28.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 437/188 |
DECYZJA RADY (UE) 2020/2233
z dnia 23 grudnia 2020 r.
w sprawie zobowiązania dotyczącego środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając Umowę wewnętrzną między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) („umowa wewnętrzna w sprawie 11. EFR”), w szczególności jej art. 1 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Zobowiązania ze środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) (zwane dalej „zobowiązaniami ze środków powracających”) nie mogą być zaciągane po dniu 31 grudnia 2020 r., o ile Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, nie postanowi inaczej. |
(2) |
Istnieją dowody wyraźnie potwierdzające, że chociaż instrument inwestycyjny AKP przyczynił się do osiągnięcia celów związanych z ograniczeniem ubóstwa, integracją z gospodarką światową i zrównoważonym rozwojem państw AKP, określonych w Umowie o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (2) (zwaną dalej „umową o partnerstwie AKP–UE”), nie wykorzystał w pełni swojego potencjału w tym zakresie. Dalsze wykorzystywanie środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP w nowych ramach i przy nowym zarządzaniu mogłoby doprowadzić do osiągnięcia lepszych wyników w zakresie rozwoju. |
(3) |
W dniu 14 czerwca 2018 r. Komisja przyjęła wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Instrument Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej (zwany dalej „wnioskiem w sprawie ISWMR”), które przewiduje ustanowienie Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju Plus (EFZR+) oraz gwarancji na działania zewnętrzne, do którego państwa członkowskie mogłyby wnosić wkłady, które mogłyby przeznaczyć na rozpoczęcie działań w konkretnych regionach, państwach, sektorach lub istniejących oknach inwestycyjnych. |
(4) |
W dniu 4 grudnia 2020 r. Komitet Ambasadorów AKP–UE przyjął decyzję nr 2/2020 (3) w sprawie zmiany decyzji nr 3/2019 (4) w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 Umowy o partnerstwie AKP–UE, w celu dalszego przedłużenia stosowania postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE do dnia 30 listopada 2021 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy między Unią a państwami AKP (zwanej dalej „nową umową”), w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Okres ustanowiony w art. 1 ust. 5 umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR, podczas którego zobowiązania dotyczące środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju mogą być zaciągane do dnia 30 czerwca 2021 r., by umożliwić podejmowanie nowych zobowiązań ze środków powracających w ramach instrumentu Inwestycyjnego AKP oraz zapewnianie państwom AKP stałego wsparcia do czasu, gdy instrument finansowania sąsiedztwa oraz współpracy międzynarodowej i rozwojowej na podstawie wniosku w sprawie ISWMR (zwany dalej „instrumentem finansowania zewnętrznego”) zacznie w pełni funkcjonować. |
(5) |
Uważa się, że Europejski Fundusz na rzecz Zrównoważonego Rozwoju ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1601 (5) (EFZR) ma duże znaczenie dla zaspokajania potrzeb inwestycyjnych objętych nim regionów (Afryki Subsaharyjskiej i krajów objętych europejską polityką sąsiedztwa), jak również dla unijnych priorytetów i zobowiązań. |
(6) |
We wspólnym komunikacie z dnia 9 marca 2020 r. zatytułowanym „W kierunku kompleksowej strategii współpracy z Afryką” (zwanym dalej „wspólnym komunikatem”) Komisja i Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwany dalej „Wysokim Przedstawicielem”) wezwali Unię do wspierania zrównoważonego wzrostu i zatrudnienia na całym kontynencie afrykańskim. Unia chce między innymi współpracować z Afryką w zakresie promowania inwestycji poprzez zwiększenie wykorzystania innowacyjnych mechanizmów finansowania. |
(7) |
We wspólnym komunikacie Komisja i Wysoki Przedstawiciel podkreślili, że instrumenty finansowe mają zachęcać do inwestycji o dużym wpływie na rozwój, głównie w celu wsparcia sektora prywatnego, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w komunikacie Komisji z dnia 13 maja 2014 r. zatytułowanym „Większa rola sektora prywatnego w osiąganiu trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu w krajach rozwijających się”, mianowicie mierzalnym wpływem na rozwój, dodatkowością, neutralnością, wspólnym interesem i współfinansowaniem, efektem demonstracyjnym i przestrzeganiem norm społecznych, środowiskowych i fiskalnych. |
(8) |
Należy pozwolić na to, by środki powracające, o których mowa w niniejszej decyzji, stanowiły wkłady na rzecz instrumentu finansowania zewnętrznego (zwanych dalej „zewnętrznymi dochodami przeznaczonymi na określony cel”, o których mowa w art. 21 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (6)), aby finansować wsparcie dla państw AKP w ramach podejścia polegającego na jednym pakiecie oraz zgodnie z celami i zasadami instrumentu finansowania zewnętrznego i sposobami zarządzania nim za pośrednictwem instrumentów finansowania, działań łączonych, gwarancji budżetowych lub innej bezzwrotnej formy wsparcia, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1046. Umożliwi to płynne przejście od instrumentu inwestycyjnego AKP i zapewni ciągłość, jeśli chodzi o gamę produktów. |
(9) |
Po dniu 31 grudnia 2027 r. instrument finansowania zewnętrznego nie powinien otrzymywać tych środków powracających i kwot zasobów finansowych jako zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel. Bez uszczerbku dla decyzji, jakie mają być podjęte w odniesieniu do kolejnych wieloletnich ram finansowych, po tym terminie środki te, aż do ich wyczerpania, będą zasilały kolejne mechanizmy finansowania. |
(10) |
Środki powracające w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP, w świetle szacowanej ogólnej kwoty oczekiwanej w okresie 2021-2027, powinny być przekazywane corocznie jako alokacje uzupełniające stosowne linie budżetowe instrumentu finansowania zewnętrznego zgodnie z dokumentami programowymi. |
(11) |
Komisja powinna kierować środkami powracającymi za pośrednictwem Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), w tym poprzez EFZR+, aby zmaksymalizować ich wpływ na rozwój i ich dodatkowość, a także uwzględnić kwestie długookresowej zdolności do obsługi długu. Wszystkie operacje powinny podlegać zarządzaniu EFZR+ oraz zasadzie faworyzowania myślenia strategicznego (ang. policy first). |
(12) |
Zgodnie z wnioskiem w sprawie ISWMR środki powracające powinny być ukierunkowane przede wszystkim na instrumenty na rzecz rozwoju charakteryzujące się wysokim ryzykiem finansowym, w szczególności na finansowanie mające skutki społeczne, fundusze kapitałowe i działania w krajach najsłabiej rozwiniętych. Celem operacji powinna być maksymalizacja wpływu na rozwój. |
(13) |
Zgodnie z art. 152 ust. 4 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (7) Zjednoczonemu Królestwu ma zostać zwrócony jego udział w instrumencie inwestycyjnym AKP w EFR, zgromadzony w ramach kolejnych okresów EFR, w terminie zapadalności inwestycji. O ile nie uzgodniono inaczej, udział kapitałowy Zjednoczonego Królestwa nie powinien być ponownie rozdysponowany po zakończeniu okresu rozliczeniowego 11. EFR ani przeniesiony na kolejne okresy, |
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dla operacji w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP okres ustanowiony w art. 1 ust. 5 umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR, podczas którego zobowiązania dotyczące środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju mogą być zaciągane, przedłuża się do dnia 30 czerwca 2021 r. lub do dnia wejścia w życie rozporządzenia ustanawiającego instrument finansowania zewnętrznego, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza, a w każdym razie nie później niż do dnia 30 listopada 2021 r., aby umożliwić podejmowanie nowych zobowiązań dotyczących środków powracających w ramach instrumentu Inwestycyjnego AKP.
Artykuł 2
1. Środki powracające w ramach instrumentu Inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju po dniu 30 czerwca 2021 r. stanowią wkłady na rzecz instrumentu finansowania zewnętrznego w postaci zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel z myślą o zapewnieniu finansowania za pośrednictwem EBI za pomocą gwarancji budżetowych i działań łączonych w ramach EFZR+, gwarancji na działania zewnętrzne i instrumentów zarządzania finansowego lub wszelkiej innej bezzwrotnej formy wsparcia zgodnie z celami i zasadami EFZR+ oraz sposobami zarządzania nim.
2. Bez uszczerbku dla decyzji podjętych w odniesieniu do kolejnych wieloletnich ram finansowych, po dniu 31 grudnia 2027 r. i do czasu wyczerpania środków powracających, środki powracające stanowią wkłady na rzecz kolejnych unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego, które zastąpią instrument finansowania zewnętrznego.
3. Do celów niniejszej decyzji „środki powracające” oznaczają wszelkie dochody, w tym dywidendy, zyski kapitałowe, koszty gwarancji i odsetki od pożyczek i od kwot złożonych na wszelkich rachunkach otwartych w celu rejestrowania środków pieniężnych przechowywanych na rachunku instrumentu inwestycyjnego AKP. Oznaczają również wynagrodzenia z inwestycji finansowych, a także spłaty, w tym spłaty kapitału, gwarancje zwolnione i spłatę kwoty głównej pożyczek wynikających z operacji w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP. Za środki powracające uznaje się również środki pochodzące z umorzenia środków powracających.
4. Środki powracające podlegają mającym zastosowanie zasadom i procedurom instrumentu finansowania zewnętrznego.
Artykuł 3
Wkłady te przeznacza się dla państw AKP.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2021 r., z wyjątkiem art. 2, który ma zastosowanie od dnia 1 lipca 2021 r. lub od momentu wejścia w życie rozporządzenia ustanawiającego instrument finansowania zewnętrznego, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Sporządzono w Brukseli dnia 23 grudnia 2020 r.
W imieniu Rady
M. ROTH
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 210 z 6.8.2013, s. 1.
(2) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.
(3) Decyzja nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 4 grudnia 2020 r. zmieniająca decyzję nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 Umowy o partnerstwie AKP–UE (Dz.U. L 420 z 14.12.2020, s. 32).
(4) Decyzja nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 Umowy o partnerstwie AKP–UE (Dz.U. L 1 z 3.1.2020, s. 3).
(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1601 z dnia 26 września 2017 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR), gwarancji EFZR i funduszu gwarancyjnego EFZR (Dz.U. L 249 z 27.9.2017, s. 1).
(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).