(1)

Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 ma na celu stopniowe wyeliminowanie odrzutów we wszystkich rodzajach połowów w Unii poprzez wprowadzenie obowiązku wyładunku w odniesieniu do połowów gatunków podlegających limitom połowowym.

(2)

Artykuł 15 ust. 6 wspomnianego rozporządzenia upoważnia Komisję do przyjęcia planów w zakresie odrzutów w drodze aktów delegowanych na okres nie dłuższy niż trzy lata na podstawie wspólnych rekomendacji opracowanych przez państwa członkowskie w porozumieniu z odpowiednimi komitetami doradczymi.

(3)

Belgia, Dania, Niemcy, Francja, Niderlandy, Szwecja i Zjednoczone Królestwo mają bezpośredni interes w zarządzaniu rybołówstwem w Morzu Północnym. Po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Morza Północnego te państwa członkowskie przedstawiły Komisji w dniu 3 czerwca 2016 r. wspólną rekomendację dotyczącą nowego planu w zakresie odrzutów w odniesieniu do niektórych połowów gatunków dennych w Morzu Północnym. Wkład naukowy został pozyskany od odpowiednich podmiotów naukowych i został zweryfikowany przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF). W dniu 14 lipca odbyło się spotkanie grupy ekspertów składającej się z przedstawicieli 28 państw członkowskich i Komisji oraz Parlamentu Europejskiego w charakterze obserwatora w celu omówienia odnośnych środków.

(4)

Środki zawarte we wspólnej rekomendacji są zgodne z art. 18 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(5)

Do celów wspomnianego rozporządzenia Morze Północne obejmuje obszary ICES IIIa i IV. Ponieważ niektóre stada gatunków dennych, istotne dla proponowanego planu w zakresie odrzutów, występują również w wodach UE rejonu ICES IIa, państwa członkowskie zalecają, aby rejon ten został również objęty planem w zakresie odrzutów.

(6)

W odniesieniu do Morza Północnego zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 obowiązek wyładunku ma zastosowanie najpóźniej od dnia 1 stycznia 2016 r. w odniesieniu do:

Zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/2440 (3) określono gatunki, które należy wyładowywać od dnia 1 stycznia 2016 r. Gatunki te to: czarniak, plamiak, homarzec, sola, gładzica, morszczuk europejski i krewetka północna. W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/2440 ustanowiono także obowiązek wyładunku przyłowów krewetki północnej. W niniejszym rozporządzeniu należy przywrócić z rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2440 przepisy dotyczące gatunków, które mają być wyładowywane, oraz określić dodatkowe gatunki i połowy, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku w latach 2017 i 2018.

(7)

Zainteresowane państwa członkowskie uważają, że zasady dotyczące nakładu połowowego określone w rozdziale III rozporządzenia Rady (WE) nr 1342/2008 (4) stanowią przeszkodę dla skutecznej realizacji obowiązku wyładunku dorsza atlantyckiego ze względu na fakt, iż system nakładu połowowego określony w tym rozdziale zmniejszyłby elastyczność niezbędną do dostosowania praktyk połowowych, takich jak wybór obszaru oraz narzędzi połowowych, po wprowadzeniu obowiązku wyładunku. Rozporządzenie (WE) nr 1342/2008 jest obecnie poddawane przeglądowi przez współprawodawców. W celu zapobieżenia jednoczesnemu stosowaniu systemu nakładu połowowego i obowiązku wyładunku dorsza atlantyckiego obowiązek wyładunku dorsza atlantyckiego należy stosować dopiero wtedy, gdy system nakładu połowowego przestanie mieć zastosowanie.

(8)

Rozporządzeniem delegowanym (UE) 2015/2440 wprowadzono wyłączenie z obowiązku wyładunku wszystkich połowów w odniesieniu do gatunków, co do których dowody naukowe wykazują wysokie wskaźniki przeżycia („wyłączenia z uwagi na wysoką przeżywalność”), w odniesieniu do połowów homarca w rejonie ICES IIIa, pod warunkiem że stosowane są klatki lub niektóre włoki denne. Zgodnie z tym rozporządzeniem delegowanym państwa członkowskie mające bezpośredni interes w zarządzaniu Morzem Północnym przedstawiają Komisji dodatkowe informacje naukowe potwierdzające wyłączenia w odniesieniu do określonych włoków dennych. Informacje te zostały przekazane, a STECF stwierdził, że są one wystarczające. W związku z tym wyłączenie to należy zawrzeć w nowym planie w zakresie odrzutów.

(9)

Wspólna rekomendacja zawiera wyłączenie z uwagi na wysoką przeżywalność w odniesieniu do połowów homarca w podobszarze ICES IV przy użyciu niektórych narzędzi połowowych, pod warunkiem że wykorzystywana jest kratownica sieciowa „NetGrid”.

(10)

Wspólna rekomendacja zawiera wyłączenie z uwagi na wysoką przeżywalność w odniesieniu do połowów soli w podobszarze ICES IV przy użyciu niektórych narzędzi połowowych i pod pewnymi warunkami sprzyjającymi przeżywalności soli.

(11)

Na podstawie dowodów naukowych przedstawionych we wspólnej rekomendacji i zweryfikowanych przez STECF oraz uwzględniając cechy narzędzia połowowego, praktyk połowowych i danego ekosystemu, wyłączenia te należy zawrzeć w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do 2017 r. Państwa członkowskie powinny przedstawić dodatkowe dane w celu umożliwienia STECF dalszej oceny wskaźnika przeżycia homarca i soli złowionych w podobszarze ICES IV przy użyciu odnośnych włoków oraz w celu umożliwienia Komisji dokonania przeglądu stosownego wyłączenia.

(12)

Rozporządzeniem delegowanym (UE) 2015/2440 wprowadzono wyłączenia de minimis dotyczące:

We wspólnej rekomendacji sugeruje się dalsze stosowanie tych wyłączeń. W związku z tym należy je zawrzeć w nowym planie w zakresie odrzutów.

(13)

Wspólna rekomendacja zawiera wyłączenie de minimis dotyczące soli, plamiaka i witlinka razem w odniesieniu do połowów przy użyciu niektórych włoków dennych w rejonie ICES IIIa, wyłączenie de minimis dotyczące soli, plamiaka i witlinka razem w odniesieniu do połowów przy użyciu koszy w rejonie ICES IIIa oraz, w odniesieniu do 2018 r., wyłączenie de minimis dotyczące witlinka złowionego przy użyciu włoków dennych w rejonie ICES IVc.

(14)

Na podstawie przekonujących dowodów przedstawionych przez państwa członkowskie w odniesieniu do wymienionych wyłączeń zweryfikowanych przez STECF, który stwierdził, że wyłączenia te zawierały uzasadnione argumenty dowodzące, że dalsza poprawa w zakresie selektywności jest trudna do osiągnięcia lub powodowałaby nieproporcjonalne koszty związane z postępowaniem z niezamierzonymi połowami, Komisja uznaje, że należy ustanowić wyłączenia de minimis zgodnie z udziałami procentowymi zaproponowanymi we wspólnej rekomendacji, w granicach określonych w art. 15 ust. 5 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.

(15)

Artykuł 18a rozporządzenia (WE) nr 850/98 upoważnia Komisję do ustalenia, do celów przyjęcia planów w zakresie odrzutów dla gatunków objętych obowiązkiem wyładunku, minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony (MCRS), by zapewnić ochronę niedojrzałych organizmów morskich. Te minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony mogą, w stosownych przypadkach, być objęte odstępstwem od rozmiarów ustalonych w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 850/98. W odniesieniu do homarca w rejonie ICES IIIa należy utrzymać minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony określone w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/2440, tj. długość całkowitą wynoszącą 105 mm i długość karapaksu wynoszącą 32 mm. Należy dodać minimalną długość ogona wynoszącą 59 mm na podstawie wspólnej rekomendacji i oceny STECF, w której stwierdza się, że taka długość ogona odpowiada obecnym wartościom w zakresie długości całkowitej i długości karapaksu.

(16)

Plany w zakresie odrzutów mogą obejmować również środki techniczne dotyczące połowów lub gatunków objętych obowiązkiem wyładunku. W celu zwiększenia selektywności narzędzi połowowych i zmniejszenia niezamierzonych połowów w cieśninie Skagerrak należy utrzymać szereg środków technicznych, które zostały uzgodnione między Unią a Norwegią w latach 2011 (5) i 2012 (6).

(17)

W celu zapewnienia właściwej kontroli należy ustanowić określone wymogi dla państw członkowskich dotyczące sporządzania wykazów statków objętych niniejszym rozporządzeniem.

(18)

Niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie natychmiast po jego opublikowaniu, ponieważ środki w nim przewidziane wywierają bezpośredni wpływ na planowanie okresu połowowego dla statków Unii i powiązaną z nim działalność gospodarczą. Niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. w celu zapewnienia zgodności z ramami czasowymi określonymi w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013,

1)

„panel Seltra” oznacza urządzenie zapewniające selektywność składające się z górnego płatu o rozmiarze oczek sieci co najmniej 270 mm (oczko romboidalne), umieszczonego w czteropanelowym oknie i o krawędzi zamontowanej w porządku: trzy oczka o rozmiarze 90 mm na jedno oczko w rozmiarze 270 mm, lub z górnego płatu o rozmiarze oczek sieci co najmniej 140 mm (oczko kwadratowe). Panel ma co najmniej 3 metry długości, jest umieszczony nie dalej niż 4 metry od sznurówki worka włoka i odpowiada całej szerokości górnego płata włoka (tj. od krawędzi do obrębu tkaniny sieciowej);

2)

„kratownica sieciowa »NetGrid«” oznacza urządzenie zapewniające selektywność składające się z czteropanelowego okna umieszczonego w dwupanelowym włoku wyposażonym w pochyloną tkaninę sieciową o oczkach romboidalnych o rozmiarze oczek sieci co najmniej 200 mm, prowadzącego do otworu wyjściowego w górnej części włoka.

a)

w odniesieniu do soli – maksymalnie 3 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku przez statki używające sieci skrzelowych i sieci trójściennych (GN, GNS, GND, GNC, GTN, GTR, GEN, GNF) w rejonie ICES IIIa, podobszarze ICES IV oraz wodach Unii rejonu ICES IIa;

b)

w odniesieniu do soli poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony – maksymalnie, w 2017 r., 7 %, a w 2018 r. – 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku przez statki używające włoków rozprzowych (TBB) o rozmiarze oczek sieci 80–119 mm ze zwiększonym rozmiarem oczek sieci na przedłużeniu włoka rozprzowego, w podobszarze ICES IV;

c)

w odniesieniu do homarca poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony – maksymalnie 6 % całkowitych rocznych połowów tego gatunku przez statki używające włoków rozprzowych (OTB, TBN, OTT, TB) o rozmiarze oczek sieci 80–99 mm, w podobszarze ICES IV i wodach Unii rejonu ICES IIa;

d)

w 2017 r. w odniesieniu do soli i plamiaka razem poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony – maksymalnie 2 % całkowitych rocznych połowów homarca, soli, plamiaka i krewetki północnej w połowach homarca przez statki używające włoków dennych (OTB, TBN) o rozmiarze oczek sieci co najmniej 70 mm, wyposażone w kratownicę sortującą według gatunków o rozstawie prętów wynoszącym maksymalnie 35 mm, w rejonie ICES IIIa;

e)

w 2018 r. w odniesieniu do soli, plamiaka i witlinka razem poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony – maksymalnie 4 % całkowitych rocznych połowów homarca, soli, plamiaka, witlinka i krewetki północnej w połowach homarca przez statki używające włoków dennych (OTB, TBN) o rozmiarze oczek sieci co najmniej 70 mm, wyposażone w kratownicę sortującą według gatunków o rozstawie prętów wynoszącym maksymalnie 35 mm, w rejonie ICES IIIa;

f)

w odniesieniu do soli, plamiaka i witlinka poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony – maksymalnie 1 % całkowitych rocznych połowów homarca, soli, plamiaka, witlinka i krewetki północnej w połowach homarca przez statki używające włoków dennych (OTB) o rozmiarze oczek sieci co najmniej 35 mm, wyposażone w kratownicę sortującą według gatunków o rozstawie prętów wynoszącym maksymalnie 19 mm, z niezablokowanym otworem wylotowym dla ryb w rejonie ICES IIIa;

g)

w odniesieniu do soli, plamiaka i witlinka razem – maksymalnie 0,5 % całkowitych rocznych połowów homarca, soli, plamiaka, witlinka i krewetki północnej w połowach homarca dokonywanych klatkami (FPO) w rejonie ICES IIIa;

h)

w 2018 r. w odniesieniu do witlinka – maksymalnie 7 % całkowitych rocznych połowów homarca, plamiaka, soli, krewetki północnej, witlinka, gładzicy, czarniaka i dorsza atlantyckiego w połowach wielogatunkowych soli, witlinka i gatunków bez limitów połowowych, dokonywanych przez statki używające włoków dennych (OTB, OTT) o rozmiarze oczek sieci 70–99 mm, w rejonie ICES IVc.

a)

długość całkowita 105 mm;

b)

długość ogona 59 mm;

c)

długość karapaksu 32 mm.