[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 31.5.2005

COM(2005) 246 końcowy

2004/0209 (COD)

Zmieniony wniosek dotyczący

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniającej dyrektywę 2003/88/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy

(przedstawiona przez Komisję) {SEC(2004) 1154}

UZASADNIENIE

1. wprowadzenie

W dniu 22 września 2004 r., Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/88/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy[1]. Wniosek ten został przekazany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w dniu 22 września 2004 r.

W dniu 11 maja 2005 r. Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię w sprawie wniosku Komisji[2]. Komitet Regionów wydął opinię w dniu 14 kwietnia 2005 r[3].

Parlament Europejski wydał opinię w pierwszym czytaniu w dniu 11 maja 2005 r[4].

2. ZMIANY

Zmiany proponowane przez Parlament Europejski

Komisja może przyjąć wszystkie wymienione poniżej zmiany, które jej zdaniem wydają się służyć poprawie przedmiotowego wniosku, zachowując jego cele i wiarygodność polityczną oraz uwzględniając stanowiska wyrażone przez Państwa Członkowskie w Radzie:

- zmiana nr 1 (zacytować konkluzje z posiedzenie Rady Europejskiej w Lizbonie): zob. akapit preambuły nr 4;

- zmiana nr 2 (przeformułowanie akapitu preambuły nr 4): zob. akapit preambuły nr 4;

- zmiana nr 3 (odniesienie do wzrostu stopy zatrudnienia kobiet): zob. akapit preambuły nr 5;

- zmiana nr 4 (dodanie odniesienia do pogodzenia życia zawodowego i życia rodzinnego): zob. akapit preambuły nr 7;

- zmiana nr 8 (zacytowanie art. 31 ust. 2 Karty): zob. akapit preambuły nr 14;

- zmiana nr 11 (kumulacja godzin w przypadku wielu umów o pracę): zob. akapit preambuły nr 2;

- zmiana nr 12 (dodanie przepisu dotyczącego pogodzenia życia zawodowego i życia rodzinnego): zob. art. 2b;

- zmiana nr 13 (skreślenie art. 16 lit. b) akapit drugi): zob. art. 16;

- zmiany nr 16 i 18 (odpoczynek wyrównawczy): zob. art. 17 ust. 2 i art. 18 ust. 3;

- zmiana nr 17 (sprostowanie błędu): zob. art. 17 ust. 5 akapit pierwszy;

- zmiana nr 19 (okres rozliczeniowy): zob. art. 19;

- zmiana nr 24 (przepis w sprawie ważności umów dotyczących wyłączenia podpisanych przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy): zob. art. 22 ust. 1 lit. c).

Natomiast, Komisja nie może przyjąć na tym etapie innych zmian proponowanych przez Parlament Europejski. Niektóre z nich nie wydają się, według Komisji, wnosić wartości dodanej lub z punktu czysto prawnego nie mogą zostać zaakceptowane. Inne mogłyby, zgodnie z opinią Komisji, naruszyć równowagę tekstu początkowego i utrudnić osiągnięcie porozumienia lub wystarczającej większości w ramach Rady.

Czyniąc to, Komisja jest świadoma roli, jaką ma pełnić w ramach procedury współdecydowania, tj. roli pośrednika między dwoma gałęziami wspólnotowej władzy prawodawczej.

Pośród zmian, które nie zostały przyjęte przez Komisję, należy zauważyć w odniesieniu do zmiany nr 20 (w sprawie indywidualnego wyłączenia), iż Komisja wyraźnie wskazała, że pomimo, iż nie może jej zaakceptować w obecnej formie, będzie ona szukać możliwego kompromisu w tej kwestii, która dzieli współprawodawców. Ponadto, w odniesieniu do zmiany nr 10 (czas dyżurowania), Komisja zaznaczyła również, iż podziela opinię Parlamentu Europejskiego dotyczącą zdrowia i bezpieczeństwa pracowników regularnie pełniących dyżury oraz, iż dodałaby ona przepis mający na celu nieuwzględnianie nieaktywnego okresu czasu dyżurowania w ramach okresów odpoczynku dziennego i tygodniowego.

2004/0209 (COD)

Zmieniony wniosek dotyczący

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniającej dyrektywę 2003/88/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 137 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji[5],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[6],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[7],

stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu[8],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Artykuł 137 Traktatu przewiduje, iż Wspólnota wspiera i uzupełnia działania Państw Członkowskich w dziedzinach polepszania środowiska pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników. Dyrektywy przyjęte na podstawie wymienionego artykułu muszą unikać nakładania administracyjnych, finansowych i prawnych ograniczeń, które utrudniałyby tworzenie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.

(2) Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy[9] ustanawia minimalne wymagania higieny i bezpieczeństwa w odniesieniu do organizacji czasu pracy, w związku z okresami dobowego odpoczynku, przerw, odpoczynku tygodniowego, maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, corocznego urlopu wypoczynkowego oraz aspektów pracy w porze nocnej, pracy w systemie zmianowym oraz harmonogramów pracy. Wymienione minimalne wymagania mają zastosowanie do wszystkich pracowników określonych w art. 3 lit. a) dyrektywy 89/391/EWG[10].

(3) Dwa przepisy dyrektywy 2003/88/WE zawierają klauzulę dotyczącą przeglądu przed 23 listopada 2003 r. Chodzi o art. 19 i art. 22 ust. 1.

(4) Po dziesięciu latach od przyjęcia dyrektywy Rady 93/104/WE[11], pierwotnej dyrektywy dotyczącej organizacji czasu pracy, koniecznym okazuje się uwzględnienie wprowadzenie zmian do legislacji wspólnotowej w celu udzielenia lepszej odpowiedzi nowych realiów i potrzeb pracodawców i pracowników oraz zapewnienie środków dla realizacji celów w dziedzinie wzrostu zatrudnienia określonych przez Radę Europejską z 22 i 23 marca 2005 r. w ramach Strategii Lizbońskiej .

(5) Pogodzenie pracy oraz życia rodzinnego jest również podstawowym elementem umożliwiającym osiągnięcie celów Unii wyznaczonych w Strategii Lizbońskiej, w szczególności aby zwiększyć stopę zatrudnienia kobiet. Pozwala ono nie tylko na stworzenie bardziej zadawalającej atmosfery w pracy, lecz również umożliwia lepsze dostosowanie do potrzeb pracowników, w szczególności tych, którzy wypełniają obowiązki rodzinne. Liczne zmiany wprowadzone do dyrektywy 2003/88/WE, w szczególności w odniesieniu do art. 22 , mają na celu umożliwienie ają lepszego pogodzenia pracy i życia rodzinnego.

(6) W tym kontekście, Państwa Członkowskie powinny zachęcać partnerów społecznych do zawierania, na odpowiednim poziomie, umów ustanawiających zasady mające na celu lepsze pogodzenie życia zawodowego i życia rodzinnego.

(7) Istnieje potrzeba wzmocnienia znalezienia nowej równowagi między ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników oraz potrzebą zapewnienia większej elastyczności w organizacji czasu pracy w odniesieniu do czasu dyżurowania, a w szczególności nieaktywnych okresów podczas czasu dyżurowania, a także znalezienia nowej równowagi między pogodzeniem życia zawodowego i rodzinnego z jednej strony oraz bardziej elastycznej organizacji czasu pracy z drugiej strony .

(8) Należy również dokonać przeglądu przepisów dotyczących okresu rozliczeniowego w celu uproszczenia istniejącego systemu i lepszego dostosowania do potrzeb przedsiębiorstw i pracowników.

(9) Doświadczenie nabyte podczas stosowania art. 22 ust. 1 wskazuje, iż ostateczna indywidualna decyzja o niestosowaniu przepisów art. 6 dyrektywy może stanowić problem w odniesieniu do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, a także ich wolnego wyboru.

(10) Zgodnie z art. 138 ust. 2 Traktatu, Komisja skonsultowała się z partnerami społecznymi na poziomie Wspólnoty w sprawie możliwego kierunku działania Wspólnoty w tej kwestii.

(11) Po wymienionej konsultacji, Komisja stwierdziła, iż działanie Wspólnoty jest pożądane i ponownie skonsultowała się z partnerami społecznymi na poziomie Wspólnoty w sprawie treści proponowanego wniosku, zgodnie z art. 138 ust. 3 Traktatu.

(12) Na końcu drugiego etapu konsultacji, partnerzy społeczni nie poinformowali Komisji o woli rozpoczęcia procesu, którego wynikiem byłoby zawarcie umowy, jak przewidziano w art. 138 ust. 4 Traktatu.

(13) Mając na uwadze, iż cele proponowanego działania, które polegają na wprowadzeniu zmian do legislacji wspólnotowej dotyczącej organizacji czasu pracy, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie i mogą zatem być lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności wymienioną w powyższym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza środki, które są konieczne do osiągnięcia tych celów.

(14) Niniejsza dyrektywa uwzględnia prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w Karcie Podstawowych Praw Unii Europejskiej. W szczególności, niniejsza dyrektywa ma na celu zapewnienie pełnego poszanowania prawa do należytych i sprawiedliwych warunków pracy określonego w ( art. 31 Karty Podstawowych Praw Unii Europejskiej ). w szczególności w ust. 2 wymienionego artykułu, który przewiduje, iż „każdy pracownik ma prawo do ograniczenia maksymalnego wymiaru czasu pracy, okresów dziennego i tygodniowego odpoczynku oraz do corocznego płatnego urlopu”.

(15) Zgodnie z zasadą pomocniczości i proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu, cele proponowanego powyżej działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie w zakresie wprowadzenia zmian do obowiązującego aktu prawa wspólnotowego.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 2003/88/WE wprowadza się następujące zmiany:

1. W art. 2 dodaje się ust. 1 a, 1 aa i 1 b:

„1 a. „czas dyżurowania”: okres, podczas którego pracownik ma obowiązek być dyspozycyjnym w swoim miejscu pracy w celu podjęcia działań na żądanie pracodawcy w zakresie powierzonych mu obowiązków.

1 aa. „miejsce pracy”: miejsce lub miejsca, w których pracownik zwykle podejmuje swoje działania lub wykonuje swoje obowiązki i które jest określone zgodnie z tym co przewidziano w stosunku pracy lub umowie o pracę mających zastosowanie do pracownika.

1 b. „nieaktywny okres czasu dyżurowania”: okres, podczas którego pracownik ma dyżur w rozumieniu ust. 1 a, ale nie jest wzywany przez swojego pracodawcę do wykonywania swoich działań lub spełnienia obowiązków.”

2. Dodaje się art. 2 a:

„Artykuł 2 a:

„Czas dyżurowania

Nieaktywny okres czasu dyżurowania nie jest uważany za czas pracy, chyba że prawo krajowe, ustawodawstwo i/lub praktyki krajowe, układ zbiorowy lub umowa między partnerami społecznymi stanowią inaczej.

Nieaktywny okres czasu dyżurowania może być obliczony „na podstawie średniej liczby godzin lub proporcji czasu dyżurowania, uwzględniając doświadczenia w danym sektorze, na mocy układu zbiorowego lub umowy między partnerami społecznymi lub po konsultacji z partnerami społecznymi.

Nieaktywny okres czasu dyżurowania nie może być uwzględniany w ramach obliczania okresów odpoczynku przewidzianych w art. 3 (odpoczynek dzienny) i art. 5 (odpoczynek tygodniowy).”

Okres, podczas którego pracownik wykonuje efektywnie swoje działania lub spełnia swoje obowiązki podczas czasu dyżurowania jest uważany za czas pracy.”

3. Dodaje się art. 2 b:

„Artykuł 2 b

Pogodzenie życia zawodowego i życia rodzinnego

Państwa Członkowskie zachęcają partnerów społecznych na odpowiednim poziomie, bez uszczerbku dla ich niezależności, do zawierania umów mających na celu lepsze pogodzenie życia zawodowego i życia rodzinnego.

Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki aby zapewnić:

- że pracodawcy informują we właściwym czasie pracowników o każdej zmianie harmonogramu pracy lub organizacji czasu pracy; oraz

- że pracownicy mogą składać wnioski o zmianę ich godzin pracy i harmonogramu pracy a pracodawcy mają obowiązek rozpatrzyć te wnioski , uwzględniając potrzebę elastyczności pracodawców i pracowników.”

4. W art. 16 lit. b) otrzymuje brzmienie zostaje skreślona :

„b) w celu stosowania art. 6 (maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy), okres rozliczeniowy nieprzekraczający czterech miesięcy.

Jednakże Państwa Członkowskie mogą, na mocy ustawodawstwa lub regulacji, z powodów obiektywnych lub technicznych lub z powodów mających wpływ na organizację pracy, wydłużyć wymieniony okres rozliczeniowy do dwunastu miesięcy, z zastrzeżeniem zgodności z zasadami ogólnymi odnoszącymi się do ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, oraz pod warunkiem, że istnieją konsultacje z partnerami społecznymi oraz, że podejmowane są wysiłki w celu wspierania wszystkich odpowiednich form dialogu społecznego, włącznie z negocjacjami, o ile strony sobie tego zażyczą.

W przypadku gdy umowa o pracę jest zawarta na okres krótszy niż jeden rok, okres rozliczeniowy nie może być dłuższy od czasu trwania umowy o pracę.

Okresy corocznego płatnego urlopu, przyznawane zgodnie z art. 7 oraz okresy zwolnień lekarskich nie są włączone do lub nie wpływają na obliczanie średniej;”

5 . Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:

a) W ust. 1, wyrazy „od art. 3–6, art. 8 oraz art. 16” zastępuje się wyrazami „od art. 3–6, art. 8 oraz art. 16 lit. a) i c)”.

b) W ust. 2, wyrazy „pod warunkiem, że zainteresowanym pracownikom zapewniono równoważne okresy wyrównawczego odpoczynku” zastępuje się wyrazami „pod warunkiem, że zainteresowanym pracownikom zapewniono, w rozsądnym terminie, który nie może przekraczać 72 godzin który ma być określony przez ustawodawstwo krajowe, układy zbiorowe lub umowy między partnerami społecznymi, równoważne okresy wyrównawczego odpoczynku”.

c) W ust. 3, we wprowadzającym zdaniu, wyrazy „od art. 3, 4, 5, 8 oraz art. 16” zastępuje się wyrazami „od art. 3, 4, 5, 8 oraz art. 16 lit. a) i c)”.

d) Do ust. 5 wprowadza się następujące zmiany:

i) Pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:

„Zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu można stosować odstępstwa od art. 6 w przypadku lekarzy stażystów, zgodnie z przepisami określonymi w akapitach od drugiego do siódmego szóstego niniejszego ustępu.”

ii) Skreśla się ostatni akapit.

6 . W art. 18 akapit trzeci, wyrazy „pod warunkiem, że zainteresowanym pracownikom zapewniono równoważne okresy wyrównawczego odpoczynku” zastępuje się wyrazami „pod warunkiem, że zainteresowanym pracownikom zapewniono, w rozsądnym terminie, który nie może przekraczać 72 godzin który ma być określony przez ustawodawstwo krajowe, układy zbiorowe lub umowy między partnerami społecznymi, równoważne okresy wyrównawczego odpoczynku”.

7 . Artykuł 19 otrzymuje następujące brzmienie:

„Państwa Członkowskie mają prawo wyboru, z zastrzeżeniem zgodności z zasadami ogólnymi odnoszącymi się do ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, zezwolenia, z przyczyn obiektywnych lub technicznych lub przyczyn dotyczących organizacji pracy, aby układy zbiorowe lub umowy zawierane między partnerami społecznymi ustanawiały okresy rozliczeniowe, dotyczące tygodniowego maksymalnego wymiaru czasu pracy w żadnym przypadku nieprzekraczającego 12 miesięcy”. „Państwa Członkowskie mają prawo wyboru, z zastrzeżeniem zgodności z zasadami ogólnymi odnoszącymi się do ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, zezwolenia, z przyczyn obiektywnych lub technicznych lub przyczyn dotyczących organizacji pracy, aby okres rozliczeniowy został przedłużony na okres nieprzekraczający 12 miesięcy:

a) na mocy układu zbiorowego lub umowy zawartej między partnerami społecznymi, jak przewidziano w art. 18;

b) na mocy ustawodawstwa lub regulacji, pod warunkiem, iż Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki aby zapewnić:

- iż pracodawcy informują i konsultują się we właściwym czasie z pracownikami i/lub ich przedstawicielami w sprawie wprowadzenia takiego okresu rozliczeniowego;

- iż pracodawcy podejmują niezbędne środki w celu uniknięcia lub zaradzenia każdemu ryzyku dotyczącemu zdrowia i bezpieczeństwa, które może być spowodowane wprowadzeniem wymienionego okresu rozliczeniowego. ”

8 . Skreśla się art. 20 ust. 2.

9 . Artykuł 22 otrzymuje brzmienie:

a) Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

"1. W okresie nieprzekraczającym 3 lat po terminie wskazanym w art. 3 dyrektywy [2005/--/WE], Państwa Członkowskie mają prawo wyboru niestosowania art. 6, przy poszanowaniu zasad ogólnych ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników. Jednakże wprowadzenie w życie wymienionego prawa wyboru musi być wyraźnie przewidziane przez układ zbiorowy lub umowę zawartą między parterami społecznymi na odpowiednim poziomie lub przez ustawodawstwo krajowe ."

Wprowadzenie w życie wymienionego prawa wyboru jest również możliwe na mocy umowy między pracodawcą i pracownikiem, w przypadku gdy nie obowiązuje żaden układ zbiorowy oraz gdy w zainteresowanym przedsiębiorstwie lub zakładzie nie istnieje reprezentacja pracowników uprawniona do zawierania układu zbiorowego lub umowy między partnerami społecznymi w wymienionej dziedzinie, w ramach ustawodawstwa i/lub praktyk krajowych

b) Dodaje się ust. 1 a:

„1 a. W każdym przypadku, Państwa Członkowskie korzystające z prawa wyboru przewidzianego w ust. 1 muszą podjąć środki konieczne do zapewnienia, iż:

a) żaden pracodawca nie żąda od pracownika wykonywania pracy dłużej niż przez czterdzieści osiem godzin podczas okresu siedmiu dni, obliczonego jako średnia okresu rozliczeniowego określonego w art. 16 lit. b), chyba że otrzymał on pisemną zgodę pracownika na wykonywanie takiej pracy. Ważność takiej zgody nie może przekraczać jednego roku, z możliwością odnowienia. Zgoda wyrażona w momencie podpisywania indywidualnej umowy o pracę lub podczas okresu próbnego jest nieważna;

b) żaden pracownik nie może ponosić szkody z powodu niewyrażenia zgody na wykonywanie takiej pracy;

c) żaden pracownik nie może wykonywać pracy dłużej niż przez sześćdziesiąt pięćdziesiąt pięć godzin w jakimkolwiek tygodniu, chyba że układ zbiorowy lub umowa zawarta między partnerami społecznymi stanowią inaczej;

d) pracodawca przechowuje uaktualnioną dokumentację odnoszącą się do wszystkich pracowników, którzy wykonują taką pracę oraz dotyczącą liczby godzin rzeczywiście przepracowanych i pozwalającą udowodnić, iż przepisy niniejszej dyrektywy są przestrzegane ;

e) dokumentacja jest udostępniana właściwym władzom, które mogą zakazać lub ograniczyć, ze względów bezpieczeństwa i/lub zdrowia pracowników, możliwość przekroczenia maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy;

f) pracodawca, na żądanie właściwych władz, dostarcza im informacji w sprawie wyrażonej przez pracowników zgody na wykonywanie pracy przekraczającej czterdzieści osiem godzin podczas okresu siedmiu dni obliczonego jako średnia okresu rozliczeniowego określonego w art. 16 lit. b), jak również informacji na temat godzin rzeczywiście przepracowanych przez tych pracowników jak również odpowiednią dokumentację pozwalającą udowodnić, iż przepisy niniejszej dyrektywy są przestrzegane.”

c) Dodaje się ust. 1 b:

„1 b. Państwa Członkowskie, korzystające z prawa wyboru przewidzianego w niniejszym artykule przed terminem wskazanym w art. 3 dyrektywy [2005/--/WE], mogą, ze względów związanych z warunkami panującymi na ich rynku pracy, złożyć wniosek o przedłużenie tego prawa wyboru poza okres przewidziany w ust. 1 niniejszego artykułu.

Komisja podejmie decyzję w sprawie podjęcia działań następczych w odniesieniu do takiego wniosku, uzasadniając w sposób należyty swoją decyzję.”

d) Dodaje się ust. 1 c:

„1 c: Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, iż każda zgoda wyrażona przez pracownika przed upływem terminu wskazanego w art. 3 dyrektywy [2005/--/WE] i jeszcze ważna w tym dniu, pozostanie ważna przez okres nieprzekraczający jednego roku od wymienionego terminu. "

10 . Dodaje się art. 24 a:

„Artykuł 24 a

Sprawozdanie w sprawie wprowadzenia w życie dotyczące oceny

Najpóźniej pięć trzy lata po terminie wskazanym w art. 3 dyrektywy [2005/--/WE] jak również na każdy wniosek przedłożony zgodnie z art. 22 ust. 1 b, ust. 1 i 2 Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie wprowadzenia w życie przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 19 i 22, wraz z, w odpowiednim przypadku, właściwymi wnioskami. mającymi na celu, jeżeli Komisja uzna to za niezbędne, stopniowe zniesienie wymienionego przepisu "

Artykuł 2

Państwa Członkowskie określają system sankcji stosowanych w razie naruszeń przepisów krajowych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia stosowania sankcji. Sankcje takie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tych przepisach najpóźniej w dniu wskazanym w art. 3 oraz powiadomią niezwłocznie o wszelkich dalszych zmianach. Czuwają one w szczególności nad zapewnieniem pracownikom i/lub ich przedstawicielom odpowiednich procedur w celu wykonania wymogów przewidzianych w niniejszej dyrektywie.

Artykuł 3

Państwa Członkowskie do dnia ... przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy lub najpóźniej do wskazanej daty upewnią się, iż partnerzy społeczni wprowadzili w życie niezbędne przepisy w drodze umowy. Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty wymienionych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy wymienionymi przepisami i niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 5

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

[…] […]

[1] COM (2004) 607 wersja ostateczna.

[2] Dz.U. C .. z …, str. ...

[3] Dz.U. C .. z …, str. ...

[4] Dz.U. C .. z …, str. ...

[5] Dz.U. C […] z […], str. […].

[6] Dz.U. C […] z […], str. […].

[7] Dz.U. C […] z […], str. […].

[8] Dz.U. C […] z […], str. […].

[9] Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy. Dz.U. L 299 z 18.11.2003 r., str. 9.

[10] Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, Dz.U. L 183 z 29.6.1989, str. 1.

[11] Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy. Dz.U. L 307 z 13.12.1993 r., str. 18.