UZASADNIENIE

1.           KONTEKST WNIOSKU

· Podstawa i cele wniosku

Niniejszy wniosek Komisji dotyczy przeglądu wykazu substancji priorytetowych w dziedzinie polityki wodnej, tj. substancji chemicznych wyodrębnionych spośród substancji stanowiących na poziomie UE znaczne ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem, wymienionych w załączniku X do ramowej dyrektywy wodnej 2000/60/WE[1]. Zgodnie z wymogiem określonym w art. 16 ust. 4 ramowej dyrektywy wodnej Komisja poddaje przeglądowi wykaz substancji priorytetowych co najmniej co cztery lata. Zgodnie z wymogiem określonym w art. 8 dyrektywy w sprawie środowiskowych norm jakości 2008/105/WE[2], w której ustanowiono środowiskowe normy jakości (EQS)[3] dla substancji priorytetowych, Komisja przedstawia wynik pierwszego przeglądu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w 2011 r. W ramach przeglądu Komisja rozważa między innymi ewentualne włączenie do wykazu substancji określonych w załączniku III do przedmiotowej dyrektywy. Od Komisji wymaga się również przedstawienia – w stosownych przypadkach – propozycji dotyczących nowych substancji priorytetowych, określenia środowiskowych norm jakości odpowiednio dla wód powierzchniowych, osadów lub fauny i flory[4] oraz dokonania przeglądu środowiskowych norm jakości, jak również statusu istniejących substancji priorytetowych.

· Kontekst ogólny

W ramowej dyrektywie wodnej uznaje się, że środowisko wodne narażone jest na znaczne presje, w tym presje wynikające z zanieczyszczenia chemicznego, a także istnienie potrzeby prowadzenia zrównoważonej gospodarki wodnej. Środowiskowe cele dyrektywy obejmują osiągnięcie dobrego stanu chemicznego i ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych oraz zapobieganie pogorszeniu się tego stanu. Dyrektywa została wdrożona na poziomie obszarów dorzecza. Państwa członkowskie były zobowiązane do przyjęcia do 2009 r. planów gospodarowania wodami w dorzeczu w oparciu o, między innymi, analizę presji i oddziaływania oraz wyniki monitorowania, a także programów środków dotyczących poszczególnych obszarów.

W celu posiadania dobrego stanu chemicznego jednolite części wód muszą spełniać środowiskowe normy jakości ustanowione dla substancji priorytetowych oraz 8 innych substancji zanieczyszczających, które były już objęte regulacjami na poziomie UE. Obecne 33 substancje priorytetowe obejmują szereg chemikaliów przemysłowych, środków ochrony roślin oraz metali lub związków metali. Niektóre substancje priorytetowe zostały określone jako priorytetowe substancje niebezpieczne ze względu na ich trwałość, zdolność do bioakumulacji i/lub toksyczność, bądź ze względu na ich poziom osiągający stan niepokojący – będące kryteriami zgodnymi z kryteriami dotyczącymi substancji wzbudzających szczególnie duże obawy zgodnie z rozporządzeniem REACH[5]. Na państwach członkowskich spoczywa obowiązek monitorowania substancji priorytetowych w częściach wód powierzchniowych oraz zgłaszania przypadków wykraczania poza środowiskowe normy jakości. Ramowa dyrektywa wodna wprowadza wymóg przyjęcia środków służących kontrolowaniu zrzutów, emisji i strat substancji priorytetowych i priorytetowych substancji niebezpiecznych do środowiska wodnego – stopniowej redukcji w przypadku substancji priorytetowych oraz zaprzestania lub stopniowego wyeliminowania w przypadku priorytetowych substancji niebezpiecznych.

Cel zapewnienia dobrego stanu ekologicznego wymaga ustanowienia na poziomie krajowym norm dla substancji chemicznych określonych jako substancje wzbudzające obawy na poziomie lokalnym, krajowym lub poziomie dorzecza, lecz nie jako substancje priorytetowe na poziomie UE. Te substancje chemiczne znane są jako zanieczyszczenia specyficzne dla dorzecza.

Prace techniczne związane z przeglądem wykazu substancji priorytetowych rozpoczęto w 2007 r. Dokonano wówczas ich uszeregowania w celu zidentyfikowania potencjalnych nowych substancji priorytetowych, a następnie ustanowiono dla nich środowiskowe normy jakości oraz dokonano przeglądu środowiskowych norm jakości istniejących substancji priorytetowych oraz ich statusu. Oczekuje się, że proponowane nowe substancje oraz zmiany dotyczące istniejących substancji zostaną uwzględnione w aktualizowanych w 2015 r. planach gospodarowania wodami w dorzeczu oraz programach środków.

W trakcie przeglądu wykazu substancji priorytetowych stwierdzono potrzebę udoskonaleń w funkcjonowaniu dyrektywy w sprawie środowiskowych norm jakości oraz mechanizmu służącego poprawie w zakresie identyfikacji dodatkowych substancji priorytetowych w ramach przyszłych przeglądów.

· Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

– Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej

– Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

– Dyrektywa Komisji 2009/90/WE z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiająca, na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód

· Spójność z innymi obszarami polityki

Szósty unijny program działań w zakresie środowiska określa środki w stosunku do substancji priorytetowych jako działania kluczowe (zob. art. 7 ust. 2 lit. e) decyzji 1600/2002/WE[6]). Wniosek jest spójny z powiązanymi obszarami polityki i najważniejszymi aktami prawnymi takimi jak:

– Polityka w zakresie chemikaliów: rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów

– Polityka w dziedzinie środków ochrony roślin: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów

– Polityka w dziedzinie produktów biobójczych: dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych

– Polityka w dziedzinie produktów farmaceutycznych: dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych i dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi

– Polityka w dziedzinie emisji przemysłowych: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych

– Polityka w dziedzinie odpadów: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/65/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (wersja przekształcona); dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE)

– Polityka w zakresie trwałych zanieczyszczeń organicznych (TZO): rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych

– Polityka w dziedzinie ochrony środowiska morskiego: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej)

2.         WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

· Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

Prace techniczne na potrzeby przeglądu, tj. przede wszystkim szeregowanie substancji i ustanawianie środowiskowych norm jakości, były prowadzone przez DG ds. Środowiska i Wspólnotowe Centrum Badawcze (JRC) i wykonywane przez szereg specjalistów w okresie 2008-2010. Specjalistami tymi byli członkowie grupy roboczej „E” ds. aspektów chemicznych działającej w ramach wspólnej strategii wdrażania[7] ramowej dyrektywy wodnej, w szczególności dwie podgrupy grupy roboczej „E” oraz firma konsultingowa INERIS (przy wkładzie International Office for Water, IOW). Członkami grupy roboczej „E” oraz dwóch podgrup są przedstawiciele dyrekcji generalnych Komisji (ENV, ENTR i SANCO), państw członkowskich oraz zainteresowanych organizacji obejmujących szereg europejskich stowarzyszeń branżowych (AESGP, AISE, Business Europe, CEFIC, CEPI, CONCAWE, COPA-COGECA, ECPA, EFPIA, EUCETSA, EUDA, EUREAU, EURELECTRIC, EUROFER, EUROMETAUX, EUROMINES), a także organizacji pozarządowych (EEB, Greenpeace, WWF) i międzyrządowych (OSPAR).

Grupa robocza „E” wniosła istotny wkład w przegląd, wspomagając proces gromadzenia danych (w tym danych uzyskanych w wyniku monitorowania i danych dotyczących zagrożenia), proces szeregowania służący zidentyfikowaniu nowych substancji, aktualizację dokumentu zawierającego wskazówki techniczne dotyczące ustanawiania oraz określania środowiskowych norm jakości. Wspierała również przegląd istniejących substancji priorytetowych i środowiskowych norm jakości. Dwie podgrupy grupy roboczej „E”, które wykonały większość prac, to grupa ekspertów ds. dokumentu zawierającego wskazówki techniczne dotyczące ustanawiania środowiskowych norm jakości (Expert Group on the Technical Guidance Document EQS (EG-EQS)) oraz podgrupa ds. przeglądu substancji priorytetowych (Sub-Group on Review of Priority Substances (SG-R)). Obydwie działały pod przewodnictwem ekspertów z JRC i Zjednoczonego Królestwa. Zainteresowane stowarzyszenia branżowe w ramach grupy roboczej „E” włączyły do dyskusji w podgrupach swoje najważniejsze przedsiębiorstwa członkowskie, reprezentowane zazwyczaj przez ekspertów technicznych, w szczególności na ostatnich etapach procedury selekcji i przy opracowywaniu środowiskowych norm jakości.

Projekt środowiskowych norm jakości został przedłożony do zaopiniowania Komitetowi Naukowemu ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER)[8].

W swojej opinii dotyczącej dokumentacji EQS w odniesieniu do niklu SCHER zauważył, że na ostateczne środowiskowe normy jakości wpływ mogłaby mieć dogłębna analiza bardziej długofalowych danych, w tym niezależna analiza statystyczna. Choć były podejmowane próby w tym zakresie, różnica opinii między ekspertami doprowadziła do tego, że w projekcie wniosku wartość AA-EQS (wody śródlądowe) dla niklu ustalono na 4, a nie na 2 μg/l, w oczekiwaniu na wynik dalszych konsultacji z SCHER dotyczących wniosków z analizy.

· Ocena skutków

Kiedy w 2010 r. prace techniczne zbliżały się do końca, rozpoczęto prace nad oceną skutków, inicjując badanie prowadzone przez firmę konsultingową Entec[9]. Firma przygotowała projekty sprawozdań dotyczących oddziaływania poszczególnych substancji, uwzględniając wnioski z prac technicznych[10]. Sprawozdania te zostały w dużej mierze wykorzystane przy sporządzeniu załączonego sprawozdania z oceny skutków.

Przygotowaniem niniejszej oceny skutków kierowała grupa koordynacyjna ds. oceny skutków, w której uczestniczyli przedstawiciele następujących służb Komisji: Sekretariatu Generalnego (SG) oraz dyrekcji generalnych AGRI, ENTR, JRC, MARE, REGIO, RTD i SANCO.

W celu opracowania sprawozdania z oceny skutków podjęto konsultacje z grupą roboczą „E” oraz z innymi zainteresowanymi stronami niereprezentowanymi w tej grupie.

Rada ds. Ocen Skutków omówiła sprawozdanie z oceny skutków na posiedzeniu dnia 22 czerwca 2011 r. Poczynione uwagi zostały uwzględnione w załączonym sprawozdaniu z oceny skutków.

3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

· Podstawa prawna

Podstawą prawną wniosku jest art. 192 ust. 1 Traktatu.

· Zasada pomocniczości i proporcjonalności

Zanieczyszczenie wody ma bardzo istotny charakter transgraniczny. 60% terytorium UE znajduje się na obszarach wspólnych dorzeczy. Z tego względu oraz z uwagi na to, że wiele substancji powodujących zanieczyszczenie jest wykorzystywanych w całej UE, właściwe jest ustanowienie dla nich zharmonizowanych środowiskowych norm jakości na poziomie UE, jeśli stwierdzono występowanie znacznego ryzyka dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem. Oprócz lepszej ochrony zapewnia to więcej równych szans, niż w przypadku ustanowienia środowiskowych norm jakości tylko przez niektóre państwa członkowskie lub w przypadku znacznych różnic między normami ustanowionymi w poszczególnych krajach.

Niniejszy wniosek ogranicza się do zidentyfikowania substancji priorytetowych oraz do ustanowienia środowiskowych norm jakości na poziomie UE. Nie proponuje się podjęcia żadnych dodatkowych środków unijnych w uzupełnieniu do już istniejących. Przyjęcie szczegółowych i dodatkowych środków w zakresie kontroli zanieczyszczeń pozostawiono w gestii państw członkowskich, które mogą wybrać najbardziej skuteczny sposób realizacji celów przy uwzględnieniu warunków lokalnych.

· Wybór instrumentów

Proponowane instrumenty: Dyrektywa zmieniająca ramową dyrektywę wodną i dyrektywę w sprawie środowiskowych norm jakości.

4.           WPŁYW NA BUDŻET

Proponowany instrument nie ma skutków budżetowych.

5.           INFORMACJE DODATKOWE

· Szczegółowe wyjaśnienie wniosku

Wniosek zmienia dyrektywę w sprawie środowiskowych norm jakości i ramową dyrektywę wodną, przy czym w przypadku tej ostatniej zmiany dotyczą tylko załącznika X.

Artykuł 1 stanowi, że załącznik X do ramowej dyrektywy wodnej zostaje zastąpiony tekstem określonym w załączniku I do niniejszej dyrektywy. Zaktualizowany załącznik X obejmuje nowo zaproponowane substancje priorytetowe i określa dwie istniejące substancje priorytetowe jako priorytetowe substancje niebezpieczne. Załącznik został uproszczony poprzez umieszczenie niektórych informacji – znajdujących się wcześniej w tabeli – w przypisach.

W art. 2 niniejszego wniosku zmienia się następujące przepisy dyrektywy w sprawie środowiskowych norm jakości:

Artykuł 2 zostaje zmieniony w celu wprowadzenia definicji terminu „matryca”, tj. element środowiska – zazwyczaj woda, osady lub fauna i flora (ryby, jeśli nie wskazano inaczej), do którego zastosowanie mają środowiskowe normy jakości, i w którym należy zatem monitorować stężenia substancji priorytetowych i priorytetowych substancji niebezpiecznych.

Artykuł 3 zostaje zmieniony w celu uspójnienia go z nową strukturą załącznika I część A (w szczególności w związku z włączeniem norm dotyczących fauny i flory do załącznika) oraz w celu zmiany obowiązków państw członkowskich względem wyboru matrycy do monitorowania. Dla każdej substancji określa się standardową matrycę do monitorowania na podstawie nieodłącznych właściwości danej substancji. Możliwość elastycznego wyboru przez państwa członkowskie alternatywnej matrycy zostaje zachowana, lecz uzależniona od spełnienia minimalnych kryteriów w zakresie wyników, o których mowa w art. 4 dyrektywy Komisji 2009/90/WE[11]. Ponadto w celu uproszczenia sprawozdawczości obowiązki w zakresie informowania określone w art. 3 dyrektywy w sprawie środowiskowych norm jakości zostają włączone do sprawozdawczości w zakresie planów gospodarowania wodami w dorzeczu zgodnie z art. 15 ramowej dyrektywy wodnej. Wreszcie, mandat komitologii umożliwiający zmianę pkt 3 części B załącznika I został dostosowany do nowych przekazanych uprawnień.

Artykuł 4 ust. 4 i art. 5 ust. 6 zostają skreślone w wyniku dostosowania aktu do nowych uprawnień wykonawczych w Traktacie. Uprawnienia takie nie są odpowiednie dla przyjęcia wytycznych technicznych, gdyż dokumenty te nie są prawnie wiążące.

Artykuł 8 zostaje zaktualizowany.

Dodaje się nowy art. 8a, który dotyczy szczegółowych przepisów w odniesieniu do substancji zachowujących się jak wszechobecne substancje trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i toksyczne.

Dodaje się nowy art. 8b w celu ustanowienia listy obserwacyjnej na potrzeby ukierunkowanego gromadzenia danych z monitorowania służących wspieraniu przyszłych przeglądów wykazu substancji priorytetowych.

Artykuł 9 zostaje zmieniony w celu dostosowania go do nowego rozporządzenia (UE) nr 182/2011[12] w sprawie uprawnień wykonawczych Komisji i wprowadzenia nowego art. 10 dotyczącego wykonania przekazanych uprawnień.

Część A załącznika I zostaje zastąpiona załącznikiem II do niniejszej dyrektywy, w którym wprowadzono nowo zaproponowane substancje priorytetowe, zmieniono środowiskowe normy jakości dla niektórych istniejących substancji priorytetowych[13] i wprowadzono kolumnę dotyczącą norm dla fauny i flory. Ta ostatnia kolumna obejmuje trzy normy dla fauny i flory, które zostały już ustanowione w art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy w sprawie środowiskowych norm jakości, oraz normy dla fauny i flory w odniesieniu do niektórych istniejących i nowych substancji priorytetowych. Wymienienie norm dla fauny i flory w załączniku I do dyrektywy w sprawie środowiskowych norm jakości upraszcza sposób prezentacji i przyczynia się do przejrzystości.

Punkt 2 części B załącznika I do dyrektywy w sprawie środowiskowych norm jakości zostaje zmieniony w celu dokonania odpowiedniego odniesienia do uprawnień wykonawczych zgodnie z art. 9.

Załącznik II do dyrektywy w sprawie środowiskowych norm jakości staje się nieaktualny i zostaje skreślony.

Załącznik III do dyrektywy w sprawie środowiskowych norm jakości, powiązany z obecnym art. 8, staje się nieaktualny i zostaje skreślony.

Artykuł 3 niniejszego wniosku ustanawia obowiązki w zakresie transpozycji do prawodawstwa krajowego i zgłaszania Komisji przepisów krajowych.

Artykuł 4 dotyczy wejścia w życie.

Artykuł 5 stanowi, że dyrektywa jest skierowana do państw członkowskich.

2011/0429 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywy 2000/60/WE i 2008/105/WE w odniesieniu do substancji priorytetowych w dziedzinie polityki wodnej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[14],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[15],

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zanieczyszczenie chemiczne wód powierzchniowych stanowi zagrożenie dla środowiska wodnego, które może spowodować ostrą i chroniczną toksyczność organizmów wodnych, gromadzenie w ekosystemie oraz utratę siedlisk i różnorodności biologicznej, jak również zagrożenie zdrowia ludzkiego. W pierwszej kolejności należy zidentyfikować przyczyny zanieczyszczenia oraz zwalczać emisje u ich źródeł w sposób możliwie najbardziej skuteczny w kategoriach ekonomicznych i środowiskowych.

(2) Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej[16] ustanawia strategię na rzecz przeciwdziałania zanieczyszczeniu wody. Strategia ta obejmuje zidentyfikowanie substancji priorytetowych spośród tych, które stanowią na poziomie Unii znaczne ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem. Decyzja nr 2455/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2001 r. ustanawiająca wykaz priorytetowych substancji w dziedzinie polityki wodnej[17] ustanowiła pierwszy wykaz 33 substancji lub grup substancji, które uszeregowano do podjęcia działań na poziomie Unii, i które są obecnie zawarte w załączniku X do dyrektywy 2000/60/WE.

(3) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej[18] ustanawia środowiskowe normy jakości (EQS) dla 33 substancji priorytetowych określonych w decyzji nr 2455/2001/WE oraz dla 8 innych substancji zanieczyszczających, które były już objęte regulacjami na poziomie Unii, zgodnie z przepisami i celami dyrektywy 2000/60/WE.

(4) Zgodnie z art. 16 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE i art. 8 dyrektywy 2008/105/WE Komisja dokonała przeglądu wykazu substancji priorytetowych, dochodząc do wniosku, że należy zmienić wykaz substancji priorytetowych poprzez zidentyfikowanie nowych substancji uszeregowanych do podjęcia działań na poziomie Unii, ustanowienie dla nich środowiskowych norm jakości, zaktualizowanie środowiskowych norm jakości dla niektórych istniejących substancji zgodnie z postępem naukowym oraz ustanowienie środowiskowych norm jakości dla fauny i flory w odniesieniu do niektórych istniejących oraz nowych substancji priorytetowych.

(5) Proces przeglądu wykazu substancji priorytetowych wspierały szeroko zakrojone konsultacje z ekspertami reprezentującymi służby Komisji, państwa członkowskie, zainteresowane strony oraz Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER).

(6) Od czasu przyjęcia dyrektywy 2000/60/WE przyjęto szereg unijnych aktów prawnych będących środkami kontroli emisji zgodnie z art. 16 tej dyrektywy odniesieniu do poszczególnych substancji priorytetowych. Ponadto wiele środków ochrony środowiska wchodzi w zakres innych obowiązujących przepisów Unii. W związku z tym priorytetowe znaczenie należy nadać wdrożeniu i przeglądowi obowiązujących aktów prawnych, a nie ustanawianiu nowych środków kontroli. Włączenie danej substancji do załącznika X do dyrektywy 2000/60/WE pozostaje bez uszczerbku dla stosowania przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG[19].

(7) Od czasu ustalenia środowiskowych norm jakości dla 33 substancji priorytetowych zawartych w załączniku X do dyrektywy 2000/60/WE przeprowadzono szereg ocen ryzyka na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje[20], zastąpionego później rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającym dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE[21]. W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony oraz w celu dostosowania środowiskowych norm jakości do najnowszej wiedzy naukowo-technicznej w odniesieniu do zagrożeń dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem istnieje potrzeba dokonania przeglądu środowiskowych norm jakości dla niektórych istniejących substancji.

(8) Zidentyfikowano dodatkowe substancje stanowiące na poziomie Unii znaczne ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem, i dokonano ich uszeregowania przy wykorzystaniu podejść określonych w art. 16 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE. Substancje te należy dodać do wykazu substancji priorytetowych. Ustalając środowiskowe normy jakości dla tych substancji, uwzględniono najnowsze dostępne dane naukowo-techniczne.

(9) Ustalanie środowiskowych norm jakości dla priorytetowych substancji niebezpiecznych wiąże się zazwyczaj z wyższymi poziomami niepewności, niż ma to miejsce w przypadku substancji priorytetowych, lecz środowiskowa norma jakości w dalszym ciągu stanowi odniesienie służące ocenie zgodności z celem osiągnięcia dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych, jak określono w art. 2 pkt 24 i art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i (iii) dyrektywy 2000/60/WE. By jednak zapewnić odpowiedni poziom ochrony środowiska i zdrowia człowieka, ostatecznym celem w odniesieniu do priorytetowych substancji niebezpiecznych jest zaprzestanie lub stopniowe wyeliminowanie emisji, zrzutów i strat, jak określono w art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt (iv) dyrektywy 2000/60/WE.

(10) W ostatnich latach nastąpił znaczny rozwój wiedzy naukowej w zakresie zachowywania się i oddziaływania substancji zanieczyszczających w wodzie. Posiadamy większą wiedzę na temat tego, w jakim elemencie środowiska wodnego (woda, osady lub fauna i flora, zwane dalej „matrycą”) dana substancja się prawdopodobnie pojawi, a w związku z tym gdzie najprawdopodobniej będzie możliwy pomiar jej stężenia. Niektóre wysoce hydrofobowe substancje akumulują się w faunie i florze i są prawie niewykrywalne w wodzie, nawet przy wykorzystaniu najbardziej zaawansowanych technik analitycznych. W odniesieniu do tych substancji środowiskowe normy jakości należy ustalić dla fauny i flory. W celu skorzystania z zalet swojej strategii monitorowania i dostosowania jej do uwarunkowań lokalnych państwa członkowskie powinny jednak swobodnie decydować o wykorzystaniu alternatywnych matryc (woda, osady lub fauna i flora) w celu monitorowania, pod warunkiem że poziom ochrony gwarantowany przez środowiskowe normy jakości i system monitorowania jest tak dobry, jak poziom zapewniany przez środowiskowe normy jakości i matrycę określone w niniejszej dyrektywie.

(11) Dyrektywa Komisji 2009/90/WE z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiająca, na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód[22] ustanawia minimalne kryteria w zakresie wyników w odniesieniu do metod analizy stosowanych w ramach monitorowania stanu wód. Kryteria te zapewniają istotne i odpowiednie informacje z monitorowania poprzez wymóg wykorzystania metod analitycznych, które są wystarczająco czułe, by zapewnić niezawodne wykrycie i pomiar wszelkiego przekroczenia środowiskowych norm jakości. Państwom członkowskim powinno się zezwolić na stosowanie matryc do monitorowania innych niż matryce określone w niniejszej dyrektywie wyłącznie jeśli stosowana metoda analityczna spełnia minimalne kryteria w zakresie wyników określone w art. 4 dyrektywy 2009/90/WE w odniesieniu do odpowiednich środowiskowych norm jakości i odpowiedniej matrycy, lub sprawdza się znacznie lepiej niż metoda wykorzystana w odniesieniu do środowiskowych norm jakości i matrycy określonych w niniejszej dyrektywie.

(12) Trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i toksyczne substancje (PBT) i inne substancje zachowujące się jak PBT mogą przez dziesiątki lat występować w środowisku wodnym na poziomie stwarzającym znaczne ryzyko, nawet jeśli podjęto już szeroko zakrojone środki służące ograniczeniu lub wyeliminowaniu emisji. Niektóre wykazują również zdolność do przemieszczania się na dalekie odległości, a także charakteryzują się wszechobecnością w środowisku. Kilka takich substancji znajduje się wśród istniejących i proponowanych priorytetowych substancji niebezpiecznych. Ponadto ze względu na ich długoterminową wszechobecność niektóre z nich wymagają specjalnego rozważenia pod kątem ich oddziaływania na prezentację stanu chemicznego na mocy dyrektywy 2000/60/WE oraz pod kątem wymogów w zakresie monitorowania.

(13) W odniesieniu do prezentacji stanu chemicznego zgodnie z sekcją 1.4.3 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE państwom członkowskim należy zezwolić na odrębne przedstawienie oddziaływania substancji, które zachowują się jak wszechobecne PBT, na stan chemiczny, tak by nie przesłonić poprawy jakości wody osiągniętej w odniesieniu do innych substancji. Oprócz obowiązkowej mapy obejmującej wszystkie substancje można by przedstawić dwie mapy dodatkowe; jedna obejmowałaby tylko substancje, które zachowują się jak wszechobecne PBT, a druga – pozostałe substancje.

(14) Monitorowanie należy dostosować do przestrzennej i czasowej skali spodziewanej zmienności w zakresie stężeń. Ze względu na rozległe rozłożenie i długie okresy regeneracji spodziewane w odniesieniu do substancji zachowujących się jak wszechobecne PBT państwom członkowskim należy zezwolić na ograniczenie liczby miejsc monitorowania i/lub częstotliwości monitorowania dotyczącego tych substancji, tak długo jak dostępne są miarodajne pod względem statystycznym podstawy dla monitorowania.

(15) Specjalne uwzględnienie substancji zachowujących się jak wszechobecne PBT nie zwalnia Unii ani państw członkowskich z podejmowania środków dodatkowych względem już podjętych środków, w tym na poziomie międzynarodowym, służących ograniczeniu lub wyeliminowaniu emisji, zrzutów i strat tych substancji w celu realizacji założeń określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/60/WE.

(16) W celu ocen ryzyka przyczyniających się do dokonania selekcji nowych substancji priorytetowych potrzebne są wysokiej jakości dane z monitorowania, wraz z danymi dotyczącymi ekotoksykologicznych skutków. Mimo że jakość uzyskiwanych od państw członkowskich danych z monitorowania znacznie się poprawiła w ostatnich latach, dane te nie zawsze są użyteczne ze względu na jakość i zasięg w Unii. Danych z monitorowania brakuje w szczególności w przypadku wielu nowych substancji zanieczyszczających, które można określić jako substancje obecnie nieobjęte rutynowymi programami monitorowania na poziomie Unii, lecz mogące przedstawiać znaczne ryzyko wymagające uregulowania, w zależności od ich potencjalnych (eko)toksykologicznych skutków i skutków dla zdrowia oraz od ich poziomów w środowisku (wodnym).

(17) W celu zapewnienia Komisji ukierunkowanych, wysokiej jakości informacji z monitorowania dotyczących stężenia substancji w środowisku wodnym potrzebny jest nowy mechanizm, w którym nacisk kładzie się na nowe substancje zanieczyszczające i substancje, w przypadku których dostępne dane z monitorowania są niedostatecznej jakości do celów oceny ryzyka. Nowy mechanizm powinien ułatwiać gromadzenie tych informacji w dorzeczach w całej Unii. By utrzymać koszty monitorowania na rozsądnym poziomie, mechanizm powinien koncentrować się na ograniczonej liczbie substancji, w tym znajdujących się tymczasowo na liście obserwacyjnej, oraz na ograniczonej liczbie miejsc monitorowania, lecz dostarczać reprezentatywnych danych, które byłyby użyteczne w procesie szeregowania na poziomie Unii. Lista powinna mieć charakter dynamiczny, by móc odpowiadać na nowe informacje dotyczące potencjalnych zagrożeń stwarzanych przez nowe substancje zanieczyszczające oraz by zapobiegać dłuższemu niż konieczne monitorowaniu substancji.

(18) W celu uproszczenia i usprawnienia obowiązków państw członkowskich w zakresie sprawozdawczości oraz w celu zwiększenia spójności z innymi powiązanymi elementami gospodarki wodnej obowiązki w zakresie informowania określone w art. 3 dyrektywy 2008/105/WE należy połączyć z ogólnymi obowiązkami w zakresie sprawozdawczości określonymi w art. 15 dyrektywy 2000/60/WE.

(19) Wraz z przyjęciem niniejszego wniosku i przedłożeniem sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Komisja zakończyła swój pierwszy przegląd wykazu substancji priorytetowych zgodnie z wymogiem art. 8 dyrektywy 2008/105/WE. Obejmowało to przegląd substancji zawartych w załączniku III do tej dyrektywy oraz wytypowanie niektórych z nich do uszeregowania do podjęcia działań. W chwili obecnej nie istnieją wystarczające dowody, by uszeregować do podjęcia działań inne substancje. Możliwość dostępności nowych informacji dotyczących tych substancji oznacza, że nie są one wykluczone z przyszłego przeglądu, jak ma to miejsce w przypadku innych substancji uwzględnionych, lecz nie uszeregowanych do podjęcia działań w ramach obecnego przeglądu. W związku z tym załącznik III do dyrektywy 2008/105/WE stał się nieaktualny i należy go skreślić. Należy odpowiednio zmienić art. 8 tej dyrektywy, również w odniesieniu do terminu składania sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(20) W celu bieżącego reagowania na istotne postępy naukowo-techniczne w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji w odniesieniu do aktualizowania metod służących stosowaniu środowiskowych norm jakości określonych w dyrektywie.

(21) Ponadto w celu udoskonalenia podstaw informacji na potrzeby przyszłego identyfikowania substancji priorytetowych, w szczególności nowych substancji zanieczyszczających, uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji w odniesieniu do opracowania listy obserwacyjnej. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów.

(22) Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(23) W celu zapewnienia jednakowych warunków wdrażania niniejszej dyrektywy, metod monitorowania wykorzystywanych w celu monitorowania substancji figurujących na liście obserwacyjnej oraz wzorów sprawozdawczych w celu przekazywania Komisji danych i informacji z monitorowania uprawnienia wykonawcze należy przekazać Komisji. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[23].

(24) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie osiągnięcie dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych poprzez określenie środowiskowych norm jakości dla substancji priorytetowych i pewnych innych substancji zanieczyszczających, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i w celu utrzymania tego samego poziomu ochrony wód powierzchniowych możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(25) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2000/60/WE oraz dyrektywę 2008/105/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Załącznik X do dyrektywy 2000/60/WE zastępuje się tekstem określonym w załączniku I do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

W dyrektywie 2008/105/WE wprowadza się następujące zmiany:

1. artykuł 2 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 2000/60/EWG i w art. 2 dyrektywy 2009/90/WE.

Dodatkowo zastosowanie ma następująca definicja:

»matryca« oznacza element środowiska wodnego będący wodą, osadami lub fauną i florą.”;

2. artykuł 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

1.       Zgodnie z art. 1 niniejszej dyrektywy i art. 4 dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie stosują środowiskowe normy jakości (EQS) ustanowione w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy dla poszczególnych części wód powierzchniowych.

Państwa członkowskie stosują środowiskowe normy jakości dla poszczególnych części wód powierzchniowych zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku I część B. [Uwaga: ten ustęp nie zostaje zmieniony]

2.       W odniesieniu do substancji o numerach 5, 15, 16, 17, 21, 28, 34, 35, 37, 43 i 44 w załączniku I część A państwa członkowskie stosują środowiskowe normy jakości dla fauny i flory określone w załączniku I część A. W odniesieniu do pozostałych substancji państwa członkowskie stosują środowiskowe normy jakości dla wody określone w załączniku I część A.

3.       Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o stosowaniu środowiskowych norm jakości dla matrycy innej niż określona w ust. 2.

Państwa członkowskie, które skorzystają z tej opcji, stosują odnośne środowiskowe normy jakości określone w załączniku I część A lub, jeśli żadna z norm nie została zawarta w odpowiedniej matrycy, ustanawiają normę, która zapewnia co najmniej taki sam poziom ochrony, jaki zapewniają środowiskowe normy jakości ustanowione w tym załączniku.

Państwa członkowskie mogą skorzystać z tej opcji wyłącznie jeśli metoda analizy wykorzystana w odniesieniu do wybranej matrycy spełnia minimalne kryteria w zakresie wyników określone w art. 4 dyrektywy Komisji 2009/90/WE(*), lub – jeśli kryteria te nie są spełniane dla żadnej matrycy – metoda sprawdza się znacznie lepiej niż metoda wykorzystana w odniesieniu do matrycy określonej w ust. 2.

4.       W przypadku substancji, w odniesieniu do których stosuje się środowiskową normę jakości dla osadów i/lub fauny i flory, państwa członkowskie monitorują substancję w odnośnej matrycy co najmniej raz do roku, chyba że wiedza techniczna i ekspertyza uzasadniają inną częstotliwość.

5.       Państwa członkowskie włączają do uaktualnionych planów gospodarowania wodami w dorzeczu sporządzonych zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE następujące informacje:

a)      tabelę przedstawiającą ograniczenia stosowanych metod analitycznych w zakresie ilościowego określania oraz informacje dotyczące wyników tych metod w związku z kryteriami określonymi w art. 4 dyrektywy Komisji 2009/90/WE;

b)       w odniesieniu do substancji, w przypadku których skorzystano z opcji określonej w ust. 3:

(i)      powody i podstawy skorzystania z niej;

(ii)      w odnośnych przypadkach, ustalone alternatywne środowiskowe normy jakości, dowody, że zapewniałyby one co najmniej taką samą ochronę, łącznie z danymi i metodologią zastosowaną w celu ich ustalenia oraz kategorie wód powierzchniowych, w odniesieniu do których miałyby zastosowanie;

(iii)     dla porównania z informacjami, o których mowa w ust. 5 lit. a) niniejszego artykułu, ograniczenia metod analitycznych w zakresie ilościowego określania w przypadku matrycy lub matryc określonych w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy, łącznie z informacjami dotyczącymi wyników tych metod w związku z kryteriami określonymi w art. 4 dyrektywy Komisji 2009/90/WE;

c)      uzasadnienie częstotliwości monitorowania stosowanego zgodnie z ust. 4, jeśli odstępy między poszczególnymi działaniami monitorującymi są dłuższe niż 1 rok.

6.       Państwa członkowskie przeprowadzają analizę długoterminowych tendencji stężeń tych substancji priorytetowych wymienionych w załączniku I część A, które wykazują tendencję do akumulowania się w osadach lub faunie i florze, ze szczególnym uwzględnieniem substancji nr 2, 5, 6, 7, 12, 15, 16, 17, 18, 20, 21, 26, 28, 30, 34, 35, 36, 37, 43 i 44, na podstawie wyników monitorowania stanu wody przeprowadzanego zgodnie z art. 8 dyrektywy 2000/60/WE. Z zastrzeżeniem art. 4 dyrektywy 2000/60/WE przyjmują one środki w celu zapewnienia, że nie nastąpi znaczny wzrost takich stężeń w osadach lub odpowiedniej faunie i florze. [Uwaga: zmiana obejmuje tylko dodanie numerów odniesienia do nowych substancji priorytetowych (30 do 44)]

Państwa członkowskie określają częstotliwość działań monitorujących zgodność ze środowiskowymi normami jakości w osadach lub faunie i florze, pozwalającą zapewnić wystarczające dane do przeprowadzenia wiarygodnej analizy tendencji długoterminowych. Zasadniczo działania monitorujące powinny być przeprowadzane co trzy lata, o ile wiedza techniczna i fachowe opinie nie uzasadniają innego odstępu czasu. [Uwaga: ten ustęp nie został zmieniony]

7.       Komisja dokonuje analizy postępu naukowo-technicznego, w tym wniosków z ocen ryzyka, o których mowa w art. 16 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2000/60/WE, i informacji pochodzących z rejestru substancji udostępnionych publicznie zgodnie z art. 119 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, oraz w razie potrzeby proponuje dokonanie przeglądu środowiskowych norm jakości określonych w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 294 Traktatu, zgodnie z harmonogramem przewidzianym w art. 16 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE. [Uwaga: ten ustęp nie został zmieniony]

8.       Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 10 w odniesieniu do zmiany pkt 3 część B załącznika I do niniejszej dyrektywy.

_________

(*)     Dz.U. L 201 z 1.8.2009, s. 36.”;

3. w art. 4 skreśla się ust. 4 i w art. 5 skreśla się ust. 6;

4. artykuł 8 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 8

Przegląd załącznika X do dyrektywy 2000/60/WE

Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wynik regularnego przeglądu załącznika X do dyrektywy 2000/60/WE przewidzianego w art. 16 ust. 4 tej dyrektywy. Do sprawozdania dołącza w stosownych przypadkach odpowiednie propozycje, w szczególności propozycje dotyczące wskazania nowych substancji priorytetowych lub niebezpiecznych substancji priorytetowych lub też wskazania niektórych substancji priorytetowych jako niebezpiecznych substancji priorytetowych i wyznaczenia odpowiednich norm jakości środowiska odpowiednio dla wód powierzchniowych, osadów lub fauny i flory.”;

5. dodaje się artykuł 8a w brzmieniu:

„Artykuł 8a

Szczegółowe przepisy dotyczące substancji zachowujących się jak wszechobecne substancje trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i toksyczne

W odniesieniu do substancji o numerach 5, 21, 28, 30, 35, 37, 43 i 44 w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy państwa członkowskie mogą:

a) przedstawić w planach gospodarowania wodami w dorzeczu sporządzonych zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE informacje na temat stanu chemicznego oddzielnie w stosunku do informacji dotyczących pozostałych substancji, bez uszczerbku dla wymogów sekcji 1.4.3 załącznika V do tej dyrektywy dotyczących prezentacji ogólnego stanu chemicznego i/lub

b) prowadzić mniej intensywne monitorowanie substancji priorytetowych, niż jest to wymagane, zgodnie z art. 3 ust. 4 niniejszej dyrektywy i załącznikiem V do dyrektywy 2000/60/WE, pod warunkiem, że monitorowanie jest reprezentatywne i istnieją już miarodajne pod względem statystycznym podstawy w zakresie obecności tych substancji w środowisku wodnym, obejmujące co najmniej jeden sześcioletni cykl planowania w zakresie gospodarowania wodami w dorzeczu.

Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla celów i obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 lit. a), art. 11 ust. 3 lit. k) i art. 16 ust. 6 dyrektywy 2000/60/WE.”;

6. dodaje się art. 8b w brzmieniu:

„Artykuł 8b

Lista obserwacyjna

1.       Komisja sporządza listę obserwacyjną substancji, w odniesieniu do których gromadzone dane z monitorowania obejmujące całą Unię w celu wspierania przyszłych działań w zakresie szeregowania zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE.

Lista obserwacyjna zawiera w każdym danym momencie nie więcej niż 25 substancji lub grup substancji oraz wskazuje matrycę do monitorowania w odniesieniu do każdej substancji. Substancje są wybierane spośród tych, w przypadku których dostępne informacje wskazują, że mogą one przedstawiać na poziomie Unii znaczne ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem. Dokonując wyboru substancji na listę obserwacyjną, Komisja uwzględnia wszystkie dostępne informacje, łącznie z projektami badawczymi, charakterystykami i programami w zakresie i monitorowania opracowywanymi przez państwa członkowskie na podstawie art. 5 i 8 dyrektywy 2000/60/WE oraz informacje dotyczące wielkości produkcji, sposobów wykorzystania, stężeń w środowisku i skutków dla środowiska, w tym informacji zgromadzonych zgodnie z dyrektywami 98/8/WE, 2001/82/WE* i 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady**, oraz z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 i rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady***.

2.       Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 10 w odniesieniu do sporządzenia listy obserwacyjnej, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

3.       Komisja sporządza pierwszą listę obserwacyjną, o której mowa w ust. 1, do dnia […][24].

4.       Państwa członkowskie prowadzą monitorowanie każdej substancji figurującej na liście obserwacyjnej w wybranych reprezentatywnych stacjach monitorowania przez okres co najmniej 12 miesięcy rozpoczynający się w okresie 3 miesięcy od momentu jej umieszczenia na liście obserwacyjnej.

Każde państwo członkowskie wybiera co najmniej jedną stację na obszarze geograficznym wynoszącym średnio 15 000 km2, przy czym na każde państwo członkowskie przypada co najmniej jedna stacja.

Dokonując wyboru reprezentatywnych stacji oraz decydując o częstotliwości i harmonogramie monitorowania każdej substancji, państwa członkowskie uwzględniają sposoby wykorzystania substancji. Monitorowanie odbywa się z częstotliwością nie mniejszą niż raz w roku.

5.       Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie z wyników monitorowania prowadzonego zgodnie z ust. 4 w terminie 18 miesięcy po umieszczeniu substancji na liście obserwacyjnej oraz co 12 miesięcy po tym czasie, jeśli substancja nadal znajduje się na liście. Sprawozdanie zawiera informacje dotyczące reprezentatywności stacji i strategii monitorowania.

6.       Komisja może przyjąć akty wykonawcze ustanawiające specyfikacje techniczne na potrzeby monitorowania substancji figurujących na liście obserwacyjnej oraz formaty techniczne służące składaniu Komisji sprawozdań z wyników monitorowania i przedstawianiu powiązanych informacji. Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9 ust. 2.

*        Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 1.

**      Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67.

***    Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.”;

7. artykuł 9 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 9

1. Komisja jest wspierana przez komitet ustanowiony na mocy art. 21 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011(*).

2.       W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

(*)     Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.”;

8. artykuł 10 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 10

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 8 i art. 8b ust. 2, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia […][25].

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 8 i art. 8b ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3 ust. 8 i art. 8b ust. 2 wchodzi w życie tylko jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

9. w załączniku I część A zastępuje się tekstem określonym w załączniku II do niniejszej dyrektywy;

10. w załączniku I część B pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Kolumny 6 i 7 tabeli: Dla każdej jednolitej części wód powierzchniowych stosowanie MAC-EQS oznacza, że stężenie mierzone w którymkolwiek reprezentatywnym punkcie monitorowania w jednolitej części wód nie przekracza tej normy.

Zgodnie jednak z sekcją 1.3.4 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie mogą wprowadzić metody statystyczne, takie jak oznaczenia w skali centylowej, w celu zapewnienia możliwego do zaakceptowania poziomu wiarygodności i precyzji przy określaniu zgodności z MAC-EQS. Jeżeli państwa członkowskie korzystają z tej możliwości, takie metody statystyczne są zgodne z zasadami szczegółowymi ustanowionymi zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9 ust. 2 niniejszej dyrektywy.”;

11. skreśla się załączniki II i III.

Artykuł 3

1.       Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej niż do dnia[26]. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.       Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 5

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 31.1.2012 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego           W imieniu Rady

Przewodniczący                                             Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

„ZAŁĄCZNIK X WYKAZ SUBSTANCJI PRIORYTETOWYCH W DZIEDZINIE POLITYKI WODNEJ

Nr || nr CAS1 || nr UE2 || Nazwa substancji priorytetowej3 || Zidentyfikowana jako priorytetowa substancja niebezpieczna

(1) 15972-60-8 || 240-110-8 || Alachlor ||

(2) 120-12-7 || 204-371-1 || Antracen || X

(3) 1912-24-9 || 217-617-8 || Atrazyna ||

(4) 71-43-2 || 200-753-7 || Benzen ||

(5) nie dotyczy || nie dotyczy || Bromowane difenyloetery || X4

(6) 7440-43-9 || 231-152-8 || Kadm i jego związki || X

(7) 85535-84-8 || 287-476-5 || C10-13 chloroalkany || X

(8) 470-90-6 || 207-432-0 || Chlorfenwinfos ||

(9) 2921-88-2 || 220-864-4 || Chloropiryfos (chloropiryfos etylowy) ||

(10) 107-06-2 || 203-458-1 || 1,2-dichloroetan ||

(11) 75-09-2 || 200-838-9 || Dichlorometan ||

(12) 117-81-7 || 204-211-0 || Ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP) || X

(13) 330-54-1 || 206-354-4 || Diuron ||

(14) 115-29-7 || 204-079-4 || Endosulfan || X

(15) 206-44-0 || 205-912-4 || Fluoranten5 ||

(16) 118-74-1 || 204-273-9 || Heksachlorobenzen || X

(17) 87-68-3 || 201-765-5 || Heksachlorobutadien || X

(18) 608-73-1 || 210-168-9 || Heksachlorocykloheksan || X

(19) 34123-59-6 || 251-835-4 || Izoproturon ||

(20) 7439-92-1 || 231-100-4 || Ołów i jego związki ||

(21) 7439-97-6 || 231-106-7 || Rtęć i jej związki || X

(22) 91-20-3 || 202-049-5 || Naftalen ||

(23) 7440-02-0 || 231-111-4 || Nikiel i jego związki ||

(24) nie dotyczy || nie dotyczy || Nonylofenole || X6

(25) not applicable || not applicable || Oktylofenole7 ||

(26) 608-93-5 || 210-172-0 || Pentachlorobenzen || X

(27) 87-86-5 || 201-778-6 || Pentachlorofenol ||

(28) nie dotyczy || nie dotyczy || Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA)8 || X

(29) 122-34-9 || 204-535-2 || Symazyna ||

(30) nie dotyczy || nie dotyczy || Związki tributylocyny || X9

(31) 12002-48-1 || 234-413-4 || Trichlorobenzeny ||

(32) 67-66-3 || 200-663-8 || Trichlorometan (chloroform) ||

(33) 1582-09-8 || 216-428-8 || Trifluralina || X

(34) 115-32-2 || 204-082-0 || Dikofol || X

(35) 1763-23-1 || 217-179-8 || Kwas perfluorookatnosulfonowy i jego pochodne (PFOS) || X

(36) 124495-18-7 || nie dotyczy || Chinoksyfen || X

(37) nie dotyczy || nie dotyczy || Dioksyny i dioksynopodobne związki || X10

(38) 74070-46-5 || 277-704-1 || Aklonifen ||

(39) 42576-02-3 || 255-894-7 || Bifenoks ||

(40) 28159-98-0 || 248-872-3 || Cybutryna ||

(41) 52315-07-8 || 257-842-9 || Cypermetryna11 ||

(42) 62-73-7 || 200-547-7 || Dichlorfos ||

(43) nie dotyczy || nie dotyczy || Heksabromocyklododekany (HBCDD) || X12

(44) 76-44-8 / 1024-57-3 || 200-962-3 / 213-831-0 || Heptachlor i epoksyd heptachloru || X

(45) 886-50-0 || 212-950-5 || Terbutryna ||

(46) 57-63-6 || 200-342-2 || 17 alfa-etynyloestradiol13 ||

(47) 50-28-2 || 200-023-8 || 17 beta-estradiol13 ||

(48) 15307-79-6 || 239-346-4 || Diklofenak13 ||

__________________________

1             CAS: Chemical Abstract Service.

2             Numer UE: Europejski Spis Istniejących Substancji Chemicznych o Znaczeniu Handlowym (EINECS) lub Europejski Wykaz Notyfikowanych Substancji Chemicznych (ELINCS).

3             W kontekście ustalania środowiskowych norm jakości w wykazie dla wybranych grup substancji określa się typowych pojedynczych przedstawicieli tej grupy substancji , chyba że wyraźnie wskazano inaczej.

4             Tylko eter tetra-, penta-, heksa- i heptabromodifenylowy (numery CAS odpowiednio 93703-48-1, 32534 81 9, 36483-60-0, 68928-80-3).

5             Fluoranten jest w wykazie jako wskaźnik innych, bardziej niebezpiecznych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych.

6             Nonylofenol (numer CAS: 25154-52-3, numer UE: 246-672-0), w tym izomery 4-nonylofenolu (numer CAS: 104-40-5, numer UE: 203-199-4) i 4-nonylofenol (rozgałęziony) (numer CAS: 84852-15-3, numer UE: 284-325-5).

7             Oktylofenol (numer CAS: 1806-26-4, numer UE: 217-302-5), w tym izomer 4-(1,1',3,3'-tetrametylobutylo)-fenolu (numer CAS: 140-66-9, numer UE: 205-426-2).

8             W tym benzo(a)piren (numer CAS: 50-32-8, numer UE: 200-028-5), benzo(b)fluoranten (numer CAS: 205-99-2, numer UE: 205-911-9), benzo(g,h,i)perylen (numer CAS: 191-24-2, numer UE: 205-883-8), benzo(k)fluoranten (numer CAS: 207-08-9, numer UE: 205-916-6), indeno(1,2,3-cd)piren (numer CAS: 193-39-5, numer UE: 205-893-2), z wyłączeniem antracenu, fluorantenu i naftalenu, które wymieniono w osobnym wykazie.

9             W tym kation tributylocyny (numer CAS: 36643-28-4).

10            Obejmuje to następujące związki:

7 polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn (PCDD): 2,3,7,8-T4CDD (numer CAS: 1746-01-6), 1,2,3,7,8-P5CDD (numer CAS: 40321-76-4), 1,2,3,4,7,8-H6CDD (numer CAS: 39227-28-6), 1,2,3,6,7,8-H6CDD (numer CAS: 57653-85-7), 1,2,3,7,8,9-H6CDD (numer CAS: 19408-74-3), 1,2,3,4,6,7,8-H7CDD (numer CAS: 35822-46-9), 1,2,3,4,6,7,8,9-O8CDD (numer CAS: 3268-87-9)

10 polichlorowanych dibenzofuranów (PCDF): 2,3,7,8-T4CDF (numer CAS: 51207-31-9), 1,2,3,7,8-P5CDF          (numer CAS: 57117-41-6), 2,3,4,7,8-P5CDF (numer CAS: 57117-31-4), 1,2,3,4,7,8-H6CDF (numer CAS: 70648-26-9), 1,2,3,6,7,8-H6CDF (numer CAS: 57117-44-9), 1,2,3,7,8,9-H6CDF (numer CAS: 72918-21-9), 2,3,4,6,7,8-H6CDF (numer CAS: 60851-34-5), 1,2,3,4,6,7,8-H7CDF (numer CAS: 67562-39-4), 1,2,3,4,7,8,9-H7CDF (numer CAS: 55673-89-7), 1,2,3,4,6,7,8,9-O8CDF (numer CAS: 39001-02-0)

12 dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB-DL): 3,3’,4,4’-T4CB (PCB 77, numer CAS: 32598-13-3), 3,3’,4’,5-T4CB (PCB 81, numer CAS: 70362-50-4), 2,3,3',4,4'-P5CB (PCB 105, numer CAS: 32598-14-4), 2,3,4,4',5-P5CB (PCB 114, numer CAS: 74472-37-0), 2,3',4,4',5-P5CB (PCB 118, numer CAS: 31508-00-6), 2,3',4,4',5'-P5CB (PCB 123, numer CAS: 65510-44-3), 3,3’,4,4’,5-P5CB (PCB 126, numer CAS: 57465-28-8), 2,3,3',4,4',5-H6CB (PCB 156, numer CAS: 38380-08-4), 2,3,3',4,4',5'-H6CB (PCB 157, numer CAS: 69782-90-7), 2,3',4,4',5,5'-H6CB (PCB 167, numer CAS: 52663-72-6), 3,3’,4,4’,5,5’-H6CB (PCB 169, numer CAS: 32774-16-6), 2,3,3',4,4',5,5'-H7CB (PCB 189, numer CAS: 39635-31-9).

11            Obejmuje to osiem izomerów wchodzących w skład CAS 52315-07-8, a zatem również CAS 67375-30-8 (alfa-cypermetryna).

12            Obejmuje to 1,3,5,7,9,11-heksabromocyklododekan (numer CAS: 25637-99-4), 1,2,5,6,9,10- heksabromocyklododekan (numer CAS: 3194-55-6), α-heksabromocyklododekan (numer CAS: 134237-50-6), β-heksabromocyklododekan (numer CAS: 134237-51-7) i γ- heksabromocyklododekan (numer CAS: 134237-52-8).

13            Wpisanie tych substancji do załącznika X nie narusza rozporządzenia (WE) nr 726/2004, dyrektywy 2001/83/WE i dyrektywy 2001/82/WE.”

ZAŁĄCZNIK II

„CZĘŚĆ A: ŚRODOWISKOWE NORMY JAKOŚCI (EQS)

AA: średnia roczna.

MAC: maksymalne dopuszczalne stężenie.

Jednostka :       [µg/l] w odniesieniu do kolumn (4) do (7)

            [µg/kg mokrej masy] w odniesieniu do kolumny (8)

(1) (2) || (3) || (4) || (5) || (6) || (7) || (8)

Nr || Nazwa substancji || Numer CAS1 || AA‑EQS2 Wody powierzchniowe śródlądowe3 || AA‑EQS2 Inne wody powierzchniowe || MAC‑EQS4 Wody powierzchniowe śródlądowe3 || MAC‑EQS4 Inne wody powierzchniowe || EQS Fauna i flora12

(1) Alachlor || 15972‑60‑8 || 0,3 || 0,3 || 0,7 || 0,7 ||

(2) Antracen || 120‑12‑7 || 0,1 || 0,1 || 0,1 || 0,1 ||

(3) Atrazyna || 1912‑24‑9 || 0,6 || 0,6 || 2,0 || 2,0 ||

(4) Benzen || 71‑43‑2 || 10 || 8 || 50 || 50 ||

(5) Bromowane difenyloetery5 || 32534‑81‑9 || 4,9 10-8 || 2,4 10-9 || 0,14 || 0,014 || 0,0085

(6) Kadm i jego związki (w zależności od klas twardości wody)6 || 7440‑43‑9 || ≤ 0,08 (klasa 1) 0,08 (klasa 2) 0,09 (klasa 3) 0,15 (klasa 4) 0,25 (klasa 5) || 0,2 || ≤ 0,45 (klasa 1) 0,45 (klasa 2) 0,6 (klasa 3) 0,9 (klasa 4) 1,5 (klasa 5) || ≤ 0,45 (klasa 1) 0,45 (klasa 2) 0,6 (klasa 3) 0,9 (klasa 4) 1,5 (klasa 5) ||

(6a) Tetrachlorek węgla7 || 56‑23‑5 || 12 || 12 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(7) C10-13 chloroalkany8 || 85535‑84‑8 || 0,4 || 0,4 || 1,4 || 1,4 ||

(8) Chlorfenwinfos || 470‑90‑6 || 0,1 || 0,1 || 0,3 || 0,3 ||

(9) Chloropiryfos (chloropiryfos etylowy) || 2921‑88‑2 || 0,03 || 0,03 || 0,1 || 0,1 ||

(9a) Pestycydy cyklodienowe: Aldryna7 Dieldryna7 Endryna7 Izodryna7 || 309‑00‑2 60‑57‑1 72‑20‑8 465‑73‑6 || Σ = 0,01 || Σ = 0,005 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(9b) DDT całkowity7,9 || nie dotyczy || 0,025 || 0,025 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

para-para-DDT7 || 50‑29‑3 || 0,01 || 0,01 || nie dotyczy || nie dotyczy || ||

(10) 1,2-dichloroetan || 107‑06‑2 || 10 || 10 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(11) Dichlorometan || 75‑09‑2 || 20 || 20 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(12) Ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP) || 117‑81‑7 || 1,3 || 1,3 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(13) Diuron || 330‑54‑1 || 0,2 || 0,2 || 1,8 || 1,8 ||

(14) Endosulfan || 115‑29‑7 || 0,005 || 0,0005 || 0,01 || 0,004 ||

(15) Fluoranten || 206‑44‑0 || 0,0063 || 0,0063 || 0,12 || 0,12 || 30

(16) Heksachlorobenzen || 118‑74‑1 || || || 0,05 || 0,05 || 10

(17) Heksachlorobutadien || 87‑68‑3 || || || 0,6 || 0,6 || 55

(18) Heksachlorocykloheksan || 608‑73‑1 || 0,02 || 0,002 || 0,04 || 0,02 ||

(19) Izoproturon || 34123‑59‑6 || 0,3 || 0,3 || 1,0 || 1,0 ||

(20) Ołów i jego związki || 7439‑92‑1 || 1,213 || 1,3 || 14 || 14 ||

(21) Rtęć i jej związki || 7439‑97‑6 || || || 0,07 || 0,07 || 20

(22) Naftalen || 91‑20‑3 || 2 || 2 || 130 || 130 ||

(23) Nikiel i jego związki || 7440‑02‑0 || 413 || 8,6 || 34 || 34 ||

(24) Nonylofenole (4-nonylofenol) || 84852-15-3 || 0,3 || 0,3 || 2,0 || 2,0 ||

(25) Oktylofenole ((4-(1,1’,3,3’-tetrametylobutylo)-fenol)) || 140‑66‑9 || 0,1 || 0,01 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(26) Pentachlorobenzen || 608‑93‑5 || 0,007 || 0,0007 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(27) Pentachlorofenol || 87‑86‑5 || 0,4 || 0,4 || 1 || 1 ||

(28) Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA)11 || nie dotyczy || nie dotyczy || nie dotyczy || nie dotyczy || nie dotyczy ||

Benzo(a)piren || 50-32-8 || 1,7 10-4 || 1,7 10-4 || 0,27 || 0,027 || 2 dla ryb 5 dla skorupiaków i głowonogów 10 dla mięczaków ||

Benzo(b)fluoranten || 205‑99‑2 || 0,017 || 0,017 ||

Benzo(k)fluoranten || 207‑08‑9 || 0,017 || 0,017 ||

Benzo(g,h,i)perylen || 191‑24‑2 || 8,2 10-3 || 8,2 10-4 ||

Indeno(1,2,3-cd)piren || 193-39-5 || || ||

(29) Symazyna || 122‑34‑9 || 1 || 1 || 4 || 4 ||

(29a) Tetrachloroetylen7 || 127‑18‑4 || 10 || 10 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(29b) Trichloroetylen7 || 79‑01‑6 || 10 || 10 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(30) Związki tributylocyny (kation tributylocyny) || 36643-28-4 || 0,0002 || 0,0002 || 0,0015 || 0,0015 ||

(31) Trichlorobenzeny || 12002-48-1 || 0,4 || 0,4 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(32) Trichlorometan || 67-66-3 || 2,5 || 2,5 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(33) Trifluralina || 1582-09-8 || 0,03 || 0,03 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(34) Dikofol || 115-32-2 || 1,3 10-3 || 3,2 10-5 || nie dotyczy 10 || nie dotyczy 10 || 33

(35) Kwas perfluorookatnosulfonowy i jego pochodne (PFOS) || 1763-23-1 || 6,5 10-4 || 1,3 10-4 || 36 || 7,2 || 9,1

(36) Chinoksyfen || 124495-18-7 || 0,15 || 0,015 || 2,7 || 0,54 ||

(37) Dioksyny i dioksynopodobne związki || Zob. przypis 10 w załączniku X do dyrektywy 2000/60/WE || || || || || Suma PCDD+PCDF+PCB-DL 0,008 µg.kg-1 TEQ14

(38) Aklonifen || 74070-46-5 || 0,12 || 0,012 || 0,12 || 0,012 ||

(39) Bifenoks || 42576-02-3 || 0,012 || 0,0012 || 0,04 || 0,004 ||

(40) Cybutryna || 28159-98-0 || 0,0025 || 0,0025 || 0,016 || 0,016 ||

(41) Cypermetryna || 52315-07-8 || 8 10-5 || 8 10-6 || 6 10-4 || 6 10-5 ||

(42) Dichlorfos || 62-73-7 || 6 10-4 || 6 10-5 || 7 10-4 || 7 10-5 ||

(43) Heksabromocyklododekan (HBCDD) || Zob. przypis 12 w załączniku X do dyrektywy 2000/60/WE || 0,0016 || 0,0008 || 0,5 || 0,05 || 167

(44) Heptachlor i epoksyd heptachloru || 76-44-8 / 1024-57-3 || 2 10-7 || 1 10-8 || 3 10-4 || 3 10-5 || 6,7 10-3

(45) Terbutryna || 886-50-0 || 0,065 || 0,0065 || 0,34 || 0,034 ||

(46) 17 alfa-etynyloestradiol || 57-63-6 || 3,5 10-5 || 7 10-6 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(47) 17 beta-estradiol || 50-28-2 || 4 10-4 || 8 10-5 || nie dotyczy || nie dotyczy ||

(48) Diklofenak || 15307-79-6 || 0,1 || 0,01 || nie dotyczy 10 || nie dotyczy 10 ||

__________________________

1                 CAS: Chemical Abstract Service.

2             Ten parametr jest środowiskową normą jakości wyrażoną jako średnia roczna wartość (AA-EQS). O ile nie określono inaczej, ma on zastosowanie do całkowitego stężenia wszystkich izomerów.

3             Wody powierzchniowe śródlądowe obejmują rzeki i jeziora oraz związane z nimi sztuczne lub silne zmienione jednolite części wód.

4             Ten parametr jest środowiskową normą jakości wyrażoną jako maksymalne dopuszczalne stężenie (MAC-EQS). W przypadkach gdy w rubryce MAC-EQS zaznaczono „nie dotyczy”, uważa się, że wartości AA-EQS chronią również przed krótkoterminowym wzrostem zanieczyszczeń przy stałych zrzutach, ponieważ są one znacznie niższe niż wartości otrzymane na podstawie toksyczności ostrej.

5             Dla grupy substancji priorytetowych zawierającej bromowane difenyloetery (nr 5) EQS należy porównać z sumą stężeń kongenerów nr 28, 47, 99, 100, 153 i 154.

6             Dla kadmu i jego związków (nr 6) wartości EQS różnią się w zależności od twardości wody określonej w pięciu kategoriach (klasa 1: <40 mg CaCO3/l, klasa 2: 40 do <50 mg CaCO3/l, klasa 3: 50 do <100 mg CaCO3/l, klasa 4: 100 do <200 mg CaCO3/l i klasa 5: ≥200 mg CaCO3/l).

7             Substancja ta nie jest substancją priorytetową, ale jedną z innych substancji zanieczyszczających, dla których środowiskowe normy jakości są identyczne z tymi ustanowionymi w prawodawstwie obowiązującym przed dniem 13 stycznia 2009 r.

8             Dla tej grupy substancji nie określono żadnego parametru wskaźnikowego. Parametry wskaźnikowe należy określić przy użyciu metody analitycznej.

9             DDT całkowity obejmuje sumę izomerów 1,1,1-trichloro-2,2 bis (p-chlorofenylo) etanu (numer CAS: 50-29-3; numer UE: 200-024-3); 1,1,1-trichloro-2 (o-chlorofenylo)-2-(p-chlorofenylo) etanu (numer CAS: 789-02-6; numer UE: 212-332-5); 1,1-dichloro-2,2 bis (p-chlorofenylo) etylenu (numer CAS: 72-55-9; numer UE: 200-784-6); i 1,1-dichloro-2,2 bis (p-chlorofenylo) etanu (numer CAS: 72-54-8; numer UE: 200-783-0).

10            Nie są dostępne wystarczające informacje w celu ustanowienia MAC-EQS dla tych substancji.

11            Dla grupy substancji priorytetowych zawierającej wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) (nr 28) EQS dla fauny i flory opiera się na toksyczności benzo(a)pirenu, która powinna być mierzona jako wskaźnik, który powinien być oznaczany jako wskaźnik innych WWA, i której stężenie należy porównać z EQS. Odpowiadającą wartością jest AA-EQS w wodzie.

12            EQS dla fauny i flory odnoszą się do ryb, chyba że wyraźnie wskazano inaczej.

13            Te EQS odnoszą się do biodostępnych stężeń substancji.

14            PCDD: polichlorowane dibenzo-p-dioksyny; PCDF: polichlorowane dibenzofurany; PCB-DL: dioksynopodobne polichlorowane bifenyle; TEQ: równoważnik toksyczności.

[1]               Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1). http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:02000L0060-20090113:EN:NOT

[2]               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 84). http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:32008L0105:EN:NOT

[3]               Środowiskowe normy jakości zdefiniowano jako „stężenie określonego zanieczyszczenia lub grupy zanieczyszczeń w wodzie, osadach lub w faunie i florze, które nie powinno być przekroczone z uwagi na ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska” (art. 2 pkt 35 ramowej dyrektywy wodnej)

[4]               Fauna i flora odnosi się do wszelkich grup żywych organizmów wodnych, które mogą zostać przeanalizowane i wykorzystane jako wskaźniki zanieczyszczenia, takich jak: ryby, małże, bezkręgowce itp.

[5]               Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1). http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:32006R1907:EN:NOT

[6]               Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego (Dz.U. L 242 z 10.9.2002, s. 1). http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2002:242:0001:0015:EN:PDF

[7]               http://ec.europa.eu/environment/water/water-framework/objectives/implementation_en.htm

[8]               SCHER to jeden z komitetów naukowych zapewniających niezależne doradztwo dla Komisji. W jego skład wchodzi 17 naukowców. Więcej informacji na stronie: http://ec.europa.eu/health/scientific_committees/environmental_risks/index_en.htm

[9]               Umowa nr 070307/2009/547548/SER/D1

[10]             W odniesieniu do istniejących substancji poddawanych przeglądowi niektóre informacje uzupełniające na potrzeby badania zostały przygotowane przez inną firmę konsultingową, WRc (przy udziale Mlieu).

[11]             Dyrektywa Komisji 2009/90/WE z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiająca, na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód (Dz.U. L 201 z 1.8.2009, s. 36). http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2009:201:0036:0038:EN:PDF

[12]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13). http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2011:055:0013:0018:EN:PDF

[13]             Zmiany dotyczą następujących istniejących substancji: numer 2 (antracen), 5 (bromowane difenyloetery), 15 (fluoranten), 20 (ołów i jego związki), 22 (naftalen), 23 (nikiel i jego związki) oraz 28 (wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne).

[14]             Dz.U. C […] z […], s. […].

[15]             Dz.U. C […] z […], s. […].

[16]             Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.

[17]             Dz.U. L 331 z 15.12.2001, s. 1.

[18]             Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 84.

[19]             Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.

[20]             Dz.U. L 84 z 5.4.1993, s. 1.

[21]             Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

[22]             Dz.U. L 201 z 1.8.2009, s. 36.

[23]             Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

[24]             12 miesięcy po przyjęciu niniejszej dyrektywy.

[25]             Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

[26]             12 miesięcy po przyjęciu niniejszej dyrektywy.