(1)

Unia Europejska wyznaczyła jako jeden ze swoich celów wspieranie ochrony praw dziecka, zgodnie z treścią art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Środki ochrony dzieci przed bezprawnym uprowadzeniem lub zatrzymaniem stanowią zasadniczą część tej polityki.

(2)

Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 (2) (zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela II bis”), którego celem jest ochrona dzieci przed szkodliwymi skutkami uprowadzenia lub bezprawnego zatrzymania i ustanowienie procedur zapewniających niezwłoczny powrót dziecka do państwa jego zwykłego pobytu, a także zapewnienie ochrony prawa do kontaktów z dzieckiem i do pieczy nad nim.

(3)

Rozporządzenie Bruksela II bis uzupełnia i wzmacnia Konwencję haską z dnia 25 października 1980 r. dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (zwaną dalej „konwencją haską z 1980 r.”), która ustanawia, na szczeblu międzynarodowym, system obowiązków i współpracę między umawiającymi się państwami oraz między organami centralnymi, których celem jest zapewnienie niezwłocznego powrotu uprowadzonych lub bezprawnie zatrzymanych dzieci.

(4)

Wszystkie państwa członkowskie Unii są stronami konwencji haskiej z 1980 r.

(5)

Unia zachęca państwa trzecie do przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. i wspiera właściwe wdrażanie konwencji haskiej z 1980 r., uczestnicząc, wraz z państwami członkowskimi, między innymi w komisjach specjalnych organizowanych regularnie przez Haską Konferencję Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(6)

Wspólne ramy prawne mające zastosowanie między państwami członkowskimi Unii a państwami trzecimi można uznać za najlepsze rozwiązanie w delikatnych sprawach uprowadzenia dziecka za granicę.

(7)

Konwencja haska z 1980 r. przewiduje, że ma ona zastosowanie w stosunkach między państwem przystępującym a tymi umawiającymi się państwami, które złożyły oświadczenie o wyrażeniu zgody na to przystąpienie.

(8)

Konwencja haska z 1980 r. nie pozwala regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, takim jak Unia, na zostanie jej stroną. Unia nie może zatem przystąpić do tej konwencji ani złożyć oświadczenia o wyrażeniu zgody dotyczącej państwa przystępującego.

(9)

Zgodnie z opinią 1/13 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (3) oświadczenia o wyrażeniu zgody na mocy konwencji haskiej z 1980 r. wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii.

(10)

Panama złożyła swój dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 2 lutego 1994 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Panamie w dniu 1 maja 1994 r.

(11)

Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Panamy do konwencji haskiej z 1980 r. Panama zaakceptowała przystąpienie Bułgarii, Cypru, Estonii, Litwy, Łotwy, Malty i Słowenii do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Panamie wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Panamy zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

(12)

Urugwaj złożył swój dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 18 listopada 1999 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Urugwaju w dniu 1 lutego 2000 r.

(13)

Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Urugwaju do konwencji haskiej z 1980 r. Urugwaj zaakceptował przystąpienie Bułgarii, Estonii, Łotwy i Litwy do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Urugwaju wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Urugwaju zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

(14)

Kolumbia złożyła swój dokument przystąpienia do konwencji haskiej z 1980 r. w dniu 13 grudnia 1995 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Kolumbii w dniu 1 marca 1996 r.

(15)

Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Kolumbii do konwencji haskiej z 1980 r. Kolumbia zaakceptowała przystąpienie Bułgarii, Estonii, Łotwę, Litwy i Malty do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Kolumbii wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Kolumbii zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

(16)

Salwador złożył swój dokument przystąpienia do konwencji z 1980 r. w dniu 5 lutego 2001 r. Konwencja haska z 1980 r. weszła w życie w Salwadorze w dniu 1 maja 2001 r.

(17)

Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, z wyjątkiem Austrii i Rumunii, wyraziły już zgodę na przystąpienie Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. Salwador zaakceptował przystąpienie Bułgarii, Estonii, Łotwy i Litwy do konwencji haskiej z 1980 r. Z oceny sytuacji w Salwadorze wynika, że Austria i Rumunia mogą wyrazić zgodę, w interesie Unii, na przystąpienie Salwadoru zgodnie z warunkami określonymi w konwencji haskiej z 1980 r.

(18)

Austria i Rumunia powinny zatem zostać upoważnione do złożenia swoich oświadczeń o wyrażeniu zgody na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r. w interesie Unii zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji. Pozostałe państwa członkowskie Unii, które wyraziły już zgodę na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do konwencji haskiej z 1980 r., nie powinny składać nowych oświadczeń, ponieważ obecne oświadczenia zachowują ważność w świetle prawa międzynarodowego publicznego.

(19)

Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia są związane rozporządzeniem Bruksela II bis i w związku z powyższym biorą udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

(20)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,