8.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 131/125

—

uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Syrii, Jemenu i Bahrajnu, w szczególności rezolucję z dnia 7 kwietnia 2011 r. (1) w sprawie sytuacji w Syrii, Bahrajnie i Jemenie oraz rezolucję z dnia 7 lipca 2011 r. (2) w sprawie sytuacji w Syrii, Jemenie i Bahrajnie w kontekście sytuacji w świecie arabskim i w Afryce Północnej,

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 marca 2011 r. (3) w sprawie stosunków Unii Europejskiej z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej,

—

uwzględniając oświadczenia przewodniczącego PE z dnia 12 kwietnia 2011 r. w sprawie śmierci dwóch bahrajńskich działaczy ruchu obywatelskiego oraz z dnia 28 kwietnia 2011 r. potępiające wyroki śmierci wydane na czterech Bahrajńczyków za udział w pokojowych protestach,

—

uwzględniając wysłuchanie w sprawie Bahrajnu, które odbyło się w dniu 3 października 2011 r. w Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego,

—

uwzględniając oświadczenia w sprawie Bahrajnu złożone przez wiceprzewodniczącą Komisji/wysoką przedstawiciel w dniach 10, 12 i 18 marca 2011 r., 3 maja 2011 r., 1 lipca 2011 r., 31 sierpnia 2011 r. oraz 8 i 30 września 2011 r., a także jej oświadczenia w sprawie sytuacji w Egipcie, Syrii, Jemenie i Bahrajnie złożone w Parlamencie Europejskim w dniu 12 października 2011 r.,

—

uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Bahrajnu z dni 23 maja, 12 kwietnia i 21 marca 2011 r.,

—

uwzględniając oświadczenia sekretarza generalnego ONZ z dnia 23 czerwca i 30 września 2011 r. w sprawie wyroków wydanych na 21 bahrajńskich działaczy politycznych, obrońców praw człowieka i przywódców opozycji,

—

uwzględniając oświadczenie w sprawie Bahrajnu wydane przez 66. Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 29 września 2011 r.,

—

uwzględniając oświadczenie prasowe wydane przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Królestwa Bahrajnu w dniu 5 października 2011 r. oraz oświadczenie bahrajńskiego ministerstwa zdrowia z dnia 30 września 2011 r. w sprawie skazania lekarzy, pielęgniarek i personelu medycznego,

—

uwzględniając oświadczenie bahrajńskiego prokuratora generalnego dotyczące ponownego procesu lekarzy osądzonych uprzednio przez sąd wojskowy, wydane w dniu 23 października 2011 r.,

—

uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, a także Arabską kartę praw człowieka, których Bahrajn jest jedną ze stron,

—

uwzględniając art. 19 lit. d) konstytucji Bahrajnu,

—

uwzględniając wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka z 2004 r. ze zmianami z 2008 r.,

—

uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

—

uwzględniając konwencję genewską z 1949 r.,

—

uwzględniając raport organizacji Human Rights Watch opublikowany w lutym 2010 r.,

—

uwzględniając dokument lekarzy z publicznej sesji informacyjnej zatytułowany „Służba zdrowia sparaliżowana: atak sił wojskowych Bahrajnu na pacjentów w kwietniu 2011 r.”,

—

uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,

A.

mając na uwadze, że z inspiracji ruchów ludowych w krajach Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu od lutego w Bahrajnie regularnie organizowane są pokojowe protesty demokratyczne nawołujące do reform instytucjonalnych, politycznych, gospodarczych i społecznych, mających na celu stworzenie prawdziwej demokracji, walkę z korupcją i nepotyzmem, zagwarantowanie rządów prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, zmniejszenie nierówności społecznych, a także stworzenie lepszych warunków gospodarczych i socjalnych; mając na uwadze, że władze Bahrajnu tłumiły te pokojowe demonstracje przy użyciu nadmiernych sił, w wyniku czego śmierć poniosły dziesiątki demonstrantów, oraz mając na uwadze, że społeczność międzynarodowa zareagowała zbyt późno i słabo;

B.

mając na uwadze, że w następstwie wniosku rządu Bahrajnu na terenie tego kraju rozmieszczono tysiące zagranicznych żołnierzy z Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich pod auspicjami Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej;

C.

mając na uwadze, że 29 września 2011 r. sąd wojskowy podtrzymał wyroki przeciwko co najmniej 20 lekarzom i pracownikom paramedycznym skazanym na karę pozbawienia wolności od 5 do 15 lat za rzekomą działalność antyrządową, podczas gdy wcześniej w tym roku, stosując się do kodu etyki zawodowej, wykonywali oni swoje obowiązki i udzielali pomocy rannym demonstrantom, traktując ich jednakowo i bez dyskryminacji; mając na uwadze, że na skutek nacisków międzynarodowych prokurator generalny Bahrajnu Ali Alboainain oświadczył w środę 5 października 2011 r., że sprawy 20 skazanych zostaną ponownie rozpatrzone przez sądy cywilne oraz że procesy zostały wznowione 23 października 2011 r.;

D.

mając na uwadze, że kilku ze skazanych lekarzy kształciło się w państwach członkowskich UE, należą oni do unijnych organizacji zawodowych lekarzy oraz cieszą się dobrą opinią wśród zagranicznych kolegów;

E.

mając na uwadze, że ukierunkowany atak na lekarzy i personel paramedyczny ma poważne konsekwencje dla pracy międzynarodowych organizacji humanitarnych; mając na uwadze, że Wysoki Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka potępił zajęcie przez siły bezpieczeństwa instytucji opieki medycznej oraz arbitralne aresztowania i złe traktowanie personelu medycznego, uznając te akty za wstrząsające i bezprawne;

F.

mając na uwadze, że w dniu 6 września 2011 r. wojskowy Apelacyjny Trybunał Bezpieczeństwa Narodowego utrzymał w mocy wyroki przeciwko 21 bahrajńskim czołowym obrońcom praw człowieka i przeciwnikom reżimu, z których wszyscy są cywilami, między innymi przeciwko blogerom i obrońcom praw człowieka dr Abduljalilowi Al-Singace i Abdulhadiemu al-Khawaja, rzekomo za spiskowanie w celu obalenia rządu; mając na uwadze, że w tym roku około 60 osób cywilnych zostało osądzonych przez trybunały bezpieczeństwa narodowego;

G.

mając na uwadze, że wielu innych działaczy politycznych, obrońców praw człowieka i dziennikarzy zostało zatrzymanych podczas ostatnich protestów proreformatorskich; mając na uwadze, że według organizacji praw człowieka zatrzymani są torturowani, źle traktowani i nękani przez siły bezpieczeństwa;

H.

mając na uwadze, że zastępcy sekretarza generalnego Międzynarodowej Federacji Praw Człowieka (FIDH) Nabeelowi Rajabowi, przewodniczącemu bahrajńskiego Centrum Praw Człowieka, uniemożliwiono wyjazd z kraju, a siły bezpieczeństwa stale mu grożą i nękają go;

I.

mając na uwadze, że w dniu 18 października 2011 r. była wiceprzewodnicząca Bahrajńskiego Związku Nauczycieli Jalila al-Salman po raz drugi została aresztowana w swoim domu; mając na uwadze, że 23 września 2011 r. zatrzymano 16 kobiet i 4 dziewczyny pod zarzutem „nielegalnego zgromadzenia publicznego”, udziału w zamieszkach i „nawoływania do nienawiści wobec reżimu”;

J.

mając na uwadze, że 22 maja 2011 r. Trybunał Apelacyjny Bezpieczeństwa Narodowego utrzymał w mocy wyroki śmierci na Aliego Abdullaha Hassana al-Sankisa i Abdulaziza Abdulridha Ibrahima Hussaina oskarżonych o zabicie dwóch policjantów w czasie protestów antyrządowych w Bahrajnie; mając na uwadze, że od wyroku wobec obu mężczyzn wniesiono apelację do bahrajńskiego sądu kasacyjnego, którego ma wydać werdykt w dniu 28 listopada 2011 r.;

K.

mając na uwadze, że w wyniku protestów setki osób, w tym nauczyciele i pracownicy służby zdrowia, straciły pracę, zostały aresztowane lub wniesiono przeciwko nim fałszywe oskarżenia w masowych procesach w sądach wojskowych, a wiele z tych osób nie zostało ponownie zatrudnionych po zwolnieniu z powodu poparcia protestów pomimo obietnicy króla, że większość z nich powróci do pracy;

L.

mając na uwadze, że od rozpoczęcia protestów antyrządowych śmierć poniosło już ponad 40 osób, w tym Ahmed al-Jaber al-Qatan rzekomo zastrzelony podczas udziału w proteście antyrządowym 6 października 2011 r. w pobliżu stolicy Manamy, w której to sprawie wszczęto obecnie dochodzenie;

M.

mając na uwadze, że w dniu 1 czerwca 2011 r. został zniesiony stan wyjątkowy w Bahrajnie, a w dniu 2 lipca 2011 r. król Hamad ibn Isa Al-Chalifa zainicjował dialog narodowy dotyczący obaw obywateli bahrajńskich w następstwie niedawnych wydarzeń; mając na uwadze, że zalecenia wypracowane w wyniku dialogu zostały przekazane królowi;

N.

mając na uwadze, że w dniu 29 czerwca 2011 r. król Hamad powołał bahrajńską niezależną komisję śledczą z udziałem niezależnych obserwatorów międzynarodowych do przeprowadzenia śledztwa w sprawie poważnych przypadków łamania praw człowieka podczas niedawnego tłumienia przez siły rządowe proreformatorskich protestów, która to komisja ma przedstawić swoje ustalenia w dniu 23 listopada 2011 r.;

O.

mając na uwadze, że 24 września 2011 r. odbyły się wybory do niższej izby parlamentu, aby obsadzić 18 miejsc zwolnionych przez opozycyjną partię Al-Wefaq, która wycofała się z organu ustawodawczego tego kraju bliskowschodniego w proteście przeciwko traktowaniu demonstrantów podczas niepokojów na początku roku;

1.

potępia represje wobec obywateli w Bahrajnie, które doprowadziły do śmierci i obrażeń dziesiątek osób oraz domaga się natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia wszystkich uczestników pokojowych demonstracji, działaczy politycznych, obrońców praw człowieka, lekarzy i personelu paramedycznego, blogerów i dziennikarzy, a także wyraża solidarność z rodzinami wszystkich ofiar;

2.

wzywa siły bezpieczeństwa i władze Bahrajnu do zaprzestania przemocy, represji i zatrzymywania uczestników pokojowych demonstracji oraz do wykazania najwyższego umiarkowania podczas prób kontrolowania protestów; wzywa władze do postępowania w ścisłej zgodności z prawem i międzynarodowymi zobowiązaniami;

3.

podtrzymuje swoją opinię, że demonstranci wyrażają uzasadnione dążenia demokratyczne i wzywa rząd Bahrajnu do zaangażowania się bez dalszej zwłoki i dodatkowych warunków wstępnych w rzeczywisty, istotny i konstruktywny dialog z opozycją, aby przeprowadzić niezbędne reformy, doprowadzić do pojednania narodowego i przywrócić zgodę społeczną w kraju;

4.

wyraża poważne zaniepokojenie obecnością w Bahrajnie obcych wojsk pod sztandarem Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej i apeluje o ich natychmiastowe wycofanie; ponawia swój apel do RWPZ, aby wniosła konstruktywny wkład i podjęła mediację w interesie pokojowych reform w Bahrajnie;

5.

potępia wykorzystywanie specjalnych sądów wojskowych do sądzenia osób cywilnych, ponieważ stanowi to pogwałcenie międzynarodowych norm uczciwego procesu, i podkreśla, że osoby cywilne muszą być sądzone przed sądami cywilnymi oraz że każda zatrzymana osoba zasługuje na uczciwy proces, przy czym musi mieć zapewniony odpowiedni dostęp do adwokatów i wystarczająco dużo czasu na przygotowanie obrony; wzywa do natychmiastowego zaprzestania masowych procesów osób cywilnych przed sądem wojskowym, Trybunałem Bezpieczeństwa Narodowego;

6.

z zadowoleniem przyjmuje decyzję o ponownym procesie lekarzy i pielęgniarek przed sądami cywilnymi, jednak uważa, że wszystkie zarzuty wobec nich powinny zostać wycofane, oraz apeluje do cywilnych sądów o bezwarunkowe i natychmiastowe zwolnienie lekarzy i personelu medycznego, ponieważ wypełniali oni swoje obowiązki zawodowe, a zostali oskarżeni o niesienie pomocy lekarskiej przeciwnikom reżimu oraz o poważne przestępstwa kryminalne, które najwyraźniej mają charakter polityczny i co do których nie przedstawiono wiarygodnych dowodów; apeluje też o zwolnienie wszystkich pozostałych działaczy politycznych, dziennikarzy, nauczycieli, blogerów i obrońców praw człowieka z uwagi na arbitralny charakter zarzutów i całego postępowania; wyraża poważne zaniepokojenie z powodu skazania co najmniej ośmiu działaczy opozycji na dożywotnie więzienie, a co najmniej 13 na pozbawienie wolności do 15 lat;

7.

podkreśla, że niesienie bezstronnej pomocy medycznej rannym stanowi podstawowy obowiązek prawny na mocy prawa humanitarnego i wzywa Bahrajn jako stronę konwencji genewskiej do przestrzegania zobowiązań w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej chorym i rannym;

8.

wzywa Królestwo Bahrajnu, aby zezwoliło wszystkim pracownikom medycznym na wznowienie pracy oraz umożliwiło wszystkim pracownikom medycznym i ich zespołom obrońców dostęp do raportów z badań medycznych sporządzonych przez bahrajńską niezależną komisję śledczą na podstawie badania zatrzymanych lekarzy;

9.

ostrzega przed nadużyciem praw bezpieczeństwa narodowego;

10.

wzywa władze do przywrócenia i przestrzegania wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności, w tym pluralizmu mediów, zarówno w internecie, jak i poza nim, wolności słowa i zgromadzeń, wolności religii, praw kobiet i równości płci oraz środków przeciwko dyskryminacji, a także apeluje o rezygnację z cenzury; wzywa władze Bahrajnu o pozwolenie na wnioskowaną wizytę Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka;

11.

zauważa, że tysiące pracowników straciło pracę z powodu udziału w pokojowych protestach antyrządowych; wzywa władze krajowe oraz zainteresowane przedsiębiorstwa europejskie do zarządzenia natychmiastowego przywrócenia tych osób do pracy oraz do zadbania o wynagrodzenie im utraconych zarobków;

12.

z zadowoleniem odnotowuje decyzję króla Hamada o powołaniu niezależnej komisji do zbadania przypadków łamania praw człowieka przez siły bezpieczeństwa podczas niedawnego tłumienia przez rząd pokojowych proreformatorskich protestów; domaga się pełnej bezstronności i przejrzystości komisji oraz wzywa rząd Bahrajnu, by nie ingerował w jej prace i zapewnił postawienie przed sądem i sprawiedliwy proces sprawców zbrodni oraz wszystkich osób odpowiedzialnych za akty przemocy;

13.

z zadowoleniem przyjmuje utworzenie ministerstwa ds. praw człowieka i rozwoju społecznego w Bahrajnie oraz zwraca się do ministerstwa o działanie zgodnie z międzynarodowymi standardami praw człowieka i zobowiązaniami;

14.

apeluje o dopuszczenie międzynarodowych obserwatorów do udziału w procesach więźniów politycznych oraz o umożliwienie im monitorowania pracy niezależnej komisji badającej naruszanie praw człowieka, aby zapewnić obiektywność zgodnie z międzynarodowymi standardami;

15.

wzywa władze Bahrajnu i króla Bahrajnu do złagodzenia wyroków śmierci wydanych na Ali Abdullaha Hassana al-Sankisa i Abdulaziza Abdulridha Ibrahima Hussaina; ponownie wyraża zdecydowany sprzeciw wobec stosowania kary śmierci i wzywa władze Bahrajnu do niezwłocznego ogłoszenia moratorium;

16.

uważa, że śledztwo wszczęte w sprawie śmierci16-letniego Ahmeda al-Jabera al-Qatana podczas protestu antyrządowego musi być niezależne, że jego ustalenia muszą zostać podane do wiadomości publicznej, a sprawcy postawieni przed sądem;

17.

podkreśla znaczenie pojednania jako podstawowego elementu reformy i stabilizacji w zróżnicowanym społeczeństwie Bahrajnu, w którym prawa każdego obywatela powinny być w równym stopniu gwarantowane, zarówno co do litery, jak i stosowania prawa;

18.

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Królestwa Bahrajnu.