[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 26.11.2008

KOM(2008) 831 wersja ostateczna

2005/0241 (COD)

OPINIA KOMISJI na mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE dotycząca poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady w sprawie wniosku dotyczącego

ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie odpowiedzialności przewoźników wobec pasażerów na morzu i wodach śródlądowych z tytułu wypadków

ZMIENIAJĄCA WNIOSEK KOMISJI na mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE

2005/0241 (COD)

OPINIA KOMISJI na mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE dotycząca poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady w sprawie wniosku dotyczącego

ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie odpowiedzialności przewoźników wobec pasażerów na morzu i wodach śródlądowych z tytułu wypadków

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

1. Wprowadzenie

Artykuł 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE przewiduje, że Komisja wydaje opinię na temat poprawek zaproponowanych przez Parlament Europejski w drugim czytaniu. Komisja przedstawia poniżej opinię dotyczącą 19 poprawek zaproponowanych przez Parlament.

2. Przebieg procedury

Data przekazania wniosku Parlamentowi Europejskiemu i Radzie - dokument COM(2005) 592 wersja ostateczna - 2005/0241 (COD): | 13 lutego 2006 r. |

Data wydania opinii przez Komitet Regionów: | 15 czerwca 2006 r. |

Data wydania opinii przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny: | 13 września 2006 r. |

Data wydania opinii przez Parlament Europejski, pierwsze czytanie: | 25 kwietnia 2007 r. |

Data wydania zmienionego wniosku Komisji: | 22 października 2007 r. |

Data przyjęcia wspólnego stanowiska: | 6 czerwca 2008 r. |

Data wydania opinii przez Parlament Europejski, drugie czytanie: | 24 września 2008 r. |

3. Cel wniosku

Celem wniosku jest zaoferowanie wszystkim pasażerom statków, niezależnie od trasy, oraz wszystkim przewoźnikom, zharmonizowanych ram prawnych określających ich prawa i obowiązki. Poziom tej harmonizacji powinien być wystarczający dla zapewnienia nie tylko bardziej sprawiedliwego odszkodowania, lecz również bardziej skutecznego zapobiegania wypadkom.

Wniosek ma na celu włączenie do prawa wspólnotowego protokołu z 2002 r. do konwencji ateńskiej z 1974 r. w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu, przyjętego pod auspicjami Międzynarodowej Organizacji Morskiej („konwencja ateńska”). Konwencja ateńska jest tekstem nowoczesnym, w którym jasno sprecyzowano prawa i obowiązki pasażerów i przewoźników. Przewiduje ona, w przypadku szkód spowodowanych wypadkiem nawigacyjnym, system odpowiedzialności niezależnie od winy przewoźnika, ustala odpowiednio wysokie maksymalne kwoty odszkodowania, nakłada na wszystkich przewoźników wymóg posiadania ubezpieczenia i pozwala skarżącemu na bezpośrednie dochodzenie odszkodowania od ubezpieczyciela.

Należy zauważyć, że równolegle z tą inicjatywą państwa członkowskie i Wspólnota zamierzają stać się stronami konwencji ateńskiej[1].

Temu włączeniu konwencji ateńskiej z 2002 r. do prawa wspólnotowego musi towarzyszyć określona liczba zmian:

- Konwencja ateńska reguluje tylko międzynarodowy transport morski. Komisja proponuje rozszerzenie zakresu stosowania na kabotaż (transport morski w obrębie tego samego państwa członkowskiego) i transport śródlądowy.

- Z myślą o harmonizacji, z korzyścią zarówno dla pasażerów, jak i dla przewoźników, Komisja proponuje zniesienie klauzuli konwencji ateńskiej z 2002 r., na mocy której państwo członkowskie może jednostronnie przyjąć pułapy odszkodowań wyższe od tych, które są przewidziane w konwencji. Ponadto w pierwszym czytaniu Komisja przyjęła poprawkę Parlamentu Europejskiego, której celem jest zagwarantowanie, iż we wszystkich przypadkach poszkodowani będą mogli otrzymać odszkodowanie w granicach pułapu przewidzianego w konwencji ateńskiej. W obecnej sytuacji istotnie byłoby możliwe konkurencyjne stosowanie, obok postanowień samej konwencji ateńskiej, również innej konwencji w sprawie ograniczenia odpowiedzialności przewoźników, która, ustalając pułap odszkodowań z tytułu wypadku, zmniejszyłaby wysokość odszkodowania wypłacanego każdej osobie poszkodowanej.

- Dodanie środka przewidującego korzystniejsze odszkodowanie w przypadku szkód wywołanych w sprzęcie dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej.

- Dodanie obowiązku wypłaty zaliczek.

- Dodanie obowiązku informowania pasażerów o ich prawach.

4. Opinia Komisji na temat poprawek Parlamentu Europejskiego

4.1. Poprawki przyjęte przez Komisję

4.1.1. Poprawki przyjęte w całości

- Poprawki 2, 7, 8, 9, 10, 12, 13, 16, 18 oraz 19 zostają przyjęte w całości.

4.1.2. Poprawki przyjęte częściowo

- Poprawka 1 zostaje przyjęta jedynie częściowo. Komisja nie przyjmuje ostatniego zdania tej poprawki sugerującego, że ustanowienie systemu obowiązkowego ubezpieczenia nie powinno mieć wpływu na istniejące systemy ubezpieczeń. W rzeczywistości ustanowienie takiego obowiązkowego systemu ubezpieczeń na pewno będzie miało konsekwencje dla podmiotów indywidualnych, nawet jeżeli w sposób ogólny nie wpłynie to na strukturę rynku ubezpieczeń.

- Poprawki 3 i 17 zostają przyjęte jedynie częściowo. Komisja uważa, że spełnienie obowiązku zapewnienia pełnej informacji dla pasażerów nie jest realne. Oznaczałoby to bowiem obowiązek przekazywania pasażerom kopii wszystkich odpowiednich przepisów prawa w całości, włączając te, które dotyczą postępowania cywilnego. Poprawki 3 oraz 17 zakładają także, że przekazanie przedmiotowych informacji pasażerom powinno się odbyć przed ich wejściem na pokład. Nie jest to możliwe we wszystkich przypadkach z powodu zakresu zastosowania rozporządzenia. Rozporządzenie ma zastosowanie w przypadkach, w których umowa została zawarta w kraju trzecim i w związku z tym dostępność informacji można zagwarantować jedynie po wejściu pasażera na statek.

- Poprawka 14 zostaje przyjęta jedynie częściowo. Komisja nie zgadza się z usunięciem drugiego ustępu artykułu 5 wspólnego stanowiska w sprawie mechanizmu wypłaty odszkodowań w przypadku zamachu terrorystycznego.

- Poprawka 15 zostaje przyjęta jedynie częściowo. Komisja uważa, że nie jest właściwe gwarantowanie określonej kwoty minimalnej zaliczki w takich przypadkach jak trwałe inwalidztwo. Komisja przypomina, że zaliczki powinny być wypłacane w przypadku śmierci lub uszkodzeń ciała, podczas gdy w przypadku inwalidztwa należy przejść procedurę stwierdzenia inwalidztwa, która może trwać pewną ilość czasu, niezgodną z trybem pilnym wypłaty zaliczki.

4.2. Poprawki odrzucone przez Komisję

- Poprawka 4 nie może zostać przyjęta, ponieważ jest już nieaktualna. W istocie odnosi się ona do procedury, zgodnie z którą wszelkie przyszłe zmiany konwencji są w sposób automatyczny włączane do prawa wspólnotowego, z wyjątkiem przypadków, gdy rozporządzenie Komisji, przyjęte w ramach procedury komitetowej, stanowi inaczej. We wspólnym stanowisku podejście uległo zmianie i Komisja przyjęła tę zmianę: zmiany limitów odszkodowań w ramach konwencji ateńskiej będą mogły zostać włączone po przyjęciu rozporządzenia Komisji w drodze procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą. Wprowadzenie jakiejkolwiek innej zmiany do konwencji wymagać będzie procedury współdecyzji.

- Poprawka 5 nie może zostać przyjęta, ponieważ zawiera propozycje o charakterze ogólnym, na które nie ma miejsca w przedmiotowym konkretnym rozporządzeniu w sprawie weryfikacji zadań Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu.

5. Podsumowanie

Zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE, Komisja wprowadza przedstawione powyżej zmiany do swojego wniosku.

[1] Wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie przystąpienia przez Wspólnotę Europejską do Protokołu z 2002 r. do konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 1974 r. (COM(2003)375 z dnia 24 czerwca 2003 r.). W trakcie przyjęcia.