DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW Towarzyszący dokumentowi: Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie dostępu towarów i usług z państw trzecich do rynku wewnętrznego Unii w zakresie zamówień publicznych oraz procedur wspierających negocjacje dotyczące dostępu unijnych towarów i usług do rynków zamówień publicznych państw trzecich /* SWD/2012/0058 final - COD 2012/0060 */
Zastrzeżenie: Niniejsze streszczenie
stanowi zobowiązanie wyłącznie służb Komisji
zaangażowanych w jego przygotowanie i nie przesądza o ostatecznym
kształcie jakiejkolwiek decyzji, którą podejmie Komisja. Przebieg
procedury Zamówienia publiczne dotyczą sposobu
wydawania przez instytucje publiczne pieniędzy podatników w wyniku decyzji
o zakupach i inwestycjach publicznych. Zamówienia publiczne uważa się
za główny czynnik napędzający politykę publiczną. W
ujęciu gospodarczym mają one wpływ na znaczną
część przepływów handlowych na świecie. Towary i
usługi zakupione przez instytucje publiczne stanowią ok. 17 %
unijnego PKB. Zamówienia publiczne mają wpływ na co najmniej 22
najważniejsze rynki produktów i usług, na których klientami są
wyłącznie lub głównie podmioty publiczne, lub na których
instytucje publiczne są dużymi klientami. Obrót przedsiębiorstw
działających na tych rynkach może przekraczać 25 % unijnego
PKB i odpowiadać za ok. 31 mln miejsc pracy. Podczas rokowań z państwami trzecimi
UE poparła ambitne otwarcie międzynarodowych rynków zamówień
publicznych. Jednakże przedsiębiorstwa unijne muszą zmagać
się z nierównymi warunkami, jako że wielu partnerów handlowych nie
chce dalszego otwarcia rynków zamówień publicznych na konkurencję
międzynarodową, co znacznie ogranicza szanse tych
przedsiębiorstw na rynku. Konsultacje z
zainteresowanymi stronami W sprawozdaniu z
oceny skutków uwzględniono poglądy szeregu zainteresowanych stron, w
tym państw członkowskich, społeczeństwa obywatelskiego,
branży przemysłowej i organizacji pozarządowych. W celu zebrania poglądów Komisja
zorganizowała konsultacje internetowe oraz skorzystała z
wysłuchania publicznego i innych mechanizmów konsultacji. Respondenci konsultacji internetowej byli na
ogół zadowoleni z inicjatywy Komisji Europejskiej i zgadzali się co
do opisu przedstawionych problemów, jednak mieli różne poglądy na
temat możliwych wariantów postępowania. Zdecydowana
większość zainteresowanych stron była za inicjatywą
ustawodawczą, jednak istotna mniejszość opowiedziała
się za opcją bez zmian. Istnieją również rozbieżne
opinie co to tego, jaki wariant ustawodawczy należy zastosować.
Występuje znaczne poparcie dla wariantu A[1],
ale znaczna liczba respondentów opowiedziała się za podejściem
alternatywnym, różnym od wariantów A i B[2].
Należy zauważyć, że chociaż podejście B było
wariantem najmniej popularnym, także ono uzyskało poparcie
znaczącej liczby respondentów. 1. Opis problemu 1.1. Ograniczone otwarcie rynków
zamówień publicznych na świecie Zamówienia
publiczne nie są objęte GATT i GATS, które regulują
światowy handel towarami i usługami. Kraje uprzemysłowione, do
których należą państwa członkowskie UE i 14 innych
państw (w tym USA, Japonia, Kanada i Korea) są stronami Porozumienia
w sprawie zamówień rządowych (GPA) WTO. Strony GPA
zobowiązują się do wzajemnego otwarcia rynków w zakresie
niektórych rodzajów zakupów dokonywanych przez określone podmioty
publiczne powyżej określonej wartości. UE i inne kraje, takie
jak Korea lub Chile, zobowiązały się również do otwarcia
rynków zamówień publicznych poprzez umowy o wolnym handlu poza WTO. Globalne otwarcie rynków zamówień
publicznych ma bezpośredni wpływ na UE, ale w rzeczywistości
międzynarodowymi zobowiązaniami w ramach GPA lub umów o wolnym handlu
objętych jest jedynie 25 % zamówień publicznych podatnych na
konkurencję. Chociaż GPA i umowy o wolnym handlu obejmują tylko
eksport UE o wartości ok. 5 mld EUR (0,4 % całości eksportu UE),
otwarcie rynku zamówień publicznych miałoby wpływ na kolejne 5
mld EUR wynikające z transakcji na rynkach zamówień publicznych
nieobjętych zobowiązaniami, wpływając na
międzynarodowy handel w sektorach przemysłowych na 22 wybranych
rynkach, których obrót wynosi 25 % unijnego PKB i które odpowiadają za ok.
31 mln miejsc pracy. Ogółem ponad 50 % zamówień publicznych podatnych
na konkurencję jest zamkniętych wskutek stosowania środków
protekcjonistycznych lub wymogów o charakterze lokalnym. Ponadto ok. 25 %
rynków jest faktycznie otwartych, ale może w każdej chwili
zostać zamknięte. Oznacza to dla UE niewykorzystany potencjał w
zakresie eksportu o wartości ok. 12 mld EUR. Ponadto UE nie zawarła
do tej pory umów dotyczących zamówień publicznych z państwami
takimi jak Chiny czy Indie, chociaż obecnie prowadzone są negocjacje
w sprawie zobowiązań w zakresie dostępu do obu tych rynków. Barierą dla otwarcia rynków zamówień
publicznych były silne programy krajowe, wynikające w krajach
uprzemysłowionych z nacisków krajowych, a w gospodarkach wschodzących
z potrzeby osiągnięcia lepszej pozycji technologicznej. 1.2. UE nie posiada dźwigni
negocjacyjnej sprzyjającej globalizacji zamówień publicznych W porównaniu z innymi stronami GPA
zobowiązania UE w zakresie rynku zamówień publicznych są
znaczące. W związku z powyższym obecny stan rzeczy zaspakaja strategiczne
interesy gospodarcze szeregu stron GPA. Jako że GPA nie jest
częścią wielostronnych negocjacji handlowych, dostęp do
rynku zamówień publicznych może być negocjowany
wyłącznie w powiązaniu z dostępem do rynku zamówień
publicznych (a nie np. oferowany w zamian za niższe taryfy). Poza tym
fakt, że przyznano szereg ważnych kontraktów w rezultacie
zamówień publicznych nieobjętych zobowiązaniami wzmacnia
wrażenie, że rynek zamówień publicznych w UE jest otwarty nawet
ponad poziomem zobowiązań międzynarodowych. 1.3. Niektóre państwa
członkowskie stosują krajowe środki regulujące dostęp
do zamówień publicznych W tym kontekście kilka państw
członkowskich podjęło środki regulujące dostęp do
rynku zamówień publicznych. Inne państwa poinformowały
nieformalnie Komisję o zamiarze wprowadzenia takich środków. Jako
że regulacja dostępu do rynku zamówień publicznych UE dla
dostawców z państw trzecich wyraźnie należy do zakresu
wyłącznych kompetencji UE w zakresie wspólnej polityki handlowej,
państwa członkowskie nie są uprawnione do stanowienia prawa w
tym obszarze. Jednakże w praktyce, ze względu na
brak wytycznych lub przepisów UE dotyczących dostępu zagranicznych
oferentów do unijnego rynku zamówień publicznych, instytucje
zamawiające w UE mają często problem ze zrozumieniem zakresu
międzynarodowych zobowiązań UE w dziedzinie zamówień
publicznych. 28 % wszystkich ogłoszeń o udzieleniu zamówienia zawiera
błędną ocenę zakresu GPA – co prowadzi do wysłania błędnych
sygnałów zagranicznym oferentom. 1.4. Główne problemy Większość rynków zamówień
publicznych w państwach trzecich pozostaje zamknięta dla
przedsiębiorstw z UE. Przedsiębiorstwom unijnym odmawia się
dostępu do potencjalnego eksportu o wartości ok. 12 mld EUR. Gdyby
państwa trzecie zgodziły się na wycofanie środków
protekcjonistycznych tylko w sektorach, w których mają strategiczne
interesy ofensywne, otwarłoby to dostęp UE do eksportu o
wartości nawet 4 mld EUR. Ma to wpływ na zdolność
stworzenia korzyści skali przez przedsiębiorstwa unijne. Ponadto
środki protekcjonistyczne mogą w każdej chwili dotknąć
przedsiębiorstwa z UE dostarczające towary i usługi na 25 %
rynków, które są faktycznie otwarte. Obecna polityka protekcjonistyczna może
zakłócać decyzje dotyczące inwestycji przedsiębiorstw oraz
doprowadzić do sztucznego przenoszenia miejsc pracy poza UE. To samo
można powiedzieć o transferach technologii podejmowanych ze
względu na politykę przemysłową (np. chińska polityka
„rodzimych innowacji”), a nie z powodów czysto komercyjnych. W perspektywie
średniookresowej problemy z dostępem mogą dotyczyć nawet
sektorów, w których UE ma przewagę konkurencyjną
pozwalającą na obejście istniejących barier (np. produkty
farmaceutyczne). Przedsiębiorstwa, towary i usługi z
UE nie mogą liczyć na równe warunki. Patrząc z perspektywy
sektorowej, chińskie przedsiębiorstwa budowlane lub japońskie
przedsiębiorstwa kolejowe mogą sprzedawać swoje produkty unijnym
instytucjom zamawiającym, jednak sprzedaż w odwrotnym kierunku jest
niemożliwa. W niektórych przypadkach przedsiębiorstwa
korzystające z pomocy państwa (np. z Rosji lub Chin) mogły
złożyć wyjątkowo tanie oferty. 1.5. Analiza pomocniczości Kwestia pomocniczości nie ma zastosowania
w kontekście niniejszej inicjatywy, ponieważ przepisy i negocjacje w
zakresie dostępu do unijnego rynku zamówień publicznych są
objęte zakresem wspólnej polityki handlowej, która należy do
wyłącznych kompetencji UE na mocy art. 207 TFUE. Dlatego wszelkie
działania ustanawiające ramy realizacji międzynarodowej umowy
handlowej należy podejmować na szczeblu UE. 2. Cele Uczciwa konkurencja oraz dostęp do rynków
zamówień publicznych to główne narzędzia wzrostu gospodarczego i
tworzenia miejsc pracy, w szczególności w kontekście niedawnego
kryzysu gospodarczego. W związku z powyższym niniejsza inicjatywa
ustawodawcza stanowiłaby bodziec dla dalszego otwarcia rynków
zamówień publicznych w państwach trzecich, co zwiększyłoby
szanse rynkowe przedsiębiorstw z UE. Uważa się, że inicjatywa
przyczyni się do wzrostu konkurencyjności przedsiębiorstw
unijnych w ramach Unii i poza nią; wzmocni międzynarodowy charakter
MŚP w globalnej gospodarce; oraz zwiększy poziom zatrudnienia i
przyczyni się do promowania innowacyjności w UE. W ocenie skutków te
ogólne cele przełożono na cele szczegółowe i operacyjne. Cele
szczegółowe obejmują: zwiększenie eksportu unijnych towarów i
usług na rynki zamówień publicznych poza UE; wzmocnienie pozycji
negocjacyjnej UE w negocjacjach międzynarodowych dotyczących
zamówień publicznych; zwiększenie pewności prawnej w odniesieniu
do dostępu państw trzecich do unijnego rynku zamówień
publicznych; oraz zapewnienie przestrzegania zobowiązań
dotyczących zamówień publicznych przyjętych wobec UE w ramach
umów międzynarodowych. 3. Warianty polityki 3.1. Scenariusz podstawowy: „Bez
zmian” (wariant 1) Scenariusz podstawowy pokazuje najbardziej
prawdopodobny wariant rozwoju sytuacji określonej w opisie problemu bez
dalszych działań ze strony UE. W ramach tego scenariusza UE nie
podejmowałaby nowych działań; obowiązujące ramy prawne
UE i odpowiadające im praktyki pozostałyby nienaruszone; zaś UE
w dalszym ciągu prowadziłaby negocjacje dotyczące dodatkowego
dostępu do rynku (przystąpienie Chin do GPA, umowy o wolnym handlu z
Indiami i Japonią, wzajemne otwarcie rynków zamówień publicznych z
USA) oraz w dużej mierze polegałaby na obecnych zobowiązaniach w
zakresie otwarcia rynków określonych w GPA i umowach o wolnym handlu, przy
uwzględnieniu ewentualnych przyszłych zobowiązań. W
rzeczywistości występuje jednak znaczna niepewność co do
zakresu i tempa postępu obecnych negocjacji GPA dotyczących
dostępu do rynku oraz wyniku trwających negocjacji dwustronnych. 3.2. Wariant nieustawodawczy
(wariant 2): 3.2.1. Prawo miękkie i mechanizm
rozstrzygania sporów/naruszeń (wariant 2A) W ramach tego wariantu Komisja
sprecyzowałaby zakres międzynarodowych zobowiązań UE w
dokumentach wyjaśniających oraz przedstawiła wytyczne
dotyczące egzekwowania obowiązujących instrumentów, takich jak
art. 58 i 59 dyrektywy 2004/17/WE (udzielanie zamówień przez podmioty
działające w sektorach energetyki, gospodarki wodnej i transportu).
Komisja rozważyłaby również bardziej aktywne korzystanie z
istniejących narzędzi, takich jak postępowanie w sprawie
naruszenia oraz mechanizmy rozstrzygania sporów WTO/umów o wolnym handlu w
przypadku naruszenia zobowiązań przez partnerów handlowych. 3.2.2. Wzmocnienie trwających
negocjacji (wariant 2B) W ramach tego wariantu UE systematycznie
zachęcałaby partnerów handlowych do przystąpienia do GPA,
wprowadziłaby wymóg uwzględnienia rozdziałów dotyczących
zamówień publicznych we wszystkich umowach o wolnym handlu (oraz ponownie
otworzyła unię celną z Turcją w celu uwzględnienia
rozdziału dotyczącego zamówień publicznych),
rozpoczęła nowe negocjacje oraz rozszerzyła rozdziały
dotyczące zamówień publicznych w obecnie obowiązujących
umowach o wolnym handlu (z Chile i Meksykiem). 3.3. Wariant ustawodawczy z
nadzorem Komisji Europejskiej (wariant 3) Niniejszy wariant ustawodawczy polegałby
na określeniu i uregulowaniu dostępu do zamówień publicznych
objętych oraz nieobjętych zobowiązaniami międzynarodowymi
UE oraz ustanowieniu „reguł pochodzenia dla zamówień” (PRO) w celu
określenia pochodzenia towarów i usług. Uwzględniając obawy
wyrażone przez organizacje pozarządowe, pełnym dostępu
towarom i usługom z krajów najsłabiej rozwiniętych. Obok tych
trzech głównych elementów polityki ustawodawczej można
wyróżnić trzy alternatywne podejścia opisane poniżej
w wariantach 3A, 3B i 3C. 3.3.1. Podejście oparte na
ogólnym ograniczeniu dostępu dla zamówień nieobjętych
zobowiązaniami na szczeblu UE (wariant 3A) W ramach tego podejścia podmioty
zamawiające z państw członkowskich byłyby zasadniczo
zobowiązane do wykluczenia towarów, usług i przedsiębiorstw z
państw trzecich nieobjętych zobowiązaniami międzynarodowymi
UE. Jednak w celu uniknięcia przeszkód utrudniających zakup towarów i
usług niedostępnych w UE lub niezbędnych w przypadkach
awaryjnych lub też wynikających z ważnych przyczyn interesu
publicznego, w inicjatywie przewidziano wyjątki prawne od wymogu
wykluczenia oraz upoważniono Komisję do przyznawania dodatkowych odstępstw,
jeżeli wymagają tego szczególne okoliczności. 3.3.2. Podejście oparte na
indywidualnych decyzjach zamawiających z UE oraz mechanizmie
dostępnym Komisji w przypadku zamówień nieobjętych
zobowiązaniami (wariant 3B) 3.3.2.1. Na szczeblu państw
członkowskich: decyzje poszczególnych zamawiających pod nadzorem
Komisji Europejskiej (wariant 3B1) W przypadku zamówień nieobjętych
zobowiązaniami podmioty zamawiające z UE miałyby
możliwość dopuszczenia do procedury przetargowej lub wykluczenia
z niej dostawców towarów lub usług z państw trzecich. Decyzja o
wykluczeniu ofert zagranicznych podlegałaby powiadomieniu Komisji ex
ante (poprzez ogłoszenie o zamówieniu). Umożliwiałoby to
Komisji monitorowanie sytuacji oraz zapewnienie spójności w całej UE.
3.3.2.2. Na poziomie UE: mechanizm
dostępny Komisji (wariant 3B2) Na szczeblu UE, w oparciu o ustalenie
problemów w dostępie do rynku lub konkretne skargi, Komisja
decydowałaby o otwarciu postępowań w sprawie stosowania
środków protekcjonistycznych i innych barier w handlu nakładanych na
dostawców z UE lub na oferty w państwach trzecich. Następnie Komisja
mogłaby: (1) zwrócić się do partnerów handlowych o
rozpoczęcie negocjacji w sprawie zniesienia barier w handlu lub
uzgodnienia wzajemnych zobowiązań dotyczących dostępu do rynku
w celu zapewnienia dostępu do rynku zamówień publicznych drugiej
strony oraz (2) przyjąć restrykcyjne środki skierowane przeciwko
ofertom z państw trzecich, jeżeli przedmiotowy partner handlowy
odmówi udziału w negocjacjach. 3.3.3. Wariant 3C: Wariant
dopuszczenia przez podmioty zamawiające przedsiębiorstw, towarów i
usług nieobjętych międzynarodowymi zobowiązaniami UE pod
warunkiem powiadomienia Komisji oraz wariant narzucenia przez Komisję
dostępu do rynku zamówień publicznych UE Niniejszy wariant umożliwiałby
podmiotom zamawiającym, pod warunkiem zatwierdzenia przez Komisję,
dopuszczenie przedsiębiorstw, towarów i usług nieobjętych
międzynarodowymi zobowiązaniami w zakresie dostępu do rynku. Po
pierwsze musiałyby one wskazać w ogłoszeniu o zamówieniu
chęć dopuszczenia takich przedsiębiorstw, towarów i usług.
W przypadku otrzymania oferty obejmującej takie towary lub usługi
musiałyby one powiadomić Komisję. Następnie w terminie 6-8
tygodni Komisja podjęłaby decyzję w oparciu o
„znaczącą wzajemność”. 3.4. Podejście ustawodawcze
bez nadzoru Komisji Europejskiej (rozszerzenie art. 58 na cały zakres
dyrektyw) Aby ograniczyć obciążenia
instytucji zamawiających związane z koniecznością
powiadamiania Komisji, przepisy art. 58 i 59 zostałyby rozszerzone na
usługi, roboty budowlane, podmioty prawa publicznego oraz instytucje
centralne i lokalne. Wytyczne dotyczące stosowania tych artykułów
zawarto by w dokumentach wyjaśniających (podobnie jak w wariancie 2).
Inicjatywa wykorzystywałaby główne elementy podobne do wariantu 3. 3.5. Wariant 5: „kupuj produkty
europejskie” Aby zagwarantować równe warunki w
stosunkach z głównymi partnerami handlowymi, takimi jak USA i Chiny, UE
mogłaby stworzyć system preferencji cenowych z 25 % marżą w
celu odzwierciedlenia obowiązujących programów „kupuj produkty
amerykańskie” i „kupuj produkty chińskie” w przypadku zamówień
nieobjętych zobowiązaniami. Jednakże czyniąc to, UE
wyraziłaby domyślną zgodę na taki rodzaj mechanizmu preferencji
cenowych na świecie, któremu wyraźnie się sprzeciwia. Opcje
tę należy zatem odrzucić i nie będzie ona analizowana. 3.6. Wariant 6: korekta
niesprawiedliwych „wyjątkowo tanich ofert” (wariant
uzupełniający) Wymienione wyżej warianty mogłyby
zostać uzupełnione wariantem, którego celem jest zapobieganie problemom
występującym w momencie, gdy dostawcy z niektórych państw
trzecich oferują (bardzo) niskie ceny, ponieważ otrzymują
dopłaty lub wykorzystują inne niesprawiedliwe praktyki w zakresie
konkurencji. 4. Ocena skutków Skutki każdego wariantu ocenia się z
uwzględnieniem 9 kryteriów, w tym skutków dla przepływów handlowych,
efektu dźwigni partnerów handlowych w międzynarodowych negocjacjach i
skutków dla obciążenia administracyjnego. Skutki te należy rozpatrywać w
kontekście potencjalnego wzrostu wywozu o 4 mld EUR (co odpowiada ok. 60
000 miejscom pracy), jeżeli 12 największych partnerów handlowych
spoza UE otworzy te rynki zamówień publicznych, w odniesieniu do których
ich ofensywne interesy w UE są największe. Aby określić
skuteczność każdego wariantu, jego koszt zostanie porównany z
tym poziomem odniesienia. Podczas analizy kosztów i korzyści każdego
wariantu należy również uwzględnić możliwość
podjęcia przez partnerów handlowych środków odwetowych. Oczekuje się, że wariant 1
(scenariusz bazowy) i 2B (dalsze negocjacje) doprowadzą do dodatkowego
wywozu o wartości 1 mld EUR (12-18 000 miejsc pracy). W przypadku wariantu 2A (doprecyzowanie prawne
i większe wykorzystanie istniejących mechanizmów), szersze
zastosowanie obowiązujących ograniczeń określonych w
dyrektywie 2004/17/WE (art. 58 ust. 2) prawdopodobnie przyniesie
największe skutki, jeśli chodzi o sprecyzowanie przepisów i
pewność prawną. Wytyczne dotyczące zakresu zamówień
publicznych objętych i nieobjętych zobowiązaniami
zwiększają poziom pewności prawnej w przypadku odrzucania ofert
dotyczących zagranicznych towarów i usług w procedurze przetargowej.
Wariant 2A nie powinien mieć znacznych skutków dla innych kryteriów. Wariant 3A (ogólne ograniczenie dostępu
dla zamówień publicznych nieobjętych zobowiązaniami na szczeblu
UE) powinien doprowadzić do znacznego zwiększenia pewności
prawnej, unikając problemów spowodowanych nieprawidłowym stosowaniem
klauzul symetrycznej wzajemności. Znaczna większość
przedmiotowych rynków zamówień publicznych mogłaby stosować
ograniczenia, ale prawdopodobnie zastosowano by odstępstwa w przypadku
zamówień dotyczących paliwa, produktów farmaceutycznych, sprzętu
medycznego i komputerów. Potencjalne skutki dla przepływów handlowych
są znaczne, jako że wariant ten mógłby zablokować nawet 4
mld EUR pochodzące z importu towarów i usług. Wariant ten mógłby
także doprowadzić do poważnych skutków odwetowych (1 mld EUR)
oraz znacznego efektu dźwigni. Skutki dla finansów publicznych i obciążenia
administracyjnego pozostałyby bardzo ograniczone. W ramach wariantu 3B (poszczególne podmioty
mogą pod nadzorem Komisji wykluczyć oferty z państw trzecich
(3B1), oraz instrument Komisji służący analizie sytuacji w
zakresie dostępu do rynku towarów, usług i przedsiębiorstw z UE
w państwach trzecich (3B2)) uzyskano by większą
pewność prawną, jako że Komisja podejmowałaby
ostateczną decyzję w sprawie potencjalnych środków
dyskryminacyjnych. Wariant ten objąłby wszystkie stosowne sektory
gospodarki. Inicjatywa ta mogłaby realistycznie doprowadzić do
otwarcia rynków o wartości 4 mld EUR w postaci dodatkowego eksportu i
stworzyć 60 000 miejsc pracy. Potencjał w zakresie efektu
dźwigni tego wariantu byłby nieco lepszy niż w przypadku
wariantu 3A ze względu na ukierunkowanie na ofensywne interesy państw
trzecich w ramach wariantu 3B2. Ryzyko działań odwetowych byłoby
ograniczone, ponieważ zamknięcie unijnego rynku zamówień
publicznych byłoby ograniczone i ukierunkowane. Wpływ na finanse
publiczne byłby ograniczony, ale obciążenia administracyjne dla instytucji
zamawiających, przedsiębiorstw, a nawet Komisji Europejskiej
byłoby stosunkowo duże ze względu na system powiadamiania (6-8
tygodni). Skutki wariantu 3C i 4 byłyby
zbliżone do wariantu 3A. Jednak wariant 3C powodowałby
największe obciążenia administracyjne ze wszystkich wariantów
(powiadomienia zamiast odstępstw), zaś wariant 4 nie prowadziłby
do poprawy poziomu przestrzegania zobowiązań międzynarodowych w
tym samym stopniu, co wariant 3A lub 3B. Wariant 6 (korekta niesprawiedliwych,
wyjątkowo tanich ofert) stanowiłby uzupełnienie innych wariantów
i miał wpływ wyłącznie na oferty zagraniczne. Skutki dla
obciążenia administracyjnego i finansów publicznych byłyby
niewielkie, ale zależałyby od szeregu przypadków. Istnieje jednak
ryzyko środków odwetowych, ponieważ zachodzi prawdopodobieństwo,
że przedsiębiorstwa wykluczone ze względu na wyjątkowo
tanie oferty są własnością państwa. 5. Porównanie wariantów Proponowane warianty polityki zostały
porównane pod kątem wpływu na cele, które należy
osiągnąć, oraz skuteczności. Wariant 1 nie spełnia
założonych celów, w związku z czym można rozważać
go wyłącznie jako scenariusz odniesienia, z którym należy
porównywać pozostałe warianty polityki. Wariant 2 miałby ograniczony
wpływ na spełnienie założonych celów (w zakresie poprawy
pewności prawnej i dostępu do rynków państw trzecich); ma on
również najmniejsze zalety, jeśli chodzi o wydajność,
skuteczność i spójność. Warianty 3A, 3C i 4
spełniają założone cele, ale nie są skuteczne ze
względu na ewentualne koszty działań odwetowych oraz problemy
związane z łańcuchami dostaw przedsiębiorstw unijnych w USA
i Chinach. Wariant 3C powoduje znaczne obciążenie administracyjne. Z
wyjątkiem wariantu 6, żaden pozostały wariant nie
rozwiązuje kwestii wyjątkowo tanich ofert przedsiębiorstw,
towarów i usług wspieranych przez państwo. Wariantem, który
najprawdopodobniej osiągnie wszystkie cele w największym stopniu jest
wariant 3B. W porównaniu z innymi wariantami otrzymał on również
najlepsze oceny, jeśli chodzi o skuteczność, wydajność
i spójność. W związku z tym zaleca się zastosowanie
wariantu 3B, uzupełniając go wariantami 6 i 2B. 6. Monitorowanie i ocena Komisja będzie monitorować
przestrzeganie przez państwa członkowskie i ich instytucje
zamawiające warunków określonych w inicjatywie w sprawie
zewnętrznych zamówień publicznych. W inicjatywie zaproponowano szereg
wskaźników mających śledzić postępy w zakresie
każdego celu szczegółowego, w szczególności poprzez monitorowanie: ·
dodatkowego eksportu związanego z zamówieniami
publicznymi ·
liczby sektorów (spośród wybranych 22), które
zostały otwarte poza granicami UE, w porównaniu z ·
liczbą obecną ·
rozszerzenia przepływów handlowych w
dziedzinie zamówień publicznych ·
liczby postępowań
wyjaśniających wszczętych przez Komisję Europejską ·
usunięcia barier handlowych w dziedzinie
zamówień publicznych w odniesieniu do dostawców z UE w niektórych
państwach trzecich ·
zmian w prawie krajowym odzwierciedlających
zobowiązania międzynarodowe w dziedzinie zamówień publicznych. [1] Podejście A: Zamawiający z UE byliby
zasadniczo zobowiązani do wykluczenia towarów, usług i
przedsiębiorstw z państw trzecich nieobjętych
zobowiązaniami międzynarodowymi UE. [2] Podejście B: Pod warunkiem powiadomienia Komisji,
zamawiający z UE mieliby możliwość zadecydowania o
wykluczania towarów, usług i przedsiębiorstw z państw trzecich
nieobjętych zobowiązaniami międzynarodowymi UE. Ponadto Komisja
dysponowałaby specjalnym narzędziem umożliwiającym
analizę sytuacji w zakresie dostępu do rynku towarów, usług i
przedsiębiorstw z UE oraz nałożenie bardziej restrykcyjnych
środków w odniesieniu do towarów i usług z państw trzecich w
przypadku, gdy unijne towary, usługi i przedsiębiorstwa nie mają
wystarczającego dostępu do rynku zamówień publicznych w tych
państwach trzecich.