20.3.2009

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 66/75

Rola Unii Europejskiej w Iraku

P6_TA(2008)0100

Zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie roli Unii Europejskiej w Iraku (2007/2181(INI))

(2009/C 66 E/15)

Parlament Europejski,

—	uwzględniając projekt zalecenia dla Rady, który złożyła Ana Maria Gomes w imieniu grupy politycznej PSE, w sprawie roli Unii Europejskiej w Iraku (B6-0328/2007),

—	uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iraku, z których ostatnia to rezolucja z dnia 25 października 2007 r. (1),

—	uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie sytuacji humanitarnej uchodźców irackich (2),

—	uwzględniając decyzje Konferencji Przewodniczących z dnia 15 listopada i 6 grudnia 2007 r. w sprawie składu i zadań delegacji ad hoc ds. stosunków z Irakiem,

—	uwzględniając wnioski Rady do Spraw Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych w sprawie zaangażowania UE w Iraku z 23–24 kwietnia, 15–16 października i 19–20 listopada 2007 r.,

—	uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 czerwca 2006 r. zatytułowany „Zalecenia w sprawie wznowienia zaangażowania Unii Europejskiej w Iraku” (COM(2006)0283),

—	uwzględniając międzynarodowe porozumienie z Irakiem (International Compact with Iraq) zainicjowane w dniu 3 maja 2007 r. w Szarm el-Szejk w Egipcie,

—	uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1546 (2004) z dnia 8 czerwca 2004 r., 1770 (2007) z dnia 10 sierpnia 2007 r. oraz 1790 (2007) z dnia 18 grudnia 2007 r., a zwłaszcza załącznik I i II do niej,

—

uwzględniając wspólne działanie Rady 2005/190/WPZiB z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie zintegrowanej misji Unii Europejskiej w Iraku dotyczącej państwa prawnego, EUJUST LEX (3), ustanowionej w ramach europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBiO), oraz kolejne wspólne działania zmieniające i rozszerzające zadania tej misji,

—	uwzględniając europejską strategię bezpieczeństwa z 2003 r. — „Bezpieczna Europa w lepszym świecie” z dnia 12 grudnia 2003 r.,

—	uwzględniając Europejski konsensus w sprawie rozwoju z dnia 22 listopada 2005 r.,

—	uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie sytuacji kobiet w konfliktach zbrojnych i ich roli w odbudowie i procesie demokratycznym w krajach po zakończeniu konfliktu (4),

—

uwzględniając czwartą konwencję genewską z dnia 12 sierpnia 1949 r. w sprawie ochrony osób cywilnych podczas wojny i załączone do niej protokoły I i II, i szczególnie zaniepokojony przemocą, której ofiarą padają członkowie personelu humanitarnego i medycznego oraz duchowni w trakcie pełnienia swoich funkcji,

—	uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie małych i średnich przedsiębiorstw w krajach rozwijających się (5),

—	uwzględniając art. 114 ust. 3 Regulaminu,

—	uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A6-0052/2008),

A.	mając na uwadze, że od 2005 r. w Republice Iraku dwukrotnie odbyły się wielopartyjne wybory, przyjęto konstytucję w drodze referendum, stworzono podstawy państwa federalnego i rozpoczęto trudny proces budowy instytucji demokratycznych,

B.	mając na uwadze, że zarówno społeczeństwo, jak i przywódcy polityczni Iraku są podzieleni oraz że sytuacja w niektórych częściach kraju pod względem bezpieczeństwa jest w dalszym ciągu niezwykle niebezpieczna,

C.	mając na uwadze, że Irak przeżywa obecnie konflikty o podłożu religijnym i rewolty, a ponadto jest dotknięty powszechnym brakiem rządów prawa,

mając na uwadze, że w Republice Iraku nastąpiła poprawa stanu bezpieczeństwa, lecz że przed siłami irackimi nadal stoi wyzwanie utrzymania i skonsolidowania tej poprawy przy pomocy międzynarodowej, a także mając na uwadze, że poważne starania na rzecz zagwarantowania odbudowy i zrównoważonego rozwoju oraz możliwości udzielania przez UE pomocy obywatelom Iraku zależą od ciągłej poprawy sytuacji politycznej i w zakresie bezpieczeństwa,

mając na uwadze, że przez dziesiątki lat rządów dyktatorskich iracka administracja publiczna nastawiona była bardziej na kontrolę obywateli niż na służbę publiczną, a także mając na uwadze, że lata administracji ściśle scentralizowanej przez partię Ba'ath spowodowały poważne braki w zdolności do właściwego zarządzania budżetem i zasobami finansowymi przez Irakijczyków, czego skutkiem jest obecna niestabilność i słabość sektora publicznego oraz brak w pełni rozwiniętej kultury ustalania priorytetów w zakresie świadczenia usług publicznych obywatelom Iraku,

F.	mając na uwadze, że kraje sąsiednie muszą unikać ingerowania w wewnętrzne sprawy Iraku, szanować jego niepodległość, suwerenność i integralność terytorialną, a także pragnienie obywateli Iraku zbudowania własnymi siłami systemu konstytucyjnego i politycznego,

G.	mając na uwadze, że dotychczas konflikt spowodował przesiedlenie 2,4 miliona osób na terenie Iraku i 2,28 miliona uchodźców do krajów sąsiednich, głównie Syrii i Jordanii,

H.	mając na uwadze, że region kurdyjski jest częścią Iraku, gdzie zagwarantowany jest wystarczający poziom pokoju i stabilności oraz gdzie międzynarodowa współpraca na rzecz rozwoju i prywatne inwestycje stale rosną,

I.	mając na uwadze, że jako światowy gracz UE powinna przejąć odpowiedzialność za budowę nowego, demokratycznego Iraku, a także mając na uwadze, że politykę UE wobec Iraku należy postrzegać w szerszym kontekście jej strategicznego partnerstwa z regionem Morza Śródziemnego i Bliskim Wschodem,

mając na uwadze, że UE powinna mieć bardziej strategiczne podejście w zakresie wspierania Iraku w procesie tworzenia demokratycznego państwa federalnego; mając na uwadze, że UE uznaje, iż w celu zapewnienia skutecznej pomocy konieczne jest trwałe partnerstwo z obywatelami Iraku, stałe zaangażowanie ze strony rządu irackiego na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa i pojednania, chęć współpracy, starania na rzecz budowania potencjału i demokracji, walka z korupcją oraz zagwarantowanie przejrzystości i skuteczności jako zasadnicze warunki wstępne niezbędne do zwiększenia roli Unii Europejskiej w Iraku; mając na uwadze, że kluczowe wyzwania związane z odbudową dotyczą sfery instytucjonalnej i społecznej, a mianowicie budowania potencjału instytucji i administracji oraz konsolidacji rządów prawa, stosowania prawa i przestrzegania praw człowieka,

K.	mając na uwadze, że UE określiła potrzebę wprowadzenia wieloletniego planowania operacji wykraczającego poza obecne planowanie roczne oparte na środkach szczególnych w celu poprawy skuteczności udzielanej przez UE pomocy,

mając na uwadze, że UE musi dostosować sposób wykorzystywania swoich zasobów do szczególnych, wewnętrznych wyzwań o charakterze regionalnym i humanitarnym, wobec których stoi Irak; mając na uwadze, że skuteczność, przejrzystość i widoczność są podstawowymi warunkami wstępnymi wzmocnienia roli Unii Europejskiej w Iraku,

M.	mając na uwadze, że Irak zanotował regres ze średniozamożnego kraju w latach siedemdziesiątych XX wieku oraz że UE musi w związku z tym odpowiednio dostosować wykorzystanie swoich środków,

N.	mając na uwadze, że od grudnia 2005 r. istnieje małe przedstawicielstwo Komisji w Bagdadzie, którego sekcja operacyjna mieści się w Ammanie i któremu bardzo trudno jest działać na niektórych obszarach, zwłaszcza w Bagdadzie, w wyniku ustaleń wojskowych i sytuacji pod względem bezpieczeństwa,

mając na uwadze, że od 2003 r. Komisja przeznaczyła ponad 800 milionów EUR na pomoc dla Iraku (głównie poprzez Międzynarodowy Fundusz na rzecz Odbudowy Iraku (IRFFI)), a także mając na uwadze, że UE jest bezpośrednio zaangażowana w poprawę rządów prawa w tym kraju od 2005 r. poprzez misję ESDP EUJUST LEX; mając na uwadze, że mandat EUJUST LEX przedłużono po raz ostatni,

mając na uwadze, że rząd iracki wspólnie z Bankiem Światowym i ONZ ustanowili międzynarodowe porozumienie z Irakiem w dniu 3 maja 2007 r. jako wizję irackiego rządu na następne 5 lat i jako główne odniesienie do zaangażowania wspólnoty międzynarodowej w tym państwie przy pełnym poparciu ze strony Unii Europejskiej jako jednego z głównych darczyńców,

Q.	mając na uwadze, że ww. rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1770 (2007) ostatnio znacznie rozszerzyła uprawnienia misji ONZ w Iraku,

mając na uwadze, że lata reżimu partii Ba'ath i dziesiątki lat wojny podziałały traumatyzująco na społeczeństwo irackie, przyniosły represje, czystki etniczne (w tym poprzez ataki chemiczne jak w Halabdży) i obojętność wspólnoty międzynarodowej na te zbrodnie; mając na uwadze, że na wspólnocie międzynarodowej, a zwłaszcza na tych państwach, które wspierały zbrojną interwencję, spoczywa prawny i moralny obowiązek połączony z interesem bezpieczeństwa wspierania ludności Iraku, oraz mając na uwadze, że Unia Europejska, we współpracy z innymi międzynarodowymi darczyńcami, musi szybko i w przemyślany sposób zmobilizować wszystkie odpowiednie instrumenty, którymi dysponuje, aby wypełnić swoją rolę w tym zakresie,

S.	mając na uwadze, że Parlament Europejski jest zdecydowany dalej rozwijać stosunki z iracką Radą Reprezentantów, w tym na drodze więzi formalnych,

przekazuje Radzie następujące zalecenia:

przyjęcie wraz z Komisją nowej strategii, która zwiększy wsparcie UE — pod względem jego ilości, a przede wszystkim jakości — dla wysiłków ONZ na rzecz budowy bezpiecznego, stabilnego, zjednoczonego, zamożnego, federalnego i demokratycznego Iraku, który stoi na straży praw człowieka, chroni mniejszości i promuje tolerancję etniczną w celu ułatwienia drogi do stabilności regionalnej i bezpieczeństwa; ponadto podjęcie działań w odpowiedzi na rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1770 (2007), która znacząco zwiększa rolę ONZ w Iraku;

przekazywanie przez UE wsparcia na rzecz demokratycznych rządów z myślą o osiągnięciu trzech celów: usprawnienia koordynacji między rządem a Radą Reprezentantów Iraku w celu zminimalizowania zjawiska blokowania procesu legislacyjnego; wzmocnienia procedur wyborczych na szczeblu lokalnym w celu zagwarantowania, że w radach regionalnych w pełni reprezentowane są wszystkie społeczności; oraz wzmocnienia lokalnej demokracji o mechanizmy konsultacyjne w celu regularnego i częstego włączania lokalnej społeczności w proces podejmowania decyzji;

ukierunkowanie wsparcia UE dla Iraku w głównej mierze na istotną pomoc techniczną i budowę potencjału w zakresie państwa prawa, sprawiedliwości, praw człowieka, dobrego zarządzania, zarządzania finansami i budżetem, równości płci, zdrowia i edukacji oraz wzmocnienie instytucji władz federalnych, regionalnych i lokalnych;

wywieranie nacisku na Komisję, aby zagwarantowała ona przejrzystość i skuteczność pomocy UE dla Iraku poprzez:

—

reagowanie na obawy wyrażane już w 2005 r. w opinii w sprawie budżetu ogólnego na rok 2006, przedłożonej przez Komisję Spraw Zagranicznych Parlamentu, poprzez dostarczanie kompletnych, regularnych i przejrzystych informacji o rzeczywistym wydatkowaniu i wdrażaniu pomocy UE, w szczególności funduszy przekazywanych poprzez IRFFI;

—	działanie bezpośrednio na miejscu, tam gdzie i jeżeli pozwoli na to stan bezpieczeństwa, a mianowicie w regionie bagien Al-Ahwar na południu kraju z jego szczególnie zaniedbywaną społecznością oraz w regionie kurdyjskim;

—	zachęcanie agencji ONZ i innych organizacji międzynarodowych do podobnych działań;

—	zapewnienie pełnego wsparcia partnerów lokalnych, w tym społeczeństwa obywatelskiego i władz rządowych, w opracowywaniu, realizacji i trwałości przedsięwzięć i programów;

—	zagwarantowanie, że finansowane przez UE przedsięwzięcia będą uzupełniać, a nie powielać prace innych międzynarodowych darczyńców;

—	zwiększenie wymiaru finansowania UE przeznaczonego na projekty dwustronne w zakresie pomocy technicznej i budowania potencjału oraz poprawa bezpośredniej kontroli finansowania przez Komisję;

—	zmianę głównego punktu docelowego wsparcia UE i ukierunkowanie pomocy na dwustronne projekty koncentrujące się na pomocy technicznej i budowaniu zdolności w zakresie rządów prawa, zarządzania finansowego, demokratycznych rządów i praw człowieka;

—	zagwarantowanie, że konkretną pomoc UE przeznacza się na poprawę zarządzania finansami publicznymi i kontrolę budżetową w celu umożliwienia rządowi irackiemu lepszego wydatkowania znacznych i rosnących środków publicznych, którymi obecnie dysponuje;

—	wykorzystanie doświadczenia z programów pomocowych dla partnerów w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa w celu określenia sposobów skuteczniejszego zaangażowania w Iraku;

e)	rozważenie możliwości przyjęcia przez Komisję wieloletniego dokumentu strategicznego dla Iraku;

f)	popieranie wznowienia dwustronnych stosunków politycznych, dyplomatycznych, kulturalnych i gospodarczych między państwami członkowskimi a Irakiem, a także dwustronnej wymiany o charakterze politycznym, dyplomatycznym, kulturalnym i gospodarczym;

włączenie następujących elementów do nowej strategii na rzecz aktywnego zaangażowania UE i jej państw członkowskich w Iraku, które zostaną wdrożone, jeżeli okoliczności, tzn. sytuacja w zakresie bezpieczeństwa, na to pozwolą, w ścisłej współpracy z władzami Iraku i innymi partnerami, takimi jak agencje ONZ i organizacje pozarządowe:

—

zwiększenie wielkości, zadań i środków przedstawicielstwa Komisji w Bagdadzie, nabycie własnej siedziby i zagwarantowanie pracownikom bezpiecznych warunków pracy i życia; zachęcenie państw członkowskich UE, które nie mają swojego przedstawicielstwa w Bagdadzie, do jego przywrócenia i dzielenia siedziby Komisji oraz związanych z tym kosztów ochrony;

—	zapewnienie rozpoznawalności UE/WE w Arbeli, An-Nasiriji, Al-Basrze i innych regionach Iraku, gdzie pozwala na to sytuacja w zakresie bezpieczeństwa;

—

zwiększenie wsparcia na rzecz rządów prawa i sprawiedliwości poprzez dalsze koncentrowanie się zwłaszcza na instytucjach sądowych i organach pozarządowych w następujących dziedzinach: usprawnienie instytutu szkolenia sądowego, wspieranie tworzenia biur śledczych ds. poważnych przestępstw, usprawnienie Najwyższej Rady Sądownictwa, wspieranie tworzenia sądu pilotażowego w Basrze, usprawnienie irackiej izby adwokackiej i wspieranie tworzenia centrów pomocy prawnej;

—

wykorzystanie pozytywnej praktyki EUJUST LEX i przygotowanie działań mających być kontynuacją misji na podstawie zdobytego doświadczenia w oparciu o szczegółową ocenę zewnętrzną wpływu misji, również wewnątrz Iraku, i w celu dalszego wzmacniania irackiej polityki i systemu sądownictwa karnego poprzez wykorzystanie zarówno EPBiO, jak i instrumentów Wspólnoty;

—	zapewnienie wsparcia na rzecz reformy zarządzania finansami publicznymi i odpowiedzialności;

—	dalsze dostarczanie pomocy technicznej służącej organizacji wolnych i uczciwych wyborów;

—

wspieranie procesu pojednania, zwłaszcza w Kirkuku i na innych terytoriach będących przedmiotem sporów wewnętrznych, łącznie z obszarami asyryjskimi znanymi jako równina Niniwy z ich mniejszościami chrześcijańskimi; wspieranie inicjatyw ONZ mających na celu ułatwienie dialogu regionalnego poprzez określenie sposobów i środków poprawy zdolności operacyjnych, łącznie z transportem lotniczym;

—

skorzystanie ze specyficznego charakteru instrumentu na rzecz stabilności (6) w celu dostarczenia znacznej pomocy o kluczowym znaczeniu dla rozwoju w sytuacji kryzysowej lub w sytuacji narastania kryzysu, jak w przypadku Iraku: wspieranie rozwoju demokratycznych, niewyznaniowych, pluralistycznych, federalnych, regionalnych i lokalnych instytucji, ze szczególnym uwzględnieniem Rady Reprezentantów i jej zdolności w zakresie zarządzania procesem legislacyjnym, kontroli władzy wykonawczej i zagwarantowania większej roli kobiet w społeczeństwie irackim; wspieranie zasady poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, demokracji i państwa prawa, przy szczególnym uwzględnieniu praw kobiet, mniejszości i dzieci; wspieranie środków na rzecz wzmocnienia tworzenia i organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz jego udziału w procesie politycznym, a także wspieranie niezależnych, pluralistycznych i profesjonalnych mediów; wspieranie operacji rozminowywania; zapewnienie doradztwa i wsparcia dla regionu kurdyjskiego i jego rządu w wysiłkach na rzecz walki z handlem narkotykami;

—

dalsze skupienie kierowanych do Iraku środków pochodzących z instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju (7) na milenijnych celach rozwoju, tak aby zagwarantować powszechny dostęp do niezbędnej publicznej opieki zdrowotnej i potraktować tę kwestię w sposób priorytetowy w sytuacji, gdy rozwój instytucji i potencjału jest niezbędny do usunięcia poważnych deficytów strukturalnych; podjęcie priorytetowych działań w celu uniknięcia dalszego pogarszania się systemu edukacji, łącznie z wdrożeniem praktycznych środków gwarantujących, że dziewczynki będą miały dostęp do wszystkich poziomów kształcenia; wspieranie ożywienia systemu ekologicznego i społecznego regionu bagien Al-Ahwar oraz ochrona wyjątkowego dziedzictwa ludności arabskiej żyjącej w strefie bagien; wykorzystanie instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju w celu zapewnienia ekspertyzy technicznej i budowania potencjału w ramach wspierania irackich inicjatyw służących zidentyfikowaniu i naprawieniu szkód ekologicznych oraz konsekwencji zmian klimatycznych;

—

zachęcenie europejskich organizacji pozarządowych do współpracy z ich irackimi odpowiednikami, które już prowadzą aktywną działalność zwłaszcza w regionie kurdyjskim, oraz szerokie wykorzystanie europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka (8) w zapewnianiu pomocy technicznej i finansowej organizacjom społeczeństwa obywatelskiego w celu podjęcia następujących kwestii: równego udziału kobiet i mężczyzn w życiu politycznym, gospodarczym i społecznym; przemocy wymierzonej w kobiety, zwłaszcza przymusowych małżeństw, zbrodni w imię honoru, handlu ludźmi i okaleczania organów płciowych; prawa rdzennej ludności i osób należących do mniejszości oraz grup etnicznych, w tym Asyryjczyków (Chaldejczycy, Syriacy i inne mniejszości chrześcijańskie), Jazydów i Turkmenów; praw dziecka, zwłaszcza w zakresie walki z pracą dzieci, dziecięcą prostytucją i handlem dziećmi; walki z arbitralnymi aresztowaniami i z torturami; oraz zniesienia kary śmierci;

—	zachęcenie rządu irackiego i pilne udzielenie mu pomocy w przyjęciu przepisów dotyczących sytuacji nadzwyczajnych w celu zapewnienia wsparcia finansowego dla ponad miliona ubogich kobiet, pełniących rolę głowy rodziny, i osób pozostających na ich utrzymaniu;

—

zwiększenie puli środków finansowych programu Erasmus Mundus dla Iraku; wspieranie obecnych i nowych działań, których celem jest tworzenie sieci łączących irackie i zagraniczne placówki i organizacje akademickie, indywidualnych pracowników naukowo-dydaktycznych, intelektualistów i organizacje studenckie w celu ponownego ożywienia środowiska akademickiego;

—

wzmocnienie zdolności władz irackich do przeprowadzania skutecznych kontroli granicznych, co powinno przyczynić się między innymi do zmniejszenia napływu broni do kraju; pomoc na rzecz położenia kresu napływowi ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej do Iraku, w tym poprzez nadanie mocy wiążącej kodeksowi postępowania UE w sprawie wywozu broni, poprawę nadzoru EUFOR Althea nad zapasami broni w Bośni i Hercegowinie, przyspieszenie niszczenia zapasów broni na Bałkanach oraz poprzez pomoc władzom irackim w usunięciu nadwyżek ręcznej i lekkiej broni palnej za pośrednictwem zakrojonego na szeroką skalę programu rozbrojenia, demobilizacji i ponownej integracji przy wykorzystaniu instrumentów EPBiO i Wspólnoty;

—	kontynuowanie pożądanych i efektywnych negocjacji w sprawie nowej umowy o handlu i współpracy między UE a Irakiem, podkreślając przy tym wagę poszanowania praw człowieka jako elementu mającego wpływ na stosunki umowne UE z wszystkimi państwami trzecimi, w tym w ramach zwalczania terroryzmu;

—

zapewnienie pomocy administracyjnej i technicznej oraz promowanie budowania lokalnego potencjału, aby wesprzeć rząd iracki we wdrażaniu nowego programu mikropożyczek i wymianie sprawdzonych praktyk w zakresie pozytywnej roli, jaką pożyczki te mogą odegrać we wzmocnieniu pozycji kobiet w społecznościach, zwłaszcza ponad miliona ubogich wdów;

—	wezwanie Komisji do łagodzenia trudnej sytuacji uchodźców irackich w Jordanii, Syrii i innych krajach regionu dotkniętych kryzysem związanym z falą uchodźców z Iraku, a także do znaczącej poprawy przejrzystości i skuteczności pomocy UE dla uchodźców irackich w tych krajach;

—

zwiększenie wsparcia UE — a mianowicie poprzez Dyrekcję Generalną Komisji ds. Pomocy Humanitarnej (DG ECHO) — dla organizacji pozarządowych i organizacji pozarządowych w ich wysiłkach na rzecz łagodzenia sytuacji irackich uchodźców w krajach sąsiednich, a także irackich przesiedleńców wewnętrznych, w tym 4 tysięcy rodzin asyryjskich, które schroniły się głównie na równinie Niniwy; wezwanie władz irackich do wypełnienia wynikającego z ich odpowiedzialności zobowiązania do zapewnienia wsparcia finansowego i innego na rzecz ponownej integracji uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych;

—

poprawa możliwości uchodźców irackich szukania schronienia w państwach członkowskich UE poprzez programy przesiedleń zatwierdzone wraz z wysokim komisarzem NZ do spraw uchodźców (25 000 przypadków) lub poprzez indywidualne wnioski o azyl, ukrócenie obecnych arbitralnych kryteriów zapewniania ochrony i zapobieganie przymusowym powrotom do którejkolwiek części Iraku; pilne zajęcie się trudną sytuacją uchodźców palestyńskich, pozostawionych własnemu losowi w regionie przygranicznym między Irakiem a Syrią;

—	wezwanie rządu irackiego i władz międzynarodowych do odzyskania zabytków wywiezionych z irackiego muzeum narodowego w Bagdadzie i innych części Iraku w wyniku interwencji w 2003 r., aby zachować iracką historię i kulturę dla przyszłych pokoleń;

h)	korzystanie z cennego doświadczenia, które UE i państwom członkowskim przyniosły udane operacje regionalnych zespołów ds. odbudowy w Afganistanie, a także rozważenie uczestnictwa w działaniach takich zespołów w Iraku, zwłaszcza przy zapewnianiu niezbędnych usług i niezbędnej infrastruktury;

i)	zachęcenie europejskich przedsiębiorstw do inwestowania w odbudowę Iraku w kontekście ofert przetargowych finansowanych zarówno przez rządy państw członkowskich, jak i rząd iracki i/lub na podstawie bliskiej współpracy między nimi;

j)	wspieranie firm europejskich i pomaganie im w ubieganiu się o kontrakty na odbudowę Iraku, byciu obecnym na miejscu oraz korzystaniu z wcześniejszych doświadczeń zdobytych w Iraku zarówno w okresie poprzedzającym wojnę, jak i w okresie odbudowy;

przyjęcie z zadowoleniem przyznania Irakowi statusu obserwatora w Światowej Organizacji Handlu (WTO), co ma stanowić kluczowy krok ku ponownemu włączeniu Iraku do gospodarki międzynarodowej, będący pozytywnym wkładem w negocjacje między UE i Irakiem w sprawie umowy o handlu i współpracy; oczekiwanie pełnego przystąpienia Iraku do WTO w odpowiednim czasie w przyszłości;

prowadzenie negocjacji w sprawie umowy o handlu i współpracy między UE i Irakiem w sposób, który będzie ułatwiał i wspierał wewnętrzne reformy w tym kraju oraz zbliży iracki system handlowy do zasad i rygorów systemu wielostronnego; regularne informowanie Parlamentu o stanie negocjacji między UE a Irakiem w sprawie umowy o handlu i współpracy;

zachęcanie rządu Iraku do takiego wykorzystania przychodu ze sprzedaży ropy naftowej, aby zagwarantować jego ponowne inwestowanie w Iraku i zarządzanie przez organy zamówień publicznych pod ostatecznym nadzorem rządu irackiego; zalecenie, aby podejście to stanowiło podstawowy warunek wstępny wspierania przez UE odbudowy i rozwoju gospodarki Iraku;

n)	wezwanie wielonarodowych sił zbrojnych w Iraku (MNF-I) do podjęcia dialogu z rządem irackim i oceny sytuacji ponad 24 tysięcy osób przetrzymywanych w areszcie MNF-I w celu zapewnienia poszanowania prawa do uczciwego procesu i podstawowych praw człowieka;

rozpoczęcie dialogu ze Stanami Zjednoczonymi i aktywne dążenie do zwiększenia liczby podmiotów odgrywających istotną rolę w tym państwie w ramach wspólnoty międzynarodowej przy wykorzystaniu struktury ONZ; wspieranie wysiłków irackich na rzecz zwiększenia częstotliwości i stopnia szczegółowości dyskusji z sąsiednimi krajami, a mianowicie Iranem, Syrią, Arabią Saudyjską i Turcją, na temat przyszłości Iraku bez uszczerbku dla innych kwestii będących przedmiotem troski; wezwanie Turcji do poszanowanie integralności terytorialnej Iraku i niepodejmowanie operacji wojskowych na terytorium irackim w odpowiedzi na działania terrorystyczne; wezwanie władz irackich do zapobiegania wykorzystywaniu terytorium irackiego jako bazy działań terrorystycznych wymierzonych przeciwko Turcji;

ujawnienie informacji w sprawie prywatnych agencji wojskowych i prywatnych agencji bezpieczeństwa, które ochraniają służby UE w Iraku; przyjęcie koncepcji zatrudniania tych agencji podczas operacji EPBiO, jak również opracowanie jasnych wytycznych dotyczących wykorzystania tego typu agencji przez instytucje UE;

podkreśla zobowiązanie Parlamentu w zakresie zasad i praktyk demokracji parlamentarnej; w związku z tym przypomina swoją inicjatywę na rzecz wspierania rozwoju demokracji w ramach współpracy z parlamentami krajów trzecich przedstawioną w budżecie na 2008 r., zobowiązanie do aktywnego wspierania irackiej Rady Reprezentantów poprzez zaproponowanie pomocy na budowę potencjału oraz działania parlamentarnej delegacji ad hoc ds. Iraku na rzecz wspierania stosunków dwustronnych; w związku z tym zamierza wspierać dalszy rozwój irackiej Rady Reprezentantów poprzez:

a)	podejmowanie inicjatyw na rzecz wzmocnienia zdolności wybranych irackich reprezentantów do pełnienia ich konstytucyjnej roli w społeczeństwie poprzez sprawdzone parlamentarne praktyki, efektywne stosunki z władzą wykonawczą i elektoratem;

b)	zwiększenie działań na rzecz przekazywania doświadczeń w skutecznym administrowaniu, szkolenia profesjonalnego personelu, tworzenia w pełni funkcjonalnych struktur komisji, szczegółowych przepisów, przejrzystości i odpowiedzialności instytucjonalnej;

c)	szkolenie w zakresie sporządzania projektów legislacyjnych, która to umiejętność ma kluczowe znaczenie dla skutecznego tworzenia federalnych struktur państwowych;

3.	zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie i dla informacji Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich, a także rządowi i Radzie Reprezentantów Republiki Iraku.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0481.

(2) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0357.

(3) Dz.U. L 62 z 9.3.2005, s. 37.

(4) Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, s. 287.

(5) Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, s. 171.

(6) Zob. rozporządzenie (WE) nr 1717/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. ustanawiające Instrument na rzecz Stabilności (Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 1).

(7) Zob. rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające Instrument Finansowania Współpracy Rozwojowej (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41).

(8) Zob. rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające europejski instrument finansowy na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie (Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 1).