SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY Czwarte sprawozdanie półroczne z funkcjonowania strefy Schengen za okres od dnia 1 maja do dnia 31 października 2013 r. /* COM/2013/0832 final */
SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU
EUROPEJSKIEGO I RADY Czwarte sprawozdanie półroczne z
funkcjonowania strefy Schengen
za okres od dnia 1 maja do dnia 31 października 2013 r.
1.
Wprowadzenie
Zgodnie
z zapowiedzią Komisji z dnia 16 września 2011 r. zawartą w
komunikacie w sprawie wzmocnienia obszaru Schengen[1] i
popartą przez Radę w dniu 8 marca 2012 r. Komisja przyjmuje
sprawozdania półroczne dla Parlamentu Europejskiego i Rady z
funkcjonowania strefy Schengen. Niniejsze, czwarte sprawozdanie obejmuje okres
od dnia 1 maja do dnia 31 października 2013 r.
2.
Obraz sytuacji
2.1.
Sytuacja na granicach zewnętrznych strefy
Schengen[2]
W okresie od kwietnia do czerwca 2013 r.
odnotowano 24 805 przypadków nielegalnego przekroczenia
granicy, co stanowi wzrost o 7,4 % w stosunku do tego samego okresu w 2012 r.
oraz wzrost o 155 % w stosunku do pierwszego kwartału w 2013 r. Jest to
najszybszy wzrost między dwoma kolejnymi kwartałami, jaki odnotowano
od 2008 r. Spowodowany jest on najprawdopodobniej, z jednej strony,
poprawą warunków pogodowych na obszarze Morza Śródziemnego oraz, z
drugiej strony, zmianami w polityce azylowej na Węgrzech. Począwszy od stycznia 2013 r. osoby
ubiegające się o azyl na Węgrzech były umieszczane w
otwartych (nie zaś zamkniętych) obiektach przyjmujących, z
których często w niedługim czasie uciekały, kierując
się do innych państw członkowskich. Liczba wykrytych
nielegalnych przekroczeń granicy wzrosła z 911 w ostatnim kwartale
2012 r. oraz 2 405 w pierwszym kwartale
2013 r. do 8 775 osób w drugim kwartale 2013 r. W okresie od kwietnia do czerwca 2013
r. Węgry wykryły więcej przypadków nielegalnego przekraczania
granicy niż jakiekolwiek inne państwo członkowskie: 35 % w
skali UE. Na kolejnych pozycjach znajdowały się Włochy i Grecja,
obydwa te państwa odnotowały wartość 26 % w skali UE.
W lipcu 2013 r.
Węgry ponownie wprowadziły zmiany do swoich przepisów i
zaczęły w większym stopniu korzystać z obiektów
zamkniętych. Od tamtej pory liczba wykrytych przypadków nielegalnego
przekraczania granicy spadła. Według władz węgierskich
spadek ten może być również spowodowany wzmocnieniem
współpracy z Kosowem[3]. Jeżeli
chodzi o narodowość, osobami nielegalnie przekraczającymi
granice byli w większości wykrytych przypadków migranci z Kosowa. W
okresie od kwietnia do czerwca 2013 r. było ich 4 456. Kolejna grupę
stanowili migranci z Albanii: 3 098 osób, wykrytych przede wszystkim na
terytorium Grecji. Liczba
Syryjczyków zatrzymanych w związku z nielegalnym przekraczaniem granicy
wzrosła z 2 024 w drugim kwartale 2012 r. do 2 784 w drugim
kwartale 2013 r., przede wszystkim na terytorium Morza Egejskiego (1 322
osoby). W następstwie uruchomionej przez Grecję operacji Aspida
wzrosła liczba wykrytych przypadków również na granicy turecko-bułgarskiej:
w drugim kwartale 2012 r. odnotowano 159 wykrytych przypadków, w tym samym
kwartale w 2013 r. było ich 1 059. W lecie 2013 r. liczba wykrytych
Syryjczyków w dalszym ciągu rosła (1 840 w lipcu 2013 r. oraz
3 413 w sierpniu 2013 r.), zwłaszcza na włoskiej granicy
morskiej, jak również na turecko-bułgarskiej granicy lądowej.
Jednak Syryjczycy, którzy pojawiają się na terytorium strefy
Schengen, m.in. na terytorium Grecji, często zmierzają do Szwecji lub
do Niemiec, aby tam złożyć wniosek o azyl. W tym kontekście
odnotowuje się, że Szwedzka Rada ds. Migracji podała w dniu 2
września 2013 r. do wiadomości nowe stanowisko prawne, zgodnie z
którym obywatele Syrii, którym wcześniej przyznano trzyletnie zezwolenia
na pobyt, otrzymują obecnie zezwolenie na pobyt stały. Osoby
posiadające zezwolenie na pobyt stały mogą ubiegać się
o łączenie rodzin.[4]
W
następstwie znaczącego wzrostu liczby napływających
migrantów w środkowej części obszaru Morza Śródziemnego,
notowanego od lata 2013 r., oraz tragicznej katastrofy statku u wybrzeży
włoskiej wyspy Lampedusa, Rada ds. WSiSW zadecydowała w dniach 7-8
października 2013 r. o powołaniu grupy zadaniowej, która
dołoży starań w celu zapobieganiu takim tragediom w
przyszłości. Grupie zadaniowej przewodniczy Komisja. Zadaniem grupy
jest określenie narzędzi będących do dyspozycji UE, które
można wykorzystać w bardziej skuteczny sposób. Narzędzia te
obejmują m.in. umocnienie wspólnych operacji Fronteksu w obszarze Morza
Śródziemnego.
2.2.
Sytuacja wewnątrz strefy Schengen
W
okresie od kwietnia do czerwca 2013 r. wykryto ponad 80 000 przypadków
nielegalnego pobytu na terytorium UE, spośród których
większość wykryto na terytorium Unii, nie zaś na jej
granicach zewnętrznych. Większość wykrytych przypadków (11
683) zgłosiły Niemcy, następnie Francja (8 563) oraz Hiszpania
(8 156)[5].
Ostatnią
operację zbierania informacji na temat przepływów migracyjnych w
UE/strefie Schengen - operację Perkunas - przeprowadzono w okresie od dnia
30 września do dnia 13 października 2013r . w 23 państwach
członkowskich[6],
a także w Norwegii i Szwajcarii. Jednym z celów operacji jest zbadanie
powiązań między przypadkami nielegalnego przekraczania granicy
na granicach zewnętrznych oraz przepływów wtórnych w obrębie UE
i strefy Schengen. Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez prezydencję
litewską, przechwycono 10 459 nielegalnych migrantów, z czego 4 800 we
Włoszech, zaś 1 606 w Niemczech. W
ciągu trzech tygodni w okresie od marca do maja 2013 r. europejska
sieć organów ścigania działających w portach lotniczych
(Airpol) koordynowała akcję ukierunkowaną na walkę z
przemytem ludzi i handlem ludźmi, wykorzystywaniem fałszywych
dokumentów, kradzieżą tożsamości,
przestępczością zorganizowaną i terroryzmem. W 17
uczestniczących w akcji portach lotniczych w 14 państwach
członkowskich przez 24 godziny realizowano konkretne działania
dotyczące lotów w obrębie Unii. Wyniki tej akcji przekazano
sieci Airpol na potrzeby dalszej analizy. Podczas wspomnianej operacji
sprawdzeniu poddano 122 lotów. Zatrzymano 26 osób, przede wszystkim na trasie z
Budapesztu do Berlina. Powyższe
informacje są wprawdzie użyteczne, jednak nadal istnieje potrzeba
poprawy procesu gromadzenia i analizowania danych dotyczących
przemieszczania się nielegalnych imigrantów w obrębie UE. Aby
odpowiedzieć na te potrzeby do połowy listopada 2013 r. Fronteks
przedstawi – z inicjatywy Komisji oraz w oparciu o dostarczane przez
państwa członkowskie dostępne informacje – adekwatną do
sytuacji analizę ryzyka dotyczącą ruchów migracyjnych
wewnątrz UE. Ponadto sieć analiz ryzyka Fronteksu ma w połowie
grudnia 2013 r. osiągnąć porozumienie odnośnie do
wskaźników tych ruchów, które mają być regularnie rejestrowane
począwszy od stycznia 2014 r.
3.
Stosowanie dorobku Schengen
3.1.
Przypadki tymczasowego przywrócenia kontroli na
granicach wewnętrznych
Artykuł
23 kodeksu granicznego Schengen[7]
stanowi, że w przypadku poważnego zagrożenia porządku
publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego państwo
członkowskie może wyjątkowo przywrócić kontrolę
graniczną na swoich granicach wewnętrznych. W okresie od dnia 1 maja
do dnia 31 października 2013 r. żadne państwo nie
przywróciło kontroli na swoich granicach wewnętrznych.
3.2.
Utrzymywanie braku kontroli na granicach
wewnętrznych
W
przypadku dwóch obszarów dorobku Schengen, które często są
przedmiotem domniemanych naruszeń, chodzi o to, czy przeprowadzanie
kontroli policyjnych w pobliżu granicy wewnętrznej ma równoważny
skutek z odprawą graniczną (art. 21 kodeksu granicznego Schengen), a
także o obowiązek usunięcia przeszkód dla płynności
ruchu, takich jak ograniczenia prędkości, na drogowych
przejściach granicznych na granicach wewnętrznych (art. 22 kodeksu
granicznego Schengen). W okresie od dnia 1 maja do dnia 31 października
2013 r. Komisja zwróciła się o udzielenie informacji dotyczących
domniemanego naruszenia art. 21 lub 22 kodeksu granicznego Schengen w ramach
jednego nowego postępowania (dotyczącego Hiszpanii); w tym czasie
Komisja zakończyła dwa postępowania (dotyczące Łotwy i
Litwy) i w dalszym ciągu prowadziła sześć trwających
już postępowań (dotyczących Austrii, Republiki Czeskiej,
Niemiec, Słowacji i Szwecji).
3.3.
Domniemane naruszenia innych części
dorobku Schengen
Transpozycja
dyrektywy w sprawie powrotów (2008/115/WE) do ustawodawstwa krajowego Termin
wdrożenia dyrektywy w sprawie powrotów (2008/115/WE) upłynął
w dniu 24 grudnia 2010 r. Wszystkie państwa członkowskie UE
związane dyrektywą oraz wszystkie państwa stowarzyszone, z
wyjątkiem Islandii, zgłosiły dokonanie pełnej transpozycji
dyrektywy do przepisów krajowych. Komisja szczegółowo bada
transpozycję prawną oraz praktyczne zastosowanie w państwach
członkowskich i do końca 2013 r. przedstawi swoje pierwsze
sprawozdanie dotyczące stosowania dyrektywy w ramach komunikatu w sprawie
realizowanej przez UE polityki powrotów. Wdrażanie
rozporządzenia w sprawie małego ruchu granicznego (WE nr 1931/2006) Od
czasu wejścia w życie przepisów dotyczących małego ruchu
granicznego w 2006 r. Komisja monitoruje ich wdrażanie. W odniesieniu do
poprzedniego sprawozdania Komisja zwróciła się o udzielenie
informacji do dwóch państw członkowskich (Węgry i Słowacja)
oraz kontynuowała postępowanie dotyczące trzech państw
członkowskich (Łotwy, Polski i Słowenii) w sprawie
dwustronnych umów zawartych przez te państwa z sąsiadującymi z
nimi państwami trzecimi. Działania
Komisji w tym obszarze opierają się częściowo na wyroku
Trybunału z dnia 21 marca 2013 w sprawie C-254/11 (Shomodi). W opinii
Trybunału posiadacz zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach
małego ruchu granicznego może swobodnie poruszać się na
obszarze przygranicznym przez okres maksymalnie trzech miesięcy, o ile
jego pobyt nie został przerwany, oraz nabywa nowe prawo do pełnego
okresu pobytu za każdym razem, gdy jego pobyt zostaje przerwany. Ponadto
pobyt posiadacza zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu
granicznego należy uznać za przerwany z chwilą przekroczenia
przez osobę zainteresowaną granicy w celu powrotu do państwa
będącego miejscem zamieszkania, bez względu na liczbę i
częstotliwość przekroczeń.
3.4.
Niedociągnięcia zidentyfikowane w ramach
mechanizmu oceny Schengen
W
ramach obecnego mechanizmu oceny Schengen[8]
stosowanie przez państwa członkowskie dorobku Schengen jest poddawane
regularnej ocenie przez ekspertów z państw członkowskich,
Sekretariatu Generalnego Rady oraz Komisji. W
okresie od dnia 1 maja do dnia 31 października 2013 r. przeprowadzono
oceny Schengen w związku z granicami lądowymi na Węgrzech, w
Polsce, Słowacji, Słowenii, jak również w związku z
SIS/Sirene w Republice Czeskiej, na Malcie, w Słowacji i Słowenii.
Końcowe prace nad sprawozdaniami trwają; oczekuje się, że
będą one zawierały zarówno pozytywne, jak i negatywne uwagi i
zalecenia dotyczące takich kwestii jak szkolenia, stosowanie analizy
ryzyka, wymiana informacji, współpraca międzynarodowa oraz
infrastruktura na przejściach granicznych . Tak jak miało to
również miejsce w poprzednich sześciu miesiącach ogólnie rzecz
biorąc istnieje pole do ulepszeń, jednak nie wykryto żadnych
braków, które wymagałyby podjęcia natychmiastowych działań
przez Komisję. W
następstwie ponownej wizyty w Grecji, która miała miejsce w
październiku 2013 r., Komisja odnotowała postępy w
zarządzaniu granicami zewnętrznymi państwa. Komisja wzywa
Grecję do kontynuowania wdrażania jej planu działania Schengen i
ponawia swoje zaangażowanie w celu wspierania starań Grecji, m.in. z
pomocą Funduszu Granic Zewnętrznych, przyszłego Funduszu
Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz przy wsparciu Fronteksu. Orientacyjny
harmonogram przeprowadzania ocen Schengen w okresie od listopada 2013 r. do
kwietnia 2014 r. znajduje się w załączniku I. Jeżeli
chodzi o sam mechanizm ewaluacyjny Schengen, w dniu 7 października 2013 r.
Rada zdecydowała o przyjęciu nowego mechanizmu, dzięki któremu
już na wczesnym etapie możliwe będzie określanie braków i
odpowiednich środków zaradczych, następczych oraz zapewnianie
przejrzystości. W ramach nowego mechanizmu
Komisja pełnić będzie rolę koordynatora, będzie bowiem
prowadzić ewaluacje wspólnie z ekspertami państw członkowskich i
obejmie odpowiedzialność za przyjmowanie sprawozdań oraz
proponowanie zaleceń w celu ewentualnych usprawnień. Ponadto Komisja
zaplanuje niezapowiedziane kontrole na miejscu, na przykład na
wewnętrznych granicach Schengen. Mogą
jednak występować bardzo wyjątkowe sytuacje, gdy zalecenia
działań naprawczych nie będą wystarczające, by
zapewnić, że w dostateczny sposób lub dostatecznie sprawnie zaradzi
się ewentualnym, utrzymującym się brakom w systemie kontroli
sprawowanej przez dane państwo nad jego granicami zewnętrznymi. Nowy
mechanizm pozwala zatem na podjęcie decyzji – z inicjatywy Komisji – dotyczącej
tymczasowego przywrócenia kontroli na granicach wewnętrznych z
państwem członkowskim, któremu nie udaje się zarządzać
swoimi granicami zewnętrznymi. Jest to działanie wyjątkowe o
charakterze ostatecznym, podejmowane w prawdziwie krytycznej sytuacji, które ma
zapewnić rozwiązanie problemu przy zminimalizowaniu
oddziaływania na swobodne przemieszczanie się. Rozporządzenie
w sprawie nowego mechanizmu ewaluacji Schengen wejdzie w życie 20 dni po
jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym, które miało miejsce w dniu
6 listopada 2013 r. Jednak jeżeli chodzi o obecne państwa Schengen, w
praktyce jego stosowanie rozpocznie się dopiero rok później. W
przypadku pozostałych państw UE, które starają się o
przystąpienie do strefy Schengen, stosowanie rozporządzenia
rozpocznie się najpóźniej dnia 1 stycznia 2016 r. Należy
zauważyć, że w związku z zakończeniem ewaluacji
Bułgarii i Rumunii, państwa te nie będą ponownie ewaluowane
w ramach nowego mechanizmu. W następstwie przystąpienia Chorwacji do
UE w dniu 1 lipca 2013 r. i po zgłoszeniu przez nią gotowości,
sporządzone zostaną plany na potrzeby ewaluacji Schengen zgodnie nową
procedurą.
3.5.
Zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych
z Bułgarią i Rumunią
W
następstwie konkluzji przyjętych przez Radę w czerwcu 2011 r. i
stanowiących, iż Bułgaria i Rumunia spełniają kryteria
umożliwiające pełne stosowanie dorobku Schengen, wdrożono
kolejne działania na rzecz przystąpienia wspomnianych państw.
Rada nie zdołała jednak jeszcze podjąć decyzji o zniesieniu
kontroli na granicach wewnętrznych z tymi państwami, ma jednak zamiar
ponownie rozważyć to zagadnienie podczas posiedzenia w dniach 7-8
grudnia 2013 r. Komisja w dalszym ciągu w pełni wspiera
przystąpienie Bułgarii i Rumunii do strefy Schengen.
3.6.
Techniczne zmiany kodeksu granicznego Schengen itd.
W
następstwie porozumienia odnośnie do pakietu dotyczącego
zarządzania strefą Schengen osiągniętego w maju 2013 r.,
zmiany w kodeksie granicznym Schengen zostały zatwierdzone przez Parlament
Europejski w czerwcu 2013 r.[9]
i weszły w życie w dniu 19 lipca 2013 r. Celem tych zmian było
wyeliminowanie różnych interpretacji kodeksu granicznego Schengen i
rozwiązanie praktycznych problemów, które występowały od momentu
wejścia w życie kodeksu. Najważniejsze zmiany to wprowadzenie
wyraźnej definicji metody obliczania pobytów, których
długość nie przekracza 90 dni w okresie 180 dni (pobytów
krótkoterminowych), obywateli państw trzecich na terytorium strefy
Schengen oraz wyjaśnienia dotyczące wymaganego okresu
ważności dokumentów podróżnych obywateli państw trzecich.
4.
Środki wspierające
4.1.
Stosowanie systemu informacyjnego Schengen
System
informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II) rozpoczął
działanie w dniu 9 kwietnia 2013 r. Po zakończeniu miesięcznego
okresu intensywnego monitorowania, który nastąpił po rozpoczęciu
działania, i w którym nie odnotowano żadnych usterek, przekazano
zarządzanie operacyjne SIS II Europejskiej Agencji ds. Zarządzania
Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni
Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA). Od kiedy
SIS II rozpoczął działanie, funkcjonuje on sprawnie. Dzięki
swoim udoskonalonym funkcjom oraz ogólnym osiągnięciom system w
dużej mierze przyczynia się do zagwarantowania zarówno
bezpieczeństwa jak i swobodnego przepływu osób w strefie Schengen.
Nieustannie rośnie liczba wpisów przechowywanych w SIS II. Pierwsza
nieformalna ocena wdrożenia SIS II, przeprowadzona przez Komisję w
lipcu 2013 r., pokazała, że państwa członkowskie
korzystają, ogólnie rzecz biorąc, z nowych kategorii i funkcji
wpisów. W wielu państwach członkowskich zaowocowało to
znaczącym wzrostem liczby trafień. Ma to miejsce w szczególności
w państwach członkowskich, które składają bezpośrednie
zapytania w systemie centralnym. Z drugiej strony niektóre państwa
członkowskie odnotowały spadek liczby trafień w dwóch pierwszych
miesiącach działania SIS II w porównaniu z tym samym okresem w 2012
r. Dowody będące do dyspozycji sugerują, że zjawisko to
jest spowodowane trwającymi nieustannie dostosowaniami do środowiska
SIS II, podejmowanymi w organizacji wewnętrznej państw
członkowskich, niedostatecznym przeszkoleniem użytkowników
końcowych lub niedostatecznym wdrożeniem SIS II. W
rzeczywistości nie wszystkie państwa członkowskie w
całości wdrożyły nowe kategorie i funkcje danych SIS II.
Biorąc pod uwagę zasadnicze znaczenie SIS II dla funkcjonowania
strefy Schengen, nadrzędnym celem jest jego pełne wdrożenie, jak
i bezpieczne i pozbawione zakłóceń funkcjonowanie. W celu dalszej
oceny stanu wdrożenia SIS II oraz postępów dokonanych we
wdrożeniu, a także obok trwających ewaluacji Schengen, Komisja
zamierza przeprowadzić dodatkowe badanie w ostatnim kwartale 2013 r., oceniając
statystyki trafień poszczególnych państw członkowskich.
4.2.
Stosowanie wizowego systemu informacyjnego
Wizowy
system informacyjny (VIS)[10]
jest systemem służącym wymianie informacji o wizach
krótkoterminowych. W okresie po zakończeniu ostatniego okresu
sprawozdawczego (dnia 30 kwietnia 2013 r.) system VIS rozpoczął
działanie w dniu 6 czerwca w regionie szóstym (Afryka Wschodnia) oraz
siódmym (Afryka Południowa). W dniu 5 września 2013 r. został on
uruchomiony w regionie ósmym (Ameryka Południowa)[11]. W
następnej kolejności, dnia 14 listopada 2013 r., VIS ma zostać
uruchomiony w regionie dziewiątym (Azja Środkowa), dziesiątym
(Azja Południowo-Wschodnia) oraz jedenastym (Palestyna). Zakończone
zostały dyskusje w sprawie określenia trzeciej i ostatniej grupy
regionów, w których system będzie uruchamiany. Odpowiednią
decyzję wykonawczą przyjęto w dniu 30 września 2013 r. System
VIS funkcjonuje prawidłowo. Do dnia 31 października 2013 r. system
przetworzył 5,0 mln wniosków wizowych Schengen, z czego wydano 4,2 mln
wiz. Mimo nieustających wysiłków podejmowanych przez państwa
członkowskie podstawowym źródłem obaw są średnio- i
długoterminowe skutki braku optymalnej jakości danych (zarówno
biometrycznych jak i alfanumerycznych) wprowadzanych przez organy konsularne
państw członkowskich do systemu VIS.
4.3.
Polityka wizowa i umowy o readmisji
Mechanizm
monitorowania sytuacji w państwach Bałkanów Zachodnich po
liberalizacji reżimu wizowego Zgodnie z danymi
Fronteksu, liczba osób ubiegających się o azyl pochodzących z
państw Bałkanów Zachodnich, w których zniesiono obowiązek
wizowy, w najbardziej dotkniętych państwach UE/państwach
członkowskich Schengen, spadła o 5,6 % w okresie od stycznia 2013 r.
do września 2013 r. w porównaniu z takim samym okresem w minionym roku.
Niemal identyczny wzór sezonowy może być jednoznacznie zaobserwowany
również w roku bieżącym; liczba złożonych wniosków
rośnie stopniowo począwszy od maja 2013 r. Wzór ten
kształtują obywatele Serbii oraz byłej
jugosłowiańskiej republiki Macedonii. Najpopularniejszymi
państwami przeznaczenia są w dalszym ciągu Niemcy, a
następnie Szwecja, Belgia, Szwajcaria i Luksemburg. Umowy o readmisji W
celu ułatwienia readmisji do kraju pochodzenia osób przebywających w
państwie członkowskim bez zezwolenia, w dniu 18 kwietnia 2013 r.
podpisano umowę o readmisji z Republiką Zielonego Przylądka. W
dniu 11 września Parlament Europejski wydał zgodę, zaś w
dniu 9 października 2013 r. przyjęto decyzję Rady
niezbędną dla zawarcia umowy. Obecnie oczekuje się na
wymianę powiadomień o ratyfikacji między UE a Republiką
Zielonego Przylądka; tym samym umowa powinna wkrótce wejść w
życie (wraz z umową o ułatwieniach wizowych). W czerwcu 2012 r.
parafowano umowę o readmisji z Turcją; oczekuje się na
podpisanie umowy i rozpoczęcie dialogu w sprawie liberalizacji reżimu
wizowego. W październiku 2012 r. parafowano umowę o readmisji z
Armenią; umowa została podpisana w dniu 19 kwietnia 2013 r. i
oczekuje się, że w najbliższym czasie wejdzie w życie.
Ponadto w dniu 29 lipca 2013 r. zakończono negocjacje z Azerbejdżanem
w sprawie umów o ułatwieniach wizowych i readmisji, parafując obydwie
umowy; w najbliższym czasie dyskusji w Radzie i w Parlamencie Europejskim
poddane zostaną wnioski dotyczące decyzji Rady w sprawie podpisania i
zawarcia umów. [1] COM (2011) 561 final [2] Kwartalna analiza ryzyka Fronteksu obejmująca okres
od kwietnia do czerwca 2013 r. [3] Użycie tej nazwy nie ma
wpływu na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z
rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/1999 oraz opinią
Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na temat
ogłoszenia przez Kosowo niepodległości. [4] Strona internetowa Szwedzkiej Rady ds. Migracji na
dzień 5 września 2013 r. [5] Kwartalna analiza ryzyka Fronteksu obejmująca okres
od kwietnia do czerwca 2013 r. [6] Udziału w akcji nie wzięły Chorwacja,
Grecja, Irlandia, Luksemburg i Szwecja. [7] Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu
Europejskiego i Rady ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad
regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen),
zmienione rozporządzeniem (UE) nr 610/2013. [8] SCH/Com-ex (98) 26 def. [9] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.
zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących
przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję
wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE)
nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE)
nr 810/2009 [10]
Decyzja Rady z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu
Informacyjnego (VIS) (2004/512/WE). [11]
Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 21 września 2011 r.
określająca datę uruchomienia Wizowego Systemu Informacyjnego
(VIS) w regionie pierwszym (2011/636/UE), decyzja wykonawcza Komisji z dnia 21
września 2012 r. określająca datę uruchomienia wizowego
systemu informacyjnego (VIS) w regionie trzecim (2012/512/UE), decyzja
wykonawcza Komisji z dnia 7 marca 2013 r. określająca datę
uruchomienia wizowego systemu informacyjnego (VIS) w regionie czwartym i
piątym (2013/122/UE), decyzja wykonawcza Komisji z dnia 5 czerwca 2013 r.
określająca datę uruchomienia wizowego systemu informacyjnego
(VIS) w regionie szóstym i siódmym (2013/266/UE), decyzja wykonawcza Komisji z
dnia 20 sierpnia 2013 r. określająca datę uruchomienia wizowego
systemu informacyjnego (VIS) w regionie ósmym (2013/441/UE).