(1)

Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2).

(2)

Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 wniosek Niemiec o rejestrację nazwy „Holsteiner Tilsiter” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3).

(3)

Stowarzyszenia Dairy Australia, Dairy Companies Association of New Zealand oraz Consortium for Common Food Names zgłosiły sprzeciwy wobec tej rejestracji zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Sprzeciwy te zostały uznane za dopuszczalne na podstawie art. 7 ust. 3 wymienionego rozporządzenia.

(4)

W ramach omawianych sprzeciwów podkreślano w szczególności, że rejestracja przedmiotowej nazwy zagroziłaby istnieniu nazw, znaków towarowych lub produktów wprowadzonych zgodnie z prawem do obrotu w okresie co najmniej pięciu lat przed terminem publikacji określonej w art. 6 ust. 2, a ponadto, że nazwa proponowana do rejestracji jest nazwą rodzajową.

(5)

Pismem z dnia 2 maja 2013 r. Komisja wezwała zainteresowane strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji.

(6)

W wymaganym terminie trzech miesięcy Niemcy i wnoszący sprzeciw osiągnęli porozumienie, które zgłoszono Komisji w dniu 16 lipca 2013 r.

(7)

Ze wspomnianych konsultacji wynika, że głównym przedmiotem wątpliwości wnoszących sprzeciw jest status samych terminów „Tilsit” i „Tilsiter”, gdyż ten ostatni termin pojawia się w nazwie złożonej „Holsteiner Tilsiter”. Natomiast ochrona, o którą wnosi producent, dotyczy wyłącznie całości wymienionej nazwy złożonej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit ostatni rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, nazw „Tilsit” i „Tilsiter” można nadal używać na terytorium Unii, pod warunkiem że przestrzegane są przepisy obowiązujące na mocy unijnego porządku prawnego.

(8)

Nazwę „Holsteiner Tilsiter” należy zatem wpisać do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych,