(1)

Dyrektywa 89/106/EWG przewiduje, że aby uwzględnić różne poziomy zabezpieczeń prac budowlanych na szczeblach narodowym, regionalnym i lokalnym, konieczne może być ustanowienie, przez dokumenty interpretacyjne, klas odpowiadających odporności wyrobów dotyczących każdego z wymogów zasadniczych. Dokumenty te opublikowano w formie komunikatu Komisji w sprawie dokumentów interpretacyjnych do dyrektywy 89/106/EWG (2).

(2)

W odniesieniu do zasadniczego wymogu bezpieczeństwa w wypadku pożaru dokument interpretacyjny nr 2 wyszczególnia kilka wzajemnie powiązanych środków wspólnie określających strategię bezpieczeństwa pożarowego, która ma być rozwijana w różnorodny sposób w państwach członkowskich.

(3)

Dokument interpretacyjny nr 2 określa jeden z tych środków jako ograniczenie powstawania i rozprzestrzeniania się ognia i dymu w obrębie danego obszaru poprzez ograniczenie stopnia, w jakim materiały budowlane mogą przyczyniać się do pełnego rozwinięcia się pożaru.

(4)

Poziom tego ograniczenia może być wyrażony wyłącznie w kategoriach różnego poziomu reakcji na ogień wyrobów w ich zastosowaniu końcowym.

(5)

Dążąc do zharmonizowanego rozwiązania, na mocy decyzji Komisji 2000/147/WE z dnia 8 lutego 2000 r. wykonującej dyrektywę Rady 89/106/EWG przyjęto system klas w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia (3).

(6)

W przypadku podkładów na bazie cementu i siarczanu wapnia oraz podkładów podłogowych na bazie żywicy syntetycznej i materiałów do wykonania takich podkładów podłogowych konieczne jest stosowanie klasyfikacji ustanowionej decyzją 2000/147/WE.

(7)

Reakcja na ogień wielu wyrobów lub materiałów budowlanych w ramach klasyfikacji przewidzianej w decyzji 2000/147/WE jest dobrze ugruntowana i na tyle dobrze znana organom nadzoru przeciwpożarowego w państwach członkowskich, że nie wymagają one badania tej szczególnej charakterystyki reakcji.

(8)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Budownictwa,