1990A1231 — PL — 01.01.2016 — 002.001

Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość

zmienione przez:

▼B

POROZUMIENIE

w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory

List z Księstwa Andory

Luksemburg, dnia 28 czerwca 1990 roku

Panowie,

W Załączniku znajdziecie tekst Umowy między Księstwem Andory a Europejską Wspólnotą Gospodarczą. Mamy zaszczyt potwierdzić, że Księstwo Andory akceptuje tę Umowę.

Bylibyśmy wdzięczni, gdyby zechcieli Panowie łaskawie potwierdzić, że Europejska Wspólnota Gospodarcza akceptuje tę Umowę. Niniejszym zostaje zawarta Umowa między Księstwem Andory a Europejską Wspólnotą Gospodarczą, zgodnie z załączonym tekstem.

Proszę przyjąć, Panowie, wyrazy naszego najwyższego poważania.

W imieniu Prezydenta Republiki Francuskiej

Współksiążę Andory

W imieniu Biskupa Seo de Urgel

Współksiążę Andory

W imieniu Rządu Andory

List ze Wspólnoty

Luksemburg, dnia 28 czerwca 1990 roku

Panowie,

Potwierdzamy otrzymanie listu Panów akceptującego Umowę między Księstwem Andory a Europejską Wspólnotą Gospodarczą. List Panów brzmi jak następuje:

„W Załączniku znajdziecie tekst Umowy między Księstwem Andory a Europejską Wspólnotą Gospodarczą. Mamy zaszczyt potwierdzić, że Księstwo Andory akceptuje tę Umowę.

Bylibyśmy wdzięczni, gdyby zechcieli Panowie łaskawie potwierdzić, że Europejska Wspólnota Gospodarcza akceptuje tę Umowę. Niniejszym zostaje zawarta Umowa między Księstwem Andory a Europejską Wspólnotą Gospodarczą, zgodnie z załączonym tekstem.”

Mamy zaszczyt potwierdzić, że Wspólnota akceptuje Umowę między Księstwem Andory a Europejską Wspólnotą Gospodarczą. Przyjęcie Umowy przez Wspólnotę nastąpi po zakończeniu koniecznych procedur wewnętrznych i zostanie notyfikowane Panom zgodnie z artykułem 24 ustęp 2 Umowy.

Proszę przyjąć, Panowie, wyrazy naszego najwyższego poważania.

W imieniu Rady Wspólnot Europejskich

UMOWA

między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory

Artykuł 1

Handel między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Księstwem Andory, z drugiej strony, jest regulowany postanowieniami określonymi poniżej.

TYTUŁ I

Unia celna

Artykuł 2

Ustanawia się unię celną między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Andorą dla produktów objętych działami 25–97 Zharmonizowanego Systemu zgodnie z procedurą i warunkami określonymi na mocy niniejszego tytułu.

Artykuł 3

1.  Postanowienia niniejszego tytułu stosuje się wobec:

2.  Produkty z państw trzecich uznaje się za będące w swobodnym obrocie we Wspólnocie lub w Księstwie Andory, jeżeli zostały spełnione formalności przywozowe i pobrano od tych produktów wszelkie należności celne lub opłaty o skutku równoważnym, jakie należy uiścić, oraz nie zwrócono, w całości lub częściowo, należności celnych lub opłat w odniesieniu do wspomnianych produktów.

Artykuł 4

Postanowienia niniejszego tytułu stosuje się również wobec towarów uzyskanych we Wspólnocie lub w Księstwie Andory, do produkcji których użyto produktów pochodzących z państw trzecich i niebędących w swobodnym obrocie ani we Wspólnocie ani w Księstwie Andory. Jednakże niniejsze postanowienia stosuje się wobec tych towarów tylko wówczas, gdy wywożąca Umawiająca się Strona pobiera należności celne ustanowione we Wspólnocie dla produktów z państwa trzeciego użytych do ich wyprodukowania.

Artykuł 5

Umawiające się Strony powstrzymają się od wprowadzania we własnym zakresie wszelkich nowych ceł przywozowych lub wywozowych, lub opłat o skutku równoważnym oraz od podnoszenia tych już stosowanych w handlu pomiędzy nimi na dzień 1 stycznia 1989 roku.

Artykuł 6

1.  Cła przywozowe i opłaty o skutku równoważnym obowiązujące między Wspólnotą a Księstwem Andory znosi się zgodnie z ustępem 2 i 3.

2.  Z dniem 1 stycznia 1991 roku Księstwo Andory znosi wszystkie należności celne i opłaty o skutku równoważnym na towary przywożone ze Wspólnoty.

3.  

Artykuł 7

1.  Dla produktów objętych unią celną Księstwo Andory przyjmuje, począwszy od dnia 1 stycznia 1991 roku:

Przepisy określone w tiret pierwszym i drugim są przepisami obecnie stosowanymi we Wspólnocie.

2.  Przepisy określone w ustępie 1 tiret drugie są ustalane przez Wspólny Komitet przewidziany w artykule 17.

Artykuł 8

1.  

2.  W przypadku gdy należności przywozowe są uiszczane za towary na podstawie ustępu 1, należności te pobiera się w imieniu Księstwa Andory. Księstwo Andory zobowiązuje się nie zwracać tych sum bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanym stronom.

3.  Wspólny Komitet przewidziany w artykule 17 ustala:

Artykuł 9

Ograniczenia ilościowe w przywozie i wywozie oraz wszystkie środki o skutku równoważnym między Wspólnotą a Księstwem Andory są zakazane od dnia 1 stycznia 1991 roku.

Artykuł 10

1.  Jeśli jedna z Umawiających się Stron uzna, że rozbieżności wynikające ze stosowania przez drugą ze Stron należności celnych, ograniczeń ilościowych lub wszelkich innych środków o skutku równoważnym, lub wszelkich innych środków polityki handlowej odnośnie do towarów przywożonych z państw trzecich, zagraża załamaniem handlu lub wywołaniem trudności gospodarczych na jej terytorium, może przedstawić tę sprawę przed Wspólnym Komitetem, który zaleci, jeżeli to konieczne, właściwe metody unikania wszelkich szkód, jakie mogą w tej sytuacji wyniknąć.

2.  Jeśli w przypadku wystąpienia odchyleń lub powstania trudności gospodarczych zainteresowana Strona uzna, że konieczne jest natychmiastowe działanie, Strona ta może sama wprowadzić konieczny nadzór lub środki ochronne, powiadamiając niezwłocznie Wspólny Komitet; Wspólny Komitet może zalecić zmianę lub zniesienie wspomnianych środków.

3.  Przy wyborze wspomnianych środków należy preferować te, które jak najmniej zakłócają funkcjonowanie unii celnej, a w szczególności normalny rozwój handlu.

TYTUŁ II

Ustalenia dotyczące produktów nieobjętych unią celną

Artykuł 11

1.  Pochodzące z Księstwa Andory produkty objęte działami 1–24 Zharmonizowanego Systemu są zwolnione z należności celnych przywozowych przy przywożeniu ich do Wspólnoty.

2.  Reguły pochodzenia i metody współpracy administracyjnej są wymienione w dodatku.

Artykuł 12

1.  Ustalenia stosowane wobec towarów z państw trzecich przywożonych do Księstwa Andory nie są korzystniejsze niż te stosowane w odniesieniu do przywozu towarów wspólnotowych.

2.  Produkowane we Wspólnocie produkty z surowca tytoniowego objęte pozycjami nr 24.02 i 24.03 Zharmonizowanego Systemu, które spełniają warunki artykułu 3 ustęp 1, są uprawnione, przy przywozie do Księstwa Andory, do stopy preferencyjnej odpowiadającej 60 % stawki stosowanej w Księstwie Andory na te same produkty wobec państw trzecich.

▼M5

TYTUŁ IIA

USTALENIA DOTYCZĄCE ŚRODKÓW BEZPIECZEŃSTWA STOSOWANYCH PRZEZ ORGANY CELNE

ROZDZIAŁ I

Środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne i monitorowanie ich wdrażania

Artykuł 12a

Obszary objęte porozumieniem

Niniejszy tytuł ma zastosowanie z jednej strony do obszaru celnego Wspólnoty, a z drugiej strony do obszaru celnego Księstwa Andory.

Artykuł 12b

Przyjęcie wspólnotowego dorobku prawnego

1.  Księstwo Andory przyjmuje środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne Unii. „Środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne” oznaczają przepisy dotyczące zadeklarowania towarów przed ich wprowadzeniem na obszar celny lub przed ich wyprowadzeniem z tego obszaru celnego, dotyczące upoważnionych przedsiębiorców, jak również kontroli celnych w zakresie bezpieczeństwa oraz zarządzania ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa, stosowane na podstawie właściwych przepisów celnych obowiązujących w danym czasie w Unii. Szczegółowy wykaz odnośnych przepisów ustala wspólny komitet, o którym mowa w art. 17.

2.  Niezależnie od ich wyłączenia z unii celnej między Unią a Księstwem Andory na mocy art. 2, środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne stosuje się również do produktów rolnych objętych działami od 1 do 24 Systemu Zharmonizowanego.

Artykuł 12c

Zasady ogólne

1.  Umawiające się Strony zobowiązują się do stosowania w odniesieniu do przewozu towarów z krajów trzecich lub do krajów trzecich środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne, o których mowa w art. 12b ust. 1, oraz do zagwarantowania poziomu bezpieczeństwa równoważnego z poziomem bezpieczeństwa na ich granicach zewnętrznych.

2.  Umawiające się Strony rezygnują ze stosowania środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne, o których mowa w art. 12b ust. 1, przy przewozie towarów między ich obszarami celnymi.

3.  Przed zawarciem jakiejkolwiek umowy z krajem trzecim w dziedzinie środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne Umawiające się Strony przeprowadzają wzajemne uzgodnienia w celu zapewnienia jej spójności z niniejszymi ustaleniami, w szczególności jeśli przewidziana umowa zawiera postanowienia stanowiące odstępstwo od środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne określonych w niniejszym tytule.

Artykuł 12d

Miejsce złożenia deklaracji poprzedzającej wprowadzenie lub wyprowadzenie towarów

1.  Deklarację poprzedzającą wprowadzenie towarów składa się właściwemu organowi Umawiającej się Strony, na obszar celny której wprowadzane są towary z krajów trzecich. Organ ten przeprowadza analizę ryzyka w oparciu o dane zawarte w tej deklaracji i przeprowadza uznane za konieczne kontrole celne w zakresie bezpieczeństwa, w tym w przypadkach, w których towary te są przeznaczone do drugiej Umawiającej się Strony.

2.  Deklarację poprzedzającą wyprowadzenie towarów składa się do właściwego organu Umawiającej się Strony, na której obszarze celnym dopełniane są formalności wywozowe lub, jeśli nie ma takiej możliwości, formalności związane z wyprowadzeniem do krajów trzecich. Właściwy organ przeprowadza analizę ryzyka w oparciu o dane zawarte w tej deklaracji oraz przeprowadza uznane za konieczne kontrole celne w zakresie bezpieczeństwa.

3.  Jeżeli towary opuszczają obszar celny Umawiającej się Strony z przeznaczeniem do kraju trzeciego i są przewożone przez obszar celny drugiej Umawiającej się Strony, deklarację poprzedzającą wyprowadzenie towarów składa się wyłącznie właściwemu organowi tej drugiej Strony.

Artykuł 12e

Kontrole bezpieczeństwa przeprowadzane przez organy celne i zarządzanie ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa

1.  Do celów kontroli bezpieczeństwa przeprowadzanych przez organy celne każda Umawiająca się Strona określa ramy zarządzania ryzykiem, kryteria ryzyka, jak również priorytetowe obszary kontroli celnej w zakresie bezpieczeństwa.

2.  Umawiające się Strony uznają równoważność swoich systemów zarządzania ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa.

3.  Umawiające się Strony współpracują w celu:

4.  Wspólny komitet przyjmuje wszelkie postanowienia niezbędne do stosowania niniejszego artykułu.

Artykuł 12f

Monitorowanie wdrażania środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne

1.  Wspólny komitet określa szczegółowe zasady, zgodnie z którymi Umawiające się Strony zamierzają zapewnić monitorowanie wdrażania niniejszego tytułu oraz kontrolować przestrzeganie środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne.

2.  Monitorowanie to można zapewnić w szczególności przez:

3.  Wspólny komitet dopilnowuje, aby środki podejmowane na mocy niniejszego artykułu zapewniały poszanowanie praw zainteresowanych przedsiębiorców.

Artykuł 12g

Wymiana informacji dotyczących upoważnionych przedsiębiorców

Komisja Europejska i właściwy organ andorski regularnie wymieniają informacje na temat tożsamości upoważnionych przedsiębiorców w zakresie bezpieczeństwa, w tym następujące informacje:

Artykuł 12h

Ochrona tajemnicy służbowej i danych osobowych

Informacje, którymi wymieniają się Umawiające się Strony w ramach środków ustanowionych w niniejszym tytule, są objęte ochroną tajemnicy służbowej i danych osobowych określonymi w przepisach obowiązujących w tej dziedzinie na terytorium Umawiającej się Strony, która je otrzymuje.

Informacje te w szczególności nie mogą być przekazywane innymi osobom niż właściwe organy danej Umawiającej się Strony ani wykorzystywane przez organy Umawiającej się Strony do celów innych niż cele określone w niniejszym porozumieniu.

ROZDZIAŁ II

Zarządzanie ustaleniami

Artykuł 12i

Rozwój prawa

1.  Podczas opracowywania przez Unię nowych przepisów prawa w dziedzinie środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne Unia zwraca się nieformalnie o opinię ekspertów andorskich.

2.  Unia zapewnia ekspertom andorskim udział – w charakterze obserwatorów i w odniesieniu do dotyczących ich kwestii – w posiedzeniach Komitetu Kodeksu Celnego, który wspiera Komisję Europejską w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych w sprawach objętych tytułem IIa. Postanowienia art. 66–68 decyzji nr 1/2003 Wspólnego Komitetu WE-Andora ( 1 ) stosuje się odpowiednio.

3.  Gdy Komisja Europejska przekazuje swój wniosek dotyczący aktu prawnego Parlamentowi Europejskiemu lub Radzie Unii Europejskiej lub swój projekt środków wykonawczych państwom członkowskim, przekazuje jednocześnie jego kopię Księstwu Andory.

Na wniosek jednej z Umawiających się Stron wstępna wymiana poglądów odbywa się na forum wspólnego komitetu.

4.  Umawiające się Strony przeprowadzają ponowne konsultacje na wniosek jednej z nich na forum wspólnego komitetu na etapie poprzedzającym przyjęcie nowych przepisów prawnych Unii w ramach ciągłego procesu informowania i konsultacji.

5.  Umawiające się Strony współpracują na etapie informowania i konsultacji w celu ułatwienia jednoczesnego stosowania przez Umawiające się Strony nowych przepisów, o których mowa w ust. 1, po zakończeniu tego procesu.

Artykuł 12j

Umowy z krajami trzecimi

Umawiające się Strony postanawiają, że umowy zawarte przez jedną z nich z krajem trzecim w dziedzinie objętej tytułem IIa nie mogą powodować powstawania zobowiązań dla drugiej Strony, chyba że wspólny komitet postanowi inaczej.

Artykuł 12k

Środki dostosowawcze

1.  Po konsultacji w ramach wspólnego komitetu Umawiająca się Strona może podjąć odpowiednie środki dostosowawcze, włącznie z zawieszeniem stosowania postanowień tytułu IIa, jeżeli stwierdzi, że druga Strona nie przestrzega jego warunków lub jeżeli równoważność środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne Umawiających się Stron nie jest zapewniona.

Jeżeli jakakolwiek zwłoka mogłaby zagrozić skuteczności środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne, możliwe jest podjęcie bez uprzednich konsultacji tymczasowych środków ochronnych, pod warunkiem że konsultacje będą miały miejsce niezwłocznie po podjęciu takich środków.

2.  Jeśli równoważność środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne Umawiających się Stron nie jest zapewniona, ponieważ Księstwo Andory nie przyjęło nowych przepisów, o których mowa w art. 12i, Unia może zawiesić stosowanie postanowień tytułu IIa, chyba że po zbadaniu środków umożliwiających dalsze stosowanie tego tytułu wspólny komitet zadecyduje inaczej.

3.  Zakres i okres obowiązywania wspomnianych wyżej środków będą musiały zostać ograniczone do wymiaru koniecznego w celu uregulowania sytuacji i zapewnienia właściwej równowagi między prawami i obowiązkami wynikającymi z niniejszego tytułu. Umawiająca się Strona może zwrócić się do wspólnego komitetu o przeprowadzenie konsultacji dotyczących proporcjonalności tych środków. Jeśli wspólny komitet nie może rozwiązać sporu, może on, w stosownych przypadkach, podjąć decyzję o zastosowaniu procedury arbitrażowej przewidzianej w art. 18 ust. 2. Tą drogą nie może być rozstrzygana żadna kwestia związana z interpretacją odnośnych przepisów prawa Unii.

ROZDZIAŁ III

Postanowienia różne odnośnie ustaleń dotyczących środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne

Artykuł 12l

Zmiany

Jeżeli jedna z Umawiających się Stron zamierza wprowadzić do ustaleń zmiany, przedstawia drugiej Stronie odpowiedni wniosek. Zmiany wejdą w życie po zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych Stron.

▼B

TYTUŁ III

Postanowienia wspólne

Artykuł 13

1.  Zwolnienia z należności celnych przywozowych, podatku obrotowego i podatku akcyzowego pobieranych od towarów przywożonych przez osoby podróżujące między Umawiającymi się Stronami i stosowanych w odniesieniu do towarów znajdujących się w bagażu osobistym podróżnych przybywających z jednej z Umawiających się Stron, są zwolnieniami obecnie obowiązującymi we Wspólnocie w odniesieniu do państw trzecich, pod warunkiem że przywóz tych towarów ma charakter ściśle niekomercyjny.

2.  

3.  Na zasadzie odstępstwa od postanowień ustępu 1 i pod warunkiem że towary zostały nabyte zgodnie z warunkami rynku krajowego jednej z Umawiających się Stron oraz spełniają powyższe warunki:

4.  W ramach ograniczeń ilościowych ustanowionych w ustępie 3 tiret drugie, wartość towarów w nim wyszczególnionych nie jest brana pod uwagę przy ustalaniu zwolnień określonych w ustępie 1.

Artykuł 14

Umawiające się Strony powstrzymają się od wszelkich krajowych podatków lub praktyk prowadzących bezpośrednio lub pośrednio do dyskryminacji między produktami jednej z Umawiających się Stron i produktami podobnymi drugiej Umawiającej się Strony.

Produkty wysłane na terytorium jednej z Umawiających się Stron nie są uprawnione do zwrotu opłat krajowych, które są wyższe niż opłaty pobierane pośrednio lub bezpośrednio.

Artykuł 15

1.  Dodatkowo oprócz współpracy przewidzianej w artykule 11 ustęp 2 i artykule 17 ustęp 8, władze administracyjne Umawiających się Stron odpowiedzialne za wprowadzanie w życie postanowień niniejszej Umowy pomagają sobie wzajemnie w innych przypadkach, tak aby zagwarantować wykonanie tych postanowień.

2.  Uzgodnienia dotyczące stosowania ustępu 1 ustala Wspólny Komitet określony w artykule 17.

Artykuł 16

Umowa nie stanowi przeszkody do stosowania zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub dotyczących towarów tranzytowych, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, ochrony własności przemysłowej lub handlowej lub kontroli dotyczącej złota i srebra. Jednakże zakazy te i ograniczenia nie powinny jednak stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między Umawiającymi się Stronami.

Artykuł 17

1.  Ustanawia się Wspólny Komitet odpowiedzialny za realizację niniejszej Umowy i za zagwarantowanie jej właściwego stosowania. W tym celu Komitet formułuje zalecenia. W przypadkach przewidzianych w Umowie Komitet podejmuje decyzje. Decyzje te są wykonywane przez Umawiające się Strony zgodnie z ich własnymi przepisami.

2.  W celu prawidłowego wykonania niniejszej Umowy, Umawiające się Strony przeprowadzają wymianę informacji oraz, na wniosek każdej ze Stron, konsultują się wzajemnie we Wspólnym Komitecie.

3.  Wspólny Komitet opracowuje własny regulamin.

4.  Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli Wspólnoty z jednej strony oraz z przedstawicieli Księstwa Andory z drugiej strony.

5.  Wspólny Komitet podejmuje decyzje za wspólnym porozumieniem.

6.  Wspólnemu Komitetowi przewodniczy kolejno każda z Umawiających się Stron zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w jego regulaminie.

7.  Wspólny Komitet zbiera się na wniosek jednej z Umawiających się Stron złożony przynajmniej na miesiąc przed datą planowanego spotkania. W przypadku gdy Wspólny Komitet jest zwoływany na podstawie artykułu 10, zbiera się on w ciągu ośmiu dni roboczych od dnia złożenia wniosku.

8.  Zgodnie z procedurą ustanowioną w ustępie 1 Wspólny Komitet ustala metody współpracy administracyjnej w celach stosowania artykułu 3 i 4, przyjmując za podstawę metody przyjęte przez Wspólnotę w odniesieniu do handlu między Państwami Członkowskimi; może również zmienić postanowienia znajdujące się w dodatku wymienionym w artykule 11.

Artykuł 18

1.  Wszelkie spory powstałe między Umawiającymi się Stronami dotyczące wykładni Umowy są przedstawiane Wspólnemu Komitetowi.

2.  Jeżeli Wspólnemu Komitetowi nie uda się rozstrzygnąć sporu na swoim następnym posiedzeniu, każda ze Stron może powiadomić drugą o wyznaczeniu arbitra; druga Strona wyznacza wówczas drugiego arbitra w terminie dwóch miesięcy.

Wspólny Komitet wyznacza trzeciego arbitra.

Decyzje arbitra są podejmowane większością głosów.

Od każdej ze stron będących w sporze wymaga się podjęcia środków koniecznych do zagwarantowania stosowania decyzji arbitra.

Artykuł 19

W stosunkach handlowych objętych niniejszą Umową:

TYTUŁ IV

Postanowienia ogólne i końcowe

Artykuł 20

Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony. W ciągu pięciu lat od jej wejścia w życie, obydwie Strony rozpoczną konsultacje mające na celu ocenę rezultatów jej stosowania i, jeżeli to konieczne, otworzyć negocjacje w sprawie jej zmiany w świetle tej oceny.

Artykuł 21

Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnej notyfikacji drugiej Umawiającej się Stronie. W takim wypadku Umowa przestaje obowiązywać po sześciu miesiącach od daty notyfikacji.

Artykuł 22

Niniejszą Umowę stosuje się do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i na warunkach określonych w tym Traktacie z jednej strony oraz do terytorium Księstwa Andory z drugiej strony.

Artykuł 23

Załączniki I i II oraz dodatek do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.

Artykuł 24

1.  Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1990 roku, pod warunkiem że Umawiające się Strony powiadomiły się wzajemnie przed tą datą o zakończeniu koniecznych do tego celu procedur ratyfikacyjnych.

2.  Po dacie przewidzianej w ustępie 1 niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po jej notyfikacji.

3.  Jeśli stosuje się ustęp 2, datę 1 stycznia 1991 roku zawartą w różnych postanowieniach niniejszej Umowy zastępuje się datą 1 lipca 1991 roku.

Artykuł 25

Postanowienia niniejszej Umowy zastępują postanowienia stosowane przez Wspólnotę, w szczególności przez Francję i Hiszpanię, przed wejściem w życie Umowy na mocy wymiany listów z Księstwem Andory z 1967 roku.

Artykuł 26

Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, duńskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, katalońskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim i włoskim, przy czym wszystkie teksty są jednakowo autentyczne.

ZAŁĄCZNIK I

Wykaz urzędów celnych określonych w artykule 8 ustęp 1

▼M1 —————

▼B

▼M1

▼B

ZAŁĄCZNIK II

W odniesieniu do postanowień polityki handlowej przyjętych przez Księstwo Andory na mocy Umowy oraz aby niniejsze postanowienia nie miały wpływu na przywóz produktów zużywanych w Andorze, Wspólny Komitet na wniosek Księstwa Andory może podjąć decyzję o odstępstwach; takie odstępstwa mogą obejmować aspekty wspólnej polityki handlowej, które nie stosują się do wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty.

Komisja powiadamia władze Księstwa Andory o wszelkich istotnych informacjach dotyczących ustaleń stosowanych we wspólnotowym handlu zagranicznym.

Deklaracja Wspólnoty dotycząca produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych

Niniejsza Umowa nie ma wpływu na wspólnotowe ustalenia dotyczące w sprawie zwrotów za wywóz wspólnotowych produktów rolnych lub przetworzonych produktów rolnych.

Wspólne oświadczenie

O ile postanowienia niniejszej Umowy, w szczególności takie jak: postanowienia regulujące cła, opłaty o skutku równoważnym, ograniczenia ilościowe, środki o skutku równoważnym, zakazy lub ograniczenia przywozowe, wywozowe lub tranzytowe są podobne do postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, przedstawiciele Umawiających się Stron we Wspólnym Komitecie zobowiązują się interpretować pierwsze z nich, w zakresie objętym niniejszą Umową, w ten sam sposób, w jaki interpretowane są te drugie w handlu w ramach Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.

Deklaracja Księstwa Andory

Księstwo Andory zobowiązuje się nie wprowadzać żadnej dyskryminacji w odniesieniu do należności celnych przywozowych i podatków pobieranych od whisky, absyntu lub koktajli na bazie anyżku z jednej strony oraz napojów alkoholowych i koktajli z drugiej strony.

Wspólne oświadczenie

Wspólny Komitet bada i podejmuje starania, aby znaleźć rozwiązanie wszelkich problemów pojawiających się w handlu między Umawiającymi się Stronami odnośnie do monitorowania i certyfikacji norm technicznych.

▼M6

Dodatek

dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Definicje

Na potrzeby niniejszego dodatku:

TYTUŁ II

DEFINICJA POJĘCIA„PRODUKTY POCHODZĄCE”

Artykuł 2

Warunki ogólne

Do celów wdrożenia art. 11 ust. 1 Porozumienia następujące produkty uważa się za pochodzące z terytorium Strony:

Artykuł 3

Dwustronna kumulacja pochodzenia

Nie naruszając postanowień art. 2 materiały pochodzące z jednej ze Stron uważa się za materiały pochodzące z drugiej Strony, jeżeli są one włączone do produktu uzyskanego na terytorium drugiej Strony. Poddawanie tych materiałów wystarczającej obróbce lub przetworzeniu nie jest niezbędne, pod warunkiem że poddano je obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza czynności określone w art. 6.

Artykuł 4

Produkty całkowicie uzyskane

1.  Następujące produkty są uważane za całkowicie uzyskane na terytorium jednej ze Stron:

2.  Określenie „ich statki” i „ich statki-przetwórnie”, użyte w ust. 1 lit. f) oraz g), odnosi się tylko do statków i statków-przetwórni:

Artykuł 5

Produkty poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu

1.  Do celów art. 2 produkty, które nie są całkowicie uzyskane, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy spełnione są warunki określone w wykazie zawartym w załączniku II do niniejszego dodatku.

Powyższe warunki wskazują na obróbkę lub przetworzenie, które muszą zostać wykonane na użytych przy wytwarzaniu materiałach niepochodzących, i są stosowane wyłącznie w odniesieniu do tych materiałów. Odpowiednio, jeżeli produkt, który uzyskał status produktu pochodzącego poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie, jest użyty do wytworzenia innego produktu, to warunki odnoszące się do produktu, do którego wytworzenia został użyty, nie odnoszą się do niego i nie bierze się pod uwagę materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania.

2.  Niezależnie od postanowień ust. 1, materiały niepochodzące, które zgodnie z warunkami określonymi w wykazie zawartym w załączniku II do niniejszego dodatku nie powinny być użyte do wytworzenia produktu, mogą jednak zostać użyte pod warunkiem że:

3.  Postanowienia ust. 1 i 2 stosuje się zgodnie z postanowieniami art. 6.

Artykuł 6

Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie

1.  Nie naruszając postanowień ust. 2, następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi określone w art. 5 zostały spełnione:

2.  Wszystkie czynności wykonywane na terytorium Strony względem danego produktu uwzględniane są łącznie podczas określania, czy obróbkę lub przetworzenie, jakiemu poddano taki produkt, należy uznać za niewystarczające w rozumieniu ust. 1.

Artykuł 7

Jednostka kwalifikacyjna

1.  Jednostką kwalifikacyjną do celów stosowania postanowień niniejszego dodatku jest poszczególny produkt, który uważa się za jednostkę podstawową dla klasyfikacji w nomenklaturze systemu zharmonizowanego.

Wynika z tego, że:

2.  Jeśli do celów klasyfikacji zgodnie z regułą ogólną nr 5 systemu zharmonizowanego opakowanie jest traktowane łącznie z produktem, powinno ono być również traktowane łącznie do celów określania pochodzenia.

Artykuł 8

Zestawy artykułów w kompletach

Zestawy, w rozumieniu reguły ogólnej nr 3 systemu zharmonizowanego, są uważane za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy zestawu są produktami pochodzącymi. Niemniej, jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, to jest on uważany za pochodzący jako całość, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex-works zestawu.

Artykuł 9

Elementy neutralne

Aby ustalić, czy produkt jest produktem pochodzącym, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania:

TYTUŁ III

WYMOGI TERYTORIALNE

Artykuł 10

Zasada terytorialności

1.  Z wyjątkiem przewidzianym w art. 3 oraz w ust. 3, warunki uzyskania statusu pochodzenia produktu określone w tytule II muszą być spełniane w sposób ciągły w jednej Stronie.

2.  Z wyjątkiem o których mowa w art. 3, jeżeli produkty pochodzące wywiezione ze Strony wywozu do innego państwa zostaną zwrócone, to należy je uważać za niepochodzące, chyba że zgodnie z wymogami organów celnych można wykazać, że:

3.  Na uzyskanie statusu pochodzenia produktu zgodnie z warunkami określonymi w postanowieniach tytułu II nie ma wpływu przeprowadzona poza Stroną obróbka lub przetworzenie materiałów wywiezionych ze Strony, a następnie ponownie przywiezionych, pod warunkiem że:

4.  Do celów ust. 3 warunki uzyskania statusu pochodzenia określone w postanowieniach tytułu II nie mają zastosowania do obróbki lub przetwarzania dokonanego poza terytorium Strony. Jednak w przypadku gdy w wykazie zamieszczonym w załączniku II do niniejszego dodatku do określania statusu pochodzenia produktu końcowego zastosowano zasadę określającą maksymalną wartość dla wszystkich materiałów niepochodzących wykorzystanych w produkcji, łączna wartość materiałów niepochodzących wykorzystanych na terytorium zainteresowanej strony, wraz z całkowitą wartością dodaną uzyskaną poza terytorium Strony w zastosowaniu postanowień niniejszego artykułu, nie może przekroczyć podanej wartości procentowej.

5.  Do celów stosowania postanowień ust. 3 i 4, „całkowita wartość dodana” oznacza wszystkie koszty poniesione poza terytorium Strony, w tym wartość użytych tam do produkcji materiałów.

6.  Postanowienia ust. 3 i 4 nie dotyczą produktów, które nie spełniają warunków określonych w załączniku II do niniejszego dodatku lub które mogą być uznane za przetworzone lub obrobione w stopniu wystarczającym jedynie po zastosowaniu marginesu tolerancji, o którym mowa w art. 5 ust. 2.

7.  Wszelkich obróbek lub przetwarzania objętych niniejszym artykułem oraz dokonanych poza terytorium Strony dokonuje się w ramach systemu uszlachetniania biernego lub podobnego systemu.

Artykuł 11

Transport bezpośredni

1.  Preferencyjne traktowanie przewidziane w niniejszym Porozumieniu dotyczy wyłącznie produktów spełniających wymagania niniejszego dodatku, które są transportowane bezpośrednio między Stronami. Jednakże produkty tworzące jedną przesyłkę mogą być transportowane przez inne terytoria, z tym, że mogą być one przeładowane lub czasowo składowane na takich terytoriach, pod warunkiem że towary pozostają pod dozorem organów celnych w państwie tranzytu lub tymczasowego magazynowania i nie zostały one poddane innym czynnościom niż wyładunek, ponowny załadunek lub jakiejkolwiek czynności wymaganej dla utrzymania ich w dobrym stanie.

2.  Dowody poświadczające, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, dostarcza się organom celnym Strony przywozu poprzez okazanie:

Artykuł 12

Wystawy

1.  Produkty pochodzące wysłane z przeznaczeniem na wystawę w innym państwie niż Strony i sprzedane po wystawie na przywóz na terytorium Stron korzystają w przywozie z postanowień niniejszego Porozumienia, pod warunkiem że udowodni się zgodnie z wymogami organów celnych, że:

2.  Dowód pochodzenia musi być wystawiony lub sporządzony zgodnie z postanowieniami tytułu V i przedstawiony organom celnym Strony przywozu w normalnym trybie. Musi być w nim wskazana nazwa i adres wystawy. Jeżeli zaistnieje taka konieczność, może być wymagana dodatkowa dokumentacja potwierdzająca warunki, na podstawie których produkty były wystawione.

3.  Ustęp 1 stosuje się do wszelkich wystaw handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych, targów lub podobnych pokazów publicznych, które nie są organizowane na użytek prywatny w sklepach lub pomieszczeniach handlowych w celu sprzedaży produktów zagranicznych i w trakcie których produkty pozostają pod kontrolą celną.

TYTUŁ IV

ZWROT LUB ZWOLNIENIE

Artykuł 13

Zakaz zwrotu lub zwolnienia z należności celnych

1.  Materiały niepochodzące wykorzystane w produkcji produktów pochodzących z terytorium Stron, dla których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany zgodnie z postanowieniami tytułu V, nie korzystają na terytorium Stron wywozu z jakiegokolwiek zwrotu cła lub zwolnienia z cła.

2.  Zakaz określony w ust. 1 ma zastosowanie do wszelkich ustaleń o refundacjach, ulgach lub zwolnieniach z płatności, częściowych lub całkowitych, należności celnych lub opłat o podobnym skutku, stosowanych w jednej ze Stron w odniesieniu do materiałów użytych w procesie wytwarzania, dla których taka refundacja, ulga lub zwolnienie z płatności są stosowane w sposób bezpośredni lub pośredni, gdy produkty uzyskane z tych materiałów są wywożone, a nie w przypadku gdy pozostają na użytek krajowy.

3.  Eksporter produktów objętych dowodem pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających, że nie uzyskał żadnego zwrotu w odniesieniu do materiałów niepochodzących użytych przy wytworzeniu danych produktów i że wszystkie należności celne lub opłaty o podobnym skutku, stosowane w odniesieniu do takich materiałów, zostały uiszczone.

4.  Postanowienia ust. 1, 2 i 3 stosuje się również do opakowań w rozumieniu art. 7 ust. 2 oraz produktów w zestawie w rozumieniu art. 8, gdy są one niepochodzące.

5.  Postanowienia ust. 1–4 stosuje się wyłącznie do materiałów, w odniesieniu do których ma zastosowanie niniejszy dodatek.

TYTUŁ V

DOWÓD POCHODZENIA

Artykuł 14

Warunki ogólne

1.  Produkty pochodzące z terytorium Stron przy przywozie na terytorium drugiej Strony korzystają z postanowień niniejszego Porozumienia po przedstawieniu jednego z wymienionych poniżej dowodów pochodzenia:

2.  Nie naruszając postanowień ust. 1, produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego dodatku korzystają, w przypadkach określonych w art. 24, z postanowień niniejszego Porozumienia bez konieczności przedkładania któregokolwiek z wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu dowodów pochodzenia.

Artykuł 15

Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR1

1.  Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest przez organy celne Strony wywozu na pisemny wniosek sporządzony przez eksportera lub – na jego odpowiedzialność – przez jego upoważnionego przedstawiciela.

2.  W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełniają zarówno świadectwo przewozowe EUR1, jak i formularz wniosku, których wzory zamieszczone są w załączniku III do niniejszego dodatku. Formularze te wypełnia się w jednym z języków, w których sporządzone zostało niniejsze Porozumienie, oraz zgodnie z postanowieniami prawa krajowego państwa wywozu. Jeśli formularze wypełnia się odręcznie, wypełnia się je tuszem, drukowanymi literami. Opis produktów musi być zamieszczony w odpowiednim polu bez pozostawiania wolnych wierszy. Jeżeli pole nie jest wypełnione w całości, należy nakreślić linię poziomą poniżej ostatniej linijki opisu oraz przekreślić puste miejsce.

3.  Eksporter wnioskujący o wystawienie świadectwa przewozowego EUR1 musi być przygotowany do przedłożenia w każdym momencie, na wniosek organów celnych Strony wywozu, na terytorium której wystawiane jest świadectwo przewozowe EUR1, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających pochodzenie danych produktów, jak również spełnienie pozostałych wymagań niniejszego dodatku.

4.  Nie naruszając postanowień ust. 5 świadectwo przewozowe EUR1 wystawiają organy celne państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Andory, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące z Unii Europejskiej lub Andory i jeśli spełniają one pozostałe wymogi niniejszego dodatku.

5.  Organy celne wystawiające świadectwa przewozowe EUR1 podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zweryfikowania statusu pochodzenia produktów i wypełnienia innych wymogów niniejszego dodatku. W tym celu mają prawo domagać się wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych eksportera lub dokonywać innych czynności kontrolnych, jakie uznają za odpowiednie. Organy celne wystawiające świadectwo zapewniają także, aby formularze określone w ust. 2 były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość dodania fałszywych wpisów.

6.  Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR1 wskazuje się w polu 11 świadectwa.

7.  Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiają organy celne i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub jego zagwarantowania.

Artykuł 16

Świadectwa przewozowe EUR1 wystawiane z mocą wsteczną

1.  Bez względu na postanowienia art. 15 ust. 7, świadectwo przewozowe EUR1 może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po dokonaniu wywozu produktów, do których się odnosi, jeżeli:

2.  Na potrzeby stosowania ust. 1, eksporter musi wskazać w swoim wniosku miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo przewozowe EUR1 oraz podać przyczyny wystąpienia z wnioskiem.

3.  Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR1 z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, że informacje zawarte we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach.

4.  W świadectwach przewozowych EUR1 wystawionych z mocą wsteczną umieszcza się następującą adnotację w języku angielskim:

„ISSUED RETROSPECTIVELY”.

5.  Adnotację, o której mowa w ust. 4, zamieszcza się w rubryce 7 świadectwa przewozowego EUR1.

Artykuł 17

Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR1

1.  W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR1, eksporter może zwrócić się do organów celnych, które je wystawiły, z wnioskiem o wystawienie duplikatu w oparciu o dokumenty wywozowe znajdujące się w ich posiadaniu.

2.  Duplikat wystawiony w ten sposób zawiera następującą adnotację w języku angielskim:

„DUPLICATE”.

3.  Adnotację, o której mowa w ust. 2, zamieszcza się w rubryce 7 duplikatu świadectwa przewozowego EUR1.

4.  Duplikat, który musi być opatrzony datą wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR1, zyskuje ważność od tej daty.

Artykuł 18

Wystawianie świadectwa przewozowego EUR1 na podstawie dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego uprzednio

Jeżeli produkty pochodzące są umieszczane pod kontrolą urzędu celnego jednej ze Stron, do celów wysłania wszystkich tych produktów lub niektórych z nich do innego miejsca w jednej ze Stron, oryginalny dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub kilkoma świadectwami przewozowymi EUR1. Zastępcze świadectwo (świadectwa) przewozowe EUR1 wystawiane jest przez urząd celny, pod kontrolą którego znajdują się produkty.

Artykuł 19

Rozróżnienie księgowe

1.  W przypadku wystąpienia znacznych kosztów lub poważnych trudności związanych z oddzielnym magazynowaniem materiałów pochodzących i niepochodzących, które są identyczne i wymienne, organy celne mogą, na pisemny wniosek zainteresowanych, zezwolić na stosowanie metody tak zwanego „rozróżnienia księgowego” (zwanej dalej „metodą”) przy zarządzaniu magazynowaniem takich materiałów.

2.  Metoda musi zapewnić, aby w danym okresie rozrachunkowym, ilość produktów uzyskanych, które można uznać za „pochodzące”, była sama jak ilość, którą uzyskano by w przypadku fizycznego rozdzielenia magazynowanych materiałów.

3.  Organy celne mogą udzielić takiego pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem wszelkich warunków, które uznają za stosowne.

4.  Metoda jest stosowana i jej stosowanie jest rejestrowane na podstawie ogólnych reguł księgowych mających zastosowanie w państwie wytworzenia produktu.

5.  Korzystający z metody może, zależnie od okoliczności, sporządzać lub występować z wnioskiem o dowody pochodzenia w odniesieniu do takiej ilości produktów, które mogą być uznane za pochodzące. Na wniosek organów celnych korzystający składa oświadczenie dotyczące sposobu zarządzania tymi ilościami.

6.  Organy celne kontrolują sposób korzystania z pozwolenia i mogą je cofnąć w przypadku gdy korzystający w jakikolwiek sposób czyni z niego niewłaściwy użytek lub nie spełnia któregokolwiek z innych warunków określonych w niniejszym dodatku.

Artykuł 20

Warunki sporządzania deklaracji pochodzenia

1.  Deklaracja pochodzenia, o której mowa w art. 14 ust. 1 lit. b), może zostać sporządzona przez:

2.  Nie naruszając postanowień ust. 3 deklaracja pochodzenia może być sporządzona, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące z Unii Europejskiej lub z Andory oraz jeżeli spełniają pozostałe wymagania niniejszego dodatku.

3.  Eksporter sporządzający deklarację pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych Strony wywozu wszystkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów niniejszego dodatku.

4.  Eksporter sporządza deklarację pochodzenia, wpisując na maszynie, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym deklarację, której tekst zamieszczony jest w załączniku IV, w jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku, zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa wywozu. Jeśli deklaracja jest sporządzana odręcznie, należy ją sporządzić tuszem, drukowanymi literami.

5.  Deklaracje pochodzenia są opatrzone własnoręcznym, oryginalnym podpisem eksportera. Od upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 21 nie wymaga się jednak podpisu na takich deklaracjach, pod warunkiem że złoży on organom celnym Strony wywozu pisemne zobowiązanie do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za każdą deklarację pochodzenia, która go identyfikuje, tak jakby była podpisana przez niego własnoręcznie.

6.  Deklaracja pochodzenia może zostać sporządzona przez eksportera, gdy produkty do których się odnosi są wywożone lub po dokonaniu ich wywozu, pod warunkiem że zostanie ona przedstawiona w państwie przywozu najpóźniej dwa lata po dokonaniu przywozu produktów, do których się odnosi.

Artykuł 21

Upoważniony eksporter

1.  Organy celne Strony wywozu mogą upoważnić eksportera (zwanego dalej „upoważnionym eksporterem”), dokonującego częstych wysyłek produktów zgodnie z postanowieniami niniejszego dodatku, do sporządzania deklaracji pochodzenia niezależnie od wartości przedmiotowych produktów. Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie składa organom celnym wszelkie gwarancje konieczne do weryfikacji statusu pochodzenia danych produktów, jak również gwarancje dotyczące spełnienia innych wymogów niniejszego dodatku.

2.  Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jakie uznają za właściwe.

3.  Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer upoważnienia celnego, który umieszcza się na deklaracji pochodzenia.

4.  Organy celne kontrolują sposób korzystania z upoważnienia przez upoważnionego eksportera.

5.  Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć upoważnienie. Dokonują tego, jeśli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji, o których mowa w ust. 1, nie spełnia już warunków, o których mowa w ust. 2 lub w inny sposób niewłaściwie wykorzystuje upoważnienie.

Artykuł 22

Termin ważności dowodu pochodzenia

1.  Dowód pochodzenia jest ważny przez cztery miesiące od daty wystawienia na terytorium Strony wywozu i w takim okresie należy go przedłożyć organom celnym Strony przywozu.

2.  Dowody pochodzenia przedstawiane organom celnym Strony przywozu po terminie ich przedstawienia określonym w ust. 1 mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencyjnego traktowania, jeżeli fakt nieprzedłożenia dokumentów przed ustalonym terminem jest spowodowany wyjątkowymi okolicznościami.

3.  W innych przypadkach przedłożenia dowodów z opóźnieniem organy celne Strony przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem wspomnianego terminu.

Artykuł 23

Przedkładanie dowodów pochodzenia

Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym Strony przywozu zgodnie z procedurami stosowanymi na terytorium tego państwa. Organy celne mogą wymagać tłumaczenie dowodu pochodzenia. Mogą one także wymagać, aby do zgłoszenia przywozowego zostało dołączone oświadczenie importera, że produkty spełniają warunki wymagane do stosowania Porozumienia.

Artykuł 24

Zwolnienia z wymogu przedstawienia dowodu pochodzenia

1.  Produkty wysłane jako małe paczki od osób prywatnych do osób prywatnych lub stanowiące część bagażu osobistego podróżnych są uznawane za produkty pochodzące bez wymogu przedstawienia dowodu pochodzenia, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające wymogi niniejszego dodatku oraz że nie ma żadnych wątpliwości co do wiarygodności takiego oświadczenia. W przypadku produktów przesyłanych drogą pocztową takie oświadczenie może zostać umieszczone na zgłoszeniu celnym CN22/CN23 lub na załączonej do tego dokumentu kartce papieru.

2.  Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na jego przeznaczenie handlowe.

3.  Ponadto łączna wartość takich produktów nie może przekraczać 500 EUR w przypadku małych paczek lub 1 200 EUR w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.

Artykuł 25

Dokumenty uzupełniające

Dokumenty, o których mowa w art. 15 ust. 3 i art. 20 ust. 3, wykorzystane do celów potwierdzenia, że produkty objęte świadectwem przewozowym EUR1 lub deklaracją pochodzenia mogą być uważane za produkty pochodzące z terytorium jednej ze Stron i spełniają pozostałe wymogi niniejszego dodatku, mogą m.in. składać się z:

Artykuł 26

Przechowywanie dowodów pochodzenia, deklaracji dostawcy i dokumentów potwierdzających

1.  Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR1 przechowuje dokumenty określone w art. 15 ust. 3 przez okres co najmniej trzech lat.

2.  Eksporter sporządzający deklarację pochodzenia przechowuje kopię tej deklaracji pochodzenia, jak również dokumenty określone w art. 20 ust. 3 przez okres co najmniej trzech lat.

3.  Organy celne Strony wywozu wystawiające świadectwo przewozowe EUR1 przechowują formularz wniosku określony w art. 15 ust. 2 przez okres co najmniej trzech lat.

4.  Organy celne Strony przywozu przechowują przedłożone im świadectwa przewozowe EUR1 i deklaracje pochodzenia przez okres co najmniej trzech lat.

Artykuł 27

Niezgodności i błędy formalne

1.  Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami zawartymi w dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumencie przedłożonym urzędowi celnemu w celu dopełnienia formalności związanych z przywozem produktów, nie unieważnia tym samym dowodu pochodzenia, jeżeli zostanie należycie dowiedzione, że dokument ten rzeczywiście odpowiada przedstawionym produktom.

2.  Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy literowe na dowodzie pochodzenia, nie powinny powodować odrzucenia tego dokumentu, jeśli błędy te nie wzbudzają wątpliwości co do prawdziwości oświadczeń złożonych w tym dokumencie.

Artykuł 28

Kwoty wyrażone w euro

1.  W celu stosowania postanowień art. 20 ust. 1 lit. b) i art. 24 ust. 3, w przypadkach gdy produkty są fakturowane w walucie innej niż euro, równowartość w euro kwot wyrażonych w walutach krajowych Stron jest ustalana corocznie przez każde z zainteresowanych państw.

2.  Przesyłka korzysta z przepisów art. 20 ust. 1 lit. b) lub art. 24 ust. 3 poprzez odniesienie do waluty, w której sporządzona jest faktura, zgodnie z kwotą ustaloną przez zainteresowane państwo.

3.  Kwoty wyrażone w dowolnej walucie krajowej stanowią równowartość w tej walucie kwot wyrażonych w euro pierwszego dnia roboczego października. Kwoty te zgłaszane są Komisji Europejskiej do dnia 15 października i obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku. Komisja Europejska powiadamia wszystkie zainteresowane państwa o wysokości właściwych kwot.

4.  Dany kraj może zaokrąglić w górę lub w dół kwotę wynikającą z przeliczenia kwoty w euro na swoją walutę narodową. Kwota po zaokrągleniu nie może różnić się od kwoty otrzymanej po przeliczeniu o więcej niż 5 %. Dane państwo może pozostawić bez zmian kwoty wyrażone w walucie krajowej stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, jeżeli w wyniku corocznego ich dostosowywania przewidzianego w ust. 3 kwoty te po dokonaniu przeliczenia, a przed zaokrągleniem, ulegają podwyższeniu o nie więcej niż 15 % równowartości kwoty wyrażonej w walucie krajowej. Kwota wyrażona w walucie krajowej może pozostać bez zmian, jeżeli w wyniku przeliczenia jej wartość uległaby zmniejszeniu.

5.  Kwoty wyrażone w euro są poddawane przeglądowi przez Wspólny Komitet na wniosek jednej ze Stron. Dokonując weryfikacji Wspólny Komitet ocenia celowość zachowania skutków wspomnianych ograniczeń uwzględniając wartości rzeczywiste. W tym celu może on podjąć decyzję o zmianie kwot wyrażonych w euro.

TYTUŁ VI

UZGODNIENIA DOTYCZĄCE WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ

Artykuł 29

Współpraca administracyjna

1.  Organy celne Stron przekazują sobie wzajemnie za pośrednictwem Komisji Europejskiej wzory odcisków pieczęci używanych w ich urzędach celnych przy wystawianiu świadectw przewozowych EUR1 oraz adresy organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację tych świadectw i deklaracji pochodzenia.

2.  W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego dodatku, Strony pomagają sobie wzajemnie, za pośrednictwem właściwych organów celnych, przy weryfikowaniu autentyczności świadectw przewozowych EUR1, deklaracji pochodzenia i poprawności informacji podanych w tych dokumentach.

Artykuł 30

Weryfikacja dowodów pochodzenia

1.  Późniejsze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadzane są wyrywkowo lub za każdym razem, kiedy organy celne Strony przywozu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszego dodatku.

2.  W celu wykonania postanowień ust. 1 organy celne Strony przywozu odsyłają organom celnym Strony wywozu świadectwo przewozowe EUR1 oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację pochodzenia lub kopię tych dokumentów podając, w stosownych przypadkach, powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji. Wszelkie uzyskane dokumenty lub informacje wskazujące, iż informacje podane w dowodzie pochodzenia są nieprawdziwe, są przekazywane wraz z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji.

3.  Weryfikacje przeprowadzają organy celne Strony wywozu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub innego rodzaju kontrolę, którą uznają za stosowną.

4.  Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji organy celne Strony przywozu podejmą decyzję o zawieszeniu przyznania preferencyjnego traktowania w odniesieniu do danych produktów, stwarzają one importerowi możliwość zwolnienia tych produktów, z zastrzeżeniem wprowadzenia wobec nich wszelkich środków ostrożności, które uznają za konieczne.

5.  Wnioskujące organy celne są jak najszybciej informowane o wynikach weryfikacji. Wyniki takie wyraźnie wskazują, czy dokumenty są autentyczne oraz czy dane produkty mogą być uważane za produkty pochodzące z terytorium jednej ze Stron i spełniają pozostałe warunki określone w niniejszym dodatku.

6.  Jeżeli w przypadkach, co do których istnieją uzasadnione wątpliwości, brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od złożenia wniosku o przeprowadzenie weryfikacji lub jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji, na podstawie których można ocenić autentyczność danych dokumentów lub rzeczywiste pochodzenie produktów, wnioskujące organy celne odmawiają, jeżeli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji.

Artykuł 31

Rozstrzyganie sporów

Spory zaistniałe w związku z procedurami weryfikacji określonymi w art. 30, których nie można rozstrzygnąć pomiędzy organami celnymi wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie weryfikacji, przekazuje się Wspólnemu Komitetowi. Spory zaistniałe w związku z interpretacją niniejszego dodatku nie związane z procedurami weryfikacji określonymi w art. 30 przekazuje się Wspólnemu Komitetowi.

We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi Strony przywozu podlega prawodawstwu tego kraju.

Artykuł 32

Sankcje

Wobec każdej osoby sporządzającej lub przyczyniającej się do sporządzenia dokumentu zawierającego nieprawdziwe informacje w celu uzyskania traktowania preferencyjnego dla produktów stosowane są sankcje.

Artykuł 33

Wolne obszary celne

1.  Strony podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu dopilnowania, by produkty znajdujące się w obrocie handlowym na podstawie dowodu pochodzenia, które w trakcie przewozu przebywają na terenie wolnego obszaru celnego położonego na ich terytorium, nie zostały zamienione na inne towary oraz by nie były poddawane żadnym czynnościom poza zwykłymi czynnościami mającymi na celu zapobieżenie ich zepsuciu.

2.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadku gdy produkty pochodzące z terytorium jednej ze Stron przywożone są do strefy wolnocłowej na podstawie dowodu pochodzenia oraz poddawane są obróbce lub przetwarzaniu, odpowiednie organy wydają na wniosek eksportera nowe świadectwo przewozowe EUR1, jeżeli przeprowadzona obróbka lub przetwarzanie są zgodne z niniejszym dodatkiem.

TYTUŁ VII

CEUTA I MELILLA

Artykuł 34

Stosowanie dodatku

1.  Termin „Unia Europejska” nie obejmuje Ceuty i Melilli.

2.  Produkty pochodzące z Andory przy przywozie do Ceuty lub Melilli korzystają pod wszystkimi względami z takiego samego systemu celnego, jaki jest stosowany do produktów pochodzących z obszaru celnego Unii Europejskiej na podstawie protokołu 2 do Aktu przystąpienia Hiszpanii i Portugalii do Wspólnot Europejskich. Andora przyznaje w odniesieniu do przywozu produktów objętych Porozumieniem i pochodzących z Ceuty i Melilli taki sam status celny, jaki został przyznany produktom przywożonym i pochodzącym z Unii Europejskiej.

3.  Do celów stosowania ust. 2 w odniesieniu do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli, niniejszy dodatek stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian z zastrzeżeniem warunków specjalnych określonych w art. 35.

Artykuł 35

Szczególne warunki

1.  Pod warunkiem że zostały przewiezione bezpośrednio, zgodnie z postanowieniami art. 11, przywożone produkty uznaje się za:

2.  Ceutę i Melillę uważa się za jedno terytorium.

3.  Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza wpis „Andora” lub „Ceuta i Melilla” w polu 2 świadectwa przewozowego EUR1 lub na deklaracji na fakturze. Ponadto w przypadku produktów pochodzących z Ceuty i Melilli status pochodzenia zaznacza się w polu 4 świadectwa przewozowego EUR1 lub w deklaracji pochodzenia.

4.  Organy celne Hiszpanii są odpowiedzialne za stosowanie niniejszego dodatku w Ceucie i Melilli.

TYTUŁ VIII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 36

Zmiana dodatku

Wspólny Komitet może podjąć decyzję o wprowadzeniu zmian do postanowień niniejszego dodatku.

ZAŁĄCZNIK I

UWAGI WPROWADZAJĄCE DO WYKAZU W ZAŁĄCZNIKU II

Uwaga 1

Wykaz ten określa warunki, które muszą spełniać wszystkie produkty, by zostały uznane za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 5 niniejszego dodatku.

Uwaga 2

Uwaga 3

Przykład:

Reguła dotycząca przetworów spożywczych objętych pozycją 19 04, która wyraźnie wyklucza użycie zbóż i ich pochodnych, nie zabrania wykorzystania soli mineralnych, chemikaliów i innych dodatków, które nie są produkowane ze zbóż.

Reguły tej nie stosuje się do produktów, które nie mogą być wytwarzane z materiałów określonych w wykazie, jednak tego samego rodzaju materiały można wykorzystać do ich wytwarzania na wcześniejszym etapie.

ZAŁĄCZNIK II

WYKAZ PROCESÓW OBRÓBKI LUB PRZETWARZANIA, KTÓRYM NALEŻY PODDAĆ MATERIAŁY NIEPOCHODZĄCE W CELU UZYSKANIA PRZEZ WYTWORZONY PRODUKT STATUSU POCHODZENIA

ZAŁĄCZNIK III

WZORY ŚWIADECTWA PRZEWOZOWEGO EUR1 I WNIOSKU O WYSTAWIENIE ŚWIADECTWA PRZEWOZOWEGO EUR1

Instrukcje dotyczące druku

UWAGI

OŚWIADCZENIE EKSPORTERA

Ja, niżej podpisany, eksporter towarów wymienionych na odwrocie

ZAŁĄCZNIK IV

TEKST DEKLARACJI POCHODZENIA

Deklaracja pochodzenia, której tekst podano poniżej, musi być sporządzona zgodnie z przypisami. Nie jest jednak konieczne powtarzanie tych przypisów.

Wersja w języku bułgarskim

Износителят на продуктите, обхванати от този документ (митническо разрешение № … ( 3 )) декларира, че освен където ясно е отбелязано друго, тези продукти са с … преференциален произход ( 4 ).

Wersja w języku hiszpańskim

El exportador de los productos incluidos en el presente documento (autorización aduanera no … (4) ) declara que, salvo indicación en sentido contrario, estos productos gozan de un origen preferencial … (4) .

Wersja w języku czeskim

Vývozce výrobků uvedených v tomto dokumentu (číslo povolení … (4) ) prohlašuje, že kromě zřetelně označených mají tyto výrobky preferenční původ v … (4) .

Wersja w języku duńskim

Eksportøren af varer, der er omfattet af nærværende dokument, (toldmyndighedernes tilladelse nr. … (4) ), erklærer, at varerne, medmindre andet tydeligt er angivet, har præferenceoprindelse i … (4) .

Wersja w języku niemieckim

Der Ausführer (Ermächtigter Ausführer; Bewilligungs-Nr. … (4) ) der Waren, auf die sich dieses Handelspapier bezieht, erklärt, dass diese Waren, soweit nicht anderes angegeben, präferenzbegünstigte … (4)  Ursprungswaren sind.

Wersja w języku estońskim

Käesoleva dokumendiga hõlmatud toodete eksportija (tolli kinnitus nr … (4) ) deklareerib, et need tooted on … (4)  sooduspäritoluga, välja arvatud juhul, kui on selgelt näidatud teisiti.

Wersja w języku greckim

Ο εξαγωγέας των προϊόντων που καλύπτονται από το παρόν έγγραφο (άδεια τελωνείου υπ'αριθ. … (4) ) δηλώνει ότι, εκτός εάν δηλώνεται σαφώς άλλως, τα προϊόντα αυτά είναι προτιμησιακής καταγωγής … (4) .

Wersja w języku angielskim

The exporter of the products covered by this document (customs authorization No … (4) ) declares that, except where otherwise clearly indicated, these products are of … (4)  preferential origin.

Wersja w języku francuskim

L'exportateur des produits couverts par le présent document (autorisation douanière no … (4) ) déclare que, sauf indication claire du contraire, ces produits ont l'origine préférentielle … (4) .

Wersja w języku chorwackim

Izvoznik proizvoda obuhvaćenih ovom ispravom (carinsko ovlaštenje br. … (4) ) izjavljuje da su, osim ako je drukčije izričito navedeno, ovi proizvodi … (4)  preferencijalnog podrijetla.

Wersja w języku włoskim

L'esportatore delle merci contemplate nel presente documento (autorizzazione doganale n. … (4) ) dichiara che, salvo indicazione contraria, le merci sono di origine preferenziale … (4) .

Wersja w języku łotewskim

To produktu eksportētājs, kuri ietverti šajā dokumentā (muitas atļauja Nr. … (4) ), deklarē, ka, izņemot tur, kur ir citādi skaidri noteikts, šiem produktiem ir preferenciāla izcelsme … (4) .

Wersja w języku litewskim

Šiame dokumente išvardytų produktų eksportuotojas (muitinės liudijimo Nr. … (4) ) deklaruoja, kad, jeigu kitaip nenurodyta, tai yra … (4)  preferencinės kilmės produktai.

Wersja w języku węgierskim

A jelen okmányban szereplő áruk exportőre (vámfelhatalmazási szám: … (4) ) kijelentem, hogy eltérő egyértelmű jelzés hiányában az áruk preferenciális … (4)  származásúak.

Wersja w języku maltańskim

L-esportatur tal-prodotti koperti b'dan id-dokument (awtorizzazzjoni tad-dwana Nru … (4) ) jiddikjara li, ħlief fejn indikat b'mod ċar li mhux hekk, dawn il-prodotti huma ta' oriġini preferenzjali … (4) .

Wersja w języku niderlandzkim

De exporteur van de goederen waarop dit document van toepassing is (douanevergunning nr. … (4) ), verklaart dat, behoudens uitdrukkelijke andersluidende vermelding, deze goederen van preferentiële … oorsprong zijn (4) .

Wersja w języku polskim

Eksporter produktów objętych tym dokumentem (upoważnienie władz celnych nr … (4) ) deklaruje, że z wyjątkiem gdzie jest to wyraźnie określone, produkty te mają … (4)  preferencyjne pochodzenie.

Wersja w języku portugalskim

O abaixo-assinado, exportador dos produtos abrangidos pelo presente documento (autorização aduaneira n.o … (4) ), declara que, salvo indicação expressa em contrário, estes produtos são de origem preferencial … (4) .

Wersja w języku rumuńskim

Exportatorul produselor ce fac obiectul acestui document (autorizația vamală nr. … (4) ) declară că, exceptând cazul în care în mod expres este indicat altfel, aceste produse sunt de origine preferențială … (4) .

Wersja w języku słoweńskim

Izvoznik blaga, zajetega s tem dokumentom (pooblastilo carinskih organov št. … (4) ) izjavlja, da, razen če ni drugače jasno navedeno, ima to blago preferencialno … (4)  poreklo.

Wersja w języku słowackim

Vývozca výrobkov uvedených v tomto dokumente (číslo povolenia … (4) ) vyhlasuje, že okrem zreteľne označených, majú tieto výrobky preferenčný pôvod v … (4) .

Wersja w języku fińskim

Tässä asiakirjassa mainittujen tuotteiden viejä (tullin lupa N:o … (4) ) ilmoittaa, että nämä tuotteet ovat, ellei toisin ole selvästi merkitty, etuuskohteluun oikeutettuja … alkuperätuotteita (4) .

Wersja w języku szwedzkim

Exportören av de varor som omfattas av detta dokument (tullmyndighetens tillstånd nr … (4) ) försäkrar att dessa varor, om inte annat tydligt markerats, har förmånsberättigande … ursprung (4) .

Wersja w języku katalońskim

L'exportador dels productes determinats en el present document (Autorització duanera no … (4) ) declara que, llevat que s'indiqui el contrari, aquests productes tenen l'origen preferencial … (4) 

… ( 5 )

(Miejscowość i data)

… ( 6 )

(Podpis eksportera i czytelnie wpisane imię i nazwisko osoby podpisującej deklarację)

WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA REPUBLIKI SAN MARINO

WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA KOREKTY REGUŁ POCHODZENIA ZAWARTYCH W DODATKU I DOTYCZĄCA DEFINICJI POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE” ORAZ METOD WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ

( 1 ) Dz.U. L 253 z 7.10.2003, s. 3.

( 2 ) Na przykład: dokumenty przywozowe, świadectwa przewozowe, faktury, oświadczenia producenta itp., dotyczące produktów użytych do wytworzenia towarów lub do towarów będących przedmiotem powrotnego wywozu w tym samym stanie.

( 3 ) Jeżeli deklaracja pochodzenia jest sporządzona przez upoważnionego eksportera, w tym miejscu należy wpisać numer jego upoważnienia. Jeżeli deklaracja pochodzenia nie jest sporządzona przez upoważnionego eksportera, należy pominąć wyrazy w nawiasach lub zostawić puste miejsce.

( 4 ) Należy wskazać kraj pochodzenia produktów. W przypadku, gdy deklaracja pochodzenia odnosi się w całości lub w części do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli, eksporter musi wyraźnie wskazać to w dokumencie, na którym sporządzana jest deklaracja, poprzez wstawienie symbolu „CM”.

( 5 ) Wpisy te mogą zostać pominięte jeżeli informacja zawarta jest w samym dokumencie

( 6 ) W przypadkach gdy podpis eksportera nie jest wymagany, zwolnienie z obowiązku złożenia podpisu oznacza również zwolnienie z obowiązku podania nazwiska podpisującego.