TŁUMACZENIE

UKŁAD MONETARNY

między Unią Europejską a Republiką Francuską dotyczący utrzymania euro jako waluty we Wspólnocie Saint-Barthélemy w związku ze zmianą jej statusu wobec Unii Europejskiej

UNIA EUROPEJSKA, reprezentowana przez Komisję Europejską,

oraz

REPUBLIKA FRANCUSKA, działająca na rzecz wyspy Saint-Barthélemy,

mając na uwadze, co następuje:

(1)

Wspólnota Saint-Barthélemy stanowi integralną część Republiki Francuskiej, lecz z dniem 1 stycznia 2012 r. przestanie być częścią Unii Europejskiej, zgodnie z decyzją Rady Europejskiej 2010/718/UE z dnia 29 października 2010 r. w sprawie zmiany wobec Unii Europejskiej statusu wyspy Saint-Barthélemy (1).

(2)

Republika Francuska pragnie, aby Wspólnota Saint-Barthélemy zachowała tę samą walutę co Francja kontynentalna, i zamierza w tym celu w dalszym ciągu przyznawać status prawnego środka płatniczego na terytorium Wspólnoty Saint-Barthélemy wyłącznie banknotom i monetom euro wyemitowanym przez Eurosystem i państwa członkowskie, które przyjęły euro.

(3)

Należy zapewnić ciągłość stosowania w odniesieniu do Wspólnoty Saint-Barthélemy przepisów obecnego i przyszłego prawa Unii Europejskiej niezbędnych do funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej, aby w szczególności zapewnić jednolitą politykę pieniężną Eurosystemu, stworzyć równe szanse dla instytucji finansowych usytuowanych w strefie euro oraz zapobiegać oszustwom, fałszowaniu gotówkowych i bezgotówkowych środków płatniczych i praniu pieniędzy.

(4)

Niniejszy Układ zostaje zawarty z państwem członkowskim działającym na rzecz terytorium zależnego i z tego względu nie przewiduje prawa bicia monety. Środki płatnicze oraz prawo bankowe i finansowe wchodzą w zakres kompetencji państwa francuskiego. W dziedzinach niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej przepisy ustawodawcze i wykonawcze prawa francuskiego mają pełnoprawne zastosowanie w odniesieniu do Wspólnoty Saint-Barthélemy na mocy jej statusu,

UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Euro pozostaje walutą Wspólnoty Saint-Barthélemy.

Artykuł 2

Republika Francuska w dalszym ciągu przyznaje banknotom i monetom euro status prawnego środka płatniczego we Wspólnocie Saint-Barthélemy.

Artykuł 3

1. Republika Francuska w dalszym ciągu stosuje w odniesieniu do Wspólnoty Saint-Barthélemy akty prawne i zasady Unii Europejskiej niezbędne do funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej i dotyczące:

a)	banknotów i monet euro;

b)	zapobiegania oszustwom i fałszowaniu gotówkowych i bezgotówkowych środków płatniczych;

c)	medali i żetonów;

d)	środków niezbędnych do używania euro jako jedynej waluty, przyjętych na mocy art. 133 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

e)	prawodawstwa w dziedzinie bankowości i finansów, w tym aktów prawnych przyjętych przez Europejski Bank Centralny;

f)	zapobiegania praniu pieniędzy;

g)	wymogów sprawozdawczości statystycznej ustanowionych przez Eurosystem.

2. Republika Francuska zobowiązuje się do ścisłej współpracy z Europolem na terytorium Wspólnoty Saint-Barthélemy w zakresie zapobiegania oszustwom i fałszowaniu środków płatniczych oraz zapobiegania i przeciwdziałania praniu pieniędzy.

Artykuł 4

Przepisy wydane przez właściwe organy francuskie w celu transponowania aktów przyjętych przez Unię Europejską – w tym aktów Europejskiego Banku Centralnego – w dziedzinach wymienionych w art. 3 ust. 1 mają pełnoprawne zastosowanie na tych samych warunkach we Wspólnocie Saint-Barthélemy.

Artykuł 5

Akty Unii Europejskiej przyjęte w dziedzinach wymienionych w art. 3 ust. 1 – w tym akty Europejskiego Banku Centralnego – bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich mają pełnoprawne zastosowanie na tych samych warunkach we Wspólnocie Saint-Barthélemy.

Artykuł 6

Instytucje kredytowe i, w stosownych przypadkach, inne instytucje finansowe uprawnione do prowadzenia działalności we Wspólnocie Saint-Barthélemy mają dostęp do międzybankowych systemów płatności i rozrachunków oraz systemów rozrachunku papierów wartościowych w strefie euro na tych samych warunkach, jakie mają zastosowanie wobec instytucji znajdujących się na terytorium Francji kontynentalnej.

Artykuł 7

Raz na dwa lata Republika Francuska kieruje do Komisji i Europejskiego Banku Centralnego sprawozdanie dotyczące stosowania we Wspólnocie Saint-Barthélemy aktów prawnych i przepisów Unii Europejskiej objętych zakresem stosowania niniejszego Układu. W sprawozdaniu zawiera się w szczególności wykaz aktów Unii Europejskiej – w tym aktów Europejskiego Banku Centralnego – podlegających bezpośredniemu zastosowaniu, które zgodnie z art. 5 mają pełnoprawne zastosowanie we Wspólnocie Saint-Barthélemy. Pierwsze sprawozdanie zostaje przekazane przed końcem 2012 r.

Artykuł 8

1. W stosownych przypadkach zwoływany jest wspólny komitet. Komitetowi przewodniczy Komisja, a w jego skład wchodzą przedstawiciele Unii Europejskiej i Republiki Francuskiej.

2. Delegacji Unii Europejskiej przewodniczy Komisja, a w jej skład wchodzą przedstawiciele Europejskiego Banku Centralnego.

3. Posiedzenia wspólnego komitetu odbywają się na wniosek jednego z członków delegacji Unii Europejskiej lub Republiki Francuskiej i mają na celu rozpatrzenie wszelkich ewentualnych problemów, które mogą powstać w związku ze stosowaniem niniejszego Układu.

Artykuł 9

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wyłączne kompetencje do rozstrzygania wszelkich sporów między stronami, które mogą powstać w związku ze stosowaniem niniejszego Układu i które nie mogły zostać rozwiązane przez wspólny komitet.

Artykuł 10

Unia Europejska i Republika Francuska mogą wypowiedzieć niniejszy Układ z zachowaniem rocznego okresu wypowiedzenia.

Artykuł 11

Niniejszy Układ wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., po wzajemnym powiadomieniu się stron o zakończeniu właściwych dla nich procedur ratyfikacji.

Artykuł 12

Niniejszy Układ sporządzono w dwóch egzemplarzach, w języku francuskim i angielskim. Teksty sporządzone w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne.

Sporządzono w Brukseli dnia dwunastego lipca dwa tysiące jedenastego roku.

W imieniu Unii Europejskiej

W imieniu Republiki Francuskiej

(1) Dz.U. L 325 z 9.12.2010, s. 4.