6.6.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 161/93

1.1

Komitet z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący nowej dyrektywy w sprawie wyposażenia morskiego oraz popiera jego nadrzędny cel. Wniosek zapewnia zharmonizowane wdrażanie norm Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) dotyczących tego wyposażenia oraz gwarantuje odpowiednie funkcjonowanie wewnętrznego rynku wyposażenia morskiego, a tym samym zwiększa bezpieczeństwo na morzu i poprawia zapobieganie zanieczyszczeniom.

1.2

EKES w pełni popiera podejście zawarte w dyrektywie, która: a) wymaga zapewnienia zgodności wyposażenia morskiego, umieszczanego na pokładzie statków pływających pod banderą UE, z instrumentami IMO; b) obejmuje swym zakresem wszelkie inne wyposażenie, które może podlegać instrumentom prawa UE; c) stanowi o wzajemnym uznawaniu wyposażenia spełniającego wymogi oraz przewiduje możliwość zatwierdzenia równoważnego wyposażenia; d) zapewnia swobodny przepływ wyposażenia morskiego w UE oraz zniesienie technicznych barier w handlu na rynku wewnętrznym; e) wprowadza mechanizm służący uproszczeniu i doprecyzowaniu procesu transpozycji zmian norm IMO do europejskich i krajowych ram prawnych.

1.3

Komitet jest zdania, że IMO opracowuje normy i procedury badań wyposażenia morskiego na długo przed jego obowiązkowym zamontowaniem na statku. Wspólne działania państw członkowskich w ramach IMO zapewnią realizację celów dyrektywy bez potrzeby odwołania się do jednostronnych, tymczasowych norm UE w zakresie wyposażenia, które mogą być niezgodne z normami IMO i wymagać zastąpienia bądź nadania im statusu praw nabytych. Dalsze stosowanie regionalnych norm opartych na zróżnicowanym wdrażaniu norm IMO może negatywnie wpłynąć na konkurencyjność floty UE i obniżyć poziom bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska.

1.4

Zdaniem EKES-u potrzeba większej jasności w odniesieniu do zakresu i stosowania niektórych przepisów dyrektywy w związku z wymogami dotyczącymi wzajemnego uznawania i zatwierdzenia wyposażenia zawartymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 613/91 w sprawie transferu statków z jednego rejestru do drugiego wewnątrz Wspólnoty, rozporządzeniu w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących inspekcji i przeglądów na statkach oraz Porozumieniu z 2004 r. między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnym uznawaniu certyfikatów zgodności w zakresie wyposażenia statków.

2.1

Komisja wskazała cztery obszary, w których dyrektywa 96/98/WE w sprawie wyposażenia morskiego nie spełnia do końca wyznaczonych celów. Wśród dotkniętych tymi problemami zainteresowanych podmiotów znajdują się europejscy producenci wyposażenia morskiego (w tym MŚP), stocznie, pasażerowie i załoga statków oraz administracja publiczna. Komisja przedstawia konkretne propozycje w celu skorygowania niedociągnięć i uchylenia dyrektywy. Korzyści płynące z nowej dyrektywy będą dwojakie: znacząco poprawi się wdrażanie norm IMO w Unii Europejskiej, zmniejszą się zagrożenia dla bezpieczeństwa oraz ułatwione zostanie sprawne funkcjonowanie wewnętrznego rynku wyposażenia morskiego dzięki skróceniu i uproszczeniu procedur dotyczących transpozycji zmian tych norm. Jednocześnie dyrektywa uprości otoczenie regulacyjne i da impuls do rozwoju przemysłu wyposażenia morskiego.

3.1

Przemysł produkcji wyposażenia morskiego wnosi dużą wartość dodaną, przoduje wśród innych sektorów oraz jest eksporterem netto o wysokim poziomie inwestycji w badania i rozwój. Obejmuje 5 do 6 tys. przedsiębiorstw i zatrudnia 300 tys. osób. Proponowana dyrektywa będzie oznaczać większe bezpieczeństwo statków UE oraz załogi, a także wesprze przemysł w tworzeniu miejsc pracy i generowaniu wzrostu.

3.2

Pojęcie wyposażenia morskiego obejmuje wszelki sprzęt na statku dostarczany w momencie budowy statku bądź montowany w późniejszym terminie. Obejmuje także wyposażenie instalacji morskich i szereg produktów, począwszy od urządzeń nawigacyjnych i sprzętu przeładunkowego po sprzęt przeciwpożarowy i ratunkowy, jak również specjalistyczne urządzenia do celów ochrony środowiska, np. sprzęt do gospodarki wodą balastową albo płuczki do oddzielania tlenków siarki. Wartość wyposażenia morskiego stanowi 40–80 % wartości nowych statków. Wniosek zmniejszy koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa i wzmocni konkurencyjność przemysłu UE.

3.3

EKES przypomina swoją opinię w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy 96/98/WE (1) w sprawie wyposażenia morskiego, w której zdecydowanie poparł te same cele, które przyświecają obecnemu wnioskowi.

3.4

EKES w pełni popiera podejście zawarte w proponowanej dyrektywie oraz jej cele, które pozwolą wzmocnić obecne ramy regulacyjne, a przede wszystkim ułatwią transpozycję w odpowiednim czasie zmian norm IMO do prawodawstwa UE.

3.5

EKES docenia nadanie priorytetu międzynarodowym przepisom w zakresie bezpieczeństwa morskiego, co odpowiada globalnemu charakterowi żeglugi. Przepisy upoważniające Komisję do przyjmowania aktów wykonawczych w celu uaktualnienia prawodawstwa UE, do ustanawiania wspólnych kryteriów i procedur w celu wdrożenia tych wymogów i norm oraz do publikowania odnośnych informacji przyczyniają się do realizacji celów dyrektywy.

4.2.1

Z uwagi na jasność prawa należałoby wyraźnie stwierdzić, że dyrektywa nie ma zastosowania do wyposażenia, które w momencie jej wejścia w życie znajdowało się już na pokładzie statku.

4.2.2

EKES rozumie, że niezwykle użyteczne przepisy punktu 2, zgodnie z którymi wyposażenie podlega wyłącznie nowej dyrektywie, odnoszą się do aspektów związanych ze zgodnością. Należy wyjaśnić, czy to jasne stwierdzenie obejmuje również aspekty związane z wzajemnym uznawaniem i zatwierdzaniem wyposażenia zgodnie z rozporządzeniem nr 613/91/EWG w sprawie transferu statków z jednego rejestru do drugiego wewnątrz Wspólnoty i rozporządzeniem 391/2009/WE w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących inspekcji i przeglądów na statkach.