
zgodnie z [art. 59 i 60 rozporządzenia (WE) nr 44/2001]/[art. 62 i 63
rozporządzenia (UE) nr 1215/2012]. 3. Niniejsze rozporządzenie
nie ma zastosowania do spraw dotyczących: a) stanu cywilnego oraz zdolności
prawnej i zdolności do czynności prawnych osób fizycznych; b) praw majątkowych wynikających z
małżeństwa, praw własności wynikających z
testamentów i dziedziczenia oraz obowiązków alimentacyjnych; c) postępowań
upadłościowych, postępowań związanych z
likwidacją niewypłacalnych spółek lub innych osób prawnych,
postępowań układowych oraz innych analogicznych
postępowań; d) ubezpieczeń społecznych; e) sądownictwa polubownego; f) prawa pracy; g) najmu lub dzierżawy
nieruchomości, z wyłączeniem powództw dotyczących
roszczeń pieniężnych; lub h) naruszenia prywatności i dóbr
osobistych, w tym zniesławienia. 4. W niniejszym
rozporządzeniu określenie „państwo członkowskie” oznacza
państwa członkowskie z wyjątkiem Danii.”; 2) skreśla się art. 3; 3) w art. 4 wprowadza się
następujące zmiany: a) w ust. 4 akapit drugi dodaje się
zdanie w brzmieniu: „Sąd informuje powoda o oddaleniu pozwu.”; b) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Państwa członkowskie
zapewniają dostępność formularza pozwu A w wersji
papierowej we wszystkich sądach i trybunałach, w których istnieje
możliwość wszczęcia europejskiego postępowania w
sprawie drobnych roszczeń, a także w wersji elektronicznej na
stronach internetowych takich sądów lub właściwego organu
centralnego.”; 4) art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Europejskie postępowanie w sprawie
drobnych roszczeń jest postępowaniem pisemnym. Sąd lub
trybunał przeprowadza rozprawę, jeśli uznaje, że wydanie
orzeczenia nie jest możliwe na podstawie pisemnych dowodów przedstawionych
przez strony, lub jeśli wnosi o to jedna ze stron. Sąd lub trybunał
może oddalić taki wniosek, jeżeli uzna, że w odniesieniu do
okoliczności towarzyszących danej sprawie rozprawa nie jest konieczna
do rzetelnego przeprowadzenia sprawy. Postanowienie o oddaleniu wniosku
uzasadniane jest na piśmie. Postanowienia nie można
zaskarżyć niezależnie od zakwestionowania samego orzeczenia. Sąd lub trybunał nie może
odrzucić wniosku o przeprowadzenie rozprawy, jeżeli: a) wartość roszczenia przekracza
2 000 EUR lub b) obie strony wyrażają
chęć zawarcia ugody sądowej i wnoszą o przeprowadzenie
rozprawy sądowej w tym celu.”; 5) art. 8 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 8 Rozprawa 1. Rozprawę przeprowadza
się w drodze wideokonferencji, telekonferencji lub z wykorzystaniem innej
odpowiedniej technologii porozumiewania się na odległość
zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1206/2001, jeżeli strona
przesłuchiwana ma miejsce zamieszkania w państwie członkowskim
innym niż państwo członkowskie, w którym znajduje się
właściwy sąd lub trybunał. 2. Strona ma zawsze prawo do
stawienia się przed sądem lub trybunałem i do osobistego
wysłuchania, jeżeli wystąpi z takim wnioskiem.”; 6) art. 9 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 9 Postępowanie dowodowe 1. Sąd lub trybunał
dopuszcza określone środki dowodowe oraz określa zakres
postępowania dowodowego niezbędny do wydania orzeczenia zgodnie z
zasadami regulującymi dopuszczalność dowodu. Sąd lub
trybunał może dopuścić dowód z pisemnych zeznań
świadków, biegłych lub stron. Jeżeli postępowanie dowodowe
wiąże się z wysłuchaniem danej osoby, rozprawę
przeprowadza się zgodnie z warunkami określonymi w art. 8. 2. Sąd lub trybunał
dopuszcza dowód z opinii biegłych lub z zeznań ustnych tylko wówczas,
gdy wydanie orzeczenia nie jest możliwe na podstawie dowodów
przedstawionych przez strony. 3. Sąd lub trybunał
wybiera najprostsze i najmniej kłopotliwe sposoby prowadzenia
postępowania dowodowego.”; 7) art. 11 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 11 Pomoc udostępniana stronom 1. Państwa
członkowskie zapewniają możliwość uzyskania przez
strony praktycznej pomocy w wypełnianiu formularzy. Tego rodzaju pomoc
udostępnia się w szczególności w celu określenia, czy
postępowanie można zastosować do rozstrzygnięcia danego
sporu, a także w celu określenia sądu właściwego, obliczenia
należnych odsetek i wskazania dokumentów, które należy
załączyć. 2. Państwa
członkowskie zapewniają dostępność informacji
dotyczących organów lub organizacji właściwych do udzielenia
pomocy zgodnie z ust. 1, w wersji papierowej we wszystkich sądach i
trybunałach, w których istnieje możliwość wszczęcia
europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń, a także
w wersji elektronicznej na stronach internetowych takich sądów lub
właściwego organu centralnego.”; 8) art. 13 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 13 Doręczanie dokumentów i pozostała
komunikacja między stronami a sądem lub trybunałem 1. Dokumenty wymienione w art. 5
ust. 2 i art. 7 ust. 2 są doręczane drogą pocztową lub za
pomocą środków elektronicznych, a ich doręczenie jest
poświadczane potwierdzeniem odbioru zawierającym datę doręczenia.
Dokumenty są doręczane drogą elektroniczną tylko stronie,
która wcześniej wyraźnie zgodziła się na doręczanie
dokumentów drogą elektroniczną. Doręczenie za pomocą
środków elektronicznych może być poświadczane automatycznym
potwierdzeniem dostarczenia. 2. Cała komunikacja pisemna,
o której nie ma mowy w ust. 1, między sądem lub trybunałem a
stronami odbywa się z wykorzystaniem środków elektronicznych, za
potwierdzeniem odbioru, jeżeli takie środki są dopuszczalne w
postępowaniach na mocy prawa krajowego i tylko jeżeli strona akceptuje
takie środki komunikowania się. 3. Jeśli doręczenie
zgodnie z ust. 1 nie jest możliwe, dokumenty można doręczyć
za pomocą jednego ze sposobów określonych w art. 13 lub 14
rozporządzenia (WE) nr 1896/2006. Jeśli doręczenie zgodnie z ust.
2 nie jest możliwe, można zastosować dowolny inny sposób
komunikacji dopuszczalny w prawie krajowym.”; 9) dodaje się nowy artykuł w
brzmieniu: „Artykuł 15a Opłaty sądowe i sposoby
płatności 1. Opłaty sądowe
pobierane z tytułu europejskiego postępowania w sprawie drobnych
roszczeń nie przekraczają 10 % wartości roszczenia, z
wyłączeniem wszystkich odsetek, wydatków i nakładów. Jeżeli
państwa członkowskie pobierają minimalną opłatę
sądową z tytułu europejskiego postępowania w sprawie
drobnych roszczeń, taka opłata nie może przekraczać 35 EUR
w momencie wpłynięcia formularza pozwu do właściwego
sądu lub trybunału. 2. Państwa
członkowskie dopilnowują, aby strony mogły uiszczać
opłaty sądowe za pomocą sposobów płatności na
odległość, w tym w drodze przelewu bankowego lub za pomocą
systemu płatności online kartą kredytową/debetową.”; 10) art. 17 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Artykuły 15a i 16 mają zastosowanie
w przypadku wniesienia środka odwoławczego.”; 11) art. 18 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 18 Minimalne standardy ponownego zbadania
orzeczenia 1. Pozwany, który nie wdał
się w spór przed sądem, ma prawo złożyć wniosek o
ponowne zbadanie orzeczenia wydanego w ramach europejskiego postępowania w
sprawie drobnych roszczeń we właściwym sądzie lub trybunale
państwa członkowskiego, w którym wydano orzeczenie, jeżeli: a) pozwanemu nie doręczono formularza
pozwu w wystarczającym czasie i w sposób umożliwiający mu
przygotowanie obrony lub b) pozwany nie miał
możliwości zakwestionowania roszczenia z powodu działania
siły wyższej lub z uwagi na szczególne okoliczności, bez
jakiejkolwiek winy z jego strony, chyba że pozwany nie złożył
przeciwko orzeczeniu środka zaskarżenia, kiedy miał taką
możliwość. 2. Termin złożenia
wniosku o ponowne zbadanie orzeczenia wynosi 30 dni. Termin ten biegnie od
dnia, w którym pozwany rzeczywiście zapoznał się z
treścią orzeczenia i był w stanie podjąć odpowiednie
działania, najpóźniej od dnia, w którym zastosowano pierwszy
środek egzekucyjny mający na celu zajęcie całości lub
części jego majątku. Termin nie podlega przedłużeniu z
powodu odległości. 3. Jeżeli sąd odrzuci
wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, z uwagi na fakt,
że żadna z przesłanek ponownego zbadania orzeczenia wymienionych
w tym ustępie nie została spełniona, orzeczenie pozostaje w
mocy. Jeżeli sąd uzna wniosek o ponowne
zbadanie orzeczenia za uzasadniony z uwagi na fakt, że spełniona
została jedna z przesłanek wymienionych w ust. 1, orzeczenie wydane w
ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń zostaje
uchylone. Wierzyciel nie traci jednak korzyści wynikających z
przerwania biegu terminu przedawnienia.”; 12) art. 21 ust. 2 lit. b) otrzymuje
brzmienie: „b) kopię zaświadczenia, o którym mowa
w art. 20 ust. 2, oraz, w razie potrzeby, tłumaczenie istoty orzeczenia
wskazanej w pkt 4.3 zaświadczenia na język urzędowy państwa
członkowskiego wykonania lub, jeśli w tym państwie
członkowskim obowiązuje kilka języków urzędowych, na
język urzędowy lub jeden z języków urzędowych, w jakim
zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego prowadzi się
postępowanie sądowe w miejscu, gdzie dochodzi się wykonania
zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego, lub na jakikolwiek inny
język wskazany przez państwo członkowskie wykonania jako przez
nie akceptowany. Każde państwo członkowskie wskazuje co najmniej
jeden język urzędowy instytucji Unii Europejskiej, który może
zaakceptować do celów europejskiego postępowania w sprawie drobnych
roszczeń, inny niż jego własny język urzędowy.
Tłumaczenie istoty orzeczenia zawartej w pkt 4.3 zaświadczenia
wykonuje osoba uprawniona do sporządzania tłumaczeń w jednym z
państw członkowskich.”; 13) art. 25 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 25 Informacje odnoszące się do
właściwości, środków komunikowania się, środków
odwoławczych, opłat sądowych, sposobów płatności i
ponownego zbadania orzeczenia 1. Najpóźniej w terminie [6
miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]
państwa członkowskie powiadamiają Komisję: a) które sądy lub trybunały
są właściwe do wydawania orzeczeń w ramach europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń; b) o środkach komunikowania się
zatwierdzonych do celów europejskiego postępowania w sprawie drobnych
roszczeń i dostępnych dla sądów lub trybunałów zgodnie z
art. 4 ust. 1; c) o opłatach sądowych związanych
z europejskim postępowaniem w sprawie drobnych roszczeń lub o
sposobie ich obliczania, a także o sposobach płatności
akceptowanych przy uiszczaniu opłat sądowych zgodnie z art. 15a; d) które organy lub organizacje są
właściwe do zapewnienia praktycznej pomocy zgodnie z art. 11; e) czy zgodnie z ich prawem proceduralnym
możliwe jest wniesienie środka odwoławczego zgodnie z art. 17, o
terminie wniesienia takiego środka odwoławczego i w jakim sądzie
lub trybunale można je wnieść; f) o procedurach składania wniosków o
ponowne zbadanie orzeczenia przewidziane w art. 18; g) o językach akceptowanych zgodnie z
art. 21 ust. 2 lit. b); oraz h) które organy są właściwe w
zakresie wykonania, a które organy są właściwe do celów
stosowania art. 23. Państwa członkowskie powiadamiają
Komisję o wszelkich późniejszych zmianach tych informacji. 2. Komisja podaje informacje
przekazane zgodnie z ust. 1 do publicznej wiadomości za pomocą
wszelkich odpowiednich środków, takich jak publikacja w internecie.”; 14) art. 26 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 26
Zmiana załączników 1. Komisja jest uprawniona do
przyjęcia aktów delegowanych dotyczących zmiany załączników
I, II, III i IV zgodnie z art. 27.”; 15) art. 27 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 27
Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Powierzenie Komisji
uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom
określonym w niniejszym artykule. 2. Uprawnienia do przyjęcia
aktów delegowanych, o których mowa w art. 26, powierza się Komisji na czas
nieokreślony od [dnia wejścia w życie]. 3. Przekazanie uprawnień, o
którym mowa w art. 26, może zostać w dowolnym momencie odwołane
przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu
kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o
odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej
opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w
określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na
ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów
delegowanych. 4. Niezwłocznie po
przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie
Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 5. Akt delegowany przyjęty
na podstawie art. 26 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament
Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy
od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed
upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada
poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten
przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu
Europejskiego lub Rady.”; 16) art. 28 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 28
Przegląd W terminie [5 lat od daty rozpoczęcia
stosowania rozporządzenia] Komisja przedstawia Parlamentowi
Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu
sprawozdanie z funkcjonowania niniejszego rozporządzenia. W razie potrzeby
sprawozdaniu towarzyszą wnioski ustawodawcze. W tym celu i w tym samym terminie państwa
członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące liczby
pozwów wniesionych w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych
roszczeń, a także liczby wniosków o wykonanie orzeczeń wydanych
w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń.”. Artykuł 2 Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr
1896/2006 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 17 Skutki wniesienia sprzeciwu 1. W przypadku wniesienia
sprzeciwu w terminie określonym w art. 16 ust. 2 dalsze postępowanie
odbywa się przed właściwymi sądami w państwie
członkowskim wydania, chyba że powód wyraźnie
zażądał w takim przypadku zakończenia postępowania.
Dalsze postępowanie odbywa się zgodnie z zasadami: a) każdego mającego zastosowanie
postępowania uproszczonego, w szczególności postępowania
określonego w rozporządzeniu (WE) nr 861/2007; lub b) zwykłego postępowania
cywilnego. Dochodzenie przez powoda roszczenia przy
wykorzystaniu postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty
pozostaje zgodnie z prawem krajowym bez uszczerbku dla jego sytuacji w toku
dalszego postępowania cywilnego. 2. Przekazanie sprawy do
postępowania cywilnego w rozumieniu ust. 1 lit. a) i b) podlega prawu państwa
członkowskiego wydania. 3. Powód jest informowany o tym,
czy pozwany wniósł sprzeciw i czy nastąpiło przekazanie sprawy
do postępowania cywilnego w rozumieniu ust. 1.”. Artykuł 3 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w
życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się
od [6 miesięcy po wejściu w życie rozporządzenia]. Niniejsze rozporządzenie
wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w
państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W
imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI 1. STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY 1.1. Tytuł wniosku/inicjatywy 1.2. Dziedziny
polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa 1.3. Charakter
wniosku/inicjatywy 1.4. Cele 1.5. Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy 1.6. Okres
trwania działania i jego wpływ finansowy 1.7. Przewidywane
tryby zarządzania 2. ŚRODKI ZARZĄDZANIA 2.1. Zasady
nadzoru i sprawozdawczości 2.2. System
zarządzania i kontroli 2.3. Środki
zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom 3. SZACUNKOWY WPŁYW
FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY 3.1. Działy
wieloletnich ram finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na
które wniosek/inicjatywa ma wpływ 3.2. Szacunkowy
wpływ na wydatki 3.2.1. Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki 3.2.2. Szacunkowy
wpływ na środki operacyjne 3.2.3. Szacunkowy
wpływ na środki administracyjne 3.2.4. Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi 3.2.5. Udział osób
trzecich w finansowaniu 3.3. Szacunkowy wpływ na
dochody OCENA
SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI 1. STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY 1.1. Tytuł wniosku/inicjatywy Wniosek
w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 861/2007 ustanawiające
europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń oraz
rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 ustanawiające postępowanie w
sprawie europejskiego nakazu zapłaty 1.2. Dziedziny polityki w
strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[19] Tytuł
33 - Sprawiedliwość 1.3. Charakter wniosku/inicjatywy ¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania ¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu
pilotażowego/działania przygotowawczego[20] Ø Wniosek/inicjatywa wiąże się z
przedłużeniem bieżącego działania ¨ Wniosek/inicjatywa
dotyczy działania, które zostało przekształcone pod
kątem nowego działania 1.4. Cele 1.4.1. Wieloletnie cele strategiczne
Komisji wskazane we wniosku/inicjatywie Stworzenie
obszaru sprawiedliwości, wymiar sprawiedliwości
na rzecz wzrostu 1.4.2. Cele szczegółowe i
działania ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa Cel szczegółowy nr: Współpraca
sądowa w sprawach cywilnych i handlowych Działania ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa 33
03 1.4.3. Oczekiwane wyniki i wpływ Należy
wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie
docelowej. Uproszczenie,
oszczędność kosztów i czasu trwania europejskiego
postępowania w sprawie drobnych roszczeń, zwiększony dostęp
do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących drobnych
roszczeń 1.4.4. Wskaźniki wyników i
wpływu Należy
określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie
realizacji wniosku/inicjatywy. […] Następujące wskaźniki
umożliwią monitorowanie skuteczności i wydajności: - zwiększenie liczby wniosków o
wszczęcie europejskiego postępowania w sprawie drobnych
roszczeń, zarówno w przypadku roszczeń nieprzekraczających 2 000
EUR, jak i roszczeń od wartości od 2 000 do 10 000 EUR – informacje
od europejskiej sieci sądowej, z badań Eurobarometru oraz od Sieci
Europejskich Centrów Konsumenckich; - zmniejszenie ogólnych kosztów i czasu
trwania procedury w przeliczeniu na liczbę spraw, z uwzględnieniem kosztów
tłumaczenia formularza D – badania Eurobarometru, Sieć Europejskich
Centrów Konsumenckich; - poprawa przejrzystości informacji
dotyczących opłat sądowych i sposobów ich uiszczania oraz
praktycznej pomocy – badania Eurobarometru, Sieć Europejskich Centrów
Konsumenckich; - zmniejszenie nakładu pracy sądów dzięki
wykorzystaniu europejskiej procedury zamiast krajowych procedur zwykłych
lub uproszczonych – europejska sieć sądowa, wywiady z sędziami w
różnych państwach członkowskich. 1.5. Uzasadnienie
wniosku/inicjatywy 1.5.1. Potrzeby, które należy
zaspokoić w perspektywie krótko- lub długoterminowej Zmiana
rozporządzenia nr 861/2007 ustanawiającego europejskie
postępowanie w sprawie drobnych roszczeń 1.5.2. Wartość dodana z
tytułu zaangażowania Unii Europejskiej Potrzebę działania
na poziomie UE uznano już w 2007 r., kiedy przyjęto
rozporządzenie nr 861/2007. Głównym uzasadnieniem bieżącego
działania jest dalsze ograniczenie nieproporcjonalnych kosztów
postępowań sądowych w sprawach drobnych roszczeń w
sytuacjach transgranicznych w obrębie UE. Cel ten nie może
zostać osiągnięty przez same państwa członkowskie,
ponieważ chodzi o procedurę ustanowioną rozporządzeniem UE.
Konieczne jest działanie na poziomie UE, aby w większym stopniu
usprawnić i uprościć europejskie postępowanie i
udostępnić je dla większej liczby spraw, poszerzając zakres
stosowania i podnosząc próg, dla dobra konsumentów i MŚP. 1.5.3. Główne wnioski
wyciągnięte z podobnych działań […] Mimo potencjalnych korzyści pod
względem kosztów i czasu trwania postępowań w sprawach
dotyczących transgranicznych roszczeń, po kilku latach od
wejścia w życie rozporządzenia, europejskie postępowanie
jest wciąż mało znane i niedostatecznie wykorzystywane. Parlament
Europejski w rezolucji z 2011 r.[21] potwierdził,
że istnieje potrzeba wzmożonych działań w zakresie
pewności prawa, barier językowych i przejrzystości
postępowań. Wezwał Komisję do podjęcia kroków w celu
zapewnienia, aby konsumenci i przedsiębiorcy byli bardziej świadomi
istnienia instrumentów prawnych, takich jak europejskie postępowanie w
sprawie drobnych roszczeń, i z nich korzystali. Konsumenci i
przedsiębiorcy zwrócili też uwagę, że rozporządzenie
powinno zostać poprawione, aby przynieść większe
korzyści konsumentom i przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP.
Także państwa członkowskie wskazały na pewne
niedociągnięcia w obecnym rozporządzeniu, którymi należy
się zająć. 1.5.4. Spójność z innymi
właściwymi instrumentami oraz możliwa synergia Celem rozporządzenia (UE) nr 1215/2012
(wersja przekształcona rozporządzenia Bruksela I) jest
harmonizacja przepisów prawa prywatnego międzynarodowego dotyczącego
jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w
sprawach cywilnych i handlowych. W rozporządzeniu przewidziano między
innymi, że „orzeczenia wydane w
jednym państwie członkowskim są uznawane w innych państwach
członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania”. Takie specjalne postępowania, które
zostaną uchylone z dniem 10 stycznia 2015 r. w przypadku wszystkich
orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych określane są mianem
procedur exequatur. Rozporządzenie ustanawiające
europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń jest zasadniczo
instrumentem służącym uproszczeniu procedur rozstrzygania sporów
dotyczących niskich kwot – składania wniosków za pomocą
standardowego formularza, zasadniczo pisemnej formy postępowania, przesłuchania
stron i przeprowadzenia dowodu, reprezentacji stron, ograniczeń kosztów i
czasu. Rozporządzenie to zawiera również
przepisy uchylające procedurę exequatur w przypadku uznawania
orzeczeń wydanych w drodze procedury uproszczonej (art. 20) i pod tym
względem powiela przepisy wersji przekształconej rozporządzenia
Bruksela I. Niemniej jednak, jeśli chodzi o zaświadczenie (nakaz
egzekucyjny), rozporządzenie ustanawiające europejskie
postępowanie w sprawie drobnych roszczeń stanowi uproszczenie w
porównaniu do wersji przekształconej rozporządzenia Bruksela I.
Formularz D jest bowiem uproszczoną wersją załącznika I do
wersji przekształconej rozporządzenia Bruksela I. Począwszy od dnia 10 stycznia 2015 r.
(dzień wejścia w życie wersji przekształconej
rozporządzenia Bruksela I) większość przepisów
rozporządzenia ustanawiającego europejskie postępowanie w
sprawie drobnych roszczeń, dotyczących uproszczeń proceduralnych
oraz wykonywania orzeczeń (jeśli są uproszczeniem w stosunku do
wersji przekształconej rozporządzenia Bruksela I), stanowić
będzie wartość dodaną europejskiego postępowania w
sprawie drobnych roszczeń. 1.6. Okres trwania działania
i jego wpływ finansowy ¨ Wniosek/inicjatywa o ograniczonym
okresie trwania –
¨ Okres trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR r. do [DD/MM]RRRR r. –
¨ Okres trwania wpływu finansowego: od RRRR r. do RRRR r. Ø Wniosek/inicjatywa o nieograniczonym
okresie trwania –
Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od
dnia przyjęcia rozporządzenia, –
po którym następuje faza operacyjna. 1.7. Przewidywane tryby
zarządzania[22] Ø Bezpośrednie zarządzanie przez Komisję ¨ Pośrednie zarządzanie
scentralizowane poprzez przekazanie zadań
wykonawczych: –
¨ agencjom wykonawczym –
¨ organom utworzonym przez Wspólnoty[23]
–
¨ krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek
świadczenia usługi publicznej –
¨ osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych
działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej,
określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu
art. 49 rozporządzenia finansowego ¨ Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi ¨ Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi ¨ Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić) W przypadku wskazania
więcej niż jednego trybu należy podać dodatkowe informacje
w części „Uwagi”. Uwagi 2. ŚRODKI ZARZĄDZANIA 2.1. Zasady nadzoru i
sprawozdawczości Należy
określić częstotliwość i warunki. Po
5 latach przeprowadzony zostanie przegląd/sporządzone zostanie
sprawozdanie. Do sprawozdań w razie potrzeby należy
dołączyć wniosek w sprawie zmian. 2.2. System zarządzania i
kontroli 2.2.1. Zidentyfikowane ryzyko Nie
zidentyfikowano żadnego ryzyka. 2.2.2. Przewidywane metody kontroli […]
Nie dotyczy 2.3. Środki zapobiegania
nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom Określić
istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony. […]Nie
dotyczy 3. SZACUNKOWY WPŁYW
FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY 3.1. Działy wieloletnich ram
finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które
wniosek/inicjatywa ma wpływ · Istniejące linie budżetowe Według działów
wieloletnich ram finansowych i linii budżetowych Dział wieloletnich ram finansowych || Linia budżetowa || Rodzaj środków || Wkład Numer [Opis………………………...……….] || Zróżnicowane/niezróżnicowane ([24]) || państw EFTA[25] || krajów kandydujących[26] || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego [3] || [33.03.01 [program „Sprawiedliwość”] || Zróżnicowane/ || NIE || NIE || NIE || NIE · Nowe linie budżetowe, o których utworzenie się wnioskuje Według działów wieloletnich ram finansowych i
linii budżetowych Dział wieloletnich ram finansowych || Linia budżetowa || Rodzaj środków || Wkład Numer [Dział……………………………………..] || Zróżnicowane/niezróżnicowane || państw EFTA || krajów kandydujących || państw trzecich || w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego [3] || [XX.YY.YY.YY] || || TAK/NIE || TAK/NIE || TAK/NIE || TAK/NIE 3.2. Szacunkowy wpływ na
wydatki 3.2.1. Synteza szacunkowego
wpływu na wydatki W mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) Dział wieloletnich ram finansowych: || Numer || [Dział…3………...……………………………………………………………….] Dyrekcja Generalna: JUST || || || Rok 2014[27] || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || OGÓŁEM Środki operacyjne || || || || || || || || Numer linii budżetowej 33.03 01 || Środki na zobowiązania || (1) || 0 || 0 || 0 || 0 || 0,150 || 0 || 0 || 150 000 Środki na płatności || (2) || 0 || 0 || 0 || 0 || 0,150 || 0 || 0 || 150 000 Numer linii budżetowej || Środki na zobowiązania || (1a) || || || || || || || || Środki na płatności || (2a) || || || || || || || || Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[28] || || || || || || || || Numer linii budżetowej || || (3) || || || || || || || || OGÓŁEM środki dla DG JUST || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0,150 || 0 || 0 || 150 000 Środki na płatności || =2+2a +3 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0,150 || 0 || 0 || 150 000 OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) || || || || || || || || Środki na płatności || (5) || || || || || || || || OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) || || || || || || || || OGÓŁEM środki na DZIAŁ 3 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || =4+ 6 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0,150 || 0 || 0 || 150 000 Środki na płatności || =5+ 6 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0,150 || 0. || 0 || 150 000 Jeżeli wpływ wniosku/inicjatywy nie
ogranicza się do jednego działu: OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) || || || || || || || || Środki na płatności || (5) || || || || || || || || OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) || || || || || || || || OGÓŁEM środki na DZIAŁY od 1 do 4 wieloletnich ram finansowych (kwota referencyjna) || Środki na zobowiązania || =4+ 6 || || || || || || || || Środki na płatności || =5+ 6 || || || || || || || || Dział wieloletnich ram finansowych: || 5 || „Wydatki administracyjne” W mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) || || || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || OGÓŁEM Dyrekcja Generalna: JUST || Zasoby ludzkie || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,182 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,015 || 0,015 || 0,015 || 0,015 || 0,015 || 0,015 || 0,015 || 0,105 OGÓŁEM DG JUST || Środki || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,287 OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,287 W mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) || || || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || TOTAL OGÓŁEM środki na DZIAŁY od 1 do 5 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,191 || 0,041 || 0,041 || 0,437 Środki na płatności || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,191 || 0,041 || 0,041 || 0,437 3.2.2. Szacunkowy wpływ na
środki operacyjne –
¨ Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych –
Ø Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej: Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc
po przecinku) Określić cele i produkty ò || || || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || OGÓŁEM OUTPUTS Rodzaj produktu[29] || Średni koszt produktu || Liczba produktów || Koszt || Liczba produktów || Koszt || Liczba produktów || Koszt || Liczba produktów || Koszt || Liczba produktów || Koszt || Liczba produktów || Koszt || Liczba produktów || Koszt || Liczba produktów ogółem || Koszt ogółem CEL SZCZEGÓŁOWY nr 1 Monitorowanie wdrażania[30]… || || || || || || || || || || || || || || || || - Produkt || || || || 0 || || 0 || || 0 || || 0 || 1 || 0,150 || || 0 || || 0 || 1 || 0,150 - Produkt || || || || || || || || || || || || || || || || || || - Produkt || || || || || || || || || || || || || || || || || || Cel szczegółowy nr 1 – suma cząstkowa || || 0 || || 0 || || 0 || || 0 || 1 || 0,150 || || 0 || || 0 || 1 || 0,150 CEL SZCZEGÓŁOWY nr 2… || || || || || || || || || || || || || || || || - Produkt || || || || || || || || || || || || || || || || || || Cel szczegółowy nr 2 – suma cząstkowa || || || || || || || || || || || || || || || || KOSZT OGÓŁEM || || 0 || || 0 || || 0 || || 0 || 1 || 0,150 || || 0 || || 0 || 1 || 0,150 3.2.3. Szacunkowy wpływ na
środki administracyjne 3.2.3.1. Streszczenie –
Wniosek/inicjatywa nie wiąże
się z koniecznością wykorzystania środków administracyjnych –
X Wniosek/inicjatywa wiąże się
z koniecznością wykorzystania środków administracyjnych, jak
określono poniżej: W mln EUR (do 3 miejsca
po przecinku) || Rok 2014[31] || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || OGÓŁEM DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || || || || || || || || Zasoby ludzkie || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,182 Pozostałe wydatki administracyjne || 0,015 || 0,015 || 0,015 || 0,015 || 0,0,15 || 0,015 || 0,015 || 0,105 DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,287 Poza DZIAŁEM 5[32] wieloletnich ram finansowych || || || || || || || || Zasoby ludzkie || || || || || || || || Pozostałe wydatki administracyjne || || || || || || || || Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || || || || || || || || OGÓŁEM || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,041 || 0,287 3.2.3.2. Szacowane zapotrzebowanie na
zasoby ludzkie –
Ø Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z
koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich –
¨ Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością
wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej: Wartości szacunkowe należy
określić w pełnych kwotach (lub najwyżej z
dokładnością do jednego miejsca po przecinku) || Rok 2014 || Rok 2015 || Rok 2016 || Rok 2017 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) 33 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji) || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 XX 01 01 02 (w delegaturach) || || || || || || || XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) || || || || || || || 10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) || || || || || || || Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy)[33] XX 01 02 01 (CA, INT, SNE z globalnej koperty finansowej) || || || || || || || XX 01 02 02 (CA, INT, JED, LA oraz SNE w delegaturach) || || || || || || || XX 01 04 yy [34] || - w centrali[35] || || || || || || || - w delegaturach || || || || || || || XX 01 05 02 (CA, INT, SNE – pośrednie badania naukowe) || || || || || || || 10 01 05 02 (CA, INT, SNE – bezpośrednie badania naukowe) || || || || || || || Inne linie budżetowe (określić) || || || || || || || OGÓŁEM || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 || 0,026 XX oznacza
odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w
budżecie. Potrzeby w zakresie
zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na
zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji
generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami,
które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji
generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w
świetle istniejących ograniczeń budżetowych. Opis zadań do
wykonania: Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || Urzędnicy będą monitorować stosowanie prawa w państwach członkowskich, a także opracują środki wykonawcze, o których mowa w art. 26, przygotują komitet (art. 27) oraz przeprowadzą przegląd rozporządzenia w roku n+5 (art. 28). Personel zewnętrzny || Nie dotyczy 3.2.4. Zgodność z
obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi –
Ø Wniosek/inicjatywa jest zgodny z obowiązującymi
wieloletnimi ramami finansowymi. –
¨ Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu
w wieloletnich ramach finansowych. Należy wyjaśnić, na czym ma
polegać przeprogramowanie, określając linie budżetowe,
których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty. –
¨ Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności
lub zmiany wieloletnich ram finansowych[36]. Należy wyjaśnić, który wariant jest
konieczny, określając linie budżetowe, których ma on
dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty. 3.2.5. Udział osób trzecich w
finansowaniu ØWniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony osób
trzecich –
Wniosek/inicjatywa przewiduje
współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym: Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) || Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 || Ogółem Określić organ współfinansujący || || || || || || || || OGÓŁEM środki objęte współfinansowaniem || || || || || || || || 3.3. Szacowany wpływ na
dochody –
Ø Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody. –
¨ Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony
poniżej: –
¨ wpływ na zasoby własne –
¨ wpływ na dochody różne W mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) Linia budżetowa po stronie dochodów: || Środki zapisane w budżecie na bieżący rok budżetowy || Wpływ wniosku/inicjatywy[37] Rok N || Rok N+1 || Rok N+2 || Rok N+3 || Rok 2018 || Rok 2019 || Rok 2020 Artykuł…………. || || || || || || || || W przypadku wpływu
na dochody różne należy wskazać linie budżetowe po stronie
wydatków, które ten wpływ obejmie. Należy
określić metodę obliczania wpływu na dochody. [1] Traktat
o Unii Europejskiej stanowi, że Unia Europejska „zapewnia swoim obywatelom
przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez
granic wewnętrznych, w której zagwarantowana jest swoboda przepływu
osób”. W celu ustanowienia takiej przestrzeni Unia Europejska rozwija współpracę
sądową w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne. [2] Tablica
wyników wymiaru sprawiedliwości UE, dostępna pod adresem
http://ec.europa.eu/justice/effective-justice/scoreboard/index_en.htm. [3] Innymi
elementami uproszczenia rozporządzenia są szczególne ograniczenia
czasowe czynności proceduralnych w odniesieniu do stron i sądów oraz
ograniczenie stosowania zasady „przegrany płaci” do uzasadnionych kosztów.
[4] Rezolucja PE z dnia 25 października 2011 r. w
sprawie alternatywnych metod rozwiązywania sporów w sprawach cywilnych,
handlowych i rodzinnych, (2011/2117(INI)). [5] Komunikat
Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu
Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – Sprawozdanie na temat
obywatelstwa UE, obywatele UE: Twoje prawa, Twoja przyszłość”,
COM(2013) 269 final, s. 15-16. [6] COM(2012)
225 final. [7] Specjalne
badanie Eurobarometru nr 395 dotyczące europejskiego postępowania w
sprawie drobnych roszczeń, dostępne pod adresem http://ec.europa.eu/public_opinion/archives/ebs/ebs_395_sum_en.pdf.
[8] Do
Komisji wpłynęło szereg odpowiedzi stanowiących oddzielne,
niezależne dokumenty. Przedstawione tu wyniki procentowe
odzwierciedlają jedynie te odpowiedzi, które zostały zakodowane w
trakcie konsultacji on-line. Wszystkie odpowiedzi uwzględniono jednak w
przedmiotowej ocenie skutków. [9] Austria,
Bułgaria, Cypr, Estonia, Grecja, Hiszpania, Finlandia, Francja, Litwa,
Malta, Niderlandy, Niemcy, Polska, Portugalia, Republika Czeska, Słowacja,
Słowenia, Szwecja, Włochy i Zjednoczone Królestwo. [10] Istnieją
trzy etapy proceduralne, na które ma wpływ obowiązek korzystania z
usługi pocztowej: dostarczenie pozwu pozwanemu, dostarczenie orzeczenia
powodowi i dostarczenie orzeczenia pozwanemu. Z obecnego brzmienia
rozporządzenia nie wynika jasno, czy wezwanie na rozprawę
również należy dostarczyć. W praktyce jednak w wielu
państwach członkowskich cała komunikacja między stronami a
sądem odbywa się za pośrednictwem poczty. [11] Zob.
wyrok w sprawie C-119/13 Eco-cosmetics Gmbh & Co.KG przeciwko Virginie
Laetitia Barbara Dupuy, wyrok w sprawie C-120/13 Raiffeisenbank St. Georgen
reg. Gen. m.b.h. przeciwko Tetyana Bonchyk i wyrok w sprawie C-121/13
Rechtsanwaltskanzlei CMS Hasche Sigle, Partnerschaftsgesellschaft przeciwko
Xceed Holding Ltd. [12] Dz.U.
C z , s. . [13] Rozporządzenie
(WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r.
ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych
roszczeń (Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 1). [14] Dz.U.
C z , s. [15] Rozporządzenie
Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i
uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych
i handlowych (Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1). [16] Rozporządzenie
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w
sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich
wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1). [17] Rozporządzenie
Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy
między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu
dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych (Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 1). [18] Rozporządzenie
(WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r.
ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu
zapłaty (Dz.U. L 399 z 30.12.2006, s. 1). [19] ABM:
activity-based management: zarządzanie kosztami działań - ABB:
activity-based budgeting: budżet zadaniowy. [20] O
którym mowa w art. 54 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego. [21] Rezolucja
Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2011 r. w sprawie
alternatywnych metod rozwiązywania sporów w sprawach cywilnych, handlowych
i rodzinnych (2011/2117(INI)). [22] Wyjaśnienia
dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia
finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html [23] O
których mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego. [24] Środki
zróżnicowane/ środki niezróżnicowane. [25] EFTA:
Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu. [26] Kraje
kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje
kandydujące Bałkanów Zachodnich. [27] Rok
N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie
wniosku/inicjatywy. [28] Wsparcie
techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania
w życie programów lub działań UE (dawne linie „BA”),
pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe. [29] Produkty
odnoszą się do produktów i usług, które zostaną zapewnione
(np. liczba sfinansowanych wymian studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg
itp.). [30] Zgodnie
z opisem w pkt 1.4.2 „Cele szczegółowe …”. [31] Rok
N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie
wniosku/inicjatywy. [32] Wsparcie
techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania
w życie programów lub działań UE (dawne linie „BA”),
pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe. [33] CA
= personel kontraktowy; LA = personel miejscowy; SNE = oddelegowany ekspert
krajowy; INT = personel tymczasowy; JED = młodszy oddelegowany ekspert. [34] W ramach pułapu cząstkowego na
personel zewnętrzny ze środków operacyjnych (dawne linie „BA”). [35] Przede
wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju
Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz Rybacki (EFR). [36] Zob.
pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego. [37] W
przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty celne, opłaty
wyrównawcze od cukru) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto
po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.