Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu za wynagrodzeniem i bez wynagrodzenia, wolontariacie lub pracy w charakterze au pair [WERSJA PRZEKSZTAŁCONA] /* COM/2013/0151 final - 2013/0081 (COD) */
UZASADNIENIE 1) Kontekst wniosku · Podstawa i cele wniosku W art. 79 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) powierzono Unii zadanie
polegające na stworzeniu wspólnej polityki imigracyjnej mającej na
celu zapewnienie skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi
oraz sprawiedliwego traktowania obywateli państw trzecich
przebywających legalnie w państwach członkowskich. Obecny
wniosek jest odpowiedzią na to upoważnienie i ma się
przyczynić do realizacji strategii „Europa 2020”. W sprawozdaniach z
wdrożenia[1]
dyrektywy 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej
procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia
badań naukowych[2]
oraz dyrektywy 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków
przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów,
udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez
wynagrodzenia lub wolontariacie[3]
wykazano szereg luk w tych instrumentach. Stwierdzone problemy dotyczą
kwestii kluczowych takich jak procedury przyjmowania, w tym wizy, prawa
(obejmujące aspekty związane z mobilnością) oraz gwarancje
proceduralne. Obecne przepisy nie są wystarczająco jasne lub
wiążące, nie zawsze są one w pełni spójne z istniejącymi
unijnymi programami finansowania, a czasem nie rozwiązują
trudności, z jakimi zmagają się w praktyce wnioskodawcy.
Wszystkie te problemy razem wzięte rodzą wątpliwości, czy
obecnie obowiązujące instrumenty pozwalają zagwarantować
konsekwentne sprawiedliwe traktowanie obywateli państw trzecich. W dyrektywie
2004/114/WE dotyczącej studentów określono obowiązkowe kryteria
stosowane przy przyjmowaniu studentów będących obywatelami
państw trzecich, pozostawiając państwom członkowskim
możliwość zastosowania tej dyrektywy w odniesieniu do uczniów,
wolontariuszy i stażystów niepobierających wynagrodzenia.
Dyrektywą 2005/71/WE dotyczącą naukowców wprowadzono
przyspieszoną procedurę przyjmowania naukowców z państw
trzecich, którzy zawarli umowę o przyjęciu z instytucją
badawczą zatwierdzoną przez państwo członkowskie. Potrzebę
ulepszenia obowiązujących przepisów uzasadnia również fakt,
że od czasu przyjęcia dyrektyw okoliczności i sytuacja
polityczna uległy znacznej zmianie. W kontekście strategii „Europa
2020” oraz konieczności zapewnienia inteligentnego i zrównoważonego
wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, kapitał
ludzki stanowi jeden z kluczowych zasobów Europy. Imigracja spoza UE jest
jednym ze źródeł napływu wysoko wykwalifikowanych osób,
rośnie zwłaszcza zapotrzebowanie na studentów i naukowców z
państw trzecich. Rozwój kontaktów międzyludzkich i mobilności
są również ważnymi elementami polityki zewnętrznej UE,
zwłaszcza wobec państw objętych europejską polityką
sąsiedztwa lub strategicznych partnerów Unii. Niniejszy wniosek
ma na celu udoskonalenie przepisów dotyczących naukowców, studentów,
uczniów, stażystów niepobierających wynagrodzenia i wolontariuszy
będących obywatelami państw trzecich oraz objęcie wspólnymi
przepisami dwóch nowych grup obywateli państw trzecich: stażystów
pobierających wynagrodzenie i pracowników au pair. Wniosek przyjmuje
postać dyrektywy zmieniającej i przekształcającej dyrektywy
2004/114/WE i 2005/71/WE. Jej celem ogólnym jest wspieranie stosunków
społecznych, kulturalnych i gospodarczych między UE i państwami
trzecimi, sprzyjanie transferowi umiejętności i know-how oraz
propagowanie konkurencyjności, a jednocześnie ustanowienie
zabezpieczeń zapewniających sprawiedliwe traktowanie tych grup
obywateli państw trzecich. · Kontekst ogólny UE stoi przed istotnymi wyzwaniami
strukturalnymi, zarówno o charakterze demograficznym, jak i gospodarczym. Ludność w wieku produkcyjnym
przestała właściwie rosnąć, a w ciągu kilku
następnych lat zacznie się wręcz zmniejszać. Zarówno z
przyczyn gospodarczych, jak i demograficznych zaobserwowane modele wzrostu
zatrudnienia kładące nacisk na wykwalifikowaną siłę
roboczą będą nadal obowiązywały w nadchodzącym
dziesięcioleciu. UE zmaga się również z pilną potrzebą
innowacji. Europa wydaje co roku o 0,8 %
PKB mniej niż Stany Zjednoczone i o 1,5% mniej niż Japonia na badania
i rozwój. Tysiące najlepszych naukowców i
innowatorów przeniosło się do krajów, w których panują bardziej
korzystne warunki. Mimo że rynek UE jest
największy na świecie, pozostaje on rozdrobniony i niedostatecznie
sprzyja innowacjom. W strategii „Europa 2020”
i jej inicjatywie przewodniej „Unia innowacji” określono cel
polegający na zwiększeniu inwestycji w badania i innowacje, co
według szacunków wymaga dodatkowego miliona miejsc pracy w sektorze
badań w Europie. Imigracja spoza UE jest jednym ze źródeł wysoko
wykwalifikowanych osób, a studenci i naukowcy z państw trzecich to grupy,
na które w szczególności rośnie zapotrzebowanie i wobec których UE
musi podjąć aktywne działania mające na celu ich
przyciągnięcie do Europy. Studenci i naukowcy z państw trzecich
mogą stać się częścią puli wysoko
wykwalifikowanych potencjalnych pracowników i kapitału ludzkiego, których
UE potrzebuje, aby sprostać wyżej wymienionym wyzwaniom. Globalne podejście do kwestii migracji i
mobilności (GPMM) określa nadrzędne ramy polityki
zewnętrznej UE w dziedzinie migracji. Przewiduje ono, w jaki sposób UE
organizuje swój dialog i współpracę z państwami spoza UE w
obszarze migracji i mobilności. GPMM ma między innymi na celu
przyczynienie się do zrealizowania strategii „Europa 2020”, w
szczególności za pomocą celu polegającego na lepszym
zorganizowaniu legalnej migracji i wspieraniu sprawnie zarządzanej
mobilności (wraz z jej innymi filarami odnoszącymi się do
nielegalnej migracji, migracji i rozwoju oraz ochrony międzynarodowej).
Szczególnie istotne w tym kontekście są partnerstwa na rzecz
mobilności oferujące dostosowane do konkretnych potrzeb ramy
dwustronne współpracy między UE i wybranymi państwami spoza UE
(w szczególności w sąsiedztwie UE), które mogą zawierać
również środki i programy promujące mobilność grup
uwzględnionych w niniejszym wniosku w sprawie dyrektywy. Umożliwienie obywatelom państw
trzecich zdobycia umiejętności i wiedzy poprzez szkolenie w Europie
sprzyja „przepływowi mózgów” i wspiera współpracę z państwami
trzecimi, która przynosi korzyści zarówno krajom pochodzenia tych
obywateli, jak i krajom ich przyjmującym. Globalizacja wymaga
zacieśnienia stosunków między przedsiębiorstwami UE a rynkami
zagranicznymi, natomiast przemieszczanie się stażystów i pracowników
au pair przyczynia się do rozwoju kapitału ludzkiego, przynosi
wzajemne korzyści migrantom, ich krajom pochodzenia i krajom
przyjmującym oraz umożliwia wzajemne poznawanie się różnych
kultur. Z uwagi na fakt, że nie stworzono dotychczas jasnych ram prawnych,
istnieje jednak ryzyko wykorzystywania, na które szczególnie narażeni
są stażyści i pracownicy au pair, oraz towarzyszące mu
ryzyko nieuczciwej konkurencji. Aby zoptymalizować takie korzyści i
należycie zapobiec wymienionym zagrożeniom, biorąc pod
uwagę fakt, że wyzwania, przed którymi stoją przedmiotowe grupy
migrantów, są podobne, niniejszy wniosek zmienia dyrektywę Rady
2004/114/WE w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w
celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej,
szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie, rozszerzając jej zakres na
stażystów pobierających wynagrodzenie i pracowników au pair oraz
nadając charakter wiążący przepisom odnoszącym
się do stażystów niepobierających wynagrodzenia, których
stosowanie jest obecnie uznaniowe, jak również dyrektywę Rady
2005/71/WE w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw
trzecich w celu prowadzenia badań naukowych. · Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Dyrektywa Rady 2004/114/WE ustanawia wspólne
przepisy dotyczące warunków wjazdu i pobytu studentów będących
obywatelami państw trzecich. Zgodnie z art. 3 dyrektywy 2004/114/WE
państwa członkowskie mogą jednak podjąć decyzję,
na zasadzie fakultatywności, o stosowaniu tej dyrektywy wobec obywateli
państw trzecich ubiegających się o przyjęcie w celu
udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez
wynagrodzenia lub wolontariacie. Warunki przyjmowania stażystów
pobierających wynagrodzenie są również uwzględnione w
rezolucji Rady z 1994 r. w sprawie ograniczeń w zakresie przyjmowania na
terytorium państw członkowskich obywateli krajów trzecich w celu
zatrudnienia[4].
Zawiera ona ogólną definicję stażysty oraz określa
maksymalny okres pobytu. W dyrektywie Rady
2005/71/WE ustalono szczególną procedurę przyjmowania obywateli
państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych. W zaleceniu
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r.[5] zaproponowano środki
mające na celu ułatwienie wydawania przez państwa
członkowskie jednolitych wiz krótkoterminowych naukowcom z państw
trzecich podróżującym w ramach Wspólnoty w celu prowadzenia
badań naukowych. Format dokumentu pobytowego dla obywateli
państw trzecich określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr
1030/2002. Ma ono zastosowanie do niniejszego wniosku. W odniesieniu do pracowników au pair, w
Europejskim porozumieniu o zatrudnianiu au pair z dnia 24 listopada 1969 r.[6], sporządzonym przez
Radę Europy ustanowiono stosowne przepisy na poziomie europejskim.
Większość państw członkowskich nie ratyfikowała
jednak tego porozumienia. · Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Przepisy niniejszego wniosku są spójne z
celami strategii „Europa 2020” oraz globalnym podejściem UE do kwestii
migracji i mobilności oraz wspierają te cele. Ponadto ustanowienie
wspólnej procedury przyjmowania oraz zabezpieczenie statusu prawnego
stażystów i pracowników au pair może służyć jako
ochrona przed wykorzystywaniem. Niniejszy wniosek jest również zgodny z
jednym z celów działania UE w dziedzinie kształcenia, a mianowicie
promowaniem Unii jako światowego centrum doskonałości dla
kształcenia i stosunków międzynarodowych oraz lepszą
wymianą wiedzy na świecie w celu propagowania wartości takich jak
prawa człowieka, demokracja i praworządność. Niniejszy wniosek jest również spójny z
celem polityki rozwoju UE dotyczącym eliminacji ubóstwa oraz
realizacją milenijnych celów rozwoju. W szczególności zawarte w nim
przepisy dotyczące przemieszczania się stażystów między UE
i ich krajami pochodzenia umożliwiłyby stabilne wpływy przekazów
pieniężnych oraz transfer umiejętności i inwestycji. Niniejszy wniosek ma pozytywny wpływ na
prawa podstawowe, jako że wzmacnia prawa procesowe obywateli państw
trzecich oraz uznaje i zabezpiecza prawa stażystów pobierających
wynagrodzenie i pracowników au pair. W tym kontekście wniosek jest spójny
z prawami i zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych, w szczególności
z jej art. 7 dotyczącym poszanowania życia prywatnego i rodzinnego,
art. 12 dotyczącym wolności zgromadzania się i stowarzyszania
się, art. 15 ust. 1 dotyczącym wolności wyboru zawodu i prawa do
podejmowania pracy, art. 15 ust. 3 dotyczącym równych warunków pracy, art.
21 ust. 2 dotyczącym niedyskryminacji, art. 31 dotyczącym
należytych i sprawiedliwych warunków pracy, art. 34 dotyczącym
zabezpieczenia społecznego i pomocy społecznej oraz art. 47
dotyczącym prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do
bezstronnego sądu. 2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA
SKUTKÓW · Konsultacje z zainteresowanymi stronami W ramach posiedzeń Komitetu ds. Imigracji
i Azylu odbyły się dyskusje z państwami członkowskimi.
Dyskusje dotyczyły, po pierwsze, ustaleń zawartych w sprawozdaniach z
wdrażania i, po drugie, przygotowania niniejszej inicjatywy, podczas którego
państwa członkowskie dodatkowo przedłożyły swoje uwagi
na piśmie w odpowiedzi na pytania przesłane im przed posiedzeniem
Komitetu. Konsultacje z właściwymi podmiotami
zainteresowanymi obejmowały warsztaty organizowane przez Agencję
Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego ze
społecznością Erasmus Mundus na temat wiz oraz wspólnych
doktoratów w programie Erasmus Mundus, warsztaty i dyskusje w ramach krajowych
platform organizacji wymiany młodzieży (w tym organizacji
uczniowskich i wolontariackich) oraz warsztaty w sprawie opinii środowiska
naukowego na posiedzeniu organizacji działających w ramach EURAXESS[7]. W ramach Europejskiej Sieci Migracyjnej (ESM)
zorganizowano szereg warsztatów dotyczących mobilności studentów
międzynarodowych, rozpatrzono zapytania w ramach „EMN Ad-hoc queries”[8], jak również
przeprowadzono szeroko zakrojone badanie: „Imigracja studentów
międzynarodowych do UE”.[9]
W dniu 1 czerwca 2012 r. w ramach
interaktywnego kształtowania polityki uruchomiono konsultacje społeczne
online[10],
w wyniku których otrzymano 1461 odpowiedzi. Znaczna większość
respondentów (91 %) uznała, że należy poprawić
atrakcyjność UE jako miejsca docelowego dla naukowców, a 87 %
wyraziło taką samą opinię w odniesieniu do studentów. W
przypadku obydwu grup za najbardziej istotne uznano kwestie wiz i dokumentów
pobytowych. Ponad 70 % respondentów uważało, że należy
również zwiększyć atrakcyjność UE dla uczniów,
wolontariuszy i stażystów niepobierających wynagrodzenia. Odpowiedzi
nie różniły się w zależności od położenia
geograficznego (UE lub poza nią). Ponadto wzięto również pod
uwagę stosowne wyniki konsultacji społecznych towarzyszących
komunikatowi w sprawie ram dotyczących europejskiej przestrzeni badawczej[11], jak również wyniki
badania dotyczącego wiz dla studentów i absolwentów w ramach programu
Erasmus Mundus przeprowadzonego przez Stowarzyszenie studentów i absolwentów
Erasmus Mundus[12]
na wniosek Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego. · Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej Nie
zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych, aby
uzupełnić zgromadzone dane, jak opisano powyżej. · Ocena skutków Rozważono następujące warianty: Wariant 1
(wyjściowy): Brak zmiany istniejącej sytuacji Państwa członkowskie nadal działałyby
niezależnie od siebie i wprowadzały różniące się i
rozbieżne rozwiązania w odniesieniu do warunków przyjmowania, w
szczególności wiz. Nadal panowałby brak jasności i
przejrzystości w tych kwestiach. Wciąż istniałyby problemy
związane z gwarancjami proceduralnymi, a warunki korzystania z
mobilności wewnątrzunijnej pozostawałyby surowe (w
szczególności w przypadku studentów), natomiast stażyści
pobierający wynagrodzenie nie byliby w ogóle uwzględnieni w przepisach
UE. W całej UE stosowano by różne podejścia do dostępu
studentów i naukowców do rynku pracy po ukończeniu przez nich studiów lub
zrealizowaniu prac badawczych. Wariant 2: Wzmożone działania w
zakresie komunikacji (w szczególności w przypadku naukowców) i bardziej
rygorystyczne egzekwowanie obecnych przepisów Wariant ten obejmuje skuteczniejsze
zapewnienie informacji i dostęp do nich w celu zwiększenia
przejrzystości obecnie obowiązujących przepisów i lepszego ich
wykorzystania. Można by było również zwiększyć
starania na rzecz podniesienia świadomości na temat najlepszych
praktyk w państwach członkowskich jeśli chodzi o przyjmowanie i
ochronę grup obywateli, które nie są obecnie uwzględnione w
istniejących dyrektywach, tj. pracowników au pair i stażystów
pobierających wynagrodzenie. Zostałyby przeprowadzone bardziej
systematyczne działania mające zagwarantować, że
państwa członkowskie będą rozumiały i
wypełniały swoje obowiązki wynikające z tych dyrektyw. Wariant 3: Poprawa warunków przyjmowania,
praw i gwarancji proceduralnych Ten wariant głównie obejmuje korzystne
zmiany dla studentów, uczniów, wolontariuszy i stażystów
niepobierających wynagrodzenia, jako że dzięki niemu warunki ich
przyjmowania staną się porównywalne z warunkami
obowiązującymi w przypadku naukowców, a poziom niektórych praw zostanie
dostosowany do poziomu praw naukowców. W niniejszym wariancie przepisy
dotyczące uczniów, wolontariuszy i stażystów niepobierających
wynagrodzenia, które obecnie stosowane są na zasadzie
fakultatywności, stałyby się bezwzględnie
wiążące. Państwa członkowskie byłyby
zobowiązane do zapewnienia obywatelowi państwa trzeciego (studentowi
lub przedstawicielowi innej grupy), który złożył wniosek i
spełnia warunki przyjmowania, wszelkich ułatwień przy uzyskaniu wymaganych
wiz. Dokonano by również zmian dotyczących gwarancji proceduralnych,
głównie poprzez wprowadzenie ograniczeń czasowych, które
zobligowałyby władze państw członkowskich do podjęcia
decyzji w sprawie danego wniosku w ciągu 60 dni. W wyjątkowych
okolicznościach termin ten mógłby zostać przedłużony o
dodatkowych 30 dni. Prawo studentów do pracy podczas studiów zostałoby
przedłużone w taki sposób, aby zezwalało na pracę przez co
najmniej 15 godzin tygodniowo od pierwszego roku pobytu. Wariant 4: Dalsza poprawa warunków
przyjmowania, prawa dotyczące również mobilności wewnątrz
UE i gwarancje proceduralne; możliwość poszukiwania pracy po
zakończeniu studiów lub projektu badawczego; rozszerzenie zakresu na
pracowników au pair i stażystów pobierających wynagrodzenie Celem tego wariantu jest przeprowadzenie
bardziej ambitnych działań polegających na poprawie warunków i
praw grup objętych istniejącymi dyrektywami, rozszerzeniu zakresu
dyrektywy na pracowników au pair i stażystów pobierających
wynagrodzenie oraz wprowadzeniu szczególnych warunków przyjmowania w celu
zapewnienia im lepszej ochrony. Państwa członkowskie miałyby
możliwość wydawania wiz długoterminowych lub dokumentów
pobytowych i, jeśli stosowałyby obydwa rodzaje dokumentów,
wymagałyby one jedynie wypełnienia warunków przyjmowania wymienionych
w dyrektywie (tak aby warunki pozostały takie same, niezależnie od
rodzaju zezwolenia). Jeśli pobyt obywatela państwa
trzeciego przekroczyłby okres jednego roku, państwo członkowskie
wydające wizę długoterminową musiałoby wydać
dokument pobytowy po pierwszym roku pobytu. Przepisy dotyczące
mobilności wewnątrzunijnej zostałyby rozszerzone jeśli
chodzi o naukowców i studentów i po raz pierwszy wprowadzone również w
odniesieniu do stażystów pobierających wynagrodzenie. Ponadto w
przypadku mobilności wewnątrzunijnej szczególne, bardziej korzystne
przepisy miałyby zastosowanie do beneficjentów programów UE
obejmujących środki w zakresie mobilności takich jak Erasmus
Mundus lub Marie Curie. Studenci uzyskaliby prawo do pracy w wymiarze
co najmniej 20 godzin tygodniowo od pierwszego roku pobytu. Po zakończeniu
studiów lub prac badawczych studenci i naukowcy mieliby
możliwość pozostania na terytorium danego kraju w celu
rozpoznania możliwości zatrudnienia przez okres 12 miesięcy.
Jeśli chodzi o gwarancje proceduralne państwa członkowskie
byłyby zobowiązane do rozpatrywania wniosków w ciągu 60 dni (w
przypadku wszystkich grup) oraz w ciągu 30 dni w przypadku stypendystów
programu Erasmus Mundus lub Marie Curie. Z analizy i porównania wariantów wynika,
że istnieją problemy, których nie można rozwiązać
poprzez wzmożone działania na rzecz komunikacji, wymagają one
zatem zmiany dyrektyw. Wydaje się, że wariant nr 4 jest
najbardziej opłacalny jeśli chodzi o realizację kluczowych celów
i ma ponadto pozytywny wpływ na gospodarkę i społeczeństwo.
Główną wadą zmian legislacyjnych byłyby związane z
nimi koszty. Państwa członkowskie musiałyby dokonać zmiany
swoich ram legislacyjnych, głównie w odniesieniu do zezwoleń na wjazd
i pobyt, mobilności wewnątrzunijnej oraz terminów rozpatrywania
wniosków. Jednocześnie koszty związane z zastosowaniem wariantu nr 4
byłyby stosunkowo ograniczone, a niektóre państwa członkowskie
wdrażają już część przepisów przewidzianych w tym
wariancie. Jako że wykryte problemy są podobne
w przypadku obydwu dyrektyw oraz w celu zapewnienia większej
spójności i jasności przepisów UE, najbardziej skutecznym sposobem
wdrożenia wybranego wariantu jest połączenie obydwu dyrektyw w
jeden instrument legislacyjny. Zostanie to przeprowadzone poprzez
przekształcenie obydwu dyrektyw, łącząc je w jeden akt
legislacyjny i proponując nowe istotne zmiany. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU · Krótki opis proponowanych działań We wniosku ustanowiono warunki wjazdu i pobytu
naukowców, studentów, uczniów, stażystów pobierających i niepobierających
wynagrodzenia, wolontariuszy i pracowników au pair, będących
obywatelami państw trzecich, na terytorium państw członkowskich
przez okres przekraczający trzy miesiące. Wniosek wprowadza warunki
przyjmowania dla dwóch grup obywateli państw trzecich nieobjętych
obecnie wiążącymi ramami prawnymi UE – pracowników au pair i
stażystów pobierających wynagrodzenie – w celu zapewnienia
przestrzegania ich praw i ochrony. W przypadku naukowców z państw trzecich
wprowadzono bardziej korzystne warunki przyjmowania członków ich rodzin,
jak również ich dostępu do rynku pracy i mobilności
wewnątrzunijnej. Wniosek przewiduje, że wnioskodawca
spełniający wszystkie warunki przyjmowania do jednego z państw
członkowskich powinien uzyskać wizę długoterminową lub
dokument pobytowy. Wniosek ułatwia i upraszcza mobilność
wewnątrzunijną studentów i naukowców, w szczególności tych
uczestniczących w programach Erasmus Mundus i Marie Curie, które
zostaną rozszerzone, ponadto w ramach kolejnych wieloletnich ram
finansowych zwiększy się liczba ich uczestników. Wniosek przewiduje
zwiększenie praw studentów do pracy w niepełnym wymiarze czasu i
umożliwia studentom i naukowcom pozostanie na terytorium kraju
przyjmującego przez okres 12 miesięcy po zakończeniu studiów lub
prac badawczych w celu rozpoznania możliwości zatrudnienia. Wprowadzone zostają skuteczniejsze
informowanie i przejrzystość, jak również ograniczenia czasowe
dotyczące podejmowania decyzji i ulepszone gwarancje proceduralne, takie
jak pisemne uzasadnienie decyzji oraz prawo do odwołania. Opłaty
będą naliczane proporcjonalnie. · Podstawa prawna Artykuł 79
ust. 2 TFUE upoważnia Parlament Europejski i Radę, stanowiące
zgodnie ze zwykłą procedurą legislacyjną, do przyjęcia
środków w następujących dziedzinach: a) warunki wjazdu i pobytu, jak również
normy dotyczące procedur wydawania przez państwa członkowskie
wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych; b) określenie
praw obywateli państw trzecich przebywających legalnie w
państwie członkowskim, w tym warunków dotyczących swobody
przemieszczania się i pobytu w innych państwach członkowskich. · Zasada pomocniczości Polityka imigracyjna należy do
kompetencji dzielonych przez Unię i państwa członkowskie. Zasada
pomocniczości ma zatem zastosowanie. Oznacza to, że należy
potwierdzić, że cele proponowanego działania nie mogłyby
zostać w wystarczającym stopniu zrealizowane przez państwa
członkowskie (test konieczności) oraz rozważyć, czy i w
jaki sposób cele te można skuteczniej zrealizować poprzez
działanie ze strony Unii (kryterium europejskiej wartości dodanej). Wyzwanie polegające na utrzymaniu i
poprawie zdolności do przyciągania talentów spoza UE jest coraz
większe i wspólne dla wszystkich państw członkowskich. Mimo
że każde państwo członkowskie mogłoby nadal
posiadać swój własny krajowy system przyjmowania grup obywateli
państw trzecich, których dotyczy niniejszy wniosek, nie
doprowadziłoby to do osiągnięcia ogólnego celu, jakim jest
zwiększenie atrakcyjności UE jako miejsca przeznaczenia dla uzdolnionych
migrantów. Wspólny zestaw wymogów dotyczących przyjmowania i pobytu jest
bardziej skuteczny i prostszy dla potencjalnych wnioskodawców i
zaangażowanych organizacji niż rozdrobnienie i rozbieżne
przepisy krajowe wymagające odrębnego uwzględniania 27
różnych systemów. Ponadto propagowanie mobilności
wewnątrzunijnej, będącej jednym z kluczowych celów niniejszego
wniosku, wymaga instrumentu obowiązującego w całej UE. Jako że rośnie liczba inicjatyw
skierowanych do młodzieży i wspierających kontakty
międzyludzkie na płaszczyźnie kulturalnej, społecznej i
edukacyjnej z obywatelami państw trzecich, jak również liczba
różnego rodzaju nieformalnych szkoleń, coraz większa jest
potrzeba ujęcia ich w odpowiednie ramy przepisów dotyczących
imigracji. Co więcej, minimalny jednolity poziom ochrony
i praw studentów, naukowców i innych grup obywateli państw trzecich
powinien zapewnić wiarygodne zabezpieczenia przeciwko wykorzystywaniu
niektórych najbardziej narażonych grup, takich jak stażyści
pobierający wynagrodzenie i pracownicy au pair. Wartości dodanej UE istniejących
dyrektyw w sprawie studentów i naukowców dowiedziono na przestrzeni lat, a
niniejszy wniosek doprowadzi do dokonania dalszych poprawek. Przejrzyste ramy prawne obejmujące
odpowiednie zabezpieczenia w celu zapewnienia rzeczywistego transferu
umiejętności ułatwiłyby stosunki gospodarcze,
społeczne i kulturalne między państwami członkowskimi i
państwami wysyłającymi. Pod względem zewnętrznych
aspektów polityki migracyjnej, instrument UE obejmujący stażystów
pobierających wynagrodzenie w dalszym stopniu przyczyni się do
pogłębienia globalnego podejścia do kwestii migracji i
mobilności, jako że umożliwia on transfer umiejętności
oraz wzmacnia zaangażowanie państw trzecich w walkę z
nielegalną imigracją dzięki ustanowieniu dodatkowych legalnych
możliwości migracji. W odniesieniu do pracowników au pair, ramy UE
przyczynią się do zwiększenia ich ochrony. Jednym z kluczowych elementów niniejszego
wniosku byłoby lepsze wykorzystanie potencjału studentów i naukowców
po zakończeniu przez nich studiów czy też badań naukowych.
Stanowią oni przyszłą pulę wysoko wykwalifikowanych
pracowników, ponieważ mówią w języku kraju przyjmującego i
są zintegrowani z jego społeczeństwem. Poprzez uwzględnienie stażystów
pobierających wynagrodzenie, którzy nie są osobami przeniesionymi
wewnątrz przedsiębiorstwa, wniosek byłby uzupełnieniem
dyrektywy w sprawie osób przeniesionych wewnątrz przedsiębiorstwa,
która jest obecnie przedmiotem negocjacji z Radą i Parlamentem Europejskim. Przepisy mające na celu wyjaśnienie
i propagowanie praw i warunków pobytu przyczyniłyby się również
do realizacji ogólnego celu, jakim jest zwiększenie ochrony praw
podstawowych. Biorąc pod uwagę powyższe
rozważania, stwierdza się, że wniosek jest zgodny z zasadą
pomocniczości. · Zasada proporcjonalności Zasada
proporcjonalności ma zastosowanie, co oznacza, że „zakres i forma
działania Unii nie wykraczają poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia celów Traktatów” (art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii
Europejskiej). Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z
następujących względów: Wybranym
instrumentem jest dyrektywa, zapewniająca państwom członkowskim
szeroki zakres swobody we wdrażaniu przepisów. Zakres
działania jest ograniczony do tego, co jest konieczne do
osiągnięcia jego celu. Proponowane przepisy dotyczą warunków
przyjmowania, procedur oraz zezwoleń (dokumentów pobytowych i wiz
długoterminowych), jak również praw studentów, naukowców, uczniów,
wolontariuszy, stażystów oraz pracowników au pair, czyli dziedzin
stanowiących elementy wspólnej polityki imigracyjnej na mocy art. 79 TFUE.
W przypadku niektórych z tych grup istnieją już przepisy
obowiązujące w całej UE, jednak wymagają one aktualizacji i
poprawy, a treść niniejszego wniosku jest ograniczona do tego, co
jest konieczne do osiągnięcia powyższego celu. · Wybór instrumentu Proponowanym
instrumentem jest dyrektywa. Jest ona właściwym instrumentem dla tego
działania, jako że ustanawia minimalne wiążące normy,
pozostawiając jednocześnie państwom członkowskim konieczną
swobodę. Ponadto jest to najbardziej właściwy instrument, aby
połączyć dwie istniejące dyrektywy w jeden akt legislacyjny
poprzez przekształcenie obydwu istniejących dyrektyw, w celu
zapewnienia spójnych ram prawnych dla różnych grup obywateli państw
trzecich przybywających do UE. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu na budżet UE. 5. INFORMACJE UZUPEŁNIAJĄCE · Klauzula transpozycji Wniosek zawiera klauzulę transpozycji. · Dokumenty wyjaśniające towarzyszące zgłoszeniu
środków transpozycji Proponowana dyrektywa ma szeroki zasięg
pod względem grup obywateli państw trzecich, które obejmuje
(naukowcy, studenci, uczniowie, stażyści, wolontariusze i pracownicy
au pair). We wniosku zawarto również dużą liczbę
obowiązków prawnych, rozszerzając je w porównaniu z dyrektywami
2005/71/WE i 2004/114/WE. Uwzględniając powyższe oraz fakt,
że wniosek zawiera przepisy dotyczące szeregu grup nieobjętych
jeszcze wiążącymi przepisami w obecnych ramach prawnych,
konieczne będą dokumenty wyjaśniające towarzyszące
zgłoszeniu środków transpozycji tak, aby można było
łatwo rozpoznać środki transpozycji dodane przez państwa
członkowskie do istniejących przepisów. · Szczegółowe wyjaśnienie wniosku ROZDZIAŁ I
– PRZEPISY OGÓLNE Artykuł 1 Niniejszy wniosek stanowi element
działań UE na rzecz stworzenia kompleksowej polityki w dziedzinie
imigracji. Ma on dwa szczególne cele. Pierwszym z nich jest określenie
warunków wjazdu obywateli państw trzecich na terytorium państw
członkowskich i pobytu w nich przez okres przekraczający trzy miesiące
w celu prowadzenia badań naukowych, odbywania studiów, udziału w
wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu za wynagrodzeniem i bez
wynagrodzenia, wolontariacie lub pracy w charakterze au pair. Drugim jest
określenie warunków wjazdu i pobytu studentów i stażystów
pobierających wynagrodzenie, będących obywatelami państw
trzecich, w państwach członkowskich innych niż państwo
członkowskie, które jako pierwsze przyznaje im zezwolenie na podstawie
niniejszej dyrektywy. Trzeci cel dotyczy warunków wjazdu i pobytu naukowców
będących obywatelami państw trzecich w państwach
członkowskich innych niż państwo członkowskie, które jako
pierwsze przyznaje im zezwolenie na podstawie niniejszej dyrektywy. Artykuł 2 W artykule tym
określono zakres wniosku, który ma zastosowanie do obywateli państw
trzecich, ubiegających się o przyjęcie na terytorium
państwa członkowskiego w celu prowadzenia badań, odbywania
studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu za
wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia, wolontariacie lub pracy w charakterze au
pair. Stosowane fakultatywnie przepisy dyrektywy o studentach dotyczące
uczniów, stażystów niepobierających wynagrodzenia i wolontariuszy
zyskały moc wiążącą, rozszerzono też ogólny ich
zakres, tak aby obejmował stażystów pobierających wynagrodzenie
i pracowników au pair. Jeśli chodzi
o grupy, których wniosek nie obejmuje, jest on w dużej mierze zgodny z
podejściem zastosowanym w dyrektywie 2004/114/WE i 2005/71/WE. Wniosek nie
obejmuje np. obywateli UE i członków ich rodzin. Tak jak miało to
miejsce w przypadku dyrektyw 2004/114/WE i 2005/71/WE, wniosek nie dotyczy
również obywateli państw trzecich mających status rezydentów
długoterminowych WE z uwagi na ich korzystniejszy status i na szczególny
charakter ich dokumentu pobytowego, ani uchodźców, przebywających w państwie
członkowskim wyłącznie tymczasowo zgodnie z prawodawstwem WE lub
na mocy zobowiązań zawartych w umowach międzynarodowych ani osób
należących do innych wąskich kategorii. Artykuł 3 Artykuł ten
zawiera definicje stosowane we wniosku, które są w znacznym stopniu
analogiczne do innych obowiązujących dyrektyw w dziedzinie migracji
(zwłaszcza 2004/114/WE oraz 2005/71/WE). Definicja pracownika au pair
wzorowana jest na definicji zawartej w Europejskim porozumieniu o zatrudnianiu
au pair Rady Europy z 1969 r. Definicja stażysty pobierającego
wynagrodzenie oparta jest na definicji stażysty niepobierającego
wynagrodzenia, przy czym podkreślony został element wynagrodzenia.
Termin „zezwolenie” obejmuje zarówno dokumenty pobytowe, jak i wizy
długoterminowe. Artykuł 4 Artykuł ten
stanowi, że państwa członkowskie mogą wprowadzić
bardziej korzystne warunki w stosunku do osób, do których zastosowanie ma
niniejszy wniosek w sprawie dyrektywy, jednak jedynie w odniesieniu do
niektórych szczególnych przepisów dotyczących członków rodziny
naukowców, praw do równego traktowania, działalności zarobkowej i
gwarancji proceduralnych, tak aby nie naruszyć zakresu dyrektywy. ROZDZIAŁ
II – PRZYJMOWANIE Artykuł 5 Artykuł ten
ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą państwo
członkowskie, w którym wniosek został złożony, wydaje
dokument pobytowy lub wizę długoterminową wnioskodawcy, który
spełnia wszystkie ogólne i szczególne warunki przyjmowania. Ma to
pozwolić zapobiec sytuacjom, w których odmawia się przyjęcia
wnioskodawcy, który spełnia wszystkie warunki, ale nie otrzymał
niezbędnej wizy. Artykuł 6 W artykule tym
określono warunki ogólne, jakie muszą spełniać wszyscy
wnioskodawcy, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium
państwa członkowskiego; w kolejnych artykułach określone
są natomiast warunki szczególne, jakie muszą spełniać
ponadto poszczególne kategorie obywateli państw trzecich. Ogólne warunki
są w bardzo dużej mierze zgodne z warunkami ustanowionymi w
istniejącym dorobku dotyczącym legalnej migracji i regulują
kwestie aktualnych dokumentów, ubezpieczenia zdrowotnego i minimalnych
środków. Jeśli wnioskodawca spełnia ogólne i szczególne warunki
dotyczące przyjęcia, uprawniony jest on do otrzymania zezwolenia, tj.
wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego. Artykuły 7,8
i 9 W artykułach
tych określono szczególne warunki przyjmowania naukowców
będących obywatelami państw trzecich, które już
istnieją w dyrektywie w sprawie naukowców, zwłaszcza wymóg
zatwierdzenia instytucji badawczej przez państwo członkowskie i
podpisania umowy o przyjęciu zarówno przez zatwierdzoną
instytucję badawczą jak i naukowca. W niniejszym wniosku
wyraźnie wymieniono elementy, jakie powinna zawierać umowa o
przyjęciu. Są to: nazwa i cel projektu badawczego; zobowiązanie
naukowca do zrealizowania projektu badawczego; zobowiązanie instytucji do
przyjęcia naukowca, aby mógł on zrealizować projekt badawczy;
data rozpoczęcia i zakończenia projektu badawczego; informacje na
temat stosunku prawnego łączącego instytucję badawczą
i naukowca oraz informacje na temat warunków pracy naukowca. Aby naukowcy
będący obywatelami państw trzecich wiedzieli, które instytucje
badawcze mogą zawierać umowy o przyjęciu, podkreślono
konieczność publicznego udostępniania listy zatwierdzonych
instytucji i jej aktualizacji każdorazowo, gdy wprowadzane są w niej
zmiany. Artykuł 10
Przepisy art. 10
określają szczególne warunki przyjmowania studentów
będących obywatelami państw trzecich, podobne do warunków
określonych w dyrektywie w sprawie studentów. Artykuły
11,12, 13 i 14 W tych
artykułach ustanowiono szczególne warunki przyjmowania uczniów,
stażystów pobierających i niepobierających wynagrodzenia,
wolontariuszy i pracowników au pair będących obywatelami państw
trzecich. Muszą oni przedstawić dowód przyjęcia przez
organizację odpowiedzialną za program wymiany młodzieży
szkolnej, szkoleń lub wolontariatu. O ile uczniowie, stażyści
niepobierający wynagrodzenia i wolontariusze byli już
uwzględnieni w dyrektywie 2004/114/WE na zasadzie fakultatywności,
stażyści pobierający wynagrodzenie to zupełnie nowa grupa
obywateli państw trzecich. To samo dotyczy pracowników au pair. Te dwie
grupy mają podobne cechy, co grupy już objęte przepisami prawa
UE. Obie korzystają ze wzmocnionej ochrony. Aby pracownicy au pair mogli
zostać przyjęci, muszą oni przedstawić dowód, że
rodzina goszcząca przyjmuje za nich odpowiedzialność, na
przykład w zakresie utrzymania i zakwaterowania. Pobyt w charakterze
pracownika au pair musi się także opierać na umowie między
pracownikiem au pair a rodziną goszczącą, w której
określone są jego prawa i obowiązki. W przypadku stażystów
pobierających wynagrodzenie należy wskazać program szkoleń,
czas jego trwania, warunki nadzorowania i pracy stażysty. Aby
uniknąć sytuacji, gdy stażyści wykorzystywani są jako
„tania siła robocza”, jednostka przyjmująca może zostać
zobowiązana do zadeklarowania, że obywatel państwa trzeciego nie
zapełnia wakatu. ROZDZIAŁ III - ZEZWOLENIA I OKRES
POBYTU Artykuły 15,
16 i 17 Przepisy tych
artykułów określają informacje, jakie powinny zawierać
dokumenty pobytowe lub wizy długoterminowe obywateli państw trzecich.
Artykuł 16 stanowi, że naukowcom i studentom zezwolenie wydawane jest
na okres co najmniej roku. W przypadku wszystkich pozostałych grup okres,
na jaki wydawane jest zezwolenie, zasadniczo ograniczony jest do jednego roku,
z możliwością wyjątków. Jest to zgodne z okresami
przewidzianymi w dyrektywach 2005/71 i 2004/114. Ponadto art. 17 przewiduje
możliwość dostarczenia przez państwa członkowskie
dodatkowych informacji dotyczących pełnej listy państw
członkowskich, do jakich naukowiec lub student zamierza się
udać. ROZDZIAŁ IV -
POWODY ODMOWY, COFNIĘCIA LUB NIEPRZEDŁUŻENIA
WAŻNOŚCI ZEZWOLEŃ Artykuły 18,
19 i 20 W tych
artykułach określono obowiązkowe i ewentualne powody odmowy, cofnięcia
lub nieprzedłużenia ważności zezwoleń, takie jak
zaprzestanie spełniania ogólnych i szczególnych warunków przyjmowania,
fałszywe dokumenty itp., które to warunki odpowiadają standardowym
warunkom określonym w obowiązujących dyrektywach z dziedziny migracji. ROZDZIAŁ
V-PRAWA Niniejszy wniosek zawiera odrębny
rozdział dotyczący praw wszystkich grup objętych wnioskiem. Artykuł 21 Aby zapewnić sprawiedliwe traktowanie
obywateli państw trzecich podlegających dyrektywie, przepisy tego
artykułu dają im prawo do równego traktowania na mocy dyrektywy w
sprawie jednego zezwolenia.[13]
W przypadku naukowców będących obywatelami państw trzecich
utrzymane zostają bardziej korzystne prawa do bycia traktowanym na równi z
obywatelami przyjmującego państwa członkowskiego w odniesieniu
do działów zabezpieczenia społecznego, określonych w
rozporządzeniu nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia
społecznego, bez możliwości wprowadzenia ograniczeń
przewidzianych w dyrektywie w sprawie jednego zezwolenia. Ponadto uczniowie,
wolontariusze, stażyści niepobierający wynagrodzenia i
pracownicy au pair będący obywatelami państw trzecich
będą mieć prawo do bycia traktowanym na równi z obywatelami
przyjmującego państwa członkowskiego w zakresie dostępu do
towarów i usług oraz korzystania z towarów i usług dostępnych
ogółowi społeczeństwa, niezależnie od faktu, czy prawo Unii
lub przepisy krajowe zapewniają im dostęp do rynku pracy. Artykuły 22 i
23 Na mocy przepisów
tych artykułów naukowcy i studenci będący obywatelami państw
trzecich mają prawo pracować, a państwa członkowskie
mogą wprowadzać pewne ograniczenia dla tej możliwości. Tak
jak było to przewidziane w dyrektywie 2005/71, naukowcy mają prawo
nauczać zgodnie z przepisami krajowymi. Jeśli chodzi o studentów,
minimalny dozwolony czas ich pracy wydłużono do 20 godzin tygodniowo,
podczas gdy dyrektywa 2004/114/WE przewidywała 10 godzin tygodniowo.
Jeśli chodzi o dostęp studentów do działalności zarobkowej,
państwa członkowskie mogą w dalszym ciągu
uwzględniać sytuację na swoich rynkach pracy, lecz powinny to
czynić w sposób proporcjonalny, aby nie utrudniać systematycznie
wykonywania prawa do pracy[14]. Artykuł 24 W artykule 24
wprowadzono dla studentów i naukowców możliwość pozostania w
państwie członkowskim przez okres 12 miesięcy po
zakończeniu studiów lub badań naukowych w celu poszukiwania pracy lub
rozpoczęcia działalności gospodarczej, o ile spełniają
oni ogólne warunki przyjmowania określone we wniosku (z wyjątkiem
warunku małoletniości). Wiele państw członkowskich już
przewiduje taką możliwość, różne są jednak
dopuszczalne okresy takiego pobytu. Możliwość pozostania w danym
państwie członkowskim wydaje się istotnym kryterium przy wyborze
kraju docelowego przez studentów/naukowców z państw trzecich. Przepis ten
może w związku z tym zwiększyć atrakcyjność
państw członkowskich w globalnej rywalizacji o talenty. Jest to
kwestia leżąca we wspólnym interesie ze względu na spadek liczby
ludności w wieku produkcyjnym i przyszłe potrzeby w zakresie
umiejętności, a zajęcie się nią wpisuje się w
plan działania na rzecz przedsiębiorczości do 2020 r.[15]. Nie chodziłoby jednak o
automatyczne uzyskiwanie zezwolenia na pracę, bowiem państwa
członkowskie mogłyby w dalszym ciągu stosować odnośne
procedury zezwolenia. Po upływie 3 miesięcy lecz nie później
niż 6 miesięcy po zakończeniu badań lub studiów,
państwa członkowskie będą mogły zażądać
od obywateli państw trzecich dostarczenia dokumentacji potwierdzającej,
że faktycznie szukają oni pracy (np. kopii listów lub życiorysów
wysłanych do pracodawców) lub są w trakcie zakładania
działalności. Po upływie 6 miesięcy mogą one ponadto
zażądać dostarczenia dowodów, że mają oni
rzeczywistą szansę bycia zatrudnionym lub założenia
działalności. Artykuł 25 Artykuł ten
zawiera szczególne przepisy dotyczące przyjmowania i dostępu do rynku
pracy członków rodziny naukowca na zasadzie odstępstwa od dyrektywy
2003/86/WE w celu uczynienia UE bardziej atrakcyjną dla naukowców
będących obywatelami państw trzecich. Fakt posiadania przez
członków rodziny naukowca bezpośredniego dostępu do
zainteresowanego państwa członkowskiego oraz do rynku pracy może
odegrać rolę w decyzji naukowca o przemieszczeniu się. ROZDZIAŁ
VI - MOBILNOŚĆ POMIĘDZY PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI Artykuły 26 i
27 W tych
artykułach określono warunki przemieszczania się naukowców,
studentów i stażystów pomiędzy państwami członkowskimi, w
celu ułatwienia takiej mobilności. W przypadku naukowców, na mocy
dyrektywy 2005/71/WE, okres, na jaki mogą się oni przenieść
do drugiego państwa członkowskiego na podstawie umowy o
przyjęciu zawartej w pierwszym państwie członkowskim,
został wydłużony z 3 do 6 miesięcy. W odniesieniu do
studentów, w nowym wniosku wprowadzono przepisy umożliwiające im
także przemieszczenie się do drugiego państwa
członkowskiego na okres do 6 miesięcy na podstawie zezwolenia
przyznanego przez pierwsze państwo członkowskie. Szczególne przepisy
obowiązują obywateli państw trzecich przybywających do Unii
w ramach unijnych programów mobilności, np. programów Erasmus Mundus lub
Marie Curie, w celu ułatwienia korzystania z prawa do mobilności.
Ograniczy to sytuacje, gdy obywatele państw trzecich, którzy
kwalifikują się do otrzymania stypendiów w ramach programów
mobilności UE, nie mogą ich przyjąć, bowiem nie mogą
wjechać na terytorium danego państwa członkowskiego. Artykuł 28 Zgodnie z
przepisami dyrektywy w sprawie niebieskiej karty, członkowie rodziny
naukowca mogą przemieszczać się między państwami
członkowskimi wraz z naukowcem. ROZDZIAŁ VII – PROCEDURA I
PRZEJRZYSTOŚĆ Artykuł 29 Przepisy tego
artykułu określają terminy wydania przez państwa
członkowskie decyzji w sprawie kompletnego wniosku o wydanie zezwolenia i
powiadomienia wnioskodawcy na piśmie w ciągu 60 dni (ma zastosowanie
do wszystkich grup) oraz w ciągu 30 dni w przypadku unijnych programów
obejmujących środki w zakresie mobilności, takich jak Erasmus
Mundus i Marie Curie. Obecne ramy prawne nie przewidują żadnych
terminów. Gwarancje proceduralne obejmują możliwość
odwołania się od decyzji o odrzuceniu wniosku oraz wymóg uzasadnienia
na piśmie takich decyzji przez władze, a także zagwarantowanie
prawa do skorzystania ze środka zaskarżenia. Artykuły 30 i
31 W tych
artykułach uznano, że dostępność informacji ma
kluczowe znaczenie dla realizacji celów niniejszego wniosku. Artykuł 30
nakłada na państwa członkowskie wymóg udostępniania
informacji na temat warunków wjazdu i pobytu określonych w niniejszym
wniosku, w tym na temat zatwierdzonych instytucji badawczych i opłat.
Zgodnie z obowiązującymi dyrektywami dotyczącymi migracji, art.
31 wyraźnie stanowi, że państwa członkowskie mogą
pobierać opłaty za rozpatrywanie wniosków. Ponadto, zgodnie z
najnowszym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości[16], w art. 31 wprowadzono przepis
przewidujący, że wysokość tych opłat nie może
zagrażać realizacji celów dyrektywy. ROZDZIAŁ VIII – PRZEPISY KOŃCOWE Artykuły 32 do 38 W artykule 32 nałożono na
państwa członkowskie wymóg stworzenia krajowych punktów kontaktowych
w celu wymiany informacji na temat obywateli państw trzecich objętych
niniejszym wnioskiem, którzy przemieszczają się między
państwami członkowskimi. Takie krajowe punkty kontaktowe
powstały już na podstawie niektórych obowiązujących
dyrektyw z dziedziny migracji, takich jak dyrektywa w sprawie niebieskiej
karty, i okazały się skutecznym mechanizmem umożliwiającym
komunikację techniczną między państwami członkowskimi. Artykuł 33 Przepisy te nakładają na
państwa członkowskie wymóg przekazywania Komisji danych
statystycznych dotyczących liczby obywateli państw trzecich, którym
przyznano zezwolenia na mocy niniejszego wniosku, zgodnie z
rozporządzeniem nr 862/2007, przy czym Komisja może
zażądać dodatkowych danych statystycznych. Artykuł 36 Artykuł ten stanowi, że na mocy
wniosku formalnie uchyla się obowiązujące dyrektywy 2005/71/WE
oraz 2004/114/WE dotyczące naukowców i studentów będących
obywatelami państw trzecich. Pozostałe przepisy (art. 34, 35, 37 i 38)
to standardowe przepisy końcowe dotyczące sprawozdawczości,
transpozycji, wejścia w życie i adresatów dyrektywy. ê 2004/114/WE,
2005/71/WE (dostosowany) ð nowy 2013/0081 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie warunków przyjmowania ð wjazdu i pobytu ï obywateli państw trzecich w celu Ö prowadzenia
badań naukowych, Õ odbywania studiów,
udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu ð za wynagrodzeniem i ï bez wynagrodzenia, lub wolontariacie
ð lub pracy w charakterze au pair ï
w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw
trzecich w celu prowadzenia badań naukowych [WERSJA PRZEKSZTAŁCONA] PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII
EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat Ö o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ ustanawiający
Wspólnotę Europejską, w
szczególności jego art. 63 Ö 79 ust. 2 Õ akapit
pierwszy pkt. 3 lit. a) Ö i b) Õ i pkt. 4, uwzględniając wniosek Komisji
Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego
parlamentom narodowym, uwzględniając opinię
Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu
Regionów, stanowiąc zgodnie ze zwykłą
procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co
następuje: ò nowy (1) Do
dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków
przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów,
udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez
wynagrodzenia lub wolontariacie[17]
oraz dyrektywy Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie
szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu
prowadzenia badań naukowych[18]
wprowadzonych ma być szereg zmian. Dla zachowania przejrzystości
dyrektywy te należy przekształcić. (2) Niniejsza
dyrektywa powinna stanowić odpowiedź na potrzebę wskazaną w
sprawozdaniach z wdrażania tych dwóch dyrektyw[19] w celu zaradzenia wykrytym
słabościom oraz stworzenia spójnych ram prawnych dla różnych
grup osób przybywających do Unii z państw trzecich. Powinna ona w
związku z tym uprościć i zracjonalizować istniejące
przepisy dotyczące różnych grup w ramach jednego instrumentu. Mimo
iż grupy objęte zakresem niniejszej dyrektywy różnią
się między sobą, mają one również szereg wspólnych cech,
dzięki czemu możliwe jest objęcie ich wspólnymi ramami prawnymi
na poziomie Unii. (3) Niniejsza
dyrektywa powinna przyczyniać się do realizacji celu programu
sztokholmskiego, jakim jest zbliżanie przepisów krajowych dotyczących
warunków wjazdu oraz pobytu obywateli państw trzecich. Imigracja spoza
Unii jest jednym ze źródeł napływu wysoko wykwalifikowanych
osób, a zapotrzebowanie rośnie zwłaszcza na studentów i naukowców.
Tworząc kluczowy atut Unii – kapitał ludzki – odgrywają oni
ważną rolę w zapewnianiu inteligentnego, trwałego wzrostu
gospodarczego, sprzyjającego włączeniu społecznemu, a tym
samym przyczyniają się do realizacji celów strategii Europa 2020. (4) Niedociągnięcia
uwidocznione w sprawozdaniach z wdrażania obu dyrektyw dotyczą przede
wszystkim warunków przyjmowania, praw, gwarancji proceduralnych, dostępu
studentów do rynku pracy w czasie studiów, przepisów dotyczących
mobilności wewnątrzunijnej oraz braku harmonizacji, jako że
objęcie przepisami niektórych grup, takich jak wolontariusze, uczniowie i
stażyści niepobierający wynagrodzenia pozostawiono do decyzji
państwom członkowskim. Prowadzone następnie szersze konsultacje
unaoczniły także konieczność zapewnienia naukowcom i
studentom lepszych możliwości poszukiwania pracy, a pracownikom au-pair
i stażystom pobierającym wynagrodzenie, którzy nie podlegają
przepisom obecnych instrumentów – lepszej ochrony . ê 2004/114/WE
motyw 1 (5) W celu stopniowego
ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i
sprawiedliwości, Traktat przewiduje środki, które należy
przyjąć w dziedzinach azylu, imigracji i ochrony praw obywateli
państw trzecich. ê 2004/114/WE
motyw 2 (dostosowany) Traktat przewiduje, że Rada przyjmuje
środki dotyczące polityki imigracyjnej odnoszące się do warunków
wjazdu i pobytu oraz norm dotyczących procedur wydawania przez
Państwa Członkowskie długoterminowych wiz i dokumentów
pobytowych. ê 2004/114/WE motyw
3 (dostosowany) Rada Europejska na specjalnym posiedzeniu w
Tampere w dniach 15-16 października 1999 r. uznała potrzebę
zbliżenia ustawodawstw krajowych w zakresie warunków przyjmowania i pobytu
obywateli państw trzecich i zwróciła się do Rady o szybkie
przyjęcie decyzji w oparciu o wnioski Komisji. ò nowy (6) Celem
niniejszej dyrektywy powinien być także rozwój kontaktów
międzyludzkich i mobilności, które są ważnymi elementami
polityki zewnętrznej Unii, zwłaszcza wobec państw objętych
europejską polityką sąsiedztwa lub strategicznych partnerów
Unii. Powinna ona umożliwić lepszy wkład w globalne
podejście do kwestii migracji i mobilności oraz towarzyszące mu
partnerstwa na rzecz mobilności, które oferują konkretne ramy dla
dialogu i współpracy między państwami członkowskimi i
państwami trzecimi, w tym ułatwiają i organizują
legalną migrację. ê 2004/114/WE motyw
6 (dostosowany) Jednym z celów działania Wspólnoty w
dziedzinie edukacji jest promowanie Europy jako całości jako uznanego
światowego centrum w zakresie studiów wyższych i szkolenia
zawodowego. Wspieranie gotowości obywateli państw trzecich do
przyjazdu na terytorium Wspólnoty w celu odbywania studiów jest kluczowym
elementem tej strategii. Zbliżenie ustawodawstw krajowych Państw
Członkowskich w zakresie warunków wjazdu i pobytu jest jej
częścią. ê 2004/114/WE motyw
7 (dostosowany) ð nowy (7) Migracja w celach
określonych w niniejszej dyrektywie, mająca z definicji charakter
tymczasowy i niezależny od sytuacji rynkowej w kraju przyjmującym, ðpowinna wspierać powstawanie oraz
zdobywanie wiedzy i umiejętności.ï Ö Jjest Õ to korzystne zarówno dla zainteresowanych migrantów i ich kraju
pochodzenia, jak i przyjmującego pPaństwa cCzłonkowskiego
oraz pomaga wspierać lepsze wzajemne zrozumienie między kulturami. ò nowy (8) Niniejsza
dyrektywa powinna promować Unię jako atrakcyjne miejsce dla
badań i innowacji oraz zwiększać jej szanse w globalnej
rywalizacji o talenty. Otwarcie się Unii na obywateli państw
trzecich, którzy mogą zostać przyjęci w celu prowadzenia
badań wpisuje się także w inicjatywę przewodnią „Unia
innowacji”. Stworzenie otwartego rynku pracy dla naukowców unijnych i naukowców
z państw trzecich zostało także potwierdzone jako zasadniczy cel
europejskiej przestrzeni badawczej, jednolitej przestrzeni, w której naukowcy,
wiedza naukowa i technologie podlegają swobodnej wymianie. ê 2005/71/WE motyw
5 (dostosowany) Niniejsza dyrektywa ma na celu przyczynienie
się do osiągnięcia tych celów poprzez wspieranie przyjmowania
i mobilności w celu prowadzenia badań przez obywateli
państw trzecich w odniesieniu do pobytów dłuższych niż
trzy miesiące, w celu sprawienia, by Wspólnota stała się
bardziej atrakcyjna dla naukowców z całego świata oraz w celu wzmocnienia jej pozycji jako
międzynarodowego centrum badań naukowych. ê 2004/114/WE
motyw 9 (dostosowany) Nowe przepisy wspólnotowe opierają się
na definicjach pojęć: student, stażysta, instytucja edukacyjna i
wolontariusz, które są już stosowane w prawie wspólnotowym, w
szczególności w różnych programach wspólnotowych mających na
celu wspieranie mobilności określonych osób (Sokrates, Wolontariat
Europejski itp.). ê 2004/114/WE
motyw 11 Obywatele
państw trzecich należący do kategorii stażystów nie
pobierających wynagrodzenia i wolontariuszy, którzy, z racji wykonywanych
działań lub rodzaju otrzymywanego zwrotu kosztów lub wynagrodzenia,
są uznawani zgodnie z przepisami krajowymi za pracowników, nie są
objęci niniejszą dyrektywą.
Państwa Członkowskie decydują o przyjmowaniu obywateli
państw trzecich, którzy zamierzają odbywać specjalistyczne
studia medyczne. ê 2005/71/WE motywy
11, 13 i 14 (dostosowany) ð nowy (9) Przyjmowanie naukowców powinno
zostać ułatwione poprzez ustanowienie ðw drodzeï procedury przyjmowania, która byłaby niezależna od ich stosunku
prawnego łączącego
ich z przyjmującą
instytucją badawczą i poprzez zaniechanie wymagania od nich poza
dokumentem pobytowym ðlub wizą długoterminowąï dodatkowo zezwolenia na pracę. Państwa
Członkowskie mogłyby stosować zgodnie z przepisami
krajowymi lub praktyką administracyjną podobne zasady w stosunku
do obywateli państw trzecich wnioskujących o przyjęcie
w celu nauczania w placówce szkolnictwa wyższego w ramach
projektu badawczego. Ö Ta Õ Szczególna procedura dotycząca naukowców Ö powinna Õ opartaopierać się jest na współpracy
pomiędzy instytucją Ö ami Õ badawczą Ö ymi Õ a organami imigracyjnymi w pPaństwach cCzłonkowskich:. Ö Powinna
ona Õ przyznajewać ona tym Ö pierwszym Õ ostatnim kluczową rolę w procedurze przyjmowania, mając na
celu ułatwienie i przyśpieszenie wjazdu oraz pobytu naukowców
z państw trzecich we Wspólnocie Ö Unii Õ , zachowując jednocześnie uprawnienia pPaństw cCzłonkowskich w odniesieniu do utrzymywaniaw zakresie porządku imigracyjnego Ö polityki imigracyjnej Õ . Instytucje badawcze zatwierdzone wcześniej przez pPaństwa cCzłonkowskie
muszą być w stanie podpisać z obywatelem państwa
trzeciego umowę o przyjęciu w celu realizacji projektu
badawczego. Państwa cCzłonkowskie Ö powinny Õ wydadząć dokument pobytowy ð zezwolenie ï na podstawie umowy o przyjęciu, jeśli spełnione
będą warunki wjazdu i pobytu. ê 2005/71/WE
motyw 9 (dostosowany) (10) Ponieważ wysiłek,
jaki należy włożyć, aby osiągnąć wspomniany
docelowy poziom cel Ö, jakim jest
inwestowanie 3 % PKB w badania Õ , dotyczy
głównie sektora prywatnego, który musi w tym celu pozyskać
w nadchodzących latach większą liczbę naukowców,
instytucje badawcze, których potencjalnie dotyczy Ö które mogą
zostać zatwierdzone Õ na mocy niniejszaej
dyrektyway, mogą Ö powinny Õ należeć zarówno do sektora
publicznego, jak i lub prywatnego. ê 2005/71/WE motyw
15 (dostosowany) ð nowy (11) W celu uczynienia Wspólnoty Ö Unii Õ bardziej
atrakcyjną dla naukowców z Ö będących
obywatelami Õ państw trzecich, ð członkowie rodziny naukowca,
zdefiniowani w dyrektywie Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w
sprawie prawa do łączenia rodzin[20] ï należy na czas ich pobytu przyznać im w
wielu dziedzinach takie same prawa socjalne i ekonomiczne, jak obywatelom
przyjmującego Państwa Członkowskiego oraz dać im
możliwość nauczania w placówkach szkolnictwa wyższego
ðpowinni być przyjmowani wraz z nimi.
Powinni zostać oni objęci przepisami dotyczącymi mobilności
wewnątrzunijnej i mieć dostęp do rynku pracyï. ò nowy (12) W
stosownych przypadkach należy zachęcać państwa
członkowskie do traktowania doktorantów jak naukowców. ê 2005/71/WE motyw
6 (dostosowany) (13) Wprowadzenie w życie
niniejszej dyrektywy nie powinno prowadzić do „drenażu mózgów” z państw ze wschodzącą gospodarkąkrajów wschodzących lub państwkrajów rozwijających się. Należy przedsięwziąć
wspólnie z ich krajami pochodzenia środki wspomagające mobilność
oraz reintegrację naukowców
w ich krajach pochodzenia, w celu określenia wszechstronnej
polityki migracyjnej. ò nowy (14) W
celu promowania Europy jako całości jako światowego centrum
doskonałości w zakresie studiów wyższych i szkoleń,
należy poprawić warunki wjazdu i pobytu osób, które chcą
przybyć do Unii w tych celach. Jest to zgodne z celami planu modernizacji
europejskich systemów szkolnictwa wyższego[21], zwłaszcza w
kontekście umiędzynarodowienia europejskiego szkolnictwa
wyższego. W zakres takich działań wchodzi zbliżanie
odnośnych przepisów krajowych państw członkowskich. ò nowy (15) Rozszerzenie
i pogłębienie procesu bolońskiego zapoczątkowane
deklaracją bolońską[22]
doprowadziło do stopniowej konwergencji systemów szkolnictwa wyższego
w krajach objętych procesem, ale także poza nimi. Sytuacja ta wynika
z faktu, iż władze krajowe wspierają mobilność
studentów i nauczycieli akademickich, a instytucje szkolnictwa wyższego
uwzględniają ją w swoich programach. Fakt ten powinien
znaleźć odzwierciedlenie w usprawnionych przepisach dotyczących
wewnątrzunijnej mobilności studentów. Uczynienie europejskiego
szkolnictwa wyższego atrakcyjnym i konkurencyjnym jest jednym z celów
deklaracji bolońskiej. W wyniku procesu bolońskiego powstał
europejski obszar szkolnictwa wyższego. Ujednolicenie europejskiego
sektora szkolnictwa wyższego uczyniło studiowanie w Europie bardziej
atrakcyjnym dla studentów będących obywatelami państw trzecich. ê 2004/114/WE motyw
10 (16) Państwa cCzłonkowskie
powinny, zgodnie z ich przepisami krajowymi, określić czas trwania i
inne warunki dotyczące kursów przygotowawczych dla studentów objętych
niniejszą dyrektywą. ê 2004/114/WE motyw
12 (17) Dowód przyjęcia studenta
do instytucji szkolnictwa wyższego może stanowić, między innymi
list lub zaświadczenie potwierdzające wpisanie takiej osoby na
listę studentów. ê 2004/114/WE motyw
13 ð nowy (18) Przy ocenie dysponowania
wystarczającymi środkami mogą
ðpowinnyï być uwzględniane stypendia. ò nowy (19) Państwa
członkowskie mogły zdecydować, czy stosować dyrektywę
2004/114/WE do uczniów, wolontariuszy i stażystów niepobierających
wynagrodzenia, obecnie jednak należy objąć te grupy zakresem
niniejszej dyrektywy, aby ułatwić im wjazd i pobyt oraz zapewnić
przestrzeganie ich praw. Niniejsza dyrektywa powinna także stosować
się do pracowników au pair i stażystów pobierających
wynagrodzenie, aby zapewnić im ochronę i przestrzeganie ich praw. (20) Stażyści
pobierający wynagrodzenie, którzy przybywają do pracy w Unii w ramach
przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, nie powinni podlegać
niniejszej dyrektywie, jako że objęci są oni zakresem [dyrektywy
2013/xx/UE w sprawie przeniesień wewnątrz przedsiębiorstwa]. (21) Jako
że obecnie na poziomie Unii nie istnieją ramy prawne dotyczące
pracowników au pair będących obywatelami państw trzecich, aby
zapewnić ich sprawiedliwe traktowanie, należy wprowadzić
przepisy regulujące ich specyficzne potrzeby jako grupy szczególnie
wrażliwej. Niniejsza dyrektywa powinna określać warunki, jakie
muszą spełniać zarówno pracownicy au pair, jak i rodzina
goszcząca, zwłaszcza jeśli chodzi o łączącą
ich umowę, która powinna zawierać elementy takie jak określenie
wysokości otrzymywanego kieszonkowego[23]. (22) Jeśli
spełnione zostają ogólne i szczególne warunki przyjęcia,
państwa członkowskie powinny w określonych terminach wydać
zezwolenie, tj. wizę długoterminową lub dokument pobytowy.
Jeśli państwo członkowskie wydaje dokument pobytowy ważny
jedynie na jego terytorium, a wszystkie warunki dotyczące przyjmowania
określone w niniejszej dyrektywie zostają spełnione,
państwo członkowskie powinno przyznać danemu obywatelowi
państwa trzeciego wymagane wizy. (23) W
zezwoleniu należy wskazać status danego obywatela państwa
trzeciego oraz odnośne programy unijne obejmujące środki w
zakresie mobilności. Państwa członkowskie mogą podać
dodatkowe informacje w formie papierowej lub drogą elektroniczną, o
ile nie stanowi to dodatkowych warunków. (24) Różne
okresy ważności zezwoleń wydawanych na podstawie niniejszej
dyrektywy powinny odzwierciedlać specyficzny charakter pobytu każdej
z tych grup. (25) Państwa
członkowskie mogą pobierać od wnioskodawców opłaty za
rozpatrywanie wniosków o wydanie zezwolenia. Wysokość opłat
powinna być proporcjonalna do celu pobytu. (26) Prawa
przyznawane obywatelom państw trzecich na podstawie niniejszej dyrektywy
nie powinny zależeć od faktu, czy zezwolenie ma formę wizy
długoterminowej czy dokumentu pobytowego. ê 2004/114/WE
motyw 8 ð nowy (27) Termin „przyjmowanie” obejmuje
wjazd ðdo państwa członkowskiegoï i pobyt ðw nimï obywateli państw trzecich w celach określonych w niniejszej
dyrektywie. ê 2004/114/WE motyw
14 (dostosowany) ð nowy (28) Odmowa przyjęcia danej
osoby w celach określonych w niniejszej dyrektywie może nastąpić z Ö należycie Õ uzasadnionych powodów. W szczególności można odmówić
przyjęcia danego obywatela państwa trzeciego, jeżeli, na
podstawie oceny okoliczności ð, w indywidualnych przypadkach,ï pPaństwo cCzłonkowskie
uzna, że taki obywatel stanowi potencjalne zagrożenie dla
porządku publicznego lub,
bezpieczeństwa publicznego ðlub zdrowia publicznegoï. Zagrożenie porządku publicznego
może obejmować skazanie za popełnienie poważnego
przestępstwa. W tym kontekście należy zwrócić uwagę,
że zagrożenie porządku publicznego i bezpieczeństwa
publicznego obejmuje także przypadki, gdy obywatel państwa trzeciego
należy lub należał do organizacji wspierającej terroryzm,
wspiera lub wspierał taką organizację, bądź ma lub
miał poglądy ekstremistyczne. ê 2004/114/WE
motyw 15 (dostosowany) (29) W przypadku
wątpliwości co do powodów złożenia wniosku o
przyjęcie, pPaństwa cCzłonkowskie
powinny być uprawnione do żądania przedstawienia wszelkich
dowodów niezbędnych do dokonania oceny jego spójności, w
szczególności na podstawie kierunku studiów Ö lub
szkolenia Õ wybranego przez, jakie
wnioskodawcęa Ö zamierza
odbyć Õ , w celu
przeciwdziałania nadużywaniu i niewłaściwemu stosowaniu
procedury określonej w niniejszej dyrektywie. ò nowy (30) Władze
krajowe powinny poinformować obywateli państw trzecich, którzy
występują z wnioskiem o przyjęcie w państwach
członkowskich na podstawie niniejszej dyrektywy, o decyzji w sprawie
wniosku. Powinny uczynić to na piśmie tak szybko, jak to możliwe
i najpóźniej w ciągu 60 dni, a w przypadku naukowców i studentów
objętych programami unijnymi obejmującymi środki w zakresie
mobilności – tak szybko, jak to możliwe i najpóźniej w
ciągu 30 dni od dnia złożenia wniosku. ê 2004/114/WE
motyw 16 (dostosowany) ð nowy (31) Należy ułatwić Ö wewnątrzunijną Õ mobilność studentów
będących Ö naukowców,
studentów i stażystów pobierających wynagrodzenie
będących Õ obywatelami
państw trzecich studiujących w kilku Państwach
Członkowskich, jak również przyjmowanie obywateli państw trzecich
uczestniczących w programach wspólnotowych, aby wspierać
mobilność w celach określonych w niniejszej dyrektywie do
Wspólnoty jako obszaru docelowego oraz w jej obrębie. ð W odniesieniu do naukowców niniejsza
dyrektywa powinna udoskonalić przepisy dotyczące okresu, przez jaki
zezwolenie przyznane przez pierwsze państwo członkowskie obejmuje
pobyt w drugim państwie członkowskim bez konieczności
sporządzania nowej umowy o przyjęciu. Należy poprawić
sytuację studentów oraz nowej grupy, tj. stażystów pobierających
wynagrodzenie, umożliwiając im pobyt w drugim państwie członkowskim
przez okresy od trzech do sześciu miesięcy, o ile spełniają
oni warunki ogólne określone w niniejszej dyrektywie. W odniesieniu do
stażystów będących obywatelami państw trzecich
przybywających do Unii jako osoby przeniesione wewnątrz
przedsiębiorstwa, zastosowanie powinny mieć specjalne przepisy
dotyczące mobilności wewnątrzunijnej odpowiadające
charakterowi ich przeniesienia zgodnie z [dyrektywą 2013/xx/UE w sprawie
przeniesień wewnątrz przedsiębiorstwa]. ï ò nowy (32) Unijne
przepisy imigracyjne oraz programy unijne obejmujące środki w
zakresie mobilności powinny lepiej się uzupełniać. Naukowcy
i studenci będący obywatelami państw trzecich objęci takimi
programami unijnymi powinni być uprawnieni do przenoszenia się do
państw członkowskich wskazanych na podstawie zezwolenia przyznanego
przez pierwsze państwo członkowskie, o ile pełna lista tych
państw członkowskich jest znana przed wjazdem na terytorium Unii.
Takie zezwolenie powinno umożliwić im mobilność bez
konieczności dostarczania jakichkolwiek dodatkowych informacji ani
dopełniania jakichkolwiek innych procedur składania wniosków.
Zachęca się państwa członkowskie, aby ułatwiały
mobilność wewnątrzunijną woluntariuszom będącym
obywatelami państw trzecich w przypadku gdy program wolontariatu obejmuje
więcej niż jedno państwo członkowskie. ê 2004/114/WE
motyw 18 (dostosowany) ð nowy (33) W celu umożliwienia
studentom będącym obywatelami państw trzecich ðlepszegoï pokrycia części kosztów studiów, powinni oni miećnależy zapewnić im ðzwiększonyï dostęp do rynku pracy na warunkach określonych w niniejszej
dyrektywie ð, w wymiarze co najmniej 20 godzin tygodniowoï . Zasada dostępu studentów do rynku pracy na
warunkach określonych w niniejszej dyrektywie powinna być
zasadą ogólnąmieć charakter zasady
ogólnej;. Jjednakże w
wyjątkowych okolicznościach, pPaństwa cCzłonkowskie
powinny mieć możliwość uwzględnienia sytuacji na ich
krajowych rynkach pracy ð, nie może to jednak oznaczać
całkowitego pozbawienia prawa do pracyï . ò nowy (34) W
ramach działań mających zapewnić wykwalifikowaną
siłę roboczą w przyszłości państwa
członkowskie powinny umożliwić studentom kończącym
studia w Unii pozostanie na ich terytorium przez 12 miesięcy od dnia
upływu ważności pierwotnego zezwolenia w celu rozpoznania
możliwości zatrudnienia lub założenia
działalności. . Powinny one także umożliwić to samo
naukowcom, którzy zakończyli realizację swojego projektu badawczego,
zdefiniowanego w umowie o przyjęciu. Nie powinno to oznaczać
automatycznego prawa dostępu do rynku pracy lub założenia
działalności. Mogą oni zostać wezwani do dostarczenia
dowodów zgodnie z art. 24. (35) Przepisy
niniejszej dyrektywy nie naruszają kompetencji państw
członkowskich do regulowania limitów obywateli państw trzecich
przyjmowanych w celu wykonywania pracy. (36) Aby
uczynić Unię bardziej atrakcyjną dla naukowców, studentów,
uczniów, stażystów, wolontariuszy i pracowników au pair będących
obywatelami państw trzecich, ważne jest, aby zapewnić im
sprawiedliwe traktowanie zgodnie z art. 79 Traktatu. Grupy te mają prawo
do bycia traktowanym na równi z obywatelami przyjmującego państwa
członkowskiego na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o
jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na
terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru
praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w
państwie członkowskim[24].
W przypadku naukowców będących obywatelami państw trzecich,
oprócz praw przyznanych na podstawie dyrektywy 2011/98/UE, należy
utrzymać bardziej korzystne prawa do bycia traktowanym na równi z
obywatelami przyjmującego państwa członkowskiego w odniesieniu
do działów zabezpieczenia społecznego, określonych w
rozporządzeniu nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia
społecznego. Obecnie ta ostatnia stanowi, że państwa
członkowskie mogą ograniczyć zasadę równego traktowania w
odniesieniu do działów zabezpieczenia społecznego, w tym
świadczeń rodzinnych, a ta możliwość ograniczenia
może mieć wpływ na naukowców. Ponadto, niezależnie od faktu,
czy prawo Unii lub przepisy krajowe przyjmującego państwa członkowskiego
zapewniają uczniom, wolontariuszom, stażystom niepobierającym
wynagrodzenia i pracownikom au pair będącym obywatelami państw
trzecich dostęp do rynku pracy, powinni oni mieć prawo do bycia
traktowanym na równi z obywatelami przyjmującego państwa
członkowskiego w zakresie dostępu do towarów i usług oraz
korzystania z towarów i usług dostępnych ogółowi
społeczeństwa. ê 2004/114/WE motyw
23 (37) Niniejsza dyrektywa nie
powinna mieć żadnego wpływu na stosowanie rozporządzenia
Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającego jednolity
wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich[25]. ê 2005/71/WE motyw
22 (dostosowany) Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć
żadnego wpływu na stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr
1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającego jednolity wzór
dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich[26]. ê 2004/114/WE motyw
4 (dostosowany) ð nowy (38) Niniejsza dyrektywa respektuje
prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych przez Kartę pPraw pPodstawowych Unii
Europejskiej. ð, o której mowa w art. 6 Traktatu o Unii
Europejskiej ï. ê 2005/71/WE motyw
25 (dostosowany) Niniejsza dyrektywa nie narusza praw
podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi
w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. ê 2004/114/WE motyw
5 (dostosowany) (39) Państwa cCzłonkowskie
powinny wprowadzić w życie przepisy niniejszej dyrektywy bez
dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry,
pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język,
religię lub światopogląd, opinie polityczne lub wszelkie inne Ö opinie Õ , przynależność do mniejszości narodowej,
majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub
orientację seksualną. ê 2005/71/WE motyw
24 (dostosowany) Państwa Członkowskie powinny
transponować przepisy niniejszej dyrektywy bez dyskryminacji ze względu
na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub
społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania,
poglądy polityczne lub inne poglądy, przynależność do
mniejszości narodowej, majątek, urodzenie,
niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. ò nowy (40) Zgodnie
ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich
i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających z dnia 28
września 2011 r. państwa członkowskie zobowiązały
się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z
powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów
wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a
odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów
transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje,
że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione. ê 2004/114/WE motyw
24 (dostosowany) ð nowy (41) Ponieważ cel niniejszej
dyrektywy, jakim jest określenie warunków przyjmowania Ö wjazdu i
pobytu Õ obywateli
państw trzecich w celu Ö prowadzenia
badań ,Õ odbywania studiów,
udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez
wynagrodzenia ðlub za wynagrodzeniemï lub,
wolontariacie ðlub pracy w charakterze au pairï , nie może być osiągnięty w sposób
wystarczający przez pPaństwa cCzłonkowskie,
natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki możliwe jest lepsze jego
osiągnięcie na poziomie Wspólnoty Ö Unii Õ , Wspólnota Ö Unia Õ może podjąć
działania Ö przyjąć
środki Õ zgodnie z
zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z
zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule,
niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do
osiągnięcia tego celu. ê 2005/71/WE
motyw 23 (dostosowany) Cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie
wprowadzenie specjalnej procedury przyjmowania i ustalenie warunków wjazdu
oraz pobytu mających zastosowanie do obywateli państw trzecich
przy pobytach w Państwie Członkowskim dłuższych
niż trzy miesiące w celu realizacji projektu badawczego na
podstawie umowy o przyjęciu z instytucją badawczą, nie
mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa
Członkowskie, w szczególności w zakresie zapewnienia
mobilności pomiędzy Państwami Członkowskimi,
i możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie
Wspólnoty. Wspólnota jest zatem uprawniona do podjęcia działań
zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa
w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności,
określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza
to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. ê 2004/114/WE
motyw 22 (dostosowany) (42) Każde pPaństwo cCzłonkowskie
powinno zapewnić publiczne udostępnianie, zwłaszcza przez Iinternet, możliwie
najpełniejszego zestawu regularnie aktualizowanych informacji Ö na temat
instytucji badawczych zatwierdzonych na podstawie niniejszej dyrektywy,
z którymi naukowcy mogliby zawrzeć umowę o przyjęciu,
oraz na temat warunków i procedur dotyczących wjazdu i pobytu na
jego terytorium w celu prowadzenia badań, przyjętych na
podstawie niniejszej dyrektywy, a także Õ Ö informacji Õ dotyczących
instytucji określonych w niniejszej dyrektywie, kierunków studiów, na
które przyjmowani są obywatele państw trzecich oraz warunków i
procedur wjazdu i pobytu na terytorium tego państwa w tych celach. ê 2005/71/WE motyw
10 (dostosowany) Każde Państwo Członkowskie powinno
zapewnić, aby do publicznej wiadomości podawane były,
w szczególności za pośrednictwem Internetu, możliwie
wyczerpujące, systematycznie aktualizowane informacje na temat instytucji
badawczych zatwierdzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą,
z którymi naukowcy mogliby zawrzeć umowę o przyjęciu
oraz na temat warunków i procedur dotyczących wjazdu i pobytu na
jego terytorium w celu prowadzenia badań na podstawie niniejszej
dyrektywy. ê 2005/71/WE motyw
28 (dostosowany) (43) [Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu Ö nr 21 Õ w sprawie stanowiska
Zjednoczonego Królestwa i Irlandii Ö w odniesieniu
do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Õ ,
załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej orazi do
Traktatu Ö o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ ustanawiającego
Wspólnotę Europejską, ioraz bez uszczerbku
dla art. 4 wyżej wymienionegotego
Protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy Ö powyższe
państwa członkowskie nie uczestniczą Õ w przyjęciu
niniejszej dyrektywy i nie jest Ö są Õ nią
związane ani nie podlega jej stosowaniu jej nie
stosują.] ê 2005/71/WE motyw
29 (dostosowany) (44) Zgodnie z art. 1 i 2
Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o
Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Ö o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ Wspólnotę
Europejską, Dania nie
uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią
związana ani nie podlega jej stosowaniujej nie stosuje. ê 2004/114/WE motyw
17 (dostosowany) Aby zezwolić na pierwszy wjazd na ich
terytorium, Państwa Członkowskie powinny mieć
możliwość wydania czasowego dokumentu pobytowego lub wizy,
jeżeli dane państwo wydaje dokumenty pobytowe wyłącznie na
swoim terytorium. ê 2004/114/WE motyw
19 (dostosowany) Pojęcie uprzedniego zezwolenia obejmuje
przyznawanie pozwoleń na pracę studentom, którzy pragną
prowadzić działalność zarobkową. ê 2004/114/WE motyw
20 (dostosowany) Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy
krajowe w zakresie pracy w niepełnym wymiarze. ê 2004/114/WE motyw
21 (dostosowany) Należy opracować przepis dotyczący
przyspieszonych procedur przyjmowania obywateli państw trzecich w celu
odbywania studiów lub procedur związanych z programami wymiany
młodzieży szkolnej prowadzonymi przez uznane organizacje w Państwach
Członkowskich. ê 2004/114/WE motyw
25 (dostosowany) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie
stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do
Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę
Europejską, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego Protokołu, te
Państwa Członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej
dyrektywy i nie są nią związane ani jej nie stosują. ê 2004/114/WE motyw
26 (dostosowany) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska
Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu
ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w
przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana ani jej
nie stosuje. ê 2005/71/WE motyw
1 (dostosowany) Mając na celu skonsolidowanie
i strukturalizację europejskiej polityki w dziedzinie
badań, Komisja w styczniu 2000 r. uznała za konieczne
utworzenie Europejskiej Przestrzeni Badawczej jako bazy dla przyszłych działań
Wspólnoty w tej dziedzinie. ê 2005/71/WE motyw
2 (dostosowany) Rada Europejska na posiedzeniu w Lizbonie
w marcu 2000 r., uznając znaczenie Europejskiej Przestrzeni
Badawczej, wyznaczyła dla Wspólnoty cel, którym jest spowodowanie, by
stała się ona do roku 2010 najbardziej konkurencyjną
i dynamiczną gospodarką na świecie opartą na wiedzy. ê 2005/71/WE
motyw 3 (dostosowany) Globalizacja gospodarki wymaga większej
mobilności naukowców, co zostało już uznane w szóstym
programie ramowym Wspólnoty Europejskiej[27] poprzez
szersze udostępnienie jego programów dla naukowców spoza Unii
Europejskiej. ê 2005/71/WE motyw
4 (dostosowany) Aby osiągnąć cel wyznaczony
przez Radę Europejską na posiedzeniu w Barcelonie w marcu
2002 r., tj. przeznaczyć 3 % PKB na inwestycje w badania
naukowe, Wspólnota będzie potrzebowała do roku 2010 około 700000
naukowców. Cel ten należy osiągnąć za
pomocą szeregu powiązanych ze sobą środków, takich jak
uczynienie kariery naukowej bardziej atrakcyjną dla młodych ludzi,
wspieranie uczestnictwa kobiet w badaniach naukowych, zwiększenie
możliwości kształcenia się i mobilności
w zakresie badań naukowych, poprawa perspektyw kariery dla naukowców
w ramach Wspólnoty oraz otwarcie się Wspólnoty dla obywateli
państw trzecich, którzy mogliby
zostać przyjęci w celu prowadzenia badań. ê 2005/71/WE motyw
6 (dostosowany) Wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie
powinno prowadzić do "drenażu mózgów" z państw ze
wschodzącą gospodarką lub państw rozwijających
się. Należy przedsięwziąć wspólnie z ich
krajami pochodzenia środki wspomagające mobilność oraz
reintegrację naukowców w ich krajach pochodzenia, w celu
określenia wszechstronnej polityki migracyjnej. ê 2005/71/WE motyw
7 (dostosowany) Aby osiągnąć cele procesu
lizbońskiego istotne jest również wspieranie mobilności
naukowców będących obywatelami UE w celu prowadzenia badań
naukowych w ramach Unii, w szczególności naukowców
z Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii
w 2004 r. ê 2005/71/WE motyw
8 (dostosowany) Biorąc pod uwagę otwartość
narzuconą przez zmiany w gospodarce światowej
i przewidywane wymogi niezbędne do osiągnięcia celu
polegającego na przeznaczaniu 3 % PKB na inwestycje w badania
naukowe, naukowcy z państw trzecich, których potencjalnie dotyczy
niniejsza dyrektywa, powinni zostać zdefiniowani szeroko, zgodnie
z ich kwalifikacjami oraz projektem badawczym, który mają
realizować. ê 2005/71/WE motyw
12 (dostosowany) Jednocześnie powinny zostać utrzymane
tradycyjne sposoby przyjmowania (takie jak zatrudnianie oraz stypendia),
w szczególności w stosunku do doktorantów prowadzących
badania naukowe jako studenci, którzy powinni zostać wyłączeni
z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy,
i wobec których zastosowanie ma dyrektywa Rady 2004/114/WE z dnia
13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli
państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału
w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub
wolontariacie[28]. ê 2005/71/WE motyw
16 (dostosowany) Niniejsza dyrektywa stanowi znaczny postęp
w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, ponieważ zasada
niedyskryminacji ma zastosowanie również do osób przybywających do
Państwa Członkowskiego bezpośrednio z państwa
trzeciego. Niniejsza dyrektywa nie powinna jednak przyznawać dalszych praw
poza wynikającymi z obowiązujących obecnie przepisów
wspólnotowych w dziedzinie zabezpieczenia społecznego dla obywateli
państw trzecich, w przypadku których występują elementy transgraniczne pomiędzy
Państwami Członkowskimi. Ponadto niniejsza dyrektywa nie powinna
przyznawać praw w odniesieniu do sytuacji, które wykraczają poza
zakres stosowania przepisów wspólnotowych, jak na przykład
w odniesieniu do członków rodziny mających miejsce
zamieszkania w państwie trzecim. ê 2005/71/WE motyw
17 (dostosowany) Należy wspierać mobilność
naukowców będących obywatelami państw trzecich, przyjętych
w celu prowadzenia badań naukowych, stanowiącą środek
rozwoju i poprawy kontaktów oraz powiązań pomiędzy
partnerami oraz umacniania roli Europejskiej Przestrzeni Badawczej w skali
światowej. Naukowcy powinni mieć prawo do mobilności na
warunkach określonych w niniejszej dyrektywie. Warunki korzystania
z prawa do mobilności na podstawie
niniejszej dyrektywy nie powinny mieć wpływu na
obowiązujące obecnie przepisy dotyczące uznawania
ważności dokumentów podróży. ê 2005/71/WE motyw
18 (dostosowany) Należy zwrócić szczególną
uwagę na ułatwianie i wspieranie utrzymania jedności
rodzin naukowców zgodnie z zaleceniem Rady z dnia
12 października 2005 r. dotyczącym ułatwiania przyjmowania
obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych we
Wspólnocie Europejskiej[29]. ê 2005/71/WE motyw
19 (dostosowany) W celu utrzymania jedności rodziny
i umożliwienia mobilności członkowie rodziny powinni
mieć możliwość dołączenia do naukowca
w innym Państwie Członkowskim na warunkach określonych
w prawie krajowym tego Państwa Członkowskiego, w tym
zgodnie z jego zobowiązaniami wynikającymi z umów
dwustronnych lub wielostronnych. ê 2005/71/WE motyw
20 (dostosowany) Posiadacze dokumentu pobytowego powinni, co do
zasady, mieć prawo do złożenia wniosku o przyjęcie,
przebywając na terytorium danego Państwa Członkowskiego. ê 2005/71/WE motyw
21 (dostosowany) Państwa Członkowskie powinny mieć
prawo do pobierania od wnioskodawców opłaty za rozpatrzenie wniosków
o wydanie dokumentu pobytowego. ê 2005/71/WE motyw
26 (dostosowany) Zgodnie z ust. 34 porozumienia
międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa
Państwa Członkowskie będą zachęcane do
sporządzania, dla potrzeb własnych, a także w interesie
Wspólnoty, własnych tabel, które, na ile jest to możliwe,
będą ilustrować korelację między dyrektywą
a środkami transpozycji, oraz do publikowania tych tabel. ê 2005/71/WE motyw
27 (dostosowany) Zgodnie z art. 3 Protokołu
w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,
załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu
ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia notyfikowała
listem z dnia 1 stycznia 2004 r. swoją chęć
uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy. ò nowy (45) Zobowiązanie
do transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinno ograniczać
się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w
porównaniu z wcześniejszymi dyrektywami. Zobowiązanie do transpozycji
przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z wcześniejszych dyrektyw. (46) Niniejsza
dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw
członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i
rozpoczęcia stosowania dyrektyw określonych w załączniku I
część B, ê 2004/114/WE
(dostosowany) ð nowy PRZYJMUJE NINIEJSZĄ
DYREKTYWĘ: ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne Artykuł 1 Przedmiot Niniejsza dyrektywa określa: a) warunkiów przyjmowania ð wjazdu i pobytu ï obywateli państw trzecich na terytorium pPaństw cCzłonkowskich
na okres przekraczający trzy miesiące
ð 90 dni ï w celu Ö prowadzenia
badań, Õ odbywania studiów,
udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu ð za wynagrodzeniem i ï bez wynagrodzenia lub,
wolontariacie ð lub pracy w charakterze au pair ï ; b) zasad
dotyczących procedur przyjmowania obywateli państw trzecich w tych
celach na terytorium Państw Członkowskich. ò nowy b)
warunki wjazdu i pobytu przez okres przekraczający 90 dni studentów i
stażystów pobierających wynagrodzenie będących obywatelami
państw trzecich w państwach członkowskich innych niż
państwo członkowskie, które jako pierwsze przyznaje danemu
obywatelowi państwa trzeciego zezwolenie na podstawie niniejszej
dyrektywy; c) warunki wjazdu i
pobytu naukowców będących obywatelami państw trzecich w
państwach członkowskich innych niż państwo
członkowskie, które jako pierwsze przyznaje danemu obywatelowi
państwa trzeciego zezwolenie na podstawie niniejszej dyrektywy. ê 2005/71/WE (dostosowany) ROZDZIAŁ I Przepisy ogólne Artykuł 1 Cel Niniejsza dyrektywa określa warunki
przyjmowania naukowców z państw trzecich w Państwach
Członkowskich na okres dłuższy niż trzy miesiące
w celu prowadzenia projektu badawczego na podstawie umowy
o przyjęciu zawartej z instytucją badawczą. ê 2004/114/WE (dostosowany) ð nowy Artykuł 2 Zakres 1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wobecdo
obywateli państw trzecich, którzy występują z wnioskiemubiegają się o przyjęcie na terytorium pPaństwa cCzłonkowskiego
w celu Ö prowadzenia
badań, Õ odbywania studiów, Ö udziału w
wymianie młodzieży szkolnej, Õ Ö szkoleniu Õ ð za wynagrodzeniem lub ï Ö bez
wynagrodzenia, wolontariacie Õ ð lub pracy w charakterze au pair ï . 2. Przepisy Nniniejszeja dyrektywya nie mają zastosowania
wobecdo Ö obywateli
państw trzecich Õ : a) obywateli państw trzecich przebywających w pPaństwie cCzłonkowskim w
związku z ubieganiem się o status uchodźcy lub w ramach uzupełniających
form ochrony, jak również w ramachlub
programów ochrony czasowej; b) obywateli państw trzecich, których wydalenie zostało zawieszone z przyczyn faktycznych lub
prawnych; c) obywateli państw trzecich, którzy są członkami rodzin obywateli Unii, którzy
skorzystali ze swobody przepływu osób wew obrębie Ö Unii Õ Wspólnocie; d) obywateli państw trzecich korzystających w pPaństwie cCzłonkowskim ze
statusu rezydenta długoterminowego zgodnie z dyrektywą Rady
2003/109/WE[30]
z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącą
statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami
długoterminowymi oraz korzystających ze
swojego prawa do zamieszkiwania w innym pPaństwie cCzłonkowskim w
celu podjęcia studiów lub odbycia kształceniaszkolenia zawodowego; e) obywatele państw trzecich uznawaniych
zgodnie z przepisami krajowymi zainteresowanego pPaństwa cCzłonkowskiego
za pracowników lub za osoby
prowadzące działalność na własny rachunek.; ò nowy f)
którzy – podobnie jak członkowie ich rodzin i bez względu na
obywatelstwo – na mocy umów między Unią a jej państwami
członkowskimi albo między Unią a państwami trzecimi
mają prawo do swobodnego przemieszczania się na równi z obywatelami
Unii; g) którzy
przybywają do Unii jako stażyści w ramach przeniesienia
wewnątrz przedsiębiorstwa na mocy [dyrektywy 2013/xx/UE w sprawie
przeniesień wewnątrz przedsiębiorstwa]. ê 2004/114/WE (dostosowany) Artykuł 3 Definicje Do celów niniejszej dyrektywy: a) „obywatel państwa
trzeciego” oznacza każdą osobę, która nie jestniebędącą obywatelem Unii Europejskiej w rozumieniu art. 1720
ust. 1 Traktatu; ê 2005/71/WE (dostosowany) Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszej dyrektywy: a) „obywatel państwa trzeciego”
oznacza osobę, która nie jest obywatelem Unii w rozumieniu
art. 17 ust. 1 Traktatu; ê 2005/71/WE (dostosowany) b) d) „naukowiec” oznacza obywatela państwa trzeciego
posiadającego stosownye dyplom
ukończenia studiów wyższych Ö kwalifikacje
uzyskane w ramach kształcenia na poziomie wyższym Õ umożliwiającye mu
dostęp do programów doktoranckich, wybieranego przez instytucję
badawczą w celu realizacji projektu badawczego, do którego wyżej wymienione Ö kwalifikacje Õ są zwykle wymaganye jest zwykle wyżej wymieniony dyplom; ê 2004/114/WE (dostosowany) c) b) „student” oznacza obywatela państwa trzeciego przyjętego do
instytucji szkolnictwa wyższego i przyjętego na terytorium pPaństwa cCzłonkowskiego
w celu odbywania studiów w pełnym wymiarze, traktowanych jako jego
główne zajęcie, prowadzących do zdobyciauzyskania wyższego wykształcenia
uznawanegoych
przez to pPaństwo cCzłonkowskie Ö kwalifikacji w
ramach kształcenia na poziomie wyższym Õ , w tym uzyskania dyplomów, świadectw lub stopnia doktora w
instytucjach szkolnictwa wyższego, co może obejmować kursy
przygotowawcze przed podjęciem takich studiów zgodnie z jego ustawodawstwemprawodawstwem krajowym tego
państwa członkowskiego; d) c) „uczeń”
oznacza obywatela państwa trzeciego przyjętego na terytorium pPaństwa cCzłonkowskiego
w celu uczestnictwa w uznanym programie kształceniaszkolnictwa średniego w ramach programu wymiany prowadzonego przez
organizację uznaną w tym celu przez to pPaństwo cCzłonkowskie
zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną; ê 2004/114/WE (dostosowany) e) d) „stażysta
niepobierający wynagrodzenia” oznacza obywatela państwa trzeciego
przyjętego na terytorium pPaństwa cCzłonkowskiego
na czas trwania szkolenia bez wynagrodzenia, zgodnie z jego przepisami krajowymi Ö danego
państwa członkowskiego Õ ; ò nowy f)
„stażysta pobierający wynagrodzenie” oznacza obywatela państwa
trzeciego przyjętego na terytorium państwa członkowskiego na
czas trwania szkolenia, za które otrzymuje on wynagrodzenie zgodnie z
przepisami krajowymi danego państwa członkowskiego; g)
„wolontariusz” oznacza obywatela państwa trzeciego przyjętego na
terytorium państwa członkowskiego w celu uczestnictwa w uznanym
programie wolontariatu; ê 2004/114/WE (dostosowany) h)f) „program
wolontariatu” oznacza program działań w ramach praktycznej
solidarności, oparty na programie Ö uznanym przez
dane Õ państwao Ö członkowskie Õ lub Ö Unię Õ Wspólnoty, służącyrealizujący Ö cele
leżące w Õ interesowiie ogólnemuym.; ò nowy i) „pracownik au pair”
oznacza obywatela państwa trzeciego czasowo przyjmowanego przez
rodzinę na terytorium państwa członkowskiego w zamian za
wykonywanie lekkich prac domowych oraz opiekę nad dziećmi w celu
podniesienia umiejętności językowych i poszerzenia wiedzy o
państwie przyjmującym; ê 2005/71/WE j)b) „badania”
oznaczają pracę twórczą prowadzoną w sposób
systematyczny w celu zwiększenia zasobu wiedzy, w tym wiedzy
o człowieku, kulturze i społeczeństwie,
a także użycie tego zasobu wiedzy do znajdowania nowych
zastosowań; k) c) „instytucja badawcza” oznacza jakąkolwiek instytucję
publiczną lub prywatną, która prowadzi badania i która
została zatwierdzona do celów niniejszej dyrektywy przez pPaństwo cCzłonkowskie
zgodnie z jego z przepisami ilub praktyką
administracyjną; ê 2004/114/WE (dostosowany) e) l)„instytucja
Ö oświatowa Õ ” oznacza
publiczną lub prywatną instytucję uznaną przez
przyjmujące pPaństwo cCzłonkowskie i/lub której
kierunki studiów są uznawane zgodnie z jego przepisami krajowymi lub
praktyką administracyjną Ö na podstawie
przejrzystych kryteriów Õ w celach
określonych w niniejszej dyrektywie; ò nowy m)
„wynagrodzenie” oznacza płatność, w jakiejkolwiek formie,
otrzymywaną w zamian za wykonane usługi i uznawaną na mocy
przepisów krajowych lub ustalonej praktyki za konstytutywny element stosunku
pracy; n)
„zatrudnienie” oznacza wykonywanie działalności obejmującej
wszelkie formy pracy, regulowane na mocy prawa krajowego lub ustalonej
praktyki, na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem i nadzorem; o)
„pierwsze państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie,
które jako pierwsze przyznaje obywatelowi państwa trzeciego zezwolenie na
mocy niniejszej dyrektywy; p)
„drugie państwo członkowskie” oznacza każde państwo
członkowskie niebędące pierwszym państwem
członkowskim; q)
„programy unijne obejmujące środki w zakresie mobilności”
oznaczają finansowane przez Unię programy promujące
mobilność obywateli państw trzecich przybywających do Unii; r)
„zezwolenie” oznacza dokument pobytowy wydany przez organy państwa
członkowskiego, pozwalający obywatelowi państwa trzeciego na
legalny pobyt na terytorium tego państwa, zgodnie z przepisami art. 1 ust.
2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1030/2002, lub wizę
długoterminową; s) „wiza
długoterminowa” oznacza zezwolenie wydane przez państwo
członkowskie zgodnie z art. 18 konwencji z Schengen lub wydane zgodnie z
przepisami krajowymi państwa członkowskiego, które nie w pełni
wdraża dorobek Schengen. ê 2004/114/WE g) „dokument
pobytowy” oznacza zezwolenie wydane przez organy Państwa
Członkowskiego pozwalające obywatelowi państwa trzeciego na
legalny pobyt na terytorium tego państwa, zgodnie z przepisami art. 1 ust.
2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1030/2002. ê 2005/71/WE (dostosowany) e) „dokument pobytowy” oznacza
każde zezwolenie wydane przez organy Państwa Członkowskiego
zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia
(WE) nr 1030/2002 i opatrzone adnotacją „naukowiec”,
uprawniające obywatela państwa trzeciego do legalnego pobytu na
terytorium tego Państwa Członkowskiego. Artykuł 3 Zakres stosowania 1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wobec
obywateli państw trzecich, którzy wnioskują o przyjęcie na
terytorium Państwa Członkowskiego w celu realizacji projektu
badawczego. 2. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania wobec: a) obywateli państw trzecich
przebywających w Państwie Członkowskim na podstawie wniosku
o przyznanie ochrony międzynarodowej lub objętych systemami
ochrony tymczasowej; b) obywateli państw trzecich, którzy jako studenci w rozumieniu
dyrektywy 2004/114/WE wnioskują o pobyt w Państwie
Członkowskim w celu prowadzenia badań prowadzących do
zdobycia stopnia doktora; c) obywateli państw trzecich, których wydalenie zostało
wstrzymane z powodów faktycznych lub prawnych; d) naukowców oddelegowanych przez instytucję badawczą do innej instytucji
badawczej w innym Państwie Członkowskim. ê 2005/71/WE (dostosowany) Artykuł 4 Korzystniejsze przepisy 1. Niniejsza dyrektywa nie narusza
korzystniejszych przepisów wynikających z: a) umów dwustronnych lub wielostronnych zawartych między
Wspólnotą lub między Wspólnotą i jej Państwami
Członkowskimi, z jednej strony, a jednym lub kilkoma
państwami trzecimi, z drugiej strony; b) umów dwustronnych lub wielostronnych zawartych między jednym lub
kilkoma Państwami Członkowskimi a jednym lub kilkoma
państwami trzecimi. 2. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez wpływu
na prawo Państw Członkowskich do przyjęcia lub utrzymania
korzystniejszych przepisów w stosunku do osób, do których ma ona
zastosowanie. ê 2004/114/WE (dostosowany) ð nowy Artykuł 4 Korzystniejsze przepisy 1. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dlanie narusza korzystniejszych przepisów: a) dwustronnych lub wielostronnych
umów Ö zawartych Õ między Wspólnotą Ö Unią Õ lub Wspólnotą Ö Unią Õ i jej pPaństwami cCzłonkowskimi a
jednym lub kilkoma państwami trzecimi; b) dwustronnych lub wielostronnych
umów Ö zawartych Õ między jednym
lub kilkoma pPaństwami cCzłonkowskimi a
jednym lub kilkoma państwami trzecimi. 2. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dlanie narusza prawa pPaństw cCzłonkowskich
do przyjęcia lub utrzymania przepisów bardziej korzystnych dla osób,
których dotyczy, ðw odniesieniu do art. 21, 22, 23, 24, 25 i
29, zwłaszcza w kontekście partnerstw na rzecz mobilnościï . ROZDZIAŁ II WARUNKI PRZYJĘCIAMOWANIE ê 2004/114/WE (dostosowany) Artykuł 5 Zasada 1. Przyjęcie obywatela państwa trzeciego na mocy niniejszej
dyrektywy następuje po weryfikacji dokumentów
potwierdzających, że osoba ta spełnia warunki Ö ogólne Õ określone w
art. 5 Ö 6 Õ oraz Ö warunki
szczególne określone Õ w jednym z art. 7-1114
odnoszącym się do odpowiedniej kategorii. ò nowy 2. Jeśli
wnioskodawca spełnia wszystkie warunki ogólne i szczególne dotyczące
przyjęcia, uprawniony jest on do otrzymania wizy długoterminowej lub
dokumentu pobytowego. Jeśli państwo członkowskie wydaje
dokumenty pobytowe ważne jedynie na jego terytorium, a nie gdzie indziej,
a wszystkie warunki przyjęcia określone w niniejszej dyrektywie
są spełnione, dane państwo członkowskie wydaje obywatelowi
państwa trzeciego wymaganą wizę. ê 2004/114/WE Artykuł 6 Warunki ogólne 1. Obywatel państwa trzeciego, który występuje z wnioskiemwnioskujący
o przyjęcie w celach określonych w niniejszej
dyrektywie spełnia
następujące warunki: a) przedstawićł ważny dokument podróży określony w przepisach krajowych.; pPaństwa cCzłonkowskie
mogą wymagać, aby okres ważności dokumentu podróży
obejmował co najmniej okres planowanego pobytu; ê 2004/114/WE (dostosowany) b) jeśli,
zgodnie z prawem krajowym przyjmującego pPaństwa cCzłonkowskiego,
osoba ta jest małoletnia, powinna przedstawićł zgodę rodziców na planowany pobyt lub Ö równoważny
dokument Õ ; c) posiadać ubezpieczenie
na wypadek choroby zdrowotne w zakresie Ö obejmujące Õ wszystkiche rodzaje ryzyka zwyczajowo objętyche
ubezpieczeniem w
przypadku obywateli danego pPaństwa cCzłonkowskiego; ê 2004/114/WE d) nie byćjest
uznany za osobę stanowiącą zagrożenie dla porządku
publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego; e) przedstawićł na żądanie pPaństwa cCzłonkowskiego
dowód wniesienia opłaty za rozpatrzenie wniosku zgodnie z art. 2031.; ò nowy f)
przedstawił dowody wymagane przez państwo członkowskie
wskazujące, że w czasie swojego pobytu będzie posiadać
wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania, szkolenia i
podróży powrotnej, bez uszczerbku dla indywidualnego badania każdego
przypadku. ê 2004/114/WE (dostosowany) 2. Państwa Członkowskie
ułatwiają procedurę przyjmowania obywateli państw trzecich
objętych przepisami art. 6-10, którzy uczestniczą w programach
Wspólnoty wzmacniających mobilność do Wspólnoty jako obszaru
docelowego lub w jej obrębie. ê 2005/71/WE (dostosowany) ROZDZIAŁ III PRZYJMOWANIE NAUKOWCÓW Artykuł 7 Warunki przyjmowania 1. Obywatel państwa trzeciego, który
wnioskuje o przyjęcie w celu określonym w niniejszej
dyrektywie: a) przedkłada ważny dokument podróży określony
w prawie krajowym. Państwa Członkowskie mogą wymagać,
by okres ważności dokumentu podróży obejmował co najmniej
okres ważności dokumentu pobytu; b) przedkłada umowę o przyjęciu podpisaną
z instytucją badawczą zgodnie z art. 6 ust. 2; oraz c) w stosownych przypadkach
przedkłada oświadczenie o odpowiedzialności finansowej
wydane przez instytucję badawczą zgodnie z art. 6
ust. 3; oraz d) nie może być uznawany za stanowiącego zagrożenie
dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia
publicznego. Państwa Członkowskie sprawdzają,
czy wszystkie warunki, o których mowa w lit. a), b),
c) i d), są spełnione. 2. Państwa Członkowskie mogą
również sprawdzić podstawę zawarcia umowy o przyjęciu
oraz jej warunki. 3. O ile wynik weryfikacji, o których
mowa w ust. 1 i 2, jest pozytywny, naukowcy zostają
przyjęci na terytorium Państw Członkowskich w celu
realizacji umowy o przyjęciu. ò nowy Artykuł 7 Szczególne
warunki dotyczące naukowców 1. Poza warunkami
ogólnymi określonymi w art. 6, obywatel państwa trzeciego, który
występuje z wnioskiem o przyjęcie w celu prowadzenia badań
dokonuje następujących czynności: a) przedkłada
umowę o przyjęciu podpisaną z instytucją badawczą
zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 9 ust. 2; b) w stosownych
przypadkach przedkłada oświadczenie o odpowiedzialności
finansowej wydane przez instytucję badawczą zgodnie z art. 9 ust. 3. 2. Państwa
członkowskie mogą sprawdzić podstawę zawarcia umowy o
przyjęciu oraz jej warunki. 3. O ile wynik
weryfikacji, o których mowa w ust. 1 i 2, jest pozytywny, naukowcy przyjmowani
są na terytorium danego państwa członkowskiego w celu realizacji
umowy o przyjęciu. 4. Wnioski obywateli
państw trzecich pragnących prowadzić badania w Unii są
rozpatrywane i badane, gdy dany obywatel państwa trzeciego przebywa poza
terytorium państwa członkowskiego, do którego chce zostać
przyjęty. 5. Państwa
członkowskie mogą przyjąć, zgodnie ze swoimi przepisami
krajowymi, wniosek złożony w czasie, gdy dany obywatel państwa
trzeciego już przebywa na ich terytorium. 6. Państwa
członkowskie określają, czy wnioski o wydanie zezwolenia
mają być składane przez naukowca czy przez zainteresowaną
instytucję badawczą. ê 2005/71/WE (dostosowany) ROZDZIAŁ
II INSTYTUCJE
BADAWCZE Artykuł 58 Zatwierdzenie Ö instytucji
badawczych Õ ê 2005/71/WE 1. Każda instytucja badawcza zamierzającachcąca
przyjąć naukowca w ramach procedury przyjmowania określonej
w niniejszej dyrektywie musizostaje wcześniej zostać zatwierdzona w tym celu przez dane pPaństwo cCzłonkowskie. 2. Zatwierdzenie instytucji badawczej
następuje zgodnie z procedurami określonymi w prawie
krajowym lub w praktyce administracyjnej pPaństw cCzłonkowskich.
Wnioski o zatwierdzenie zarówno instytucji publicznych, jak
i prywatnych składane są zgodnie z tymi procedurami oraz
w oparciu, odpowiednio, o ich zadania statutowe lub cele spółki,
a także na podstawie dowodu prowadzenia przez nie badań. Zatwierdzenie instytucji badawczej jest
ważne przez okres przynajmniej pięciu lat. W wyjątkowych
przypadkach pPaństwa cCzłonkowskie
mogą udzielić zatwierdzenia na krótszy okres. 3. Państwa cCzłonkowskie
mogą wymagać, zgodnie z przepisami krajowymi, pisemnego
zobowiązania się instytucji badawczej do zwrotu kosztów
związanych z pobytem i powrotem naukowca, pokrytych ze
środków publicznych, w przypadkach jego nielegalnego pobytu na
terytorium danego pPaństwa cCzłonkowskiego.
Odpowiedzialność finansowa instytucji badawczej wygasa
najpóźniej 6 miesięcy po wygaśnięciu umowy
o przyjęciu. 4. Państwa cCzłonkowskie
mogą zastrzec, że w terminie dwóch miesięcy od daty
wygaśnięcia danej umowy o przyjęciu zatwierdzona instytucja
dostarczy właściwym organom wyznaczonym do tego celu przez pPaństwo cCzłonkowskie
potwierdzenie, że wykonano prace w ramach wszystkich projektów,
w odniesieniu do których podpisano umowę o przyjęciu
zgodnie z art. 69. ê 2005/71/WE (dostosowany) 5.
Właściwe organy w każdym z pPaństw cCzłonkowskich
publikują i regularnie
aktualizują listę instytucji badawczych zatwierdzonych do celów
niniejszej dyrektywy Ö każdorazowo,
gdy w liście takiej wprowadzane są zmiany Õ . ê 2005/71/WE 6. Państwo cCzłonkowskie
może, niezależnie od innych środków, odmówić przedłużenia
lub zadecydować o cofnięciu zatwierdzenia instytucji badawczej,
która przestała spełniać warunki określone
w ust. 2, 3 i 4 lub w przypadkach gdy zatwierdzenie
uzyskano w sposób oszukańczy lub jeśli instytucja badawcza
podpisała umowę o przyjęciu z obywatelem państwa
trzeciego w sposób oszukańczy lub bez dochowania należytej
staranności. Jeśli odmówiono zatwierdzenia lub je cofnięto,
można zabronić danej instytucji ponownego ubiegania się o zatwierdzenie
przed upływem pięciu lat od daty publikacji decyzji w sprawie
cofnięcia zatwierdzenia lub odmowy jego przedłużenia. 7. Państwa cCzłonkowskie
mogą określić w swoich przepisach krajowych skutki
cofnięcia zatwierdzenia lub odmowy przedłużenia zatwierdzenia
dla istniejących umów o przyjęciu zawartych zgodnie
z art. 69,
a także skutki odnoszące się do dokumentów pobytowych
danych naukowców. ê 2005/71/WE (dostosowany) Artykuł 69 Umowa o przyjęciu 1. Instytucja badawcza chcąca
przyjąć naukowca powinna podpisaćuje
z nim umowę o przyjęciu, w której naukowiec
zobowiązuje się zrealizować projekt badawczy, a instytucja
zobowiązuje się przyjąć naukowca w tym celu bez
uszczerbku dla art. Ö o ile
zostaną spełnione warunki określone w art. 6 i Õ 7. ò nowy Umowa o
przyjęciu zawiera co najmniej następujące elementy: a) nazwę i cel projektu badawczego; b) zobowiązanie naukowca do
zrealizowania projektu badawczego; c)
potwierdzenie instytucji, że zobowiązuje się ona
przyjąć naukowca, aby mógł on zrealizować projekt badawczy; d)
datę rozpoczęcia i zakończenia projektu badawczego; e)
informacje na temat stosunku prawnego łączącego instytucję
badawczą i naukowca; f)
informacje na temat warunków pracy naukowca. ê 2005/71/WE 2. Instytucja badawcza może podpisać
umowę o przyjęciu wyłącznie wtedy,w przypadku gdy
spełnione są następujące warunki: a) projekt badawczy został
zaakceptowany przez właściwe organy instytucji po sprawdzeniu
następujących elementów: i) celu i czasu trwania badań
oraz faktu dysponowania odpowiednimi środkami finansowymi na ich
przeprowadzenie; ii) kwalifikacji naukowca
w świetle celów badań, potwierdzonych uwierzytelnionym odpisem poświadczenia jego kwalifikacji
uzyskanych w ramach kształcenia na poziomie wyższymjego dyplomu ukończenia studiów wyższych zgodnie z art. 2 lit. d)b); ê 2005/71/WE (dostosowany) b) podczas
swojego pobytu naukowiec dysponuje miesięcznie odpowiednimi środkami
na pokrycie swoich wydatków i kosztów podróży powrotnej, zgodnie
z kwotą minimalną opublikowaną w tym celu przez
Państwo Członkowskie, bez konieczności korzystania
z systemu pomocy społecznej Państwa Członkowskiego; c) podczas swojego pobytu naukowiec
posiada ubezpieczenie zdrowotne od wszelkiego ryzyka, jakim zwykle objęci
są obywatele danego Państwa Członkowskiego; d) umowa o przyjęciu
określa stosunek prawny i warunki pracy naukowców. ê 2005/71/WE 3. Po podpisaniu umowy o przyjęciu
instytucja badawcza może zostać zobowiązana zgodnie
z przepisami krajowymi do wydania naukowcowi indywidualnego
oświadczenia o tym, że przyjęła ona na siebie
odpowiedzialność finansową za koszty określone
w art. 58
ust. 3. 4. Umowa o przyjęciu wygasa
automatycznie w przypadku gdy naukowiec nie zostaje przyjęty lub
w przypadku wygaśnięcia stosunku prawnego pomiędzy
naukowcem a instytucją badawczą. 5. Instytucje badawcze informują
niezwłocznie organy wyznaczone do tego celu przez pPaństwa cCzłonkowskie
o wszystkich zdarzeniach mogących stanowić przeszkodę dla
wykonania umowy o przyjęciu. ê 2004/114/WE (dostosowany) Artykuł 710 Szczególne warunki dotyczące
studentów 1. Poza warunkami ogólnymi określonymi w
art. 5 Ö 6 Õ , obywatel
państwa trzeciego, składający wniosek o przyjęcie w celu odbywania
studiów spełnia
następujące warunkipowinien: a) Ö przedstawił
dowód, że został Õ być przyjęty przez instytucjeę szkolnictwa wyższego w celu odbycia studiów; b) d) przedstawićł na żądanie pPaństwa cCzłonkowskiego
dowód wniesienia opłat pobieranych przez instytucję edukacyjną.; b)
przedstawić żądane przez Państwo Członkowskie dowody wskazujące, że w czasie swojego pobytu będzie
posiadać wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania,
studiów i podróży powrotnej. Państwa Członkowskie
ogłaszają wysokość minimalnej kwoty miesięcznej
wymaganej do celu niniejszego przepisu, bez uszczerbku dla indywidualnego
badania każdego przypadku; c) przedstawićł na żądanie pPaństwa cCzłonkowskiego
dowód wystarczającej znajomości języka, w którym będzie
odbywał studia;. 2. Studenci, którzy w wyniku wpisania na
listę studentów danej instytucji są automatycznie objęci
ubezpieczeniem na wypadek chorobyzdrowotnym w zakresie Ö obejmującym Õ wszystkiche rodzaje ryzyka zwyczajowo objętyche
ubezpieczeniem w
przypadku obywateli danego pPaństwa cCzłonkowskiego,
Ö uznawani
są za Õ spełniających
warunek określony w art. 6 ust. 1 lit. c). Artykuł 8 Mobilność
studentów 1. Bez uszczerbku
dla przepisów art. 12 ust. 2, art. 16 oraz art. 18 ust. 2, obywatel
państwa trzeciego, który został już przyjęty jako student i
składa wniosek o odbycie części już rozpoczętych
studiów w innym Państwie Członkowskim lub o uzupełnienie ich
studiami pokrewnymi w innym Państwie
Członkowskim, jest przyjmowany przez to drugie Państwo
Członkowskie w przeciągu takiego okresu, który nie zakłóca
przebiegu odpowiednich studiów, oraz pozostawia właściwym organom
wystarczający czas na rozpatrzenie wniosku, jeśli: a) spełnia on
warunki określone w art. 6 i 7 w odniesieniu do tego Państwa
Członkowskiego; oraz b) przesłał,
wraz ze swoim wnioskiem o przyjęcie, pełną dokumentację
przebiegu swoich studiów oraz dowód, że studia, które chce odbyć,
rzeczywiście uzupełniają te, które już
ukończył; oraz c) uczestniczy we
wspólnotowym lub dwustronnym programie wymiany lub został przyjęty
przez Państwo Członkowskie jako student na czas nie krótszy niż
dwa lata. 2. Wymagania
określone w ust. 1 lit. c) nie mają zastosowania do przypadków, gdy
student w ramach swojego programu studiów jest zobowiązany do
uczęszczania na część zajęć odbywających
się w instytucji w innym Państwie Członkowskim. 3.
Właściwe organy pierwszego Państwa Członkowskiego, na
żądanie właściwych organów drugiego Państwa Członkowskiego,
przekazują odpowiednie informacje dotyczące pobytu studenta na
terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego. ê 2004/114/WE (dostosowany) Artykuł 911 Szczególne warunki dotyczące młodzieży
szkolnej Ö uczniów Õ 1. Z zastrzeżeniem przepisów art.
3 i Ppoza warunkami
ogólnymi określonymi w art. 5 Ö 6 Õ , obywatel
państwa trzeciego składający wniosek o przyjęcie w ramach
programu wymiany młodzieży szkolnej spełnia następujące
warunkipowinien: ê 2004/114/WE (dostosowany) a) osiągnąćł wiek minimalny, ale nie przekraczaćoczył wieku maksymalnego określonego przez dane pPaństwo cCzłonkowskie; b) przedstawićł dowód przyjęcia do instytucji kształceniaszkolnictwa
średniego; c) przedstawićł dowód uczestnictwa w uznanym programie wymiany młodzieży
szkolnej prowadzonym przez organizację uznaną w tym celu przez dane pPaństwo cCzłonkowskie
zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną; d) przedstawićł dowód, że organizacja wymiany młodzieży szkolnej
przyjmuje za niego odpowiedzialność przez cały okres jego
obecności na terytorium danego pPaństwa cCzłonkowskiego,
w szczególności w zakresie utrzymania, nauki, opieki zdrowotnej i kosztów
podróży powrotnej; e) podczas swojego pobytu zamieszkiwaćuje u
rodziny spełniającej warunki określone przez dane pPaństwo cCzłonkowskie i
wybranej zgodnie z zasadami programu wymiany młodzieży szkolnej, w
której uczeń uczestniczy. 2. Państwa cCzłonkowskie
mogą ograniczyć przyjmowanie młodzieży szkolnej Ö uczniów Õ uczestniczącejych w programach wymiany do obywateli
państw trzecich, które oferują takie same możliwości ich
obywatelom. ê 2004/114/WE (dostosowany) ð nowy Artykuł 1012 Szczególne warunki dotyczące
stażystów nie
pobierających wynagrodzenia 1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 3 i Ppoza warunkami
ogólnymi określonymi w art. 5 Ö 6 Õ , obywatel
państwa trzeciego składający wniosek o przyjęcie jako
stażysta ð pobierający lub ï niepobierający wynagrodzenia powinienspełnia następujące
warunki: a) podpisaćł umowę w sprawie stażu, zatwierdzoną, o
ile to konieczne, przez właściwy organ danego pPaństwa cCzłonkowskiego
zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną,
dotyczącą odbycia stażu bez wynagrodzenia
w przedsiębiorstwie sektora publicznego lub prywatnego lub w instytucji
szkolenia zawodowego uznanej przez pPaństwo cCzłonkowskie
zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną; ò nowy b) udowodnił,
jeśli wymaga tego państwo członkowskie, że posiada
wcześniej zdobyte odpowiednie wykształcenie lub kwalifikacje lub
doświadczenie zawodowe, aby skorzystać z doświadczenia, jakie
oferuje staż; ê 2004/114/WE b)
przedstawić dowody wymagane przez Państwo Członkowskie
wskazujące, że w czasie swojego pobytu będzie posiadać
wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania, szkolenia i
podróży powrotnej. Państwa Członkowskie ogłaszają
wysokość minimalnej kwoty miesięcznej wymaganej do celów
niniejszego przepisu, bez uszczerbku dla indywidualnego badania każdego
przypadku; ê 2004/114/WE c) ukończyćł, jeśli wymaga tego pPaństwo cCzłonkowskie,
kurs językowy w podstawowym zakresie umożliwiającym nabycie
wiedzy koniecznej do odbycia stażu. ò nowy W umowie, o której
mowa w lit. a), opisany jest program szkoleń, określony czas jego
trwania, warunki nadzorowania stażysty w wykonywaniu tego programu, jego
godziny pracy, stosunek prawny łączący go z jednostką
przyjmującą oraz, w przypadku gdy stażysta otrzymuje
wynagrodzenie – przyznawane mu wynagrodzenie. 2. Państwa
członkowskie mogą zażądać, aby jednostka
przyjmująca zadeklarowała, że obywatel państwa trzeciego
nie zapełnia wakatu. ê 2004/114/WE (dostosowany) Artykuł 1113 Szczególne warunki dotyczące
wolontariuszy Z zastrzeżeniem przepisów art. 3 i Ppoza warunkami
ogólnymi określonymi w art. 5 Ö 6 Õ , obywatel
państwa trzeciego składający wniosek o przyjęcie w ramach
programu wolontariatu spełnia
następujące warunkipowinien: a)
osiągnąć wiek minimalny, ale nie przekraczać wieku
maksymalnego określonego przez dane Państwo Członkowskie; ê 2004/114/WE a) b) przedstawićł umowę z organizacją odpowiedzialną w danym pPaństwie cCzłonkowskim za
program wolontariatu, w którym uczestniczy, wraz z opisem zadań, warunków
nadzorowania wykonywania tych zadań, swoich godzin pracy, dostępnych
środków na pokrycie kosztów podróży, utrzymania i zakwaterowania oraz
kieszonkowego w czasie swojego pobytu oraz, w odpowiednim przypadku,
szkoleń, jakie przejdzie w ramach pomocy w wykonaniu swoich zadań; ê 2004/114/WE b) c) przedstawićł dowód, że organizacja odpowiedzialna za program wolontariatu, w
którym uczestniczy, opłaciła ubezpieczenie od odpowiedzialności
cywilnej; i przyjmuje pełną
odpowiedzialność za niego przez cały okres jego pobytu, w
szczególności w zakresie utrzymania, opieki zdrowotnej i kosztów
podróży powrotnej; ê 2004/114/WE d) c)
oraz, jeśli przyjmujące pPaństwo cCzłonkowskie
wyraźnie tego wymaga, ukończył podstawowy kurs
wprowadzający do języka, historii oraz instytucji politycznych i
społecznych tego pPaństwa cCzłonkowskiego. ò nowy Artykuł 14 Szczególne warunki dotyczące pracowników au pair Poza warunkami ogólnymi
określonymi w art. 6, obywatel państwa trzeciego składający
wniosek o przyjęcie w celu pracy jako pracownik au pair spełnia
następujące warunki: a) ma co
najmniej 17 ale nie więcej niż 30 lat lub, w indywidualnie
uzasadnionych przypadkach – ponad 30 lat; b)
przedstawił dowód, że rodzina goszcząca przyjmuje za niego
odpowiedzialność przez cały okres jego obecności na
terytorium danego państwa członkowskiego, w szczególności w
zakresie utrzymania, zakwaterowania, opieki zdrowotnej, macierzyństwa i
następstw nieszczęśliwych wypadków; c)
przedstawił umowę zawartą przez pracownika au pair i
rodzinę goszczącą, w której określone są jego prawa i
obowiązki, w tym wymogi dotyczące kieszonkowego oraz odpowiednie
ustalenia umożliwiające mu uczęszczanie na zajęcia oraz
udział w codziennych obowiązkach rodzinnych. ê 2005/71/WE Artykuł 9 Członkowie
rodziny 1. Jeżeli
Państwo Członkowskie podejmuje decyzję o wydaniu dokumentu
pobytowego członkom rodziny naukowca, okres ważności ich
dokumentu pobytowego jest taki sam, jak dokumentu pobytowego wydanego
naukowcowi, o ile pozwala na to okres ważności ich dokumentów
podróży. W należycie uzasadnionych przypadkach okres
ważności dokumentu pobytowego dla członka rodziny naukowca
może zostać skrócony. 2. Wydanie
dokumentu pobytowego członkom rodziny naukowca przyjętego
w Państwie Członkowskim nie jest uzależnione od wymogu
minimalnego okresu pobytu naukowca. ò nowy ROZDZIAŁ III ZEZWOLENIA I
OKRES POBYTU Artykuł 15 Zezwolenia Wizy
długoterminowe i dokumenty pobytowe opatrzone są tytułem
„naukowiec”, „student”, „wolontariusz”, „uczeń”, „stażysta
pobierający wynagrodzenie”, „stażysta niepobierający
wynagrodzenia” lub „pracownik au pair”. W przypadku naukowców i studentów
będących obywatelami państw trzecich przybywających do Unii
w ramach konkretnego programu unijnego obejmującego środki w zakresie
mobilności w zezwoleniu wskazuje się odnośny program. ê 2005/71/WE (dostosowany) ð nowy Artykuł 8 16 Okres pobytuważności dokumentu pobytowego 1. Państwa cCzłonkowskie
wydają dokument pobytowy ð naukowcom zezwolenie ï na okres nie krótszy niż rok i przedłużają
jego ważność, jeśli warunki określone
w art. 6, i 7 Ö i 9 Õ są nadal
spełnione. Jeśli projekt badawczy jest zaplanowany na okres krótszy
niż rok, dokument pobytowy ð zezwolenie ï jest wydawanye na
czas trwania projektu. ò nowy 2. Państwa
członkowskie wydają studentom zezwolenie na okres nie krótszy
niż rok i przedłużają jego ważność,
jeśli warunki określone w art. 6 i 10 są nadal
spełnione. Jeśli studia mają trwać krócej niż rok,
zezwolenie jest wydawane na czas ich trwania. 3. W przypadku
uczniów i pracowników au pair państwa członkowskie wydają
zezwolenie na okres maksymalnie jednego roku. ê 2004/114/WE (dostosowany) ð nowy 4. Okres ważności ð zezwolenia ï wydawanego sStażystom nie
pobierającym wynagrodzenia wydaje się dokument
pobytowy na odpowiada okresowi odbywania stażu lub na nie przekraczadłużej niż roku. W wyjątkowych przypadkach okres ważności może
zostać jednorazowo przedłużonyodnowiony, jednorazowo ð i w formie dokumentu pobytowego ï oraz wyłącznie na okres konieczny do uzyskania kwalifikacji
zawodowych uznawanych przez pPaństwo cCzłonkowskie
zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną, pod
warunkiem, że posiadaczstażysta
wciąż spełnia warunki określone w art. 6 i 10 Ö 12 Õ. 5. Dokument pobytowy ð Zezwolenie ï wydawanye
wolontariuszom wydaje się wyłącznie na okres
nieprzekraczający jednego roku. W wyjątkowych przypadkach,
jeżeli okres trwania odnośnegoodpowiedniego programu jest dłuższy niż rok, okres ważności
ð wymaganego zezwolenia ï dokumentu pobytowego może
odpowiadać okresowi trwania programu. ð 6. W przypadku gdy państwa
członkowskie zezwalają na wjazd i pobyt na podstawie wizy
długoterminowej, dokument pobytowy wydawany jest przy okazji pierwszego przedłużenia
pierwotnego pobytu. Jeśli okres ważności wizy
długoterminowej jest krótszy niż dozwolony okres pobytu, wizę
długoterminową zastępuje się dokumentem pobytowym bez
dodatkowych formalności przed upływem terminu ważności
wizy. ï Artykuł 17 Informacje dodatkowe Państwa
członkowskie mogą podać dodatkowe informacje dotyczące
pobytu obywatela państwa trzeciego, takie jak pełna lista państw
członkowskich, do jakich naukowiec lub student zamierza się
udać, w formie papierowej lub przechowywać takie dane w formie
elektronicznej, jak przewidziano w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002
oraz w pkt 16 lit. a) załącznika do tego rozporządzenia. ê 2004/114/WE
(dostosowany) ROZDZIAŁ IV DOKUMENTY
POBYTOWE Ö Powody
odmowy, cofnięcia lub nieprzedłużenia ważności
zezwoleń Õ Artykuł 12 Dokument pobytowy
wydawany studentom 1. Dokument
pobytowy wydaje się studentowi na okres co najmniej roku z
możliwością odnowienia, jeśli student wciąż
spełnia warunki określone w art. 6 i 7. W przypadku, gdy czas
trwania studiów jest krótszy niż rok, dokument jest ważny przez czas
trwania studiów. 2. Bez uszczerbku
dla przepisów art. 16, można odmówić odnowienia dokumentu pobytowego
lub go cofnąć, w przypadku gdy posiadacz: a) nie przestrzega
ograniczeń dostępu do działalności zarobkowej zgodnie z
art. 17; b) nie czyni
zadowalających postępów w studiach zgodnie z ustawodawstwem krajowym
lub praktyką administracyjną. Artykuł 13 Dokument pobytowy
wydawany młodzieży szkolnej Dokument
pobytowy wydawany młodzieży szkolnej wydaje się
wyłącznie na okres nie przekraczający roku. Artykuł 14 Dokument pobytowy
wydawany stażystom nie pobierającym wynagrodzenia Stażystom nie
pobierającym wynagrodzenia wydaje się dokument pobytowy na okres odbywania
stażu lub na nie dłużej niż rok. W wyjątkowych
przypadkach okres ważności może zostać jednorazowo
odnowiony, wyłącznie na okres konieczny do uzyskania kwalifikacji
zawodowych uznawanych przez Państwo Członkowskie zgodnie z jego
przepisami krajowymi lub praktyką
administracyjną, pod warunkiem, że stażysta wciąż
spełnia warunki określone w art. 6 i 10. Artykuł 15 Dokument pobytowy
wydawany wolontariuszom Dokument pobytowy
wydawany wolontariuszom wydaje się wyłącznie na okres nie
przekraczający jednego roku. W wyjątkowych przypadkach,
jeżeli okres trwania odpowiedniego programu jest dłuższy
niż rok, okres ważności dokumentu pobytowego może
odpowiadać okresowi trwania programu. ò nowy Artykuł 18 Powody odrzucenia wniosku 1. Państwo
członkowskie odrzuca wniosek w następujących przypadkach: a)
warunki ogólne określone w art. 6 oraz odnośne warunki szczególne
określone w art. 7 oraz art. 10 do 16 nie zostaną spełnione; b)
przedstawione dokumenty uzyskano w sposób oszukańczy, sfałszowano lub
ingerowano w nie; c)
jednostka przyjmująca lub instytucja oświatowa została stworzona
jedynie w celu ułatwienia wjazdu; d) na
jednostkę przyjmującą zostały nałożone zgodnie z
przepisami krajowymi sankcje za pracę nierejestrowaną lub nielegalne
zatrudnienie lub jeśli nie wypełnia ona zobowiązań prawnych
dotyczących zabezpieczenia społecznego lub podatków, które to
zobowiązania określone są w prawie krajowym, zgłosiła
wniosek o upadłość lub jest w inny sposób niewypłacalna; e) na
rodzinę goszczącą lub, w stosownych przypadkach,
organizację pośredniczącą w zatrudnianiu pracowników au
pair zostały nałożone zgodnie z przepisami krajowymi sankcje za
naruszenie warunków lub celów zatrudnienia pracowników au pair lub za nielegalne
zatrudnienie. 2. Państwa
członkowskie mogą odrzucić wniosek jeśli wygląda na
to, że w ciągu 12 miesięcy bezpośrednio
poprzedzających datę złożenia wniosku, jednostka
przyjmująca celowo zlikwidowała stanowiska, które próbuje
obsadzić w drodze nowego wniosku. ê 2004/114/WE (dostosowany) ð nowy Artykuł 16 19 ðPowody ï cCofnięciea lub odmowa odnowienia dokumentów pobytowych ð zezwolenia ï 1. Państwa cCzłonkowskie mogą cofnąć
ð wycofują ï lub odmówić odnowienia dokumentu pobytowego
wydanego na podstawie niniejszej dyrektywy, jeśli dokument ten został
uzyskany w oszukańczy sposób lub jeśli okaże się, że
jego posiadacz nie spełniał lub przestał spełniać
warunki wjazdu i pobytu określone w art. 6 oraz jednym z art. 7-11
odnoszącym się do odpowiedniej kategorii.
ðzezwolenie w następujących
przypadkach: ï ò nowy a)
zezwolenia i przedstawione dokumenty uzyskano w sposób oszukańczy,
sfałszowano lub ingerowano w nie; b)
obywatel państwa trzeciego przebywa na terytorium w celach innych niż
te, dla których zostało wydane zezwolenie; c)
jednostka przyjmująca została stworzona jedynie w celu
ułatwienia wjazdu; d)
jednostka przyjmująca nie wypełnia zobowiązań prawnych
dotyczących zabezpieczenia społecznego lub podatków, które to
zobowiązania określone są w prawie krajowym, zgłosiła
wniosek o upadłość lub jest w inny sposób niewypłacalna; e)
na rodzinę goszczącą lub, w stosownych przypadkach, organizację
pośredniczącą w zatrudnianiu pracowników au pair zostały
nałożone zgodnie z przepisami krajowymi sankcje za naruszenie
warunków lub celów zatrudnienia pracowników au pair lub za nielegalne
zatrudnienie; f) w
przypadku studentów – ograniczenia czasowe dla dostępu do
działalności zarobkowej na mocy art. 23 nie są przestrzegane lub
student nie czyni zadowalających postępów w przedmiotowych studiach
zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką administracyjną. ê 2004/114/WE ð nowy 2. Państwa cCzłonkowskie
mogą wycofnąćać dokument pobytowy lub odmówić
przedłużenia jego ważności ð zezwolenie ï ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo
publiczne lub zdrowie publiczne ê 2005/71/WE Artykuł 10 Cofnięcie lub
odmowa przedłużenia ważności dokumentu pobytowego 1. Państwa
Członkowskie mogą cofnąć dokument pobytowy wydany na
podstawie niniejszej dyrektywy lub odmówić przedłużenia jego
ważności, jeśli został on uzyskany w sposób
oszukańczy lub jeśli jego posiadacz nie spełniał lub
przestał spełniać warunki wjazdu i pobytu określone
w art. 6 i 7 lub przebywa w celach innych niż te, dla
których dokument pobytowy został wydany. 2. Państwa
Członkowskie mogą cofnąć dokument pobytowy lub odmówić
przedłużenia jego ważności ze względu na
porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne. ò nowy Artykuł 20 Powody
nieprzedłużenia ważności zezwolenia 1. Państwa
członkowskie mogą odmówić przedłużenia
ważności zezwolenia w następujących przypadkach: a) zezwolenie i
przedstawione dokumenty uzyskano w sposób oszukańczy, sfałszowano lub
ingerowano w nie; b) okazuje się,
że posiadacz nie spełnia już warunków ogólnych wjazdu i pobytu
określonych w art. 6 ani odnośnych warunków szczególnych
określonych w art. 7, 9 i 10; c) w przypadku
studentów – ograniczenia czasowe dla dostępu do działalności
zarobkowej na mocy art. 23 nie są przestrzegane lub student nie czyni
zadowalających postępów w przedmiotowych studiach zgodnie z
ustawodawstwem krajowym lub praktyką administracyjną. 2. Państwa
członkowskie mogą odmówić przedłużenia
ważności zezwolenia ze względu na porządek publiczny,
bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne. ê 2005/71/WE (dostosowany) ROZDZIAŁ V PRAWA NAUKOWCÓW Artykuł 12 21 Równe traktowanie ò nowy 1. Na zasadzie odstępstwa od art. 12 ust. 2 lit.
b) dyrektywy 2011/98/UE naukowcy będący obywatelami państw
trzecich mają prawo do bycia traktowanym na równi z obywatelami
przyjmującego państwa członkowskiego w odniesieniu do
działów zabezpieczenia społecznego, w tym świadczeń
rodzinnych, określonych w rozporządzeniu nr 883/2004 w sprawie
koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. 2. Uczniowie, wolontariusze, stażyści
niepobierający wynagrodzenia i pracownicy au pair, niezależnie od
faktu, czy mają oni prawo do wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii lub
prawem krajowym, mają prawo do równego traktowania w odniesieniu do
dostępu do towarów i usług oraz korzystania z towarów i usług
dostępnych ogółowi społeczeństwa, z wyjątkiem procedur
uzyskiwania praw do lokali mieszkalnych przewidzianych w prawie krajowym. ê 2005/71/EC
(dostosowany) Artykuł 11 22 Nauczanie Ö przez
naukowców Õ 1. Naukowcy przyjęci na podstawie niniejszej dyrektywy mogą
nauczać zgodnie z prawem krajowym.2. Państwa cCzłonkowskie
mogą określić maksymalną liczbę godzin lub dni
przeznaczonych na nauczanie. ê 2004/114/WE (dostosowany) ð nowy ROZDZIAŁ
IV TRAKTOWANIE
ZAINTERESOWANYCH OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH Artykuł 17 23 Działalność zarobkowa
studentów 1. Poza czasem studiów i z zastrzeżeniem
przepisów i warunków mających zastosowanie do odpowiedniej
działalności w przyjmującym pPaństwie cCzłonkowskim,
studenci mają prawo do podjęcia zatrudnienia i mogą być
uprawnieni do prowadzenia działalności zarobkowej na własny
rachunek. Może zostać uwzględniona sytuacja na rynku pracy w
przyjmującym pPaństwie cCzłonkowskim. 2. Jeśli to konieczneW razie potrzeby, pPaństwo cCzłonkowskie
wydaje studentom i/lub pracodawcom uprzednie zezwolenia zgodnie z ustawodawstwem krajowym. 23.
Każde pPaństwo cCzłonkowskie
określa maksymalną dozwoloną na taką
działalność ilość godzin pracy na tydzień albo
dni lub miesięcy na rok, w wymiarze nie mniejszym niż 10 ð 20 ï godzin na tydzień albo ekwiwalent tego czasu wyrażony w
dniach lub miesiącach na rok. 3.
Przyjmujące Państwo Członkowskie może ograniczyć
dostęp do działalności zarobkowej w pierwszym rok pobytu. 4. Państwa cCzłonkowskie
mogą wymagać od studentów informowania, z wyprzedzeniem lub w inny
sposób, organu wskazanego przez dane pPaństwo cCzłonkowskie o
podejmowaniu działalności zarobkowej. Pracodawcy studentów mogą
również podlegać obowiązkowi informowania z wyprzedzeniem lub w
inny sposób. ò nowy Artykuł 24 Poszukiwanie pracy i przedsiębiorczość naukowców i
studentów Po zakończeniu
badań lub studiów w danym państwie członkowskim obywatele
państw trzecich mają prawo pozostać na terytorium tego
państwa członkowskiego przez okres 12 miesięcy w celu
poszukiwania pracy lub założenia działalności gospodarczej,
jeśli warunki określone w art. 6 lit. a) oraz c) do f) są nadal
spełnione. Po upływie 3 miesięcy lecz nie później niż
6 miesięcy po zakończeniu badań lub studiów, obywatele
państw trzecich mogą zostać wezwani do dostarczenia dowodów,
że kontynuują poszukiwanie pracy lub są w trakcie
zakładania działalności. Po upływie 6 miesięcy mogą
oni ponadto zostać wezwani do dostarczenia dowodów, że mają
rzeczywistą szansę bycia zatrudnionym lub założenia
działalności. Artykuł 25 Członkowie
rodziny naukowca 1. Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 1 i
art. 8 dyrektywy 2003/86/WE, łączenie rodziny nie zależy od
spełnienia przez posiadacza zezwolenia na pobyt w celu prowadzenia
badań warunku dotyczącego racjonalnych perspektyw uzyskania prawa do
stałego pobytu oraz minimalnego okresu pobytu. 2. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1
ostatni akapit i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE warunki i środki dotyczące
integracji, o których mowa w tych przepisach, mogą być stosowane
jedynie wówczas gdy danym osobom umożliwiono łączenie rodziny. 3. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust.
4 pierwszy akapit dyrektywy 2003/86/WE członkom rodziny udziela się
zezwoleń, o ile spełnione są warunki łączenia rodziny,
w ciągu 90 dni od daty złożenia wniosku, a w przypadku
członków rodziny naukowców będących obywatelami państw
trzecich, którzy objęci są odnośnymi programami Unii
obejmującymi środki w zakresie mobilności – w ciągu 60 dni
od daty złożenia pierwotnego wniosku. 4. Na zasadzie odstępstwa od art. 13 ust. 2 i 3
dyrektywy 2003/86/WE okres ważności zezwolenia wydawanego
członkom rodziny jest taki sam, jak zezwolenia wydanego naukowcowi,
o ile pozwala na to okres ważności ich dokumentów podróży. 5. Na zasadzie odstępstwa od art. 14 ust. 2
zdanie drugie dyrektywy 2003/86/WE państwa członkowskie nie
stosują żadnych ograniczeń czasowych w odniesieniu do
dostępu do rynku pracy. ROZDZIAŁ VI MOBILNOŚĆ POMIĘDZY
PAŃSTWAMI CZŁONKOWSKIMI ê 2005/71/WE ð nowy Artykuł 13 26 ðPrawo naukowców, studentów i
stażystów pobierających wynagrodzenie do ï mMobilnośćci pomiędzy pPaństwami cCzłonkowskimi 1. Obywatelowi państwa trzeciego, który został
przyjęty jako naukowiec na podstawie niniejszej dyrektywy, zezwala
się na prowadzenie części swoich badań w innym pPaństwie cCzłonkowskim na
warunkach określonych w niniejszym artykule. 2. Jeśli naukowiec przebywa w innym pPaństwie cCzłonkowskim
przez okres do trzech ð sześciu ï miesięcy, badania mogą być prowadzone na podstawie
umowy o przyjęciu zawartej w pierwszym pPaństwie cCzłonkowskim,
pod warunkiem że w drugim pPaństwie cCzłonkowskim
dysponuje on wystarczającymi środkami oraz że nie jest on tam
uznawany za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa
publicznego lub zdrowia publicznego. 3. Jeśli pobyt naukowca w innym pPaństwie cCzłonkowskim
trwa dłużej niż trzy
ð sześć ï miesiąceęcy, pPaństwa cCzłonkowskie
mogą wymagać nowej umowy o przyjęciu w celu
prowadzenia badań w tym pPaństwie cCzłonkowskim.ðJeśli państwa członkowskie
wymagają zezwolenia w celu skorzystania z prawa do mobilności, takie
zezwolenia przyznawane są zgodnie z gwarancjami proceduralnymi
wyszczególnionymi w art. 30 ï W każdym przypadku w stosunku do danego
Państwa Członkowskiego muszą być spełnione warunki
określone w art. 6 i 7. 5. Państwa cCzłonkowskie
nie wymagają, by naukowiec opuścił ich terytorium w celu
złożenia wniosków o wizy lub dokumenty
pobytowe ð wydanie zezwolenia ï. 4. Jeśli
właściwe przepisy przewidują wymóg posiadania wizy lub dokumentu
pobytowego w celu korzystania z prawa do mobilności, taka wiza
lub dokument pobytowy powinny zostać przyznane w terminie, który nie
utrudni kontynuacji badań, a zarazem pozostawi odpowiednim organom
wystarczający czas na rozpatrzenie wniosku. ò nowy 2. Obywatelowi
państwa trzeciego, który został przyjęty jako student lub
stażysta pobierający wynagrodzenie na podstawie niniejszej dyrektywy,
zezwala się, przez okres powyżej trzech miesięcy ale
nieprzekraczający sześciu miesięcy, na odbycie części
swoich studiów/stażu w innym państwie członkowskim, pod warunkiem,
że przed przeniesieniem do tego państwa członkowskiego
przedłoży on właściwemu organowi drugiego państwa
członkowskiego, co następuje: a)
ważny dokument podróży; b) dowód posiadania
ubezpieczenia zdrowotnego obejmującego wszelkie rodzaje ryzyka zwyczajowo
objęte ubezpieczeniem w przypadku obywateli danego państwa
członkowskiego; c) dowód
przyjęcia przez instytucję szkolnictwa wyższego lub
szkoleniową jednostkę przyjmującą; d) dowody
wskazujące, że w czasie swojego pobytu będzie posiadać
wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania, studiów i
podróży powrotnej. 3. Jeśli chodzi
o przemieszczanie się studentów i stażystów z pierwszego państwa
członkowskiego do drugiego, organy drugiego państwa
członkowskiego informują organy pierwszego państwa
członkowskiego o swojej decyzji. Zastosowanie mają procedury
współpracy ustanowione w art. 32. 4. Obywatelowi
państwa trzeciego, który został przyjęty jako student,
można zezwolić na przeniesienie się do drugiego państwa
członkowskiego na okres przekraczający sześć miesięcy
na tych samych warunkach, co warunki mobilności dotyczące okresu
powyżej trzech miesięcy ale nieprzekraczającego sześciu
miesięcy. Jeśli państwa członkowskie wymagają
złożenia nowego wniosku o zezwolenie w celu skorzystania z prawa do mobilności
przez okres przekraczający sześć miesięcy, takie zezwolenia
przyznawane są zgodnie z przepisami art. 29. 5. Państwa
członkowskie nie wymagają, by student opuścił ich
terytorium w celu złożenia wniosków o wydanie zezwolenia na
przemieszczanie się pomiędzy państwami członkowskimi. Artykuł 27 Prawa naukowców i studentów objętych programami Unii
obejmującymi środki w zakresie mobilności 1. Obywatelom
państw trzecich, którzy zostali przyjęci jako naukowcy lub studenci
na podstawie niniejszej dyrektywy i którzy objęci są programami Unii
obejmującymi środki w zakresie mobilności, państwa
członkowskie przyznają zezwolenie obejmujące cały okres
pobytu w danym państwie członkowskim, o ile: a) pełna lista
państw członkowskich, do jakich naukowiec lub student zamierza
się udać, jest znana przed wjazdem na terytorium pierwszego
państwa członkowskiego; b) w przypadku
studentów – wnioskodawca jest w stanie przedstawić dowód przyjęcia do
odpowiedniej instytucji szkolnictwa wyższego w celu odbycia studiów. 2. Zezwolenie
przyznaje pierwsze państwo członkowskie, na którego terytorium
przebywa naukowiec lub student. 3. Jeśli
pełna lista państw członkowskich nie jest znana przed wjazdem na
terytorium pierwszego państwa członkowskiego: a) w przypadku
naukowców – zastosowanie mają warunki określone w art. 26
dotyczące pobytów w innych państwach członkowskich przez okres
nieprzekraczający sześciu miesięcy; b) w przypadku
studentów – zastosowanie mają warunki określone w art. 26
dotyczące pobytów w innych państwach członkowskich przez okres
od trzech do sześciu miesięcy. Artykuł 28 Pobyt członków rodziny w drugim państwie
członkowskim 1. Jeżeli
naukowiec przenosi się do drugiego państwa członkowskiego
zgodnie z art. 26 i 27, oraz jego rodzina już istniała w pierwszym
państwie członkowskim, członkom rodziny zezwala się na
towarzyszenie mu lub dołączenie do niego. 2. Nie później
niż w terminie jednego miesiąca od daty przybycia na terytorium
drugiego państwa członkowskiego, zainteresowani członkowie
rodziny lub naukowiec zgodnie z przepisami krajowymi występują do
właściwych organów tego państwa członkowskiego z wnioskiem
o wydanie dokumentu pobytowego umożliwiającego pobyt jako
członek rodziny. W przypadkach, gdy
ważność dokumentu pobytowego wydanego członkom rodziny
przez pierwsze państwo członkowskie upływa w trakcie tej
procedury lub przestaje uprawniać posiadacza do legalnego pobytu na
terytorium drugiego państwa członkowskiego, państwa
członkowskie zezwalają tym osobom na pozostanie na swoim terytorium
i, jeżeli to konieczne, wydają im w tym celu tymczasowe krajowe
dokumenty pobytowe lub równoważne zezwolenia, na podstawie których
wnioskodawcy mogą legalnie pozostawać na terytorium tych państw
członkowskich wraz z naukowcem do czasu, gdy właściwe organy
drugiego państwa członkowskiego podejmą decyzję w sprawie
wniosku. 3. Drugie
państwo członkowskie może zażądać od
zainteresowanych członków rodziny, aby do wniosku o wydanie dokumentu
pobytowego dołączyli: a) dokument pobytowy
z pierwszego państwa członkowskiego oraz ważny dokument
podróży lub ich uwierzytelnione odpisy, a także wizę,
jeżeli jest wymagana; b) dowody
potwierdzające, że przebywali jako członkowie rodziny naukowca w
pierwszym państwie członkowskim; c) dowody
potwierdzające, że posiadają w drugim państwie członkowskim
ubezpieczenie zdrowotne obejmujące wszystkie rodzaje ryzyka lub że
naukowiec zapewnia im takie ubezpieczenie. 4. Drugie
państwo członkowskie może zażądać od naukowca
przedstawienia dowodów, że: a) ma zakwaterowanie
uznawane za normalne dla porównywalnej rodziny w tym samym regionie i
spełniające ogólne standardy w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa
danego państwa członkowskiego; b) ma stabilne i
regularne środki, które wystarczają na utrzymanie się oraz
utrzymanie członków swojej rodziny, bez korzystania z systemu pomocy
społecznej danego państwa członkowskiego. Państwa
członkowskie dokonują oceny tych środków pod kątem ich
rodzaju i regularności ich wpływu, przy czym mogą
wziąć pod uwagę poziom krajowego wynagrodzenia minimalnego, rent
i emerytur, a także liczbę członków rodziny. ê 2005/71/WE (dostosowany) ROZDZIAŁ
V PROCEDURA
I PRZEJRZYSTOŚĆ Artykuł 14 Wnioski o przyjęcie 1. Państwa Członkowskie
określają, czy wnioski o wydanie dokumentu pobytowego mają
być składane przez naukowca czy przez zainteresowaną
instytucję badawczą. 2. Wnioski są rozpatrywane i badane, gdy
dany obywatel państwa trzeciego przebywa poza terytorium Państw
Członkowskich, do których chce zostać przyjęty. 3. Państwa Członkowskie mogą
przyjąć zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi wniosek
złożony w czasie, gdy dany obywatel państwa trzeciego przebywa
już na ich terytorium. 4. Zainteresowane Państwo Członkowskie
zapewnia obywatelowi państwa trzeciego, który złożył
wniosek i który spełnia warunki określone w art. 6
i 7, wszelkie ułatwienia przy uzyskaniu wymaganych wiz. Artykuł 15 Zabezpieczenia proceduralne 1. Właściwe organy Państw
Członkowskich podejmują jak najszybciej decyzję w sprawie
kompletnego wniosku, a w odpowiednich przypadkach zapewniają
możliwość stosowania procedur przyspieszonych. 2. Jeśli informacje dostarczone na poparcie
wniosku są niewystarczające, rozpatrzenie wniosku może
zostać zawieszone, a właściwe organy powiadamiają
wnioskodawcę o wymaganych dodatkowych informacjach. 3. Zainteresowany obywatel państwa
trzeciego jest zawiadamiany o decyzji o odmowie wydania dokumentu
pobytowego zgodnie z procedurami zawiadamiania przewidzianymi
w odpowiednich przepisach krajowych. W zawiadomieniu określa
się dostępne procedury odwoławcze i terminy podjęcia
odpowiednich działań. 4. W przypadku odmownego rozpatrzenia wniosku
albo w przypadku cofnięcia dokumentu pobytowego wydanego zgodnie
z niniejszą dyrektywą, osoba zainteresowana ma prawo do
wniesienia sprzeciwu do organów danego Państwa Członkowskiego. ê 2004/114/WE (dostosowany) ROZDZIAŁ VVII PROCEDURA I PRZEJRZYSTOŚĆ Artykuł 18 29 Gwarancje proceduralne i
przejrzystość 1. Decyzja w sprawie wydania lub odnowienia
dokumentu pobytowego wydaje się i powiadamia się o niej
wnioskodawcę w przeciągu takiego okresu, który nie zakłóca
przebiegu odpowiednich studiów, oraz pozostawia właściwym organom
wystarczający czas na rozpatrzenie wniosku. ò nowy 1.
Właściwe organy państw członkowskich podejmują
decyzję w sprawie kompletnego wniosku o wydanie zezwolenia i
powiadamiają wnioskodawcę na piśmie, zgodnie z procedurami
powiadamiania ustanowionymi w prawie krajowym danego państwa
członkowskiego, najwcześniej jak to możliwe, a najpóźniej w
ciągu 60 dni od daty złożenia wniosku lub 30 dni w przypadku naukowców
i studentów będących obywatelami państw trzecich, którzy
objęci są programami Unii obejmującymi środki w zakresie
mobilności. ê 2004/114/WE (dostosowany) ð nowy 2. Jeśli informacje przedstawione na
poparcie wniosku są niewystarczające, rozpatrzenie wniosku można
zawiesić, a właściwye organy
informujeą wnioskodawcę o Ö wszelkich Õ wymaganych dalszych
informacjach ð i wyznaczają rozsądny termin
na uzupełnienie wniosku. Bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, zawiesza
się do czasu uzyskania przez organy wymaganych dodatkowych
informacji ï. 3. Zainteresowany obywatel państwa
trzeciego jest zawiadamiany o decyzji o odmowieodmownym rozpatrzeniu wniosku o wydaniae Ö zezwolenia Õ dokumentu
pobytowego zgodnie z procedurami
zawiadamiania na mocyprzewidzianymi w odpowiednich przepisówach
krajowych. W zawiadomieniu informuje się o przysługującym trybie
odwołania, Ö sądzie lub
organie krajowym, do którego zainteresowana osoba może
złożyć odwołanie, Õ oraz terminach na
podjęcie działań. 4. W przypadku odmownego rozpatrzenia wniosku
lub cofnięcia dokumentu pobytowego Ö zezwolenia Õ wydanego zgodnie z niniejszą
dyrektywą, zainteresowana osoba ma prawo do podjęcia środków
prawnych przed organami danego pPaństwa cCzłonkowskiego. Artykuł 19 Przyspieszona
procedura wydawania dokumentów pobytowych lub wiz studentom i
młodzieży szkolnej Organ Państwa
Członkowskiego odpowiedzialny za wjazd i pobyt studentów lub
młodzieży szkolnej będących obywatelami państw
trzecich może zawrzeć porozumienie w sprawie przyspieszonej procedury
przyjmowania obywateli państw trzecich, umożliwiającej wydawanie
dokumentów pobytowych lub wiz na nazwisko
danego obywatela państwa trzeciego, z instytucją szkolnictwa
wyższego lub z organizacją prowadzącą programy wymiany
młodzieży szkolnej uznaną w tym celu przez dane Państwo
Członkowskie zgodnie z jego przepisami krajowymi lub praktyką administracyjną. ò nowy Artykuł 30 Przejrzystość
i dostęp do informacji Państwa
członkowskie udostępniają informacje na temat warunków wjazdu i
pobytu obywateli państw trzecich objętych niniejszą
dyrektywą, w tym minimalnych wymaganych miesięcznych środków,
praw, wszystkich dokumentów potwierdzających, jakie należy
załączyć do wniosku, oraz stosowanych opłat. Państwa
członkowskie udostępniają informacje na temat instytucji
badawczych zatwierdzonych na mocy art. 8. ê 2004/114/WE ð nowy Artykuł 20 31 Opłaty Państwa cCzłonkowskie
mogą pobierać od wnioskodawców opłaty za rozpatrzenie wniosku
zgodnie z niniejszą dyrektywą. ðWysokość takich opłat nie
zagraża realizacji jej celów. ï ê 2005/71/WE (dostosowany) ROZDZIAŁ
VI PRZEPISY
KOŃCOWE Artykuł 16 Sprawozdania Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu
i Radzie okresowo, a po raz pierwszy nie później niż trzy
lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, sprawozdania na
temat stosowania niniejszej dyrektywy w Państwach
Członkowskich i proponuje wszelkie niezbędne do niej zmiany. Artykuł 17 Transpozycja 1. Państwa Członkowskie wprowadzą w
życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do
wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 12 października 2007 r. Przepisy przyjęte przez Państwa
Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub
odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania
takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie. 2. Państwa Członkowskie
przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego
przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą. Artykuł 18 Przepisy przejściowe Na zasadzie odstępstwa od przepisów
rozdziału III, w okresie do dwóch lat od dnia
określonego w art. 17 ust. 1, Państwa Członkowskie nie
są zobowiązane do wydawania zezwoleń zgodnie
z niniejszą dyrektywą w formie dokumentu pobytowego. Artykuł 19 Wspólna strefa podróżowania Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają
prawa Irlandii do utrzymania uzgodnień dotyczących wspólnej strefy
podróżowania, o której mowa w Protokole w sprawie
stosowania niektórych aspektów art. 14 Traktatu ustanawiającego
Wspólnotę Europejską do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii,
który został załączony do Traktatu
z Amsterdamu, Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu
ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Artykuł 20 Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 21 Adresaci Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw
Członkowskich zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego
Wspólnotę Europejską. ê 2004/114/WE ROZDZIAŁ VI VIII PRZEPISY KOŃCOWE ò nowy Artykuł 32 Punkty kontaktowe 1. Państwa
członkowskie wyznaczają punkty kontaktowe odpowiedzialne za odbiór i
przekazywanie informacji koniecznych do wdrożenia art. 26 i 27. 2. Państwa
członkowskie zapewniają właściwą współpracę
przy wymianie informacji, o których mowa w ust. 1. Artykuł 33 Dane statystyczne Co roku, a po raz
pierwszy nie później niż dnia [ ], państwa członkowskie –
zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady[31] – przekazują Komisji dane
statystyczne o liczbie obywateli państw trzecich, którym udzielono
zezwolenia. Ponadto, w zakresie, w jakim to możliwe, Komisji przekazywane
są dane statystyczne o liczbie obywateli państw trzecich, którym w
poprzednim roku kalendarzowym przedłużono ważność
zezwoleń lub je cofnięto, ze wskazaniem ich obywatelstwa. W taki sam
sposób przekazywane są dane statystyczne o przyjętych członkach
rodziny naukowca. Dane statystyczne, o
których mowa w ust. 1, dotyczą okresów odniesienia o długości
jednego roku kalendarzowego i są dostarczane Komisji w ciągu
sześciu miesięcy od zakończenia roku odniesienia. Pierwszym
rokiem odniesienia jest rok […]. ê 2004/114/WE (dostosowany) ð nowy Artykuł 21 34 Sprawozdawczość Komisja składa Ookresowo, a po raz
pierwszy do Ö [pięć
lat od daty transpozycji niniejszej dyrektywy] Õ 12 stycznia
2010 r., Komisja ð ocenia stosowanie niniejszej dyrektywy
oraz ï przedkłada sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie o stosowaniu
niniejszej dyrektywy w pPaństwach cCzłonkowskich i
w stosownych przypadkach przedkłada propozycje zmian. Artykuł 22 Transpozycja Państwa Członkowskie wprowadzą w
życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do
wykonania niniejszej dyrektywy do 12 stycznia 2007 r. Państwa
Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję. Środki przyjęte przez Państwa
Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub
odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania
takiego odniesienia określane są przez Państwa
Członkowskie. Artykuł 23 Przepisy przejściowe W drodze odstępstwa od przepisów
rozdziału III, w okresie do dwóch lat od daty określonej w art. 22
Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do wydawania
zezwoleń zgodnie z niniejszą dyrektywą w formie dokumentów
pobytowych. Artykuł 24 Ograniczenia czasowe Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 2 akapit
drugi dyrektywy Rady 2003/109/WE, Państwa Członkowskie nie są
zobowiązane do uwzględnienia okresu, w którym student, uczeń
biorący udział w wymianie, stażysta nie pobierający
wynagrodzenia lub wolontariusz przebywał na ich terytorium przy
przyznawaniu takim obywatelom państw trzecich dalszych praw na podstawie
przepisów krajowych. Artykuł 25 Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego
dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej. ê Artykuł 35 Transpozycja 1. Państwa członkowskie
wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne
niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej [dwa lata od
dnia wejścia w życie]. Niezwłocznie przekazują Komisji
tekst tych przepisów. Przepisy przyjęte przez państwa
członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub
odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Przepisy te
zawierają także wskazanie, że w istniejących przepisach
ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odniesienia do dyrektyw uchylonych
niniejszą dyrektywą należy odczytywać jako odniesienia do
niniejszej dyrektywy. Metody dokonywania takiego odniesienia i
formułowania takiego wskazania określane są przez państwa
członkowskie. 2. Państwa członkowskie
przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego
przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Artykuł 36 Uchylenie Dyrektywy 2005/71/WE oraz 2004/114/WE
tracą moc ze skutkiem od [dnia następującego po dacie
określonej w art. 35 ust. 1 akapit pierwszy niniejszej dyrektywy], bez
uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich
dotyczących terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw
określonych w załączniku I część B. Odesłanie do uchylonych dyrektyw
należy odczytywać jako odesłanie do niniejszej dyrektywy,
zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II. Artykuł 37 Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie
dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej. ê 2004/114/WE (dostosowany) Artykuł 26 38 Adresaci Niniejsza
dyrektywa skierowana jest do pPaństw cCzłonkowskich
zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską Ö Traktatami Õ . Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu
Rady Przewodniczący Przewodniczący é ZAŁĄCZNIK I Część A Uchylona dyrektywa i wykaz jej
kolejnych zmian
(o których mowa w art. 36) Dyrektywa 2004/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady || (Dz.U. L 375 z 23.12.2004, s. 12) || || Dyrektywa 2005/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady || (Dz.U. L 289 z 3.11.2005, s. 15) Część
B Wykaz terminów transpozycji do prawa
krajowego [i rozpoczęcia stosowania]
(o których mowa w art. 36) Dyrektywa || Termin transpozycji || Data stosowania 2004/114/WE 2005/71/WE || 12.1.2007 12.10.2007 || _____________ ZAŁĄCZNIK II Tabela korelacji Dyrektywa 2004/114/WE || Dyrektywa 2005/71/WE || Niniejsza dyrektywa art. 1 lit. a) || || art. 1 lit. a) art. 1 lit. b) || || - - || || art. 1 lit. b) i c) art. 2 zdanie wprowadzające || || art. 3 zdanie wprowadzające art. 2 lit. a) || || art. 3 lit. a) art. 2 lit. b) || || art. 3 lit. c) art. 2 lit. c) || || art. 3 lit. d) art. 2 lit. d) || || art. 3 lit. e) - || || art. 3 lit. f) i g) art. 2 lit. e) || || art. 3 lit. l) art. 2 lit. f) || || art. 3 lit. h) art. 2 lit. g) || || - - || || art. 3 lit. i) - || || art. 3 lit. m) – s) art. 3 ust. 1 || || art. 2 ust. 1 art. 3 ust. 2 || || art. 2 ust. 2 lit. a) – e) - || || art. 2 ust. 2 lit. f) i g) art. 4 || || art. 4 art. 5 || || art. 5 ust. 1 - || || art. 5 ust. 2 art. 6 ust. 1 || || art. 6 lit. a) – e) - || || art. 6 lit. f) art. 6 ust. 2 || || - - || || art. 7 art. 7 ust. 1 zdanie wprowadzające || || art. 10 ust. 1 zdanie wprowadzające art. 7 ust. 1 lit. a) || || art. 10 ust. 1 lit. a) art. 7 ust. 1 lit. b) i c) || || - art. 7 ust. 1 lit. d) || || art. 10 ust. 1 lit. b) art. 7 ust. 2 || || art. 10 ust. 2 - || || art. 10 ust. 3 art. 8 || || - - || || art. 11 art. 9 ust. 1 i 2 || || art. 12 ust. 1 i 2 art. 10 zdanie wprowadzające || || art. 13 ust. 1 zdanie wprowadzające art. 10 lit. a) || || art. 13 ust. 1 lit. a) art. 10 lit. b) i c) || || - - || || art. 12 ust. 1 lit. b) - || || art. 12 ust. 2 art. 11 zdanie wprowadzające || || art. 14 ust. 1 zdanie wprowadzające art. 11 lit. a) || || - art. 11 lit. b) || || art. 13 ust. 1 lit. a) art. 11 lit. c) || || art. 13 ust. 1 lit. b) art. 11 lit. d) || || art. 13 ust. 1 lit. c) art. 12 – 15 || || - - || || art. 14, 15 i 16 art. 16 ust. 1 || || art. 20 ust. 1 zdanie wprowadzające - || || art. 20 ust. 1 lit. a) – c) art. 16 ust. 2 || || art. 20 ust. 2 - || || art. 21 art. 17 ust. 1 akapit pierwszy || || art. 23 ust. 1 art. 17 ust. 1 akapit drugi || || art. 23 ust. 2 art. 17 ust. 2 || || art. 23 ust. 3 art. 17 ust. 3 || || - art. 17 ust. 4 || || art. 23 ust. 4 - || || art. 15, 24, 25, 27 - || || art. 17 art. 18 ust. 1 || || - - || || art. 29 ust. 1 art. 18 ust. 2, 3 i 4 || || art. 29 ust. 2, 3 i 4 art. 19 || || - - || || art. 30 art. 20 || || art. 31 - || || art. 32 i 33 art. 21 || || art. 34 art. 22 – 25 || || - - || || art. 35, 36 i 37 art. 26 || || art. 38 - || || załączniki I i II || art. 1 || - || art. 2 zdanie wprowadzające || - || art. 2 lit. a) || art. 3 lit. a) || art. 2 lit. b) || art. 3 lit. i) || art. 2 lit. c) || art. 3 lit. k) || art. 2 lit. d) || art. 3 lit. b) || art. 2 lit. e) || - || art. 3 i 4 || - || art. 5 || art. 8 || art. 6 ust. 1 || art. 9 ust. 1 || - || art. 9 ust. 1 lit. a) – f) || art. 6 ust. 2 lit. a) || art. 9 ust. 2 lit. a) || art. 6 ust. 2 lit. a), b) i c) || - || art. 6 ust. 3, 4 i 5 || art. 9 ust. 3, 4 i 5 || art. 7 || - || art. 8 || art. 16 ust. 1 || art. 9 || - || art. 10 ust. 1 || art. 19 ust. 2 lit. a) || - || art. 19 ust. 2 lit. b) || art. 10 ust. 2 || - || art. 11 ust. 1 i 2 || art. 22 || art. 12 zdanie wprowadzające || - || art. 12 lit. a) || - || art. 12 lit. b) || - || art. 12 lit. c) || art. 21 ust. 1 || art. 12 lit. d) || - || art. 12 lit. e) || - || - || art. 21 ust. 2 || art. 13 ust. 1 || art. 26 ust. 1 || art. 13 ust. 2 || art. 26 ust. 1 || art. 13 ust. 3 i 5 || art. 26 ust. 1 || art. 13 ust. 4 || - || - || art. 26 ust. 2, 3 i 4 || art. 14 – 21 || - [1] COM(2011) 901 final; COM(2011) 587 final [2] Dz.U. L 289 z 3.11.2005, s. 15. [3] Dz.U. L 375 z 23.12.2004, s. 12. [4] Dz.U. C 274 z 19.9.1996, s. 3-6. [5] Dz.U. L 289 z 3.11.2005, s. 23. [6] http://conventions.coe.int/Treaty/en/Treaties/Html/068.htm
[7] Przeprowadzone z zainteresowanymi podmiotami konsultacje
dotyczyły obecnie obowiązujących ram prawnych w odniesieniu do
studentów i naukowców, w szczególności problemów związanych z
przyjmowaniem i mobilnością obywateli państw trzecich,
możliwości poprawy, jak również możliwych zmian dyrektywy. [8] http://emn.intrasoft-intl.com/ Ścieżka dostępu: EMN Outputs / EMN Ad-Hoc
Queries / Students. [9] Rada Sterująca ESM wybrała jako główne
badanie w ramach programu prac na 2012 r. temat „Imigracja studentów
międzynarodowych do UE”. Celem badania jest zestawienie polityk
imigracyjnych realizowanych przez państwa członkowskie UE i
Norwegię w odniesieniu do studentów międzynarodowych, w celu
wspierania osób odpowiedzialnych za kształtowanie i wdrażanie
polityki w osiągnięciu równowagi między aktywnym przyciąganiem
studentów międzynarodowych do UE w celu odbycia studiów oraz zapobieganiem
niewłaściwego wykorzystania możliwości przyznanych
studentom międzynarodowym w zakresie migracji. [10] http://ec.europa.eu/yourvoice/ipm/forms/dispatch?form=Immigration2012. Konsultacje zakończono w dniu 23 sierpnia 2012 r. [11] http://ec.europa.eu/research/consultations/era/consultation_en.htm [12] http://eacea.ec.europa.eu/erasmus_mundus/events/visas-students/ema_visa_survey_16112011.pdf [13] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z
dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie
dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium
państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla
pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie
członkowskim, Dz.U. L 343 z 23.12.2011. [14] Sprawa C-508/10, wyrok z dnia 26 kwietnia 2012 r. [15] COM(2012)795 [16] Sprawa C-508/10, wyrok z dnia 26 kwietnia 2012 r. [17] Dz.U. L 375 z 23.12.2004,
s 12. [18] Dz.U. L 289 z 3.11.2005,
s 15. [19] COM(2011) 587 final i COM(2011) 901
final. [20] Dz.U. L 251 z 3.10.2003, s 12. [21] COM(2011) 567 final. [22] Wspólna deklaracja europejskich
ministrów edukacji przyjęta w Bolonii w dniu 19 czerwca 1999 r. [23] Europejskie porozumienie o zatrudnianiu
au pair Rady Europy, art. 8. [24] Dz.U. L 343 z 23.12.2011,
s 1. [25] Dz.U. L 157 z 15.6.2002, s 1. [26] Dz.U. L 157
z 15.6.2002, s 1. [27] Decyzja nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i
Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. dotycząca szóstego programu ramowego
Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i
demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej
Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006) (Dz.U. L 232 z 29.8.2002, str.
1). Decyzja zmieniona decyzją nr 786/2004/WE (Dz.U. L 138 z 30.4.2004,
str. 7). [28] Dz.U. L 375
z 23.12.2004, s 12. [29] Patrz: 26 str.
niniejszego Dziennika Urzędowego. [30] Dz.U. L 16 z 23.1.2004, s 44. [31] Dz.U. L 199 z 31.7.2007,
s 23.