EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 32020R0689

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/689 z dnia 17 grudnia 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do zasad dotyczących nadzoru, programów likwidacji choroby oraz statusu obszaru wolnego od choroby w przypadku niektórych chorób umieszczonych w wykazie i niektórych nowo występujących chorób (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

OJ L 174, 3.6.2020, p. 211–340 (BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, HR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)

In force: This act has been changed. Current consolidated version: 21/04/2021

ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_del/2020/689/oj

3.6.2020   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 174/211


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2020/689

z dnia 17 grudnia 2019 r.

uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do zasad dotyczących nadzoru, programów likwidacji choroby oraz statusu obszaru wolnego od choroby w przypadku niektórych chorób umieszczonych w wykazie i niektórych nowo występujących chorób

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt (1)”), w szczególności jego art. 29, art. 31 ust. 5, art. 32 ust. 2, art. 37 ust. 5, art. 39, art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 6 i art. 280 ust. 4,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W Prawie o zdrowiu zwierząt ustanawia się przepisy dotyczące zapobiegania chorobom zwierząt przenoszącym się lub przenoszonym na zwierzęta lub na ludzi oraz przepisy dotyczące zwalczania takich chorób. Przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są niezbędne do uzupełnienia przepisów ustanowionych w części II rozdziały 2, 3 i 4 Prawa o zdrowiu zwierząt w odniesieniu do nadzoru, programów likwidacji choroby oraz statusu obszaru wolnego od choroby, jak również tych w części IX w odniesieniu do przepisów przejściowych dotyczących istniejącego nadzoru lub istniejących programów likwidacji choroby oraz istniejącego statusu obszaru wolnego od choroby.

(2)

Przepisy te są w dużym stopniu powiązane i wiele z nich ma być z założenia stosowanych łącznie. Mając na względzie prostotę i przejrzystość, a także, aby ułatwić stosowanie przepisów i uniknąć ich powielania, należy je ustanowić w jednym akcie prawnym, a nie w szeregu odrębnych aktów prawnych zawierających liczne odniesienia i niosących ryzyko powielania.

(3)

Nadzór stanowi w rzeczywistości nieodłączny element każdego programu likwidacji choroby, a status obszaru wolnego od choroby jest w większości przypadków wynikiem pomyślnego procesu nadzoru i likwidacji. Ponadto, sprawowanie nadzoru jest konieczne – obok innych środków – jako główne narzędzie utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby po jego uzyskaniu. Przepisy dotyczące nadzoru, programów likwidacji choroby oraz statusu obszaru wolnego od choroby, w tym przepisy przejściowe, służą często wspólnemu celowi i odnoszą się do działań uzupełniających podmiotów, lekarzy weterynarii oraz właściwych organów. W związku z tym przepisy te należy umieścić razem w jednym rozporządzeniu delegowanym.

(4)

Nadzór stanowi podstawowy element efektywnego i skutecznego zapobiegania chorobom i polityki zwalczania chorób. Powinien być sprawowany wspólnie przez podmioty i właściwy organ. Powinien również zapewniać realizację celów wczesnego wykrywania ognisk wszelkich chorób umieszczonych w wykazie i nowo występujących chorób oraz wykazywać zgodność z kryteriami wymaganymi do przyznania, utrzymania, zawieszenia lub cofnięcia statusu obszaru wolnego od choroby.

(5)

Właściwy organ powinien wprowadzić podstawowy ogólny system nadzoru nad umieszczonymi w wykazie i nowo występującymi chorobami zwierząt lądowych w oparciu o powiadomienia i dochodzenia dotyczące wystąpień choroby w docelowej populacji zwierząt.

(6)

Te ogólne wymagania dotyczące nadzoru zwierząt lądowych należy uzupełnić bardziej szczegółowymi wymaganiami w zależności od oczekiwanego wyniku nadzoru. Powinny one służyć różnym konkretnym celom, takim jak: unijne programy nadzoru, obowiązkowe i nieobowiązkowe programy likwidacji choroby, wykazanie statusu obszaru wolnego od choroby, środki zwalczania chorób w kontekście zatwierdzenia niektórych zakładów oraz przemieszczania zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.

(7)

Podejście do opracowania ogólnych wymagań dotyczących nadzoru zwierząt wodnych jest podobne do podejścia dotyczącego zwierząt lądowych, chociaż nie jest identyczne. Wszystkie zakłady akwakultury powinny wdrożyć podstawowy system nadzoru w oparciu o powiadomienia i dochodzenia dotyczące wystąpień choroby w docelowej populacji zwierząt. Ponadto w ramach nadzoru w odniesieniu do chorób umieszczonych w wykazie i nowo występujących chorób zwierząt wodnych należy uwzględnić niektóre środki zwalczania chorób, gdy zastosowanie takich środków w zakładach akwakultury jest konieczne.

(8)

Poza wymaganiami dotyczącymi nadzoru, które mają zastosowanie do wszystkich zakładów akwakultury, do niektórych zatwierdzonych zakładów akwakultury zastosowanie mają szczególne wymagania dotyczące nadzoru. Te szczególne środki obejmują wdrożenie systemu nadzoru opartego na ryzyku w oparciu o ocenę ryzyka zakażenia chorobą zwierząt wodnych w zakładzie lub rozprzestrzenienia przez zakład choroby, która znajduje się w wykazie lub nie jest w nim uwzględniona.

(9)

Szczególne wymagania dotyczące nadzoru odnoszą się również do wdrożenia programów likwidacji choroby w odniesieniu do niektórych chorób umieszczonych w wykazie w celu uzyskania statusu obszaru wolnego od choroby i utrzymania wcześniej przyznanego statusu.

(10)

Ponadto państwa członkowskie powinny mieć możliwość sprawowania nadzoru w formie „programów nadzoru” w przypadku chorób kategorii C zwierząt wodnych na poziomie zakładu bez konieczności wyboru programu likwidacji choroby. Programy nadzoru różnią się od programów likwidacji choroby tym, iż oparte są na systemie ukierunkowanego nadzoru, który jest kompleksowy, ale który nie obejmuje wszystkich elementów programu likwidacji choroby. W przeciwieństwie do programów likwidacji choroby programy nadzoru nie dają możliwości uzyskania oficjalnego statusu obszaru wolnego od choroby.

(11)

Szczegółowe programy likwidacji i nadzoru określone w niniejszym rozporządzeniu służą uzasadnieniu wymagań w zakresie zdrowia dotyczących niektórych przemieszczeń zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego w obrębie terytorium Unii oraz w niektórych przypadkach wprowadzania na terytorium Unii zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.

(12)

W Prawie o zdrowiu zwierząt wymaga się, aby przepisy dotyczące chorób umieszczonych w wykazie miały zastosowanie do gatunków umieszczonych w wykazie. Nadzór może nie być istotny w odniesieniu do wszystkich kategorii zwierząt należących do gatunków umieszczonych w wykazie, w szczególności w odniesieniu do zwierząt dzikich lub niektórych kategorii zwierząt utrzymywanych. Z tego względu niniejsze rozporządzenie powinno przewidywać przepisy określające odpowiednią docelową populację zwierząt do celów nadzoru. Należy również umożliwić rozszerzenie docelowej populacji zwierząt na gatunki utrzymywane nieumieszczone w wykazie, aby zapewnić wczesne wykrywanie nowo występujących chorób.

(13)

Odstępstwa powinny umożliwiać dalsze ograniczenie docelowych populacji zwierząt lądowych do konkretnych celów nadzoru, a mianowicie: (i) unijnych programów nadzoru; (ii) obowiązkowych i nieobowiązkowych programów likwidacji choroby oraz (iii) opartych na nadzorze wymagań w zakresie zdrowia zwierząt dotyczących przemieszczania w obrębie terytorium Unii lub wprowadzania do Unii.

(14)

Metody diagnostyczne wraz z późniejszym pobieraniem próbek na potrzeby ich zastosowania, techniki, walidacja i interpretacja mają bardzo techniczny charakter i podlegają częstym modyfikacjom ze względu na zmiany w normach naukowych. Aby w związku z tym zapewnić ich aktualność, przepisy dotyczące metod diagnostycznych powinny wskazywać w sposób elastyczny, z których metod należy korzystać i w jaki sposób. W dziedzinie chorób zwierząt istnieją różne możliwe źródła norm naukowych w odniesieniu do metod diagnostycznych. Z tego powodu ważne jest, aby wskazać porządek hierarchiczny, w którym należy uwzględniać metody, biorąc pod uwagę ogólne zasady pobierania próbek, analiz, badań i diagnostyki określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 (2).

(15)

Aby zapewnić podmiotom i właściwym organom optymalne wykorzystanie wszystkich zasobów i uniknięcie niepotrzebnych obciążeń administracyjnych oraz kosztów, wykrywanie chorób umieszczonych w wykazie i nowo występujących powinno opierać się na źródłach informacji zebranych w trakcie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych, które nie są przewidziane głównie do celów nadzoru nad tymi chorobami.

(16)

Potwierdzenie choroby zgodnie z jej definicją przypadku jest obowiązkiem właściwego organu; powinno ono być poparte odpowiednimi dochodzeniami w celu potwierdzenia lub wykluczenia występowania podejrzewanej choroby. Takie dochodzenia są istotne, gdy potwierdzenie choroby powoduje wprowadzenie środków zwalczania chorób, jak również w niektórych innych okolicznościach w zależności od skutków potwierdzenia choroby. Dlatego też ważne jest, aby niniejsze rozporządzenie określało dodatkowe okoliczności, w których konieczne jest potwierdzenie choroby.

(17)

Definicje przypadku podejrzenia i potwierdzonego przypadku choroby umieszczonej w wykazie oraz, w stosownych przypadkach, nowo występującej choroby mają kluczowe znaczenie. Umożliwiają one podmiotom, lekarzom weterynarii i innym zainteresowanym stronom zaangażowanym w nadzór określenie okoliczności, w których konieczne jest powiadomienie właściwego organu, a właściwemu organowi – zastosowanie środków zwalczania chorób. Z tego względu konieczne jest określenie kryteriów ogólnych w odniesieniu do definicji przypadku podejrzenia i potwierdzonego przypadku oraz określenie, w razie potrzeby, definicji poszczególnych chorób w zależności od określonej specyfiki niektórych chorób.

(18)

Unijny program nadzoru to program nadzoru mający znaczenie dla całej Unii. Jest on konieczny do osiągnięcia większej harmonizacji nadzoru nad konkretną chorobą w całej Unii ze względu na związane z nią określone obawy związane ze zdrowiem publicznym lub zdrowiem zwierząt. Dlatego konieczne jest określenie kryteriów, które powinny spełniać choroby kwalifikujące się do unijnego programu nadzoru.

(19)

W decyzji Komisji 2010/367/UE (3) określono minimalne wymagania w sprawie programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa, a w jej załącznikach ustanowiono wytyczne techniczne. W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć podobne wytyczne techniczne w załączniku. W niniejszym rozporządzeniu stopień szczegółowości jest jednak mniejszy, aby zapewnić dobrą zdolność do przystosowywania się do zmian w sytuacji związanej z nadzorem w odniesieniu do grypy ptaków. Z tego względu wymagania techniczne w odniesieniu do unijnych program nadzoru w zakresie grypy ptaków koncentrują się wyłącznie na celach, zakresie oraz zasadach metodologicznych, zgodnie z którymi należy postępować.

(20)

Prawo o zdrowiu zwierząt określa zasady stosowania obowiązkowych i nieobowiązkowych programów likwidacji choroby w państwach członkowskich w przypadku chorób kategorii B i chorób kategorii C. Choroby te lub ich grupy mają swoją własną specyfikę. Ich likwidacja powinna być oparta na strategii zwalczania chorób określonej dla danej choroby. Powinna ona obejmować co najmniej: (i) nadzór, który należy przeprowadzić w celu osiągnięcia statusu obszaru wolnego od choroby jako ostatecznego celu; (ii) ramy czasowe; (iii) definicję populacji zwierząt objętej programem zwalczania; (iv) obszar, na którym będzie miał zastosowanie ten program zwalczania; oraz (v) określone środki zapobiegania chorobie i jej zwalczania, które będą miały zastosowanie do tej choroby na etapie likwidacji.

(21)

Jeżeli terytorium, na którym będzie wdrażany program likwidacji choroby, obejmuje granicę zewnętrzną państwa członkowskiego, właściwy organ powinien dołożyć starań, aby zapobiec ryzyku wprowadzenia tej choroby z terenów znajdujących się poza granicami państwa.

(22)

Celem programu likwidacji choroby jest osiągnięcie statusu obszaru wolnego od choroby na terytorium objętym tym programem. Najlepiej, gdyby w przypadku zwierząt lądowych obejmował on całe terytorium państwa członkowskiego, na którym występuje choroba. Jeżeli nie jest to możliwe, należy określić minimalny obszar, który jest możliwy do zaakceptowania. Określenie minimalnej powierzchni obszaru powinno uwzględniać doświadczenie zdobyte w trakcie realizacji wcześniejszych programów likwidacji choroby i umożliwiać elastyczne podejście w zależności od określonej specyfiki danej choroby.

(23)

Właściwy organ powinien wyznaczyć cele jakościowe lub ilościowe programu. Cele końcowe powinny opierać się na kryteriach dotyczących przyznawania statusu obszaru wolnego od choroby, natomiast cele pośrednie mogą również obejmować inne czynności lub działania ważne dla uzyskania statusu obszaru wolnego od choroby, odzwierciedlając rozwój programu.

(24)

Właściwy organ powinien określić okres stosowania programów likwidacji choroby. W przypadku nieobowiązkowych programów likwidacji choroby w odniesieniu do chorób kategorii C określa się maksymalny okres stosowania programu, aby zapobiec nieproporcjonalnym i długotrwałym zakłóceniom w przemieszczaniu w obrębie terytorium Unii. Niemniej jednak właściwy organ może rozpocząć realizację programu likwidacji choroby przed jego zatwierdzeniem przez Komisję, ale na tym etapie nie powinien wprowadzać ograniczeń w zakresie przemieszczania w obrębie terytorium Unii. W przypadku istnienia uzasadnionych okoliczności należy również zapewnić państwom członkowskim możliwość zwrócenia się do Komisji o wydłużenie tego okresu.

(25)

Strategia likwidacji niektórych chorób może być oparta na przyznaniu statusu obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu. Środki dostosowane do poszczególnych chorób powinny być w przypadku takich chorób pogrupowane i określać obowiązki podmiotów i właściwych organów.

(26)

Docelową populację zwierząt, którą należy uwzględnić w programie likwidacji choroby, należy określić na podstawie danej choroby. Możliwość uwzględnienia w programie przez właściwy organ niektórych dodatkowych populacji zwierząt również należy określić na podstawie danej choroby.

(27)

Podstawowa odpowiedzialność za uzyskanie i utrzymanie przez zakład statusu obszaru wolnego od choroby spoczywa na podmiocie, ponieważ to on głównie osiąga korzyści związane ze statusem obszaru wolnego od choroby. Dlatego też podmiot ten powinien stosować się do określonych obowiązków, aby uzyskać i utrzymać status obszaru wolnego od choroby.

(28)

Po spełnieniu przez podmiot kryteriów ogólnych i kryteriów dostosowanych do poszczególnych chorób dotyczących uzyskania statusu obszaru wolnego od choroby status ten przyznaje właściwy organ. Gdy te określone kryteria przestaną być spełniane, również od właściwego organu zależy to czy zawiesi on, czy cofnie ten status.

(29)

Ponadto obowiązki podmiotów i właściwych organów w kontekście programów likwidacji choroby powinny być w stosownych przypadkach szczegółowo określone z uwzględnieniem określonego profilu choroby. Wymagania dotyczące określonej choroby mają charakter techniczny i zostały podane w odniesieniu do każdej konkretnej choroby w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.

(30)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2018/1882 (4) w wykazie umieszczono zakażenie wywoływane przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis oraz zakażenie kompleksem Mycobacterium tuberculosis w przypadku obowiązkowych programów likwidacji choroby oraz enzootyczną białaczkę bydła, zakażenie wirusem choroby Aujeszkyego, zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła/otręt bydła, a także wirusową biegunkę bydła w przypadku nieobowiązkowych programów likwidacji choroby. W przypadku tych chorób programy likwidacji choroby powinny być oparte na przyznaniu zakładowi statusu obszaru wolnego od choroby.

(31)

Programy likwidacji choroby oparte na przyznaniu statusu obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu powinny obejmować wszystkie zakłady utrzymujące zwierzęta z docelowej populacji zwierząt. Właściwy organ powinien mieć jednak możliwość wykluczenia niektórych określonych typów zakładów oraz rzeźni z programu likwidacji choroby, o ile wdrożone zostały odpowiednie środki zmniejszające ryzyko.

(32)

W przypadku programów likwidacji choroby opartych na przyznaniu statusu obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu właściwy organ powinien mieć możliwość przypisywania różnych statusów zdrowotnych różnym jednostkom epidemiologicznym.

(33)

W przypadku zwierząt lądowych wymagania dotyczące wykazania statusu obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu są oparte na braku zakażenia popartym badaniami i systemem nadzoru, warunkami wprowadzania zwierząt i materiału biologicznego do zakładów oraz, w razie potrzeby, ograniczeniami w zakresie stosowania szczepień. Gdy warunki utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby przestaną być spełniane, w odniesieniu do zawieszenia, cofnięcia lub odzyskania tego statusu zastosowanie mają wymagania szczegółowe. Ze względu na ich techniczny charakter szczegółowe wymagania dostosowane do poszczególnych chorób oraz wykaz metod diagnostycznych, które należy zastosować w celu przyznania i utrzymania statusu, określono w załącznikach.

(34)

Warunki przyznawania, utrzymywania, zawieszenia i cofnięcia statusu obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu określono w następujących przepisach unijnych obowiązujących przed wdrożeniem niniejszego rozporządzenia: dyrektywie Rady 64/432/EWG (5) w sprawie brucelozy bydła i gruźlicy bydła oraz dyrektywie Rady 91/68/EWG (6) w sprawie brucelozy owiec i kóz. W Prawie o zdrowiu zwierząt uchylono te przepisy. Również w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2018/1629 (7) dostosowano zakres czynników chorobotwórczych wywołujących brucelozę i gruźlicę bydła do Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (8) (OIE) („Kodeks zdrowia zwierząt lądowych”). Należą do nich obecnie zakażenie wywoływane przez Brucella abortus, Brucella melitensis i Brucella suis oraz zakażenie kompleksem Mycobacterium tuberculosis. Należy zatem wprowadzić zmiany w wymaganiach technicznych związanych ze statusem tych chorób, aby dążyć do zgodności z Kodeksem zdrowia zwierząt lądowych, z jednoczesnym uwzględnieniem doświadczeń zdobytych w trakcie realizacji wcześniejszych programów likwidacji tych chorób.

(35)

W przypadku programów likwidacji choroby zwierząt lądowych opartych na przyznaniu statusu obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu, jeśli podejrzewa się chorobę lub ją potwierdzono, właściwy organ powinien zastosować środki zapobiegające jej rozprzestrzenieniu. Środki te należy zastosować przede wszystkim w zakładzie, gdzie trzymany jest przypadek podejrzenia, właściwy organ powinien mieć jednak możliwość rozszerzenia tych środków na inne zwierzęta lub zakłady, jeśli występuje ryzyko rozprzestrzenienia się tej choroby.

(36)

Stosując środki zwalczania chorób w reakcji na przypadek podejrzenia lub potwierdzony przypadek, właściwy organ powinien wprowadzić pewne zakazy dotyczące przemieszczania zwierząt. Właściwy organ powinien mieć jednak również możliwość udzielenia pozwolenia na przemieszczanie niektórych zwierząt z zakładu, gdzie trzymany jest przypadek podejrzenia lub potwierdzony przypadek, uwzględnienia warunków dobrostanu zwierząt oraz sprzyjania stabilności środków zwalczania chorób.

(37)

W następstwie potwierdzenia przypadku należy usunąć przynajmniej wszystkie zwierzęta uznane za potwierdzone przypadki. Jeśli zwierzęta te mają być uśmiercone, właściwy organ powinien mieć możliwość podjęcia decyzji, czy ma się to odbyć poprzez ubój, tzn. czy mięso tych zwierząt ma trafić do łańcucha żywnościowego, czy poprzez uśmiercenie, tzn. czy mięso ma nie być przeznaczone do tego celu.

(38)

W przypadku niektórych chorób, które mogą rozprzestrzeniać się za pośrednictwem zakażonych produktów pochodzenia zwierzęcego lub przedmiotów skażonych, lub które mogą mieć potencjalny wpływ na zdrowie publiczne, właściwy organ powinien wprowadzić w zakażonych zakładach środki mające zapobiec rozprzestrzenieniu tych chorób za pośrednictwem tych produktów lub przedmiotów. Należy zatem określić w niniejszym regulaminie środki mające na celu ograniczenie takiego ryzyka.

(39)

W przypadku zwierząt lądowych po uzyskaniu statusu obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu, z uwagi na skuteczność programu, po pewnym okresie nieprzerwanego statusu obszaru wolnego od choroby w tym zakładzie należy umożliwić stopniowe ograniczanie poziomu działań w zakresie nadzoru.

(40)

Enzootyczna białaczka bydła (EBL) była objęta obowiązkowym programem likwidacji na podstawie obowiązujących przepisów unijnych przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Choroba ta jest obecnie sklasyfikowana jako podlegająca nieobowiązkowemu programowi likwidacji choroby zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/1882.

(41)

Przepisy unijne obowiązujące przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zawierały dobrze ugruntowane i skuteczne zasady i kryteria dotyczące oficjalnego uznania, utrzymania, zawieszenia i przywrócenia statusu obszaru oficjalnie uznanego za wolny od EBL. Wiele państw członkowskich z powodzeniem stosowało te zasady w trakcie wdrażania wcześniejszych programów likwidacji EBL. Zasady te poddano przeglądowi pod kątem Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych i uwzględniono w niniejszym rozporządzeniu.

(42)

Państwa członkowskie lub strefy, które przez kilka lat były wolne od EBL i w związku z tym osiągnęły stabilną sytuację zdrowia zwierząt wolną od EBL, powinny w dalszym ciągu wykazywać brak zakażenia. Nadzór oparty na ryzyku stanowi właściwy sposób zapewnienia wczesnego wykrywania, jeżeli choroba zostanie wprowadzona ponownie, oraz popartego dowodami braku występowania EBL. Państwa członkowskie powinny zatem ustanowić odpowiedni system nadzoru od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.

(43)

Dodatkowe gwarancje dla wewnątrzunijnego handlu świniami w odniesieniu do zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego (ADV) stanowiły część obowiązujących przepisów unijnych przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Wiele państw członkowskich pomyślnie wdrożyło te przepisy i zlikwidowało zakażenie ADV wśród populacji świń utrzymywanej na ich terytorium. Strategia likwidacji zakażenia ADV w niniejszym rozporządzeniu uwzględnia Kodeks zdrowia zwierząt lądowych oraz kryteria, które okazały się skuteczne w likwidacji zakażenia ADV.

(44)

Przepisy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła (IBR/IPV) oparte są na decyzji Komisji 2004/558/WE (9) w sprawie dodatkowych gwarancji dla wewnątrzwspólnotowego handlu bydłem. Obejmują one wymagania w zakresie uzyskiwania, utrzymywania i przywrócenia stanu wolnego od bydlęcego wirusa opryszczki typu 1 (BoHV-1) na poziomie zakładu. Przepisy te opracowano z uwzględnieniem norm Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych oraz opinii naukowej Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (10).

(45)

Przepisy unijne obowiązujące przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia nie zawierają przepisów dotyczących wirusowej biegunki bydła (BVD) z wyjątkiem przepisów dotyczących handlu materiałem biologicznym. W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/1882 BVD umieszczono obecnie w wykazie jako „chorobę kategorii C” podlegającą nieobowiązkowemu programowi likwidacji. W związku z tym w niniejszym rozporządzeniu określono przepisy dotyczące programów likwidacji choroby oraz przyznawania i utrzymywania statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do BVD.

(46)

W Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych nie ma rozdziału dotyczącego BVD oraz kryteriów dotyczących stanu wolnego od BVD i związanego z tym przemieszczania zwierząt. Rozdział dotyczący BVD dostępny jest jednak w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych OIE. Te normy diagnostyczne uwzględniono w odniesieniu do przepisów dotyczących BVD w niniejszym rozporządzeniu.

(47)

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/1882 wymieniono zakażenie wirusem wścieklizny jako chorobę kategorii B. W związku z tym w niniejszym rozporządzeniu określono przepisy dotyczące obowiązkowych programów likwidacji choroby oraz przyznawania i utrzymywania statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do zakażenia wirusem wścieklizny.

(48)

Główne źródło zakażenia wirusem wścieklizny w UE stanowią dzikie lisy. Z tego względu środki w ramach programów likwidacji choroby powinny koncentrować się w pierwszym rzędzie na populacji dzikich lisów. Narażone są jednak wszystkie inne gatunki ssaków, a w wykazie w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/1882 w odniesieniu do tej choroby umieszczono wiele innych gatunków zwierząt. Jeżeli istnieje ryzyko dla zdrowia ludzi lub zwierząt, w ramach programów likwidacji choroby właściwe organy powinny podjąć działania dotyczące innych populacji zwierząt.

(49)

W przypadku programów likwidacji zakażenia wścieklizną strategia zwalczania choroby oparta jest przede wszystkim na szczepieniach odpowiedniej docelowej populacji zwierząt przy wsparciu innych ważnych działań, takich jak nadzór, wdrożenie środków zwalczania choroby, kontrola przemieszczania zwierząt domowych oraz monitorowanie skuteczności szczepień. Ze względu na to, że przepisy dotyczące szczepień mają bardzo techniczny charakter, określono jest w załączniku.

(50)

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/1882 zakażenie wirusem choroby niebieskiego języka (serotypy 1–24) (zakażenie BTV) umieszczono jako chorobę kategorii C podlegającą nieobowiązkowemu programowi likwidacji choroby. Wynika z tego zmiana w zakresie polityki zapobiegania tej chorobie ponieważ w dyrektywie Rady 2000/75/WE (11), mającej zastosowanie przed niniejszym rozporządzeniem, przewidziano jej natychmiastową eliminację. W niniejszym regulaminie określono nowe przepisy, aby odnieść się do nowego statusu tej choroby.

(51)

W przypadku zakażenia BTV strategia zwalczania choroby jest oparta przede wszystkim na szczepieniu odpowiedniej docelowej populacji zwierząt przy wsparciu ze strony innych działań, takich jak nadzór, wdrożenie środków zwalczania chorób, kontrola przemieszczania zwierząt i materiału biologicznego oraz ograniczenie narażenia na wektory.

(52)

W opinii (12) dotyczącej kontroli, nadzoru i przemieszczania zwierząt w przypadku zakażenia BTV Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wskazuje, że dla skutecznej likwidacji konieczne jest, aby szczepienia objęły co najmniej 95 % bydła i owiec podatnych na tę chorobę co najmniej przez minimalny okres 5 lat. W związku z tym oczekuje się, że programy likwidacji zakażenia BTV będą obejmowały kampanie szczepień, chociaż w niniejszym rozporządzeniu należy zapewnić elastyczność, aby uwzględnić specyficzne okoliczności w każdym przypadku.

(53)

Państwo członkowskie lub jego strefa wolna od zakażenia BTV lub objęta programem likwidacji zakażenia BTV powinny być chronione przed wprowadzeniem serotypów BTV na skutek przemieszczania zwierząt utrzymywanych lub materiału biologicznego. W związku z tym wymagania dotyczące wprowadzania zwierząt utrzymywanych lub materiału biologicznego do państw członkowskich lub ich stref wolnych od zakażenia BTV lub objętych programem likwidacji zakażenia BTV powinny stanowić element przepisów w sprawie programów likwidacji choroby. Powinno być to również odzwierciedlone w kryteriach utrzymywania statusu obszaru wolnego od choroby. Te same wymagania powinny mieć zastosowanie do przemieszczania zwierząt przez państwa członkowskie lub ich strefy wolne od zakażenia BTV lub objęte programem likwidacji zakażenia BTV.

(54)

Ponadto ze względu na różnorodność sytuacji, które mogą wystąpić na poziomie lokalnym, właściwy organ powinien mieć możliwość zezwolenia na wprowadzenie zwierząt lub materiału biologicznego w oparciu o wymagania doraźne, o ile takie wprowadzenie nie zagraża statusowi zdrowotnemu w miejscu przeznaczenia. Z tego względu w niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć wymagania i warunki, na jakich może być wydawane pozwolenie na takie wprowadzenie. Przedmiotowe wymagania powinny być oparte na statusie zwierząt lub materiału biologicznego, niezależnie od państwa członkowskiego lub strefy pochodzenia.

(55)

Program likwidacji choroby kategorii B lub choroby kategorii C zwierząt wodnych powinien uwzględniać rodzaj wymagań dotyczących nadzoru, które są niezbędne do uzyskania i utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby, szczegółowe informacje dotyczące terytorium i populacji zwierząt, które mają być objęte tym programem, oraz cele pośrednie i końcowe programu. Program likwidacji choroby powinien obejmować środki zwalczania chorób, które należy zastosować w zakażonych zakładach utrzymujących zwierzęta wodne.

(56)

Program likwidacji chorób zwierząt wodnych powinien obejmować cele pośrednie i końcowe, które zostaną wykorzystane do oceny postępu w zakresie osiągania statusu obszaru wolnego od choroby. W stosownych przypadkach cele te powinny uwzględniać ryzyko, jakie dla powodzenia programu likwidacji choroby stanowią zwierzęta dzikie. W szczególności podczas opracowywania celów pośrednich i końcowych programu należy wziąć pod uwagę wszelką możliwość odstępstwa od planowanego 6-letniego okresu stosowania.

(57)

W przypadku zwierząt wodnych populacja, którą należy uwzględnić w programie likwidacji choroby, składa się z tych gatunków, które wymienione są w wykazie w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/1882. Właściwy organ powinien mieć jednak możliwość wyłączenia z programu gatunków umieszczonych w wykazie w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/1882 jako wektory, jeżeli przeprowadził ocenę ryzyka, której wynikiem było uznanie ryzyka, jakie stwarzają te zwierzęta, za znikome.

(58)

Właściwy organ powinien mieć możliwość uwzględnienia dodatkowych populacji zwierząt wodnych w przypadkach, gdy takie zwierzęta stanowią znaczące ryzyko dla statusu zdrowotnego. Powinien być również w stanie wyłączyć z programu likwidacji choroby niektóre zakłady niskiego ryzyka, jeżeli ich wyłączenie nie zagraża pomyślnej realizacji programu.

(59)

Jeżeli państwo członkowskie podjęło decyzję o uczestnictwie w programie likwidacji choroby kategorii C, podmioty zobowiązane są do przestrzegania warunków dotyczących wprowadzania zwierząt należących do gatunków umieszczonych w wykazie, powiadamiania o podejrzeniu wystąpienia chorób umieszczonych w wykazie, przestrzegania środków zwalczania chorób w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia choroby oraz podejmowania wszelkich innych środków, które mogą być wymagane przez właściwy organ, w tym szczepień.

(60)

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia obecności umieszczonej w wykazie choroby zwierząt wodnych w państwie członkowskim, strefie lub kompartmencie wolnych od choroby lub objętych programem likwidacji choroby właściwy organ powinien wprowadzić właściwe środki w celu zwalczania tej choroby. Przepisy te należy w związku z tym określić w niniejszym rozporządzeniu. Obejmują one obszar objęty ograniczeniami po potwierdzeniu obecności choroby umieszczonej w wykazie w zakładzie uczestniczącym w programie likwidacji choroby lub w zakładzie, który uznano za wolny od choroby. Obejmuje to również minimalne wymagania mające zastosowanie do wyznaczania zasięgu geograficznego obszaru objętego ograniczeniami oraz czynników, jakie mają wpływ na to wyznaczanie.

(61)

W następstwie potwierdzenia umieszczonej w wykazie choroby zwierząt wodnych w państwie członkowskim, strefie lub kompartmencie wolnych od choroby lub objętych programem likwidacji choroby, właściwy organ przeprowadza ścisłe kontrole w zakażonych zakładach oraz w innych zakładach znajdujących się na obszarze objętym ograniczeniami. Charakter kontroli oraz poziom elastyczności stosowany przez właściwy organ względem przemieszczania określone są w niniejszym rozporządzeniu. W przypadkach stosowania elastyczności ogranicza się ona do okoliczności, w których nie występuje zagrożenie dla statusu zdrowotnego zwierząt wodnych w zakładzie przeznaczenia lub w czasie drogi do tego miejsca przeznaczenia.

(62)

W razie wystąpienia ogniska choroby zwierząt wodnych w zakładzie, który prowadzi lub rozpoczyna program likwidacji choroby, ważne jest, aby usunąć zwierzęta wodne, które są martwe, w stanie agonalnym lub wykazują objawy kliniczne, w okresie wyznaczonym przez właściwy organ i zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (13). W ten sposób chorobę można z powodzeniem zwalczać.

(63)

Prawo o zdrowiu zwierząt zobowiązuje Komisję do opracowania szczegółowych przepisów dotyczących przyznawania państwom członkowskim oraz strefom i kompartmentom statusu obszaru wolnego od choroby. Przepisy te powinny uwzględniać kryteria dostosowane do poszczególnych chorób, aby wykazać brak występowania choroby u docelowej populacji zwierząt oraz kryteria ogólne, które wspierają skuteczną kontrolę statusu zdrowotnego tej docelowej populacji zwierząt.

(64)

Kryteria ogólne obejmują zakres terytorialny, nadzór, bioasekurację, środki zwalczania chorób oraz spójne wdrażanie innych zasad operacyjnych określonych w Prawie o zdrowiu zwierząt w odniesieniu do wymagań w zakresie rejestracji i zatwierdzania zakładów, identyfikowalności zwierząt oraz przemieszczania.

(65)

Niniejsze rozporządzenie ustanawia kryteria dostosowane do poszczególnych chorób oparte na braku gatunków umieszczonych w wykazie lub oparte na braku zdolności czynnika chorobotwórczego lub wektora do przeżycia. Kryteria te powinny być opracowane w elastyczny sposób umożliwiający właściwemu organowi uzasadnienie przypadku uzyskania statusu obszaru wolnego od choroby w oparciu o określoną sytuację. W związku z tym w niniejszym rozporządzeniu określono wymagania ogólne, aby wskazać, na jakiej podstawie państwa członkowskie mogą wnioskować o przyznanie statusu obszaru wolnego od choroby całemu swojemu terytorium lub jego strefie, lub – w przypadku zwierząt akwakultury – kompartmentom.

(66)

W niniejszym rozporządzeniu określa się kryteria dostosowane do poszczególnych chorób w oparciu o wynik programu likwidacji choroby oraz dane historyczne i dane z nadzoru. Kryteria te są oparte na wynikach nadzoru, wdrożeniu środków, które służą zapobieganiu wprowadzaniu chorób, i warunkach korzystania ze szczepionek.

(67)

Ze względu na ich techniczny charakter kryteria te określone są w załącznikach i pogrupowane według chorób wraz z kryteriami utrzymania statusów obszaru wolnego od choroby.

(68)

Niniejsze rozporządzenie powinno określać zmodernizowane wymagania w zakresie przyznawania i utrzymywania statusu obszaru wolnego od choroby, uwzględniając unijne przepisy obowiązujące przed datą wdrożenia niniejszego rozporządzenia, Kodeks zdrowia zwierząt lądowych, Kodeks zdrowia zwierząt wodnych OIE oraz, w przypadku braku obowiązujących przepisów, najlepsze dostępne dowody naukowe.

(69)

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/1882 zarażenie pasożytem Varroa spp. (warrozę) umieszczono w wykazie jako chorobę kategorii C podlegającą nieobowiązkowemu programowi likwidacji. W niniejszym rozporządzeniu określono przepisy dotyczące osiągnięcia i utrzymania statusu obszaru wolnego od warrozy.

(70)

W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/1882 zakażenie wirusem rzekomego pomoru drobiu umieszczono w wykazie jako chorobę kategorii A, w odniesieniu do której stosuje się natychmiastowe środki likwidacji. Z tego względu niniejsze rozporządzenie nie zawiera przepisów dotyczących programu likwidacji zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu. Na podstawie danych historycznych i danych z nadzoru powinna jednak istnieć możliwość przyznania przez właściwy organ statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu bez szczepień.

(71)

W przypadku zwierząt wodnych możliwe są dwa rodzaje kompartmentów. Niezależne kompartmenty funkcjonują na ściśle określonych warunkach, które zapewniają, iż funkcjonują one niezależnie od statusu zdrowotnego otaczających je wód. Status zdrowotny otaczających je wód ma z kolei wpływ na zależne kompartmenty i w związku z tym funkcjonują one na bardziej elastycznych warunkach. Zależne kompartmenty zostają jednak ustanowione dopiero po przeprowadzeniu przez właściwy organ oceny szeregu czynników epidemiologicznych oraz wprowadzeniu wszelkich środków zmniejszających ryzyko, które są niezbędne, aby zapobiec wprowadzeniu choroby do kompartmentu.

(72)

W przypadku zwierząt wodnych oraz z uwagi na niski poziom ryzyka związanego z pojedynczymi zakładami, które są niezależne od pobliskich wód, w niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy szczególne dla niezależnych kompartmentów, gdy rozpoczynają one działalność w sektorze akwakultury po raz pierwszy lub gdy wznawiają działalność w sektorze akwakultury po przerwie w produkcji. W takich przypadkach status obszaru wolnego od choroby powinien zostać przyznany niezwłocznie, o ile spełnione są określone warunki. Przepisy określone są również dla niezależnych kompartmentów, w których wystąpiło ognisko choroby. Aby zapewnić pomyślne zwalczenie ognisk choroby poprzez oczyszczanie, dezynfekcję oraz odłogowanie, które przeprowadzono po zmniejszeniu liczebności, przed przyznaniem statusu obszaru wolnego od choroby należy sprawdzić próbę zwierząt, które wykorzystano w celu ponownego umieszczenia zwierząt w danym kompartmencie.

(73)

Gdy warunki utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby przestaną być spełniane ze względu na podejrzenie lub potwierdzenie istnienia choroby, właściwy organ powinien zastosować środki zwalczania chorób. Środki te powinny mieć zastosowanie w trakcie różnych etapów zwalczania chorób od momentu podejrzenia wystąpienia ogniska choroby do chwili opanowania zdarzenia i przywrócenia statusu obszaru wolnego od choroby.

(74)

Jeżeli właściwy organ wykryje naruszenie warunków koniecznych do utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby w państwie członkowskim, strefie lub kompartmencie, musi wprowadzić środki, które pomogą opanować sytuację. Właściwy organ powinien mieć możliwość zawieszenia statusu obszaru wolnego od choroby, gdy nadal można skutecznie zaradzić naruszeniu i w związku z tym uniknąć wycofania przez Komisję statusu obszaru wolnego od choroby.

(75)

Gdy państwo członkowskie chce uzyskać status obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do umieszczonej w wykazie choroby zwierząt wodnych w odniesieniu do całego swojego terytorium lub strefy stanowiącej ponad 75 % jego terytorium, lub obszaru dzielonego z innym państwem członkowskim lub państwem trzecim, zwraca się do Komisji o zatwierdzenie. We wszystkich pozostałych przypadkach obowiązuje system deklaracji.

(76)

W przypadku deklaracji statusu obszaru wolnego od chorób zwierząt wodnych w odniesieniu do stref i kompartmentów innych niż zatwierdzone przez Komisję wykorzystuje się system, którego celem jest nadanie procesowi przejrzystości i który ułatwi oraz potencjalnie przyspieszy uznanie statusu obszaru wolnego od choroby przez państwa członkowskie. Cały proces będzie przebiegał elektronicznie, chyba że inne państwo członkowskie lub Komisja wskażą kwestie, których nie można rozwiązać w sposób zadowalający. W przypadku kwestii, których nie można rozwiązać w sposób zadowalający, deklarację przekazuje się Stałemu Komitetowi ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz.

(77)

Niniejsze rozporządzenie zawiera przepisy dotyczące zatwierdzania statusu obszaru wolnego od choroby państwa członkowskiego lub jego stref. Przepisy te mogą różnić się od przepisów obowiązujących przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Należy wprowadzić odpowiednie przepisy przejściowe, by zapewnić płynne przejście z istniejącego systemu zatwierdzania statusu obszaru wolnego od choroby na nowe wymagania.

(78)

W celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów Unii dotyczących nadzoru, programów likwidacji choroby oraz statusu obszaru wolnego od choroby, a także, by zapewnić ich jasność i przejrzystość, niniejszym rozporządzeniem należy uchylić decyzję Komisji 2000/428/WE (14), decyzję Komisji 2002/106/WE (15); decyzję Komisji 2003/422/WE (16), decyzję Komisji 2006/437/WE (17), rozporządzenie Komisji (WE) nr 1266/2007 (18), decyzję Komisji 2008/896/WE (19) oraz decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2015/1554 (20).

(79)

Prawo o zdrowiu zwierząt stosuje się od dnia 21 kwietnia 2021 r. W związku z tym przepisy określone w niniejszym rozporządzeniu powinny mieć również zastosowanie od tego dnia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

CZĘŚĆ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.   Niniejsze rozporządzenie stanowi uzupełnienie zasad dotyczących nadzoru, programów likwidacji choroby oraz statusu obszaru wolnego od choroby w przypadku niektórych chorób umieszczonych w wykazie i niektórych nowo występujących chorób zwierząt lądowych, wodnych oraz innych zwierząt, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2016/429.

2.   W rozdziale 1 części II niniejszego rozporządzenia określono zasady dotyczące nadzoru nad chorobami, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429, oraz nowo występującymi chorobami, o których mowa w art. 6 ust. 2 tego rozporządzenia, w stosunku do:

a)

projektu nadzoru włącznie z docelową populacją zwierząt i metodami diagnostycznymi;

b)

potwierdzenia choroby i definicji przypadków;

c)

unijnych programów nadzoru.

3.   W rozdziale 2 części II niniejszego rozporządzenia określono zasady dotyczące programów likwidacji chorób zwierząt lądowych, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2016/429, w stosunku do:

a)

strategii zwalczania chorób, terytorium, populacji zwierząt, celów i okresu stosowania;

b)

obowiązków podmiotów i właściwych organów;

c)

środków zwalczania chorób w przypadku podejrzenia oraz potwierdzenia.

4.   W rozdziale 3 części II niniejszego rozporządzenia określono zasady dotyczące programów likwidacji chorób zwierząt wodnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2016/429, w stosunku do:

a)

strategii zwalczania chorób, terytorium, populacji zwierząt, celów i okresu stosowania;

b)

obowiązków podmiotów i właściwych organów;

c)

środków zwalczania chorób w przypadku podejrzenia oraz potwierdzenia.

5.   W rozdziale 4 części II niniejszego rozporządzenia określono zasady dotyczące statusu obszaru wolnego od choroby dotyczące niektórych chorób zwierząt lądowych i wodnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429, w stosunku do:

a)

kryteriów zatwierdzania statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do państw członkowskich i stref;

b)

kryteriów zatwierdzania statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do kompartmentów, w których są utrzymywane zwierzęta akwakultury;

c)

kryteriów utrzymywania statusu obszaru wolnego od choroby;

d)

zawieszenia, cofnięcia i przywrócenia statusu obszaru wolnego od choroby.

6.   W części III niniejszego rozporządzenia określono przepisy przejściowe i końcowe w stosunku do:

a)

zatwierdzenia statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do państw członkowskich, stref i kompartmentów, które uznaje się za wolne od choroby na podstawie prawodawstwa obowiązującego przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia;

b)

zatwierdzenia programów likwidacji choroby w odniesieniu do państw członkowskich, stref i kompartmentów posiadających zatwierdzony program likwidacji lub nadzoru na podstawie prawodawstwa obowiązującego przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia;

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)

„choroba kategorii E” oznacza chorobę umieszczoną w wykazie, w odniesieniu do której zachodzi konieczność nadzoru w Unii, jak określono w art. 9 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/429;

2)

„docelowa populacja zwierząt” oznacza populację zwierząt należących do gatunków umieszczonych w wykazie określoną według gatunków, a w stosownych przypadkach według kategorii, istotną w odniesieniu do działań związanych z nadzorem, programów likwidacji choroby lub statusu obszaru wolnego od określonej choroby;

3)

„dodatkowa populacja zwierząt” oznacza populację zwierząt utrzymywanych lub zwierząt dzikich należących do gatunków umieszczonych w wykazie, podlegającą nieobowiązkowym środkom zapobiegania, nadzoru i zwalczania chorób, niezbędnym do osiągnięcia lub utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby docelowej populacji zwierząt;

4)

„choroba kategorii A” oznacza chorobę umieszczoną w wykazie, która zwykle nie występuje w Unii i po której wykryciu muszą zostać wprowadzone natychmiastowe środki likwidacji choroby, jak określono w art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/429;

5)

„choroba kategorii B” oznacza chorobę umieszczoną w wykazie, która musi podlegać zwalczaniu we wszystkich państwach członkowskich w celu jej likwidacji w całej Unii, jak określono w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2016/429;

6)

„choroba kategorii C” oznacza chorobę umieszczoną w wykazie, która ma znaczenie dla niektórych państw członkowskich i w odniesieniu do której potrzebne są środki, aby zapobiec jej rozprzestrzenianiu się na te części Unii, które oficjalnie są wolne od choroby lub które mają programy likwidacji danej choroby umieszczonej w wykazie, jak określono w art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/429;

7)

„bydło” lub „zwierzęta z gatunków bydła” oznaczają zwierzęta z gatunków zwierząt kopytnych z rodzajów Bison, Bos (w tym podrodzajów Bos, Bibos, Novibos, Poephagus) i Bubalus (w tym podrodzaju Anoa) oraz potomstwo z krzyżówek między tymi gatunkami;

8)

„owca” oznacza zwierzę z gatunków zwierząt kopytnych należące do rodzaju Ovis oraz potomstwo z krzyżówek między tymi gatunkami;

9)

„koza” oznacza zwierzę z gatunków zwierząt kopytnych należące do rodzaju Capra oraz potomstwo z krzyżówek między tymi gatunkami;

10)

„cyrk objazdowy” oznacza pokaz lub przedstawienie z udziałem zwierząt lub grup zwierząt tresowanych, które ma być przemieszczane między państwami członkowskimi;

11)

„grupa zwierząt tresowanych” oznacza grupę składającą się ze zwierząt utrzymywanych do celów pokazów lub przedstawień, która może stanowić część cyrku;

12)

„świnia” oznacza zwierzę z gatunków zwierząt kopytnych z rodziny świniowatych wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (UE) 2016/429;

13)

„środek transportu” oznacza pojazdy drogowe lub kolejowe, statki i statki powietrzne;

14)

„pies” oznacza zwierzę utrzymywane z gatunku Canis lupus;

15)

„kot” oznacza zwierzę utrzymywane z gatunku Felis silvestris;

16)

„fretka domowa” oznacza zwierzę utrzymywane z gatunku Mustela putorius furo;

17)

„obszar sezonowo wolny od choroby niebieskiego języka” oznacza całe terytorium państwa członkowskiego lub jego strefę, gdzie właściwy organ ustanowił tymczasowy status obszaru wolnego od zakażenia wirusem choroby niebieskiego języka (serotyp 1–24) („zakażenie BTV”) zgodnie z art. 40 ust. 3 na podstawie okresu wolnego od wektorów oraz wykazania braku choroby u gatunków zwierząt umieszczonych w wykazie;

18)

„zakład zabezpieczony przed wektorami” oznacza część lub wszystkie obiekty zakładu, które są zabezpieczone przed atakami gatunku Culicoides za pomocą odpowiednich środków fizycznych oraz środków zarządzania; przy czym status zakładu zabezpieczonego przed wektorami nadaje właściwy organ zgodnie z art. 44;

19)

„statek do transportu żywych ryb” oznacza statek wykorzystywany przez sektor akwakultury, który posiada basen lub zbiornik do przechowywania i transportu żywych ryb w wodzie;

20)

„odłogowanie” oznacza, dla celów zarządzania chorobą, działanie, w trakcie którego z zakładu usuwane są zwierzęta akwakultury należące do gatunków umieszczonych w wykazie, a gdzie to możliwe, także woda;

21)

„okres kwalifikowalności” oznacza okres poprzedzający złożenie przez właściwy organ wniosku o nadanie statusu obszaru wolnego od choroby lub, w stosownych przypadkach, okres poprzedzający opublikowanie w formie elektronicznej tymczasowej deklaracji, o której mowa w art. 83 ust. 1 lit. a);

22)

„gatunek nieumieszczony w wykazie” oznacza gatunek zwierząt lub grupę gatunków zwierząt, których nie umieszczono w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1882 w odniesieniu do konkretnej choroby;

23)

„stado” oznacza cały drób lub wszystkie ptaki żyjące w niewoli o tym samym statusie zdrowotnym, chowane w tych samych pomieszczeniach lub na tym samym wybiegu i stanowiące jednolitą jednostkę epidemiologiczną; w odniesieniu do drobiu chowanego w pomieszczeniach zamkniętych terminem tym objęte są wszystkie ptaki znajdujące się w tej samej przestrzeni powietrznej;

24)

„szczepienie DIVA (oparte na strategii odróżniania zwierzęcia zakażonego od szczepionego)” oznacza szczepienie z wykorzystaniem szczepionek, które umożliwiają – w połączeniu z odpowiednimi serologicznymi metodami diagnostycznymi – wykrycie zakażonych zwierząt w zaszczepionej populacji;

25)

„zwierzęta zaszczepione zgodnie z DIVA” oznaczają zwierzęta zaszczepione w ramach szczepienia DIVA;

26)

„zatwierdzony zakład zajmujący się materiałem biologicznym” oznacza centrum pozyskiwania nasienia, zespół pozyskiwania zarodków, zespół produkcji zarodków, zakład przetwarzający materiał biologiczny lub centrum przechowywania materiału biologicznego zatwierdzone zgodnie z art. 97 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429;

27)

„nasienie” oznacza ejakulat zwierzęcia lub zwierząt w stanie niezmienionym albo konfekcjonowany lub rozrzedzony;

28)

„oocyty” oznaczają haploidalne etapy ootydogenezy, w tym oocyty II rzędu i komórki jajowe;

29)

„zarodek” oznacza wstępne stadium rozwoju zwierzęcia, w którym można go przenieść do matki odbiorcy;

30)

„okres wolny od wektorów” oznacza na określonym obszarze okres braku aktywności muchówek z rodzaju Culicoidesa, określony zgodnie z załącznikiem V część II rozdział 1 sekcja 5;

31)

„pszczoły miodne” oznaczają zwierzęta z gatunku Apis mellifera;

32)

„drób hodowlany” oznacza drób w wieku 72 godzin i starszy, przeznaczony do produkcji jaj wylęgowych;

33)

„coroczny nadzór wyrywkowy” oznacza nadzór obejmujący co najmniej jedną kontrolę docelowej populacji zwierząt przeprowadzony w ciągu roku, w przypadku którego do wyboru jednostek do badań stosuje się metody doboru próby oparte na prawdopodobieństwie.

CZĘŚĆ II

NADZÓR, PROGRAMY LIKWIDACJI CHOROBY, STATUS OBSZARU WOLNEGO OD CHOROBY

ROZDZIAŁ 1

Nadzór

Sekcja 1

Koncepcja nadzoru, docelowa populacja zwierząt oraz metody diagnostyczne

Artykuł 3

Koncepcja nadzoru

1.   Właściwy organ opracowuje koncepcję nadzoru w odniesieniu do umieszczonych w wykazie i nowo występujących chorób zwierząt lądowych i innych zwierząt, uwzględniając:

a)

ogólne wymagania dotyczące nadzoru oparte na:

(i)

powiadomieniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429;

(ii)

odpowiednim dochodzeniu weterynaryjnym dotyczącym zwiększonej upadkowości zwierząt i innych objawów poważnych chorób lub znacznego spadku wskaźników produkcji z nieustalonej przyczyny;

(iii)

dochodzeniu prowadzonym przez właściwy organ w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby kategorii E lub, w stosownych przypadkach, nowo występującej choroby;

(iv)

docelowej populacji zwierząt w odniesieniu do nadzoru, o którym mowa w art. 4;

(v)

udziale kontroli urzędowych i innych działań urzędowych, o których mowa w art. 7;

b)

określone wymagania dotyczące nadzoru:

(i)

w unijnym programie nadzoru;

(ii)

jako część obowiązkowych lub nieobowiązkowych programów likwidacji choroby;

(iii)

do celów wykazania i utrzymywania statusu obszaru wolnego od choroby;

(iv)

w ramach środków zwalczania chorób;

(v)

w kontekście zatwierdzenia określonych zakładów;

(vi)

w odniesieniu do przemieszczeń zwierząt lądowych w obrębie terytorium Unii lub ich wprowadzania na terytorium Unii.

2.   Właściwy organ opracowuje koncepcję nadzoru w odniesieniu do umieszczonych w wykazie i nowo występujących chorób zwierząt wodnych, uwzględniając:

a)

ogólne wymagania dotyczące nadzoru oparte na:

(i)

powiadomieniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429;

(ii)

odpowiednim dochodzeniu weterynaryjnym dotyczącym zwiększonej upadkowości zwierząt i innych objawów poważnych chorób lub znacznego spadku wskaźników produkcji z nieustalonej przyczyny;

(iii)

dochodzeniu prowadzonym przez właściwy organ w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby kategorii E lub, w stosownych przypadkach, nowo występującej choroby;

(iv)

docelowej populacji zwierząt w odniesieniu do nadzoru, o którym mowa w art. 4;

(v)

udziale kontroli urzędowych i innych działań urzędowych, o których mowa w art. 7;

(vi)

środkach zwalczania chorób;

b)

określone wymagania dotyczące nadzoru:

(i)

jako część systemu nadzoru opartego na ryzyku określonego w załączniku VI część I rozdział 1, obejmującego klasyfikację ryzyka i regularne kontrole stanu zdrowia zwierząt, o których mowa w załączniku VI część I rozdział 2 i 3;

(ii)

jako część programów likwidacji choroby, o których mowa w załączniku VI, część II, rozdział 1–6;

(iii)

do celów wykazania i utrzymywania statusu obszaru wolnego od choroby;

(iv)

do celów wykazania, zgodnie z programami nadzoru, o których mowa w załączniku VI, część III, rozdział 1–6, że zakłady nieuczestniczące w programie likwidacji choroby, o którym mowa w pkt (ii), lub zakłady które nie uzyskały statusu obszaru wolnego od choroby, o którym mowa w pkt (iii), nie uległy zakażeniu;

(v)

w odniesieniu do przemieszczeń zwierząt wodnych w obrębie terytorium Unii lub ich wprowadzenia na terytorium Unii.

Artykuł 4

Docelowa populacja zwierząt

1.   Właściwy organ określa docelową populację zwierząt istotną dla nadzoru, o którym mowa w art. 3, w odniesieniu do każdej choroby umieszczonej w wykazie, oraz, w stosownych przypadkach, do każdej nowo występującej choroby, a także uwzględnia:

a)

zwierzęta utrzymywane należące do gatunków umieszczonych w wykazie;

b)

zwierzęta dzikie należących do gatunków umieszczonych w wykazie, jeżeli:

(i)

objęte są unijnym programem nadzoru lub obowiązkowym lub nieobowiązkowym programem likwidacji choroby lub nadzorem niezbędnym do przyznania lub utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby;

(ii)

właściwy organ uważa, że stwarzają ryzyko mogące spowodować obniżenie statusu zdrowotnego zwierząt innego gatunku w państwie członkowskim, strefie lub kompartmencie; lub

(iii)

nadzór jest niezbędny, by ocenić wymagania w zakresie zdrowia zwierząt do celów wprowadzenia do Unii lub przemieszczeń w obrębie terytorium Unii.

2.   Aby zapewnić wczesne wykrywanie nowo występujących chorób gatunków innych niż choroby, o których mowa w ust. 1 lit. a), właściwy organ uwzględnia w docelowej populacji zwierząt zwierzęta utrzymywane należące do gatunków, których nie wymieniono w wykazie w związku z chorobą umieszczoną w wykazie, jeżeli zastosowanie mają następujące kryteria:

a)

zwierzęta są przemieszczane do zakładów w innym państwie członkowskim, strefie lub kompartmencie; oraz

b)

ze względu na liczbę zwierząt lub częstotliwość przemieszczeń właściwy organ uważa, że zwierzęta stwarzają ryzyko, które w przypadku pojawienia się choroby u tego gatunku, może spowodować pogorszenie statusu zdrowotnego innych zwierząt utrzymywanych w innym państwie członkowskim, strefie lub kompartmencie.

Artykuł 5

Wyłączenie niektórych utrzymywanych zwierząt lądowych należących do docelowej populacji zwierząt

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 lit. a) właściwy organ może ograniczyć docelową populację zwierząt w celu nadzorowania choroby innej niż choroba kategorii A do kategorii zwierząt utrzymywanych należących do gatunków umieszczonych w wykazie, które podlegają, w odniesieniu do tej choroby:

a)

unijnym programom nadzoru;

b)

obowiązkowemu lub nieobowiązkowemu programowi likwidacji choroby lub nadzorowi niezbędnemu do przyznania lub utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby;

c)

opartym na nadzorze wymaganiom w zakresie zdrowia zwierząt dotyczącym przemieszczania w obrębie terytorium Unii lub wprowadzania do Unii.

2.   Kategorie zwierząt utrzymywanych, o których mowa w ust. 1 mogą opierać się na wieku zwierzęcia, jego płci, miejscu i rodzaju produkcji.

Artykuł 6

Metody diagnostyczne

1.   Właściwy organ zapewnia, aby pobieranie próbek, techniki, zatwierdzanie i interpretacja metod diagnostycznych w celach nadzoru były zgodne:

a)

z określonymi przepisami przyjętymi zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/429 oraz stosownymi szczegółowymi informacjami i wytycznymi udostępnionymi na stronach internetowych laboratorium referencyjnego Unii Europejskiej oraz Komisji;

b)

jeżeli elementy te nie są ujęte w przepisach, szczegółowych informacjach i wytycznych, o których mowa w lit. a), z pobieraniem próbek, technikami, zatwierdzaniem i interpretacją metod diagnostycznych określonymi w podręczniku badań diagnostycznych i szczepionek dla zwierząt lądowych wydanym przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE) („Podręczniku dla zwierząt lądowych” (21) z późniejszymi zmianami lub podręczniku badań diagnostycznych dla zwierząt wodnych wydanym przez OIE („Podręczniku dla zwierząt wodnych” (22) z późniejszymi zmianami;

c)

jeżeli elementów tych nie obejmują lit. a) i b) niniejszego ustępu, z metodami określonymi w art. 34 ust. 2 lit. b) oraz art. 34 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/625.

2.   Metody diagnostyczne do celów przyznania i utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby określono w:

a)

sekcji 1 załącznika III w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis oraz B. suis;

b)

sekcji 2 załącznika III w odniesieniu do zakażenia kompleksem Mycobacterium tuberculosis (Mycobacterium bovis, M. caprae i M. tuberculosis) (MTBC);

c)

sekcji 3 załącznika III w odniesieniu do enzootycznej białaczki bydła (EBL);

d)

sekcji 4 załącznika III w odniesieniu do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła (IBR/IPV);

e)

sekcji 5 załącznika III w odniesieniu do zakażenia wirusem choroby Aujeszkyego (ADV);

f)

sekcji 6 załącznika III w odniesieniu do wirusowej biegunki bydła (BVD);

g)

załączniku VI część II rozdział 1 sekcja 5 pkt 2 w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS);

h)

załączniku VI część II rozdział 1 sekcja 5 pkt 2 w odniesieniu do zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN);

i)

załączniku VI część II rozdział 2 sekcja 5 pkt 2 w odniesieniu do zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososi z delecją w regionie polimorficznym (HPR);

j)

załączniku VI część II rozdział 3 sekcja 5 pkt 2 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens;

k)

załączniku VI część II rozdział 4 sekcja 5 pkt 2 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia exitiosa;

l)

załączniku VI część II rozdział 5 sekcja 5 pkt 2 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae;

m)

załączniku VI część II rozdział 5 sekcja 6 pkt 2 w odniesieniu do zakażenia wirusem WSS.

Artykuł 7

Udział kontroli urzędowych i innych działań urzędowych w nadzorze nad stanem zdrowia zwierząt

1.   W stosownych przypadkach właściwy organ uwzględnia w projekcie nadzoru, o którym mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, wyniki kontroli urzędowych i innych działań urzędowych określonych w art. 2 rozporządzenia (UE) 2017/625. Te kontrole urzędowe i inne działania urzędowe obejmują:

a)

badania przed- i pośmiertne;

b)

kontrole w punktach kontroli granicznej;

c)

kontrole urzędowe i inne działania urzędowe na rynkach i podczas gromadzenia zwierząt;

d)

kontrole urzędowe i inne działania urzędowe podczas transportu żywych zwierząt;

e)

kontrole i pobieranie próbek w zakładach związane ze zdrowiem publicznym;

f)

wszelkie inne kontrole urzędowe, w trakcie których prowadzi się kontrole lub badania zakładów, zwierząt lub próbek.

2.   W przypadku gdy właściwy organ podejrzewa wystąpienie choroby umieszczonej w wykazie lub nowo występującej choroby w kontekście kontroli urzędowych lub innych działań urzędowych, o których mowa w ust. 1, zapewnia, aby wszystkie odpowiednie organy zostały o tym poinformowane. Odbywa się to:

a)

natychmiast w przypadku wystąpienia choroby kategorii A lub nowo występującej choroby;

b)

bezzwłocznie w odniesieniu do pozostałych chorób.

Sekcja 2

Potwierdzenie choroby i definicje przypadków

Artykuł 8

Kryteria w odniesieniu do urzędowego potwierdzenia chorób umieszczonych w wykazie innych niż choroby kategorii A, niektórych nowo występujących chorób oraz późniejszego potwierdzenia wystąpienia ognisk choroby

1.   W razie podejrzenia wystąpienia chorób umieszczonych w wykazie innych niż choroby kategorii A lub nowo występującej choroby właściwy organ przeprowadza dochodzenie w celu potwierdzenia lub wykluczenia występowania takiej choroby, gdy:

a)

istnieje potrzeba określenia statusu zdrowotnego państwa członkowskiego, strefy lub kompartmentu w tym państwie; lub

b)

istnieje potrzeba zgromadzenia niezbędnych informacji na temat wystąpienia choroby w dowolnym z następujących celów:

(i)

wprowadzenie środków w celu ochrony zdrowia zwierząt lub zdrowia ludzi;

(ii)

wprowadzenie wymagań w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do przemieszczeń zwierząt lub produktów; lub

(iii)

zachowanie zgodności z wymaganiami określonymi w unijnym programie nadzoru.

2.   Właściwy organ potwierdza wystąpienie ogniska dowolnej z chorób, o których mowa w ust. 1, jeżeli sklasyfikował zwierzę lub grupę zwierząt jako potwierdzony przypadek tych chorób zgodnie z art. 9 ust. 2.

Artykuł 9

Definicje przypadków

1.   Właściwy organ klasyfikuje zwierzę lub grupę zwierząt jako przypadek podejrzenia wystąpienia choroby umieszczonej w wykazie lub nowo występującej choroby, gdy:

a)

badania kliniczne, pośmiertne lub laboratoryjne potwierdzają, że objaw lub objawy kliniczne, zmiana lub zmiany pośmiertne lub wyniki badania histologicznego wskazują na wystąpienie tej choroby;

b)

wynik lub wyniki zastosowanej metody diagnostycznej wskazują na występowanie choroby w próbce pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt; lub

c)

ustalono powiązanie epidemiologiczne z potwierdzonym przypadkiem choroby.

2.   Właściwy organ klasyfikuje zwierzę lub grupę zwierząt jako potwierdzony przypadek wystąpienia choroby umieszczonej w wykazie lub nowo występującej choroby, gdy:

a)

w próbce pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt wyizolowano czynnik chorobotwórczy, z wyłączeniem szczepów szczepionkowych;

b)

w próbce pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt wykazujących kliniczne objawy potwierdzające chorobę lub powiązanie epidemiologiczne z przypadkiem podejrzenia lub potwierdzonym przypadkiem zidentyfikowano antygen lub kwas nukleinowy, których obecność nie jest konsekwencją szczepienia, specyficzny dla czynnika chorobotwórczego; lub

c)

z próbki pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt wykazujących kliniczne objawy potwierdzające chorobę lub powiązanie epidemiologiczne z przypadkiem podejrzenia lub potwierdzonym przypadkiem uzyskano dodatni wynik zastosowania pośredniej metody diagnostycznej, który nie jest konsekwencją szczepienia.

3.   Definicje dotyczące określonej choroby w odniesieniu do przypadku podejrzenia i potwierdzonego przypadku chorób umieszczonych w wykazie określono w załączniku I w przypadku zwierząt lądowych oraz w załączniku VI część II rozdział 1–6 sekcja 5 pkt 3 w przypadku zwierząt wodnych.

4.   W razie braku definicji dotyczących określonej choroby, o których mowa w ust. 3, do definicji przypadku podejrzenia i potwierdzonego przypadku chorób umieszczonych w wykazie, a w stosownych przypadkach, do nowo występujących chorób, mają zastosowanie kryteria określone w ust. 1 i 2.

Sekcja 3

Unijny program nadzoru

Artykuł 10

Kryteria oraz treść unijnych programów nadzoru

1.   Choroba kategorii E podlega unijnemu programowi nadzoru zgodnie z art. 28 rozporządzenia (UE) 2016/429, jeżeli spełnia wszystkie następujące kryteria:

a)

stanowi szczególne zagrożenie dla zdrowia zwierząt i ewentualnie dla zdrowia ludzi na całym terytorium Unii oraz prowadzi do możliwych konsekwencji gospodarczych dla ludności wiejskiej oraz dla szerzej pojmowanej gospodarki;

b)

jest podatna na ewolucję profilu choroby, zwłaszcza w odniesieniu do ryzyka stwarzanego dla zdrowia ludzi oraz zdrowia zwierząt;

c)

zakażone zwierzęta dzikie stanowią szczególne zagrożenie pod względem wprowadzenia choroby na część lub całe terytorium Unii;

d)

dzięki nadzorowi zasadnicze znaczenie ma uzyskanie regularnie uaktualnianych informacji na temat ewolucji występowania choroby oraz charakterystyki czynnika chorobotwórczego, by dokonać oceny takiego ryzyka i odpowiednio dostosować środki zmniejszające ryzyko.

2.   Właściwy organ realizuje unijne programy nadzoru w odniesieniu do danej choroby, zgodnie z treścią załącznika II.

Artykuł 11

Informacje, które mają być uwzględnione przy przedkładaniu unijnych programów nadzoru i składaniu sprawozdań na ich temat

1.   Przedkładając unijny program nadzoru, właściwy organ uwzględnia w nim co najmniej następujące informacje:

a)

opis sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do choroby przed datą rozpoczęcia realizacji programu oraz dane epidemiologiczne dotyczące rozwoju epidemiologicznego tej choroby;

b)

dane na temat docelowej populacji zwierząt, jednostek epidemiologicznych i stref objętych programem;

c)

dane dotyczące organizacji właściwego organu, nadzoru nad realizacją programu, kontroli urzędowych, które mają być zastosowane podczas realizacji programu oraz ról wszystkich odpowiednich podmiotów, specjalistów ds. zdrowia zwierząt, lekarzy weterynarii, laboratoriów ds. zdrowia zwierząt oraz innych odnośnych osób fizycznych lub prawnych;

d)

opis i wyznaczenie obszarów geograficznych i administracyjnych, na których program ma być realizowany;

e)

wskaźniki mające na celu pomiar postępów programu;

f)

zastosowane metody diagnostyczne, liczba zbadanych próbek, częstotliwość prowadzenia badań i schematy pobierania próbek;

g)

czynniki ryzyka, które należy wziąć pod uwagę przy projektowaniu nadzoru ukierunkowanego opartego na ryzyku.

2.   Właściwy organ, składając sprawozdanie na temat unijnego programu nadzoru, zgłasza co najmniej następujące informacje:

a)

opis wprowadzonych środków i wyników uzyskanych na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1 lit. b) oraz lit. d)–f); oraz

b)

wyniki działań następczych w wyniku rozwoju epidemiologicznego choroby w razie wystąpienia podejrzewanego lub potwierdzonego przypadku choroby.

ROZDZIAŁ 2

Programy likwidacji chorób kategorii B i C zwierząt lądowych

Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 12

Strategia zwalczania chorób służąca likwidacji chorób kategorii B i C zwierząt lądowych

1.   Podczas ustanawiania obowiązkowego programu likwidacji choroby kategorii B lub nieobowiązkowego programu likwidacji choroby kategorii C zwierząt lądowych właściwy organ opiera te programy na strategii zwalczania chorób, która w przypadku każdej choroby obejmuje:

a)

terytorium oraz populację zwierząt objęte programem likwidacji choroby, jak określono w art. 13 ust. 1;

b)

okres obowiązywania programu likwidacji choroby, jak określono w art. 15, w tym jego końcowe i pośrednie cele, jak określono w art. 14; oraz

c)

wymagania dotyczące określonej choroby ustanowione:

(i)

w art. 16–31 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, zakażenia MTBC, EBL, IBR/IPV, zakażenia ADV i BVD;

(ii)

w art. 32–36 w odniesieniu do zakażenia wirusem wścieklizny (RABV);

(iii)

w art. 37–45 w odniesieniu do zakażenia BTV.

2.   Właściwy organ może włączyć do programu likwidacji choroby skoordynowane środki na wspólnej granicy lądowej lub morskiej z innymi państwami członkowskimi lub państwami trzecimi, by zapewnić osiągnięcie celów programu i trwałość rezultatów.

W przypadku nieustanowienia takiej koordynacji właściwy organ włącza do programu likwidacji choroby skuteczne środki zmniejszające ryzyko, w tym zintensyfikowany nadzór, jeżeli jest to wykonalne.

Artykuł 13

Zasięg terytorialny i populacje zwierząt

1.   Właściwy organ określa zasięg programu likwidacji choroby, w tym:

a)

objęte nim terytorium; oraz

b)

docelową populację zwierząt oraz, w stosownych przypadkach, dodatkowe populacje zwierząt.

2.   Obszar objęty programem likwidacji choroby, o którym to obszarze mowa w ust. 1 lit. a), obejmuje:

a)

całe terytorium państwa członkowskiego; lub

b)

jedną strefę lub kilka stref, pod warunkiem że każda strefa odpowiada jednostce lub jednostkom administracyjnym o powierzchni co najmniej 2 000 km2 oraz co najmniej jednemu z regionów określonych zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) 2016/429.

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 właściwy organ może określić strefy o powierzchni mniejszej niż 2 000 km2, uwzględniając:

a)

minimalną powierzchnię, która nie jest znacznie mniejszą niż 2 000 km2; lub

b)

istnienie naturalnych ograniczeń istotnych dla profilu choroby.

Artykuł 14

Cele końcowe i pośrednie

1.   Właściwy organ uwzględnia w programie likwidacji choroby końcowe cele jakościowe i ilościowe, które obejmują wszystkie wymagania dotyczące określonej choroby przewidziane w art. 72 do celów przyznania statusu obszaru wolnego od choroby.

2.   Właściwy organ uwzględnia w programie likwidacji choroby jakościowe i ilościowe roczne lub wieloletnie cele pośrednie, by odzwierciedlić postęp dokonany w osiąganiu celów końcowych. Te cele pośrednie obejmują:

a)

wszystkie wymagania dotyczące określonej choroby, o których mowa w ust. 1; oraz

b)

w razie potrzeby dodatkowe wymagania, których nie ujęto w kryteriach dotyczących przyznania statusu obszaru wolnego od choroby, by ocenić postępy w likwidacji choroby.

Artykuł 15

Okres stosowania

1.   Właściwy organ w programie likwidacji choroby zamieszcza okres stosowania, uwzględniając sytuację początkową i cele pośrednie, o których mowa w art. 14 ust. 2.

2.   W odniesieniu do chorób kategorii C okres stosowania programu likwidacji choroby nie może przekraczać 6 lat od daty jego początkowego zatwierdzenia przez Komisję zgodnie z art. 31 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/429. W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może na wniosek państwa członkowskiego przedłużyć okres stosowania programu likwidacji choroby na dodatkowych okres 6 lat.

Sekcja 2

Wymagania dotyczące programów likwidacji choroby oparte na statusie obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładów

Artykuł 16

Strategia zwalczania chorób oparta na statusie obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu

1.   Właściwy organ projektuje strategię zwalczania chorób programu likwidacji choroby, uwzględniając docelową populację zwierząt utrzymywaną w zakładach, w odniesieniu do następujących chorób zwierząt lądowych:

a)

zakażenie wywoływane przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

b)

zakażenie MTBC;

c)

EBL;

d)

IBR/IPV;

e)

zakażenie ADV;

f)

BVD.

2.   Strategie zwalczania chorób programów likwidacji choroby, o których mowa w ust. 1, opierają się na:

a)

wdrażaniu środków dotyczących danej choroby określonych w art. 18–31 do momentu uzyskania statusu obszaru wolnego od choroby przez wszystkie stosowne zakłady;

b)

przyznaniu, zawieszeniu i wycofywaniu przez właściwy organ statusu obszaru wolnego od choroby we wszystkich stosownych zakładach;

c)

wprowadzeniu środków bioasekuracji i innych środków zmniejszających ryzyko;

d)

nieobowiązkowej realizacji programów szczepień.

Artykuł 17

Docelowe i dodatkowe populacje zwierząt przeznaczone do objęcia programami likwidacji niektórych chorób

1.   Właściwy organ stosuje obowiązkowy program likwidacji choroby wobec następujących docelowych populacji zwierząt:

a)

utrzymywanego bydła, owiec i kóz w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

b)

utrzymywanego bydła w odniesieniu do zakażenia MTBC.

2.   Właściwy organ stosuje nieobowiązkowy program likwidacji choroby wobec następujących docelowych populacji zwierząt:

a)

utrzymywanego bydła w odniesieniu do EBL;

b)

utrzymywanego bydła w odniesieniu do IBR/IPV;

c)

utrzymywanych świń w odniesieniu do zakażenia ADV;

d)

utrzymywanego bydła w odniesieniu do BVD.

3.   Właściwy organ obejmuje programem dodatkowe populacje zwierząt, gdy uzna, że takie zwierzęta stanowią znaczące ryzyko dla statusu zdrowotnego zwierząt, o których mowa w ust. 1 lub 2.

Artykuł 18

Obowiązki podmiotów w odniesieniu do programów likwidacji niektórych chorób

1.   Aby uzyskać i utrzymać w zakładzie status obszaru wolnego od choroby, podmioty prowadzące zakłady inne niż rzeźnie, w których utrzymywane są zwierzęta pochodzące z docelowych populacji zwierząt, o których mowa w art. 17, spełniają następujące wymagania ogólne i dotyczące określonej choroby:

a)

wymagania ogólne:

(i)

nadzór nad docelowymi i dodatkowymi populacjami zwierząt w odniesieniu do danej choroby zgodnie z poleceniem właściwego organu na podstawie art. 3 ust. 1;

(ii)

w przypadku przemieszczenia zwierząt z docelowych populacji zwierząt zapewnienie, aby status zdrowotny zwierząt w zakładach nie był zagrożony przez transport lub wprowadzenie do zakładów zwierząt z docelowych lub dodatkowych populacji zwierząt lub produktów z nich;

(iii)

szczepienie zwierząt utrzymywanych z docelowych populacji zwierząt przeciwko danej chorobie;

(iv)

wprowadzenie środków zwalczania chorób w przypadku, gdy istnieje podejrzenie choroby lub gdy chorobę potwierdzono;

(v)

zastosowanie wszelkich dodatkowych środków, które właściwy organ uzna za niezbędne, mogących w stosownych przypadkach obejmować odseparowanie zwierząt na podstawie ich statusu zdrowotnego przy zastosowaniu środków ochrony fizycznej i środków zarządzania;

b)

wymagania dotyczące określonej choroby określone w:

(i)

załączniku IV część I rozdział 1 i 2 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

(ii)

załączniku IV część II rozdział 1 w odniesieniu do zakażenia MTBC;

(iii)

załączniku IV część III rozdział 1 w odniesieniu do EBL;

(iv)

załączniku IV część IV rozdział 1 w odniesieniu do IBR/IPV;

(v)

załączniku IV część V rozdział 1 w odniesieniu do zakażenia ADV;

(vi)

załączniku IV część VI rozdziale 1 w odniesieniu do BVD.

2.   Podmioty prowadzące rzeźnie, w których zwierzęta z docelowych populacji zwierząt, o których mowa w art. 17, są utrzymywane i poddawane ubojowi, spełniają ogólne wymagania określone ust. 1 lit. a), i), ppkt (iv) i (v).

Artykuł 19

Odstępstwo w odniesieniu do przyznawania zakładom statusu obszaru wolnego od choroby

Na zasadzie odstępstwa od art. 18 i pod warunkiem że odpowiednie docelowe populacje zwierząt spełniają warunki ogólne określone w art. 18 ust. 1 lit. a), właściwy organ może postanowić, że obowiązki uzyskania i utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby przez podmioty określone w art. 18 ust. 1 nie mają zastosowania do podmiotów prowadzących następujące zakłady:

a)

zakłady odizolowane;

b)

zakłady, w których zwierzęta utrzymuje się jedynie w celu ich gromadzenia;

c)

zakłady, w których zwierzęta utrzymuje się jedynie na potrzeby grup zwierząt tresowanych;

d)

cyrki objazdowe.

Artykuł 20

Obowiązek właściwego organu w zakresie przyznania, zawieszenia i wycofania statusu obszaru wolnego od choroby

1.   Właściwy organ przyznaje status obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu zgodnie ze zgodnością podmiotów prowadzących zakłady z wymaganiami określonymi w art. 18.

2.   Właściwy organ zawiesza lub wycofuje status obszaru wolnego od choroby na poziomie zakładu, gdy spełnione zostały warunki zawieszenia lub wycofania. Warunki te są określone w:

a)

załączniku IV część I rozdział 1 i 2 sekcja 3 i 4 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

b)

załączniku IV część II rozdział 1 sekcja 3 i 4 w odniesieniu do zakażenia MTBC;

c)

załączniku IV część III rozdział 1 sekcja 3 i 4 w odniesieniu do EBL;

d)

załączniku IV część IV rozdział 1 sekcja 3 i 4 w odniesieniu do IBR/IPV;

e)

załączniku IV część V rozdział 1 sekcja 3 i 4 w odniesieniu do zakażenia ADV;

f)

załączniku IV część VI rozdział 1 sekcja 3 i 4 w odniesieniu do BVD.

3.   Właściwy organ określa:

a)

szczegółowe dane dotyczące systemu badań, w tym w stosownych przypadkach wymagań dotyczących określonej choroby, o których mowa w art. 18 ust. 1 lit. b), w przypadku zawieszenia lub wycofania statusu obszaru wolnego od choroby; oraz

b)

maksymalny okres, na który można zawiesić status obszaru wolnego od choroby, gdy nastąpi naruszenie warunków, o których mowa w ust. 2.

4.   Właściwy organ może przydzielić odrębny status zdrowotny różnym jednostkom epidemiologicznym działającym w ramach tego samego zakładu, pod warunkiem że podmiot prowadzący zakład:

a)

przedłożył do rozpatrzenia przez właściwy organ informacje na temat różnych jednostek epidemiologicznych ustanowionych w zakładzie, którym należy przyznać odrębny status zdrowotny przed jakimkolwiek podejrzeniem lub potwierdzeniem wystąpienia choroby zgodnie z art. 21 i 24;

b)

wdrożył system, do którego właściwy organ ma dostęp na żądanie, pozwalający śledzić przemieszczenia zwierząt i materiału biologicznego do jednostek epidemiologicznych, z nich oraz między nimi; oraz

c)

odseparował jednostki epidemiologiczne za pomocą środków ochrony fizycznej i zarządzania oraz przestrzega stosowania wszelkich środków zmniejszających ryzyko wymaganych do tego celu przez właściwy organ.

Artykuł 21

Środki zwalczania chorób w przypadku podejrzenia wystąpienia niektórych chorób

1.   Właściwy organ, gdy podejrzewa przypadek wystąpienia danej choroby, prowadzi dochodzenia, wszczyna dochodzenie epidemiologiczne oraz do momentu zakończenia tych działań zawiesza status obszaru wolnego od choroby w zakładzie, w którym wystąpił przypadek podejrzenia.

2.   W oczekiwaniu na wynik dochodzeń oraz dochodzenia epidemiologicznego, o których mowa w ust. 1, właściwy organ:

a)

zakazuje przemieszczania zwierząt należących do odpowiedniej docelowej populacji zwierząt poza zakład, chyba że wydał pozwolenie na ich natychmiastowy ubój w wyznaczonej rzeźni;

b)

jeżeli uzna to za niezbędne do celów kontrolowania ryzyka rozprzestrzenienia się choroby:

(i)

nakazuje odizolowanie przypadków podejrzenia w zakładzie, jeżeli jest to możliwe z technicznego punktu widzenia;

(ii)

ogranicza wprowadzanie do zakładu zwierząt z odpowiedniej docelowej populacji zwierząt;

(iii)

ogranicza przemieszczanie produktów pochodzących z odpowiedniej docelowej populacji zwierząt z zakładu lub na jego teren.

3.   Właściwy organ utrzymuje środki, o których mowa w ust. 1 i 2, aż do momentu wykluczenia lub potwierdzenia obecności choroby.

Artykuł 22

Rozszerzenie środków zwalczania chorób w przypadku podejrzenia wystąpienia niektórych chorób

1.   Jeżeli właściwy organ uzna to za niezbędne, rozszerza środki określone w art. 21 na:

a)

odpowiednie dodatkowe populacje zwierząt utrzymywane w zakładzie;

b)

każdy zakład, który ma powiązanie epidemiologiczne z zakładem, w którym wystąpił przypadek podejrzenia.

2.   Jeżeli podejrzewa się obecność choroby u zwierząt dzikich, właściwy organ rozszerza środki określone w art. 21 na zakłady zagrożone zakażeniem, gdy uzna to za niezbędne.

Artykuł 23

Odstępstwa od środków zwalczania chorób w przypadku podejrzenia wystąpienia niektórych chorób

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 21 ust. 1, opierając się na należycie uzasadnionych podstawach, właściwy organ może postanowić o niezawieszaniu statusu obszaru wolnego od choroby w całym zakładzie, gdy istnieją różne jednostki epidemiologiczne, o których mowa w art. 20 ust. 4.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 21 ust. 2 lit. a) właściwy organ może wydać pozwolenie na przemieszczanie zwierząt z odpowiedniej docelowej populacji zwierząt do zakładu podlegającego pod jego nadzór urzędowy pod warunkiem spełnienia następujących wymagań:

a)

zwierzęta przemieszcza się, stosując wyłącznie transport bezpośredni;

b)

w zakładzie przeznaczenia zwierzęta utrzymuje się w zamkniętych obiektach, nie dopuszczając do kontaktu ze zwierzętami utrzymywanymi o wyższym statusie zdrowotnym ani ze zwierzętami dzikimi należącymi do gatunków umieszczonych w wykazie w odniesieniu do danej choroby.

3.   Na zasadzie odstępstwa od art. 21 ust. 2 lit. a) w przypadku choroby kategorii C właściwy organ może wydać pozwolenie na przemieszczanie zwierząt z odpowiedniej docelowej populacji zwierząt, pod warunkiem że są przemieszczane w razie potrzeby transportem bezpośrednim do zakładu znajdującego się na obszarze, który nie jest wolny od choroby ani nie jest objęty nieobowiązkowym programem likwidacji choroby.

4.   Korzystając z odstępstwa określonego w ust. 2 właściwy organ:

a)

zawiesza status obszaru wolnego od choroby zakładu przeznaczenia zwierząt, które podlegają odstępstwom do momentu zakończenia dochodzeń, o których mowa w art. 21 ust. 1;

b)

zakazuje, do chwili zakończenia dochodzeń, o których mowa w art. 21 ust. 1, przemieszczania zwierząt z tego zakładu, chyba że wydał pozwolenie na ich bezpośredni transport do wyznaczonej rzeźni w celu dokonania natychmiastowego uboju;

c)

w przypadku podejrzenia zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis lub MTBC, po zakończeniu dochodzenia utrzymuje zakaz określony w lit. b) do chwili uboju wszystkich zwierząt, które przemieszczono do zakładu w związku z odstępstwem określonym w ust. 2.

5.   Właściwy organ może skorzystać z odstępstw, o których mowa w ust. 1–3, wyłącznie wtedy gdy podmioty prowadzące zakłady pochodzenia i przeznaczenia oraz przewoźnicy zwierząt objętych odstępstwami:

a)

stosują odpowiednie środki bioasekuracji i inne środki zmniejszające ryzyko niezbędne do zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby; oraz

b)

przedstawiają właściwemu organowi gwarancje, że wprowadzono wszystkie niezbędne środki bioasekuracji i inne środki zmniejszające ryzyko.

Artykuł 24

Urzędowe potwierdzenie wystąpienia niektórych chorób i środki zwalczania chorób

1.   Jeżeli przypadek choroby zostanie potwierdzony, właściwy organ:

a)

wycofuje status obszaru wolnego od choroby zakażonego zakładu lub zakażonych zakładów;

b)

przyjmuje środki określone w art. 25–31 do celów wdrożenia w zakażonym zakładzie lub zakażonych zakładach.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) właściwy organ może ograniczyć wycofanie statusu obszaru wolnego od choroby do jednostek epidemiologicznych, w których potwierdzono przypadek choroby.

3.   Jeżeli potwierdzono wystąpienie choroby u zwierząt dzikich, właściwy organ przeprowadza w razie potrzeby dochodzenie epidemiologiczne oraz dochodzenia, o których mowa w art. 25. Jeżeli uzna, że jest to niezbędne, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby:

a)

zarządza wprowadzenie odpowiednich środków zwalczania chorób, o których mowa w art. 21–25 i art. 30, w zakładach utrzymujących docelową populację zwierząt oraz dodatkowe populacje zwierząt;

b)

przeprowadza lub zarządza wprowadzenie innych proporcjonalnych i niezbędnych środków zapobiegania, nadzoru i zwalczania chorób w odniesieniu do odpowiedniej populacji zwierząt dzikich lub ich siedlisk.

Artykuł 25

Dochodzenie epidemiologiczne oraz dochodzenia w przypadku potwierdzenia wystąpienia niektórych chorób

1.   W przypadku potwierdzenia wystąpienia choroby właściwy organ:

a)

przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne;

b)

przeprowadza dochodzenia i wdraża środki określone w art. 21 we wszystkich zakładach powiązanych epidemiologicznie; oraz

c)

dostosowuje nadzór do zidentyfikowanych czynników ryzyka z uwzględnieniem wniosków z dochodzenia epidemiologicznego.

2.   Właściwy organ rozważa konieczność przeprowadzenia dochodzenia w odniesieniu do zwierząt dzikich z dodatkowych populacji zwierząt, w przypadku gdy na podstawie dochodzenia epidemiologicznego zostanie wykazane, że istnieją powiązania epidemiologiczne między zwierzętami utrzymywanymi a zwierzętami dzikimi.

3.   Właściwy organ w jak najkrótszym czasie przekazuje informacje na temat sytuacji:

a)

podmiotom oraz właściwym organom w państwach członkowskich, których dotyczą powiązania epidemiologiczne z potwierdzonym przypadkiem choroby; oraz

b)

właściwym organom w innych państwach członkowskich lub państwach trzecich, których mogą dotyczyć powiązania epidemiologiczne z zakażonymi zakładami.

Artykuł 26

Przemieszczanie zwierząt do zakażonych zakładów i z nich

1.   Właściwy organ zakazuje przemieszczenia zwierząt z docelowej populacji zwierząt poza zakażony zakład, chyba że wydał pozwolenie na ich natychmiastowy ubój w wyznaczonej rzeźni.

2.   Jeżeli właściwy organ uzna, że jest to niezbędne, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby:

a)

nakazuje odizolowanie przypadków podejrzenia i potwierdzonych przypadków choroby w zakładzie, jeżeli jest to możliwe z technicznego punktu widzenia;

b)

ogranicza przemieszczanie w zakładzie zwierząt z docelowej populacji zwierząt;

c)

ogranicza wprowadzenie do zakładu zwierząt z docelowej populacji zwierząt;

d)

ogranicza przemieszczanie produktów pochodzenia zwierzęcego z docelowej populacji zwierząt z zakażonego zakładu oraz na jego teren.

3.   Jeżeli właściwy organ uzna to za niezbędne, rozszerza zakres środków, o których mowa w ust. 1 i 2, na zwierzęta i produkty z dodatkowych populacji zwierząt, by zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.

Artykuł 27

Badanie i usuwanie zwierząt z zakażonych zakładów

1.   Po potwierdzeniu wystąpienia choroby właściwy organ nakazuje, aby w zakażonych zakładach przeprowadzono następujące badania w maksymalnym okresie, który zostanie przez niego określony:

a)

badanie tych zwierząt, których zbadanie uważa się za niezbędne do zakończenia dochodzenia epidemiologicznego;

b)

badanie w celu przywrócenia statusu obszaru wolnego od choroby, jak określono w:

(i)

załączniku IV część I rozdział 1 i 2 sekcja 4 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

(ii)

załączniku IV część II rozdział 1 sekcja 4 w odniesieniu do zakażenia MTBC;

(iii)

załączniku IV część III rozdział 1 sekcja 4 w odniesieniu do EBL;

(iv)

załączniku IV część IV rozdział 1 sekcja 4 w odniesieniu do IBR/IPV;

(v)

załączniku IV część V rozdział 1 sekcja 4 w odniesieniu do zakażenia ADV;

(vi)

załączniku IV część VI rozdział 1 sekcja 4 w odniesieniu do BVD; oraz

c)

wszelkie dodatkowe badania, które uzna za niezbędne do zapewnienia szybkiego wykrycia zakażonych zwierząt, które mogą przyczynić się do rozprzestrzeniania się choroby.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. b) badań nie zarządza się w przypadku przywrócenia statusu obszaru wolnego od choroby zgodnie z:

(i)

załącznikiem IV część I rozdział 1 i 2 sekcja 1 pkt 2 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

(ii)

załącznikiem IV część II rozdział 1 sekcja 1 pkt 2 w odniesieniu do zakażenia MTBC;

(iii)

załącznikiem IV część III rozdział 1 sekcja 1 pkt 2 w odniesieniu do EBL;

(iv)

załącznikiem IV część IV rozdział 1 sekcja 1 pkt 2 w odniesieniu do IBR/IPV;

(v)

załącznikiem IV część V rozdział 1 sekcja 1 pkt 2 w odniesieniu do zakażenia ADV;

(vi)

załącznikiem IV część VI rozdział 1 sekcja 1 pkt 2 w odniesieniu do BVD.

3.   Właściwy organ nakazuje, aby we wszystkich zakażonych zakładach wszystkie zwierzęta uznane za potwierdzone przypadki, a w razie potrzeby – przypadki podejrzenia, zostały poddane ubojowi w maksymalnym okresie, który zostanie przez niego określony.

4.   Ubój zwierząt, o których mowa w ust. 3 prowadzi się pod nadzorem urzędowym w wyznaczonej rzeźni.

5.   Właściwy organ może nakazać – zamiast uboju – uśmiercenie i zniszczenie części lub wszystkich zwierząt, o których mowa w ust. 3.

6.   Właściwy organ rozszerza środki określone w niniejszym artykule na zwierzęta z dodatkowych populacji zwierząt, jeżeli jest to niezbędne do likwidacji choroby w zakażonych zakładach.

Artykuł 28

Zarządzanie produktami pochodzącymi z zakażonych zakładów

1.   Właściwy organ we wszystkich zakładach zakażonych Brucella abortus, B. melitensis i B. suis lub MTBC, nakazuje, aby:

a)

mleko pochodzące od potwierdzonych przypadków choroby służyło do karmienia wyłącznie zwierząt w tym samym zakładzie po jego uprzednim przetworzeniu w celu zapewnienia inaktywacji czynnika chorobotwórczego albo było unieszkodliwiane;

b)

obornik, słoma, materiał paszowy lub wszelka inna materia lub substancja, która weszła w kontakt z potwierdzonym przypadkiem lub ze skażonym materiałem, została jak najszybciej zebrana i unieszkodliwiona albo – po przeprowadzeniu odpowiedniej oceny ryzyka – przechowana i przetworzona w celu ograniczenia zagrożenia rozprzestrzenieniem się choroby do dopuszczalnego poziomu.

2.   W przypadku zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis właściwy organ nakazuje, aby we wszystkich zakażonych zakładach zebrać i unieszkodliwić płody, zwierzęta martwo urodzone, zwierzęta, których zgon nastąpił w wyniku choroby, oraz łożyska.

3.   W przypadku zakażenia chorobą kategorii C właściwy organ nakazuje, jeżeli uzna to za niezbędne, wprowadzenie wszelkich odpowiednich środków, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.   Jeżeli właściwy organ uzna to za niezbędne, nakazuje prześledzenie, przetworzenie lub unieszkodliwienie wszelkich produktów pochodzących z zakażonych zakładów, które mogą stwarzać ryzyko rozprzestrzenienia się choroby lub wpłynąć na zdrowie ludzi.

Artykuł 29

Odstępstwa od ograniczenia przemieszczania zwierząt z zakażonych zakładów

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 26 ust. 1 właściwy organ może wydać pozwolenie na przemieszczanie klinicznie zdrowych zwierząt, innych niż potwierdzone przypadki choroby, do zakładu w ramach nadzoru urzędowego, pod warunkiem że spełnione zostaną następujące warunki:

a)

przemieszczanie nie zagraża statusowi zdrowotnemu zwierząt w zakładzie przeznaczenia lub w drodze do tego miejsca;

b)

zwierzęta przemieszcza się, stosując wyłącznie transport bezpośredni;

c)

w zakładzie przeznaczenia zwierzęta utrzymuje się w zamkniętych obiektach, nie dopuszczając do kontaktu ze zwierzętami utrzymywanymi o wyższym statusie zdrowotnym ani ze zwierzętami dzikimi należącymi do gatunków umieszczonych w wykazie w odniesieniu do danej choroby.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 26 ust. 1 w przypadku choroby kategorii C właściwy organ może wydać pozwolenie na przemieszczanie klinicznie zdrowych zwierząt z odpowiedniej docelowej populacji zwierząt, innych niż potwierdzone przypadki choroby, pod warunkiem że:

a)

są przemieszczane, w razie potrzeby z wykorzystaniem transportu bezpośredniego, do zakładu znajdującego się na obszarze, który nie jest wolny od choroby ani objęty nieobowiązkowym programem likwidacji choroby; oraz

b)

przemieszczanie nie zagraża statusowi zdrowotnemu docelowej lub dodatkowej populacji zwierząt w zakładzie przeznaczenia lub w czasie drogi do tego miejsca.

3.   Korzystając z odstępstwa określonego w ust. 1, właściwy organ wycofuje status obszaru wolnego od choroby zakładu przeznaczenia zwierząt, które podlegają odstępstwu, oraz:

a)

nakazuje przemieszczenie zwierząt za pomocą transportu bezpośredniego w maksymalnym okresie, który zostanie przez niego określony, z zakładu przeznaczenia do wyznaczonej rzeźni w celu natychmiastowego uboju; lub

b)

w przypadku choroby kategorii C nakazuje wprowadzenie środków zwalczania chorób określonych w art. 26–30 do momentu odzyskania przez zakład statusu obszaru wolnego od choroby.

4.   Właściwy organ może skorzystać z odstępstw, o których mowa w ust. 1 i 2, wyłącznie wtedy gdy podmioty prowadzące zakłady pochodzenia i przeznaczenia oraz przewoźnicy zwierząt objętych odstępstwami:

a)

stosują odpowiednie środki bioasekuracji i inne środki zmniejszające ryzyko niezbędne do zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby; oraz

b)

przedstawiają właściwemu organowi gwarancje, że wprowadzono wszystkie niezbędne środki bioasekuracji i inne środki zmniejszające ryzyko.

Artykuł 30

Czyszczenie i dezynfekcja oraz inne środki zapobiegania rozprzestrzenianiu się zakażenia

1.   Właściwy organ nakazuje podmiotom prowadzącym wszystkie zakażone zakłady oraz przyjmującym zwierzęta z zakażonych zakładów oczyszczenie i dezynfekcję lub, w stosownych przypadkach, bezpieczne unieszkodliwienie:

a)

wszystkich części zakładów, które mogły ulec skażeniu po usunięciu potwierdzonych przypadków i przypadków podejrzenia oraz przed ponownym umieszczeniem zwierząt;

b)

wszelkiej paszy, materiałów, substancji, sprzętu związanego z hodowlą, sprzętu medycznego i sprzętu związanego z produkcją, które mogły ulec skażeniu;

c)

wszelkiej odzieży ochronnej lub wyposażenia bezpieczeństwa używanego przez podmioty lub gości;

d)

wszystkich środków transportu, pojemników do transportu oraz sprzętu po transporcie zwierząt lub produktów z zakażonych zakładów;

e)

obszarów załadunku zwierząt po każdym ich wykorzystaniu.

2.   Właściwy organ zatwierdza protokół z oczyszczania i dezynfekcji.

3.   Właściwy organ sprawuje nadzór nad oczyszczaniem i dezynfekcją, a w stosownych przypadkach nad bezpiecznym unieszkodliwianiem, i nie przywraca ani nie przyznaje ponownie statusu obszaru wolnego od choroby zakładowi do momentu, w którym uzna, że czyszczenie i dezynfekcja, a w stosownych przypadkach bezpieczne unieszkodliwianie, zostały zakończone.

4.   Właściwy organ może na podstawie oceny ryzyka uznać pastwisko za skażone i zakazać jego wykorzystywania w odniesieniu do zwierząt utrzymywanych o wyższym statusie zdrowotnym niż status docelowej populacji zwierząt lub, jeżeli jest to stosowne z epidemiologicznego punktu widzenia, dodatkowe populacje zwierząt, przez okres wystarczający, aby uznać ryzyko utrzymywania się czynnika chorobotwórczego za nieistotne.

Artykuł 31

Środki zmniejszające ryzyko mające na celu zapobieganie ponownemu zakażeniu

Przed zniesieniem środków zwalczania chorób lub po ich zniesieniu właściwy organ nakazuje wprowadzenie proporcjonalnych środków zmniejszających ryzyko, aby zapobiec ponownemu zakażeniu zakładu, mając na uwadze odpowiednie czynniki ryzyka, które zostały wykazane przez wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Środki te muszą obejmować co najmniej:

a)

utrzymywanie się czynnika chorobotwórczego w środowisku lub u zwierząt dzikich; oraz

b)

środki bioasekuracji, które dostosowano do cech szczególnych zakładu.

Sekcja 3

Przepisy dotyczące programów likwidacji zakażenia wirusem RABV

Artykuł 32

Strategia zwalczania choroby leżąca u podstaw programów likwidacji zakażenia wirusem RABV

1.   Właściwy organ, ustanawiając program likwidacji zakażenia wirusem RABV, opiera go na strategii zwalczania choroby, która obejmuje:

a)

szczepienie zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt, które właściwy organ uzna za odpowiednie;

b)

wprowadzanie środków ograniczania ryzyka kontaktu z zakażonymi zwierzętami;

c)

kontrolę ryzyka rozprzestrzenienia się i wprowadzenia choroby na terytorium jego państwa członkowskiego.

2.   Właściwy organ wdraża program likwidacji choroby, biorąc pod uwagę, że program ten ma być:

a)

oparty na ocenie ryzyka aktualizowanej w razie potrzeby zgodnie z rozwojem sytuacji epidemiologicznej;

b)

wspierany przez publiczne kampanie informacyjne obejmujące wszystkie odpowiednie zainteresowane strony;

c)

koordynowany w razie potrzeby przez odpowiednie organy ds. zdrowia publicznego, populacji zwierząt dzikich lub łowiectwa;

d)

skalowany zgodnie z podejściem terytorialnym opartym na ryzyku.

3.   Właściwy organ może uczestniczyć w realizacji programów likwidacji zakażenia wirusem RABV w państwie trzecim lub na terytorium trzecim, by zapobiec ryzyku rozprzestrzenienia się i wprowadzenia wirusa RABV na terytorium jego państwa członkowskiego.

Artykuł 33

Docelowa populacja zwierząt objęta programami likwidacji zakażenia wirusem RABV

1.   Właściwy organ stosuje program zwalczania zakażenia wirusem RABV do następującej docelowej populacji zwierząt: zwierzęta utrzymywane i zwierzęta dzikie z gatunków należących do następujących rodzin: drapieżne, krętorogie, świniowate, koniowate, jeleniowate oraz wielbłądowate.

2.   Właściwy organ w programie zwalczania stosuje środki programu likwidacji choroby przede wszystkim do dzikich lisów, będących głównym rezerwuarem wirusa RABV.

3.   Właściwy organ obejmuje docelowe populacje zwierząt inne niż dzikie lisy środkami programu likwidacji choroby, jeżeli uzna, że zwierzęta te stanowią znaczące ryzyko.

4.   Właściwy organ może włączyć zwierzęta dzikie należące do gatunków z rzędu nietoperzy do docelowej populacji zwierząt istotnej dla nadzoru, o którym mowa w art. 4.

Artykuł 34

Obowiązki właściwego organu w kontekście programów likwidacji zakażenia wirusem RABV

1.   Właściwy organ:

a)

prowadzi nadzór nad zakażeniem wirusem RABV w celu:

(i)

wczesnego wykrycia zakażenia; oraz

(ii)

śledzenia tendencji pod względem liczby zakażonych zwierząt, które obejmuje, zgodnie z podejściem opartym na analizie ryzyka, pozyskiwanie i badanie dzikich lisów i innych znalezionych martwych dzikich zwierząt drapieżnych;

b)

wprowadzenia środków zwalczania chorób w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zakażenia wirusem RABV, jak określono w art. 35 i 36;

c)

wprowadzenia w razie potrzeby środków zmniejszających ryzyko, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa RABV na skutek przemieszczania się psów, kotów i fretek domowych.

2.   Jeżeli właściwy organ uzna to za niezbędne, nakazuje:

a)

szczepienie dzikich lisów oraz, w stosownych przypadkach, innych zwierząt, o których mowa w art. 33 ust. 3, oraz monitorowanie skuteczności szczepienia zgodnie z załącznikiem V część I rozdział 1 sekcja 2;

b)

identyfikację i rejestrację psów, kotów i fretek domowych;

c)

ograniczenie przemieszczania odpowiednich zwierząt utrzymywanych należących do gatunków, o których mowa w art. 33 ust. 3, które nie są zaszczepione przeciwko zakażeniu wirusem RABV, zgodnie z załącznikiem V część I rozdział 1 sekcja 1;

d)

stosowanie środków, o których mowa w art. 35, gdy zwierzę z gatunku umieszczonego w wykazie rani osobę lub inne zwierzę bez uzasadnionej przyczyny i w sprzeczności z jego normalnym zachowaniem lub w ciągu 10 dni wykazywało niewytłumaczalną zmianę zachowania, po której nastąpiła śmierć.

Artykuł 35

Środki zwalczania chorób w przypadku podejrzenia zakażenia wirusem RABV

W przypadku podejrzenia wystąpienia zakażenia wirusem RABV właściwy organ:

a)

prowadzi dalsze dochodzenia, by potwierdzić lub wykluczyć występowanie choroby;

b)

nakazuje wprowadzenie odpowiednich ograniczeń w zakresie przemieszczania lub uśmiercania przypadków podejrzenia, by chronić ludzi i zwierzęta przed ryzykiem zakażenia do czasu uzyskania wyników z dochodzeń;

c)

nakazuje wprowadzenie wszelkich środków zmniejszających ryzyko uzasadnionych w celu ograniczenia zagrożenia dalszego przenoszenia wirusa RABV na ludzi lub zwierzęta.

Artykuł 36

Środki zwalczania chorób w przypadku potwierdzenia zakażenia wirusem RABV

W przypadku potwierdzenia zakażenia wirusem RABV właściwy organ wprowadza środki zapobiegające dalszemu przenoszeniu choroby na zwierzęta i ludzi, w odniesieniu do których:

a)

przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne, które obejmuje identyfikację szczepu danego wirusa RABV, by wykryć prawdopodobne źródło zakażenia i powiązania epidemiologiczne;

b)

chyba że uzna za konieczne prowadzenie dalszych dochodzeń, wyklucza zakażenie wirusem RABV u zwierząt z powiązaniem epidemiologicznym, jeżeli:

(i)

upłynął minimalny okres 3 miesięcy od wystąpienia powiązania epidemiologicznego z potwierdzonym przypadkiem; oraz

(ii)

u tych zwierząt nie stwierdzono żadnych objawów klinicznych;

c)

jeżeli uzna to za niezbędne, stosuje co najmniej jeden środek określony w art. 34 i 35;

d)

zapewnia, aby tusze potwierdzonych przypadków zakażonych zwierząt dzikich były unieszkodliwiane lub przetwarzane zgodnie z przepisami określonymi w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

Sekcja 4

Przepisy dotyczące programów likwidacji zakażenia BTV

Artykuł 37

Strategia zwalczania choroby leżąca u podstaw programów likwidacji zakażenia BTV

1.   Ustanawiając nieobowiązkowy program likwidacji zakażenia BTV, właściwy organ opiera program na strategii zwalczania choroby, która obejmuje:

a)

nadzór nad zakażeniem BTV zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku V część II rozdział 1;

b)

szczepienie odpowiedniej docelowej populacji zwierząt w celu likwidacji choroby dzięki prowadzeniu regularnych kampanii szczepień, które będą wdrażane w razie potrzeby zgodnie ze strategią długoterminową;

c)

ograniczenie przemieszczania docelowej populacji zwierząt zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 43 i 45;

d)

stosowanie środków zmniejszających ryzyko w celu zminimalizowania przenoszenia zakażenia BTV przez wektory.

2.   Właściwy organ wdraża program likwidacji choroby, biorąc pod uwagę, że:

a)

ma on wykrywać i likwidować wszystkie serotypy 1–24 obecne na terytorium objętym programem likwidacji choroby;

b)

terytorium objęte programem likwidacji choroby stanowi:

(i)

całe terytorium państwa członkowskiego; lub

(ii)

strefę lub strefy obejmujące terytorium w promieniu co najmniej 150 km każdego zakażonego zakładu.

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 lit. b) ppkt (ii) właściwy organ może dostosować strefę lub strefy objęte programem likwidacji choroby zgodnie z:

a)

sytuacją geograficzną zakażonego zakładu lub zakładów oraz granicami odpowiadających jednostek administracyjnych;

b)

warunkami ekologicznymi i meteorologicznymi;

c)

ilością, działalnością i rozmieszczeniem wektorów obecnych w strefie lub strefach;

d)

danym serotypem BTV;

e)

wynikami dochodzenia epidemiologicznego, o którym mowa w art. 42;

f)

wynikami działań w zakresie nadzoru.

Artykuł 38

Docelowe i dodatkowe populacje zwierząt w przypadku programów likwidacji zakażenia BTV

1.   Właściwy organ stosuje program zwalczania zakażenia BTV do następującej docelowej populacji zwierząt: zwierzęta utrzymywane z gatunków należących do rodzin Antilocapridae, Bovidae, Camelidae, Cervidae, Giraffidae, Moschidae i Traguilidae.

2.   Jeżeli właściwy organ uzna to za niezbędne, stosuje program likwidacji choroby do dodatkowych populacji zwierząt: zwierząt dzikich z gatunków należących do rodzin takich jak widłorogie, krętorogie, wielbłądowate, jeleniowate, żyrafowate, piżmowcowate i kanczylowate.

Artykuł 39

Obowiązki podmiotów w kontekście programów likwidacji zakażenia BTV

1.   Podmioty prowadzące zakłady inne niż rzeźnie, w których utrzymywane są zwierzęta należące do docelowej populacji zwierząt, o której mowa w art. 38 ust. 1, muszą:

a)

spełnić wymagania nałożone przez właściwy organ w odniesieniu do nadzoru zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt;

b)

spełnić wymagania nakazane przez właściwy organ w odniesieniu do nadzoru entomologicznego;

c)

zaszczepić zwierzęta należące do docelowej populacji zwierząt zgodnie z postanowieniami właściwego organu;

d)

w przypadku gdy istnieje podejrzenie choroby lub chorobę potwierdzono, wdrożyć środki zwalczania chorób zgodnie z zarządzeniami właściwego organu;

e)

spełnić wymogi dotyczące przemieszczania wynikające z nakazów właściwego organu;

f)

wdrożyć wszelkie dodatkowe środki uznane przez właściwy organ za niezbędne, które mogą w razie potrzeby obejmować ochronę zwierząt utrzymywanych przed atakami ze strony wektorów zgodnie ze statusem zdrowotnym zwierząt.

2.   Podmioty prowadzące rzeźnie, w których zwierzęta należące do docelowej populacji zwierząt, o której mowa w art. 38 ust. 1, są utrzymywane i poddawane ubojowi, muszą:

a)

spełnić wymagania nałożone przez właściwy organ w odniesieniu do nadzoru zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt;

b)

w przypadku gdy istnieje podejrzenie choroby lub chorobę potwierdzono, wdrożyć środki zwalczania chorób zgodnie z zarządzeniami właściwego organu;

c)

wdrożyć wszelkie dodatkowe środki uznane przez właściwy organ za niezbędne, które mogą w razie potrzeby obejmować ochronę zwierząt utrzymywanych przed atakami ze strony wektorów zgodnie ze statusem zdrowotnym zwierząt.

Artykuł 40

Obowiązki właściwego organu w kontekście programów likwidacji zakażenia BTV

1.   Właściwy organ na terytorium objętym programem likwidacji zakażenia BTV, o którym to terytorium mowa w art. 37 ust. 2 lit. b):

a)

sporządza mapę objętego programem terytorium w postaci zbioru jednostek geograficznych zgodnie z załącznikiem V część II rozdział 1 sekcja 4 pkt 1;

b)

prowadzi nadzór nad zakażeniem BTV w każdej jednostce geograficznej stosownie do sytuacji epidemiologicznej zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku V część II rozdział 1;

c)

wdraża środki zwalczania chorób określone w art. 41 i 42 w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia choroby;

d)

nakazuje szczepienie zwierząt podmiotom prowadzącym zakłady utrzymujące bydło, owce i kozy oraz, w razie potrzeby, inne docelowe populacje zwierząt; oraz

e)

stosują wymogi określone w art. 43 i 45 w odniesieniu do przemieszczeń zwierząt z docelowej populacji zwierząt.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. d) właściwy organ może podjąć decyzję o nienakazywaniu podmiotom szczepienia zwierząt, jeżeli w wyniku oceny ryzyka należycie uzasadni fakt, że wdrożenie innych środków jest wystarczające, by zlikwidować chorobę.

3.   Jeżeli właściwy organ uzna to za niezbędne oraz jeżeli jest to możliwe, ustanawia obszar sezonowo wolny od zakażenia BTV zgodnie z załącznikiem V część II rozdział 5. W takim przypadku właściwy organ udostępnia Komisji oraz pozostałym państwom członkowskim:

a)

informacje, które dowodzą, że spełnione zostały szczegółowe kryteria do celów określenia okresu sezonowo wolnego od zakażenia BTV;

b)

daty rozpoczęcia i zakończenia tego okresu;

c)

informacje, które dowodzą, że na tym obszarze ustało przenoszenie zakażenia BTV; oraz

d)

granice obszaru spełniające minimalne wymagania określone w art. 13.

Artykuł 41

Środki zwalczania chorób w przypadku podejrzenia zakażenia BTV

1.   W przypadku podejrzenia zakażenia BTV właściwy organ prowadzi dochodzenie w celu potwierdzenia lub wykluczenia choroby.

2.   W oczekiwaniu na wynik dochodzenia, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ:

a)

ogranicza przemieszczanie zwierząt oraz materiału biologicznego należących do docelowej populacji zwierząt z zakładu, w którym utrzymywane są zwierzęta, o ile nie zostanie wydane na to pozwolenie w celu natychmiastowego uboju;

b)

zarządza zastosowanie odpowiednich środków zmniejszających ryzyko, jeżeli jest to niezbędne i technicznie wykonalne, aby zapobiec narażeniu lub ograniczyć narażenie zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt na ataki ze strony wektorów.

3.   Jeżeli właściwy organ uzna to za niezbędne, rozszerza środki, o których mowa w ust. 1 i 2, na zakłady, w których zwierzęta należące do docelowej populacji zwierząt były narażone na zakażone wektory w podobny sposób jak w przypadkach podejrzenia.

4.   Środki, o których mowa w niniejszym artykule, mogą zostać wycofane, gdy właściwy organ uzna, że nie są one już niezbędne w celu ograniczenia ryzyka rozprzestrzeniania się choroby.

Artykuł 42

Środki zwalczania chorób w przypadku potwierdzenia zakażenia BTV

1.   W przypadku potwierdzenia zakażenia BTV właściwy organ:

a)

w razie potrzeby potwierdza ognisko i ustanawia lub rozszerza strefę objętą programem likwidacji choroby;

b)

w razie potrzeby przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne;

c)

ogranicza przemieszczanie zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt z zakładu, w którym utrzymywane są zwierzęta, chyba że zostanie wydane na to pozwolenie w celu natychmiastowego uboju;

d)

ogranicza przemieszczanie zwierząt oraz materiału biologicznego należących do docelowej populacji zwierząt z zakładu, w którym utrzymywane są zwierzęta;

e)

zarządza zastosowanie odpowiednich środków zmniejszających ryzyko, jeżeli uzna to za niezbędne i technicznie wykonalne, aby zapobiec narażeniu lub ograniczyć narażenie zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt na ataki wektorów;

f)

wdraża środki zwalczania chorób, o których mowa w art. 41, w odniesieniu do wszystkich zakładów mających powiązanie epidemiologiczne z potwierdzonym przypadkiem, w tym w odniesieniu do zakładów utrzymujących zwierzęta należące do docelowej populacji zwierząt i narażonych na zakażone wektory podobnie jak w potwierdzonym przypadku.

2.   Jeżeli uzna to za niezbędne, poza środkami określonymi w ust. 1 oraz w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby właściwy organ:

a)

nakazuje podmiotom prowadzącym zakłady utrzymujące bydło, owce i kozy oraz, w razie potrzeby, inne docelowe populacje zwierząt szczepienie zwierząt przeciwko zakażeniu właściwym serotypem/właściwymi serotypami BTV zgodnie z art. 40 ust. 1 lit. d);

b)

analizuje i monitoruje status zdrowotny docelowej populacji zwierząt w pobliżu zakładu, w którym utrzymywany jest potwierdzony przypadek.

3.   Środki, o których mowa w niniejszym artykule, mogą zostać wycofane, gdy właściwy organ uzna, że nie są one już niezbędne w celu ograniczenia ryzyka rozprzestrzeniania się choroby.

Artykuł 43

Przemieszczanie zwierząt utrzymywanych oraz materiału biologicznego pozyskanego od docelowej populacji zwierząt do państw członkowskich lub stref objętych programami likwidacji zakażenia BTV

1.   Właściwy organ nie zezwala na wprowadzenie zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt na terytorium objęte programem likwidacji zakażenia BTV, o którym to terytorium mowa w art. 37 ust. 2 lit. b), jeżeli zwierzęta te spełniają co najmniej jedno z wymagań określonych w załączniku V część II rozdział 2 sekcja 1 pkt 1–4.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może również zezwolić na wprowadzenie zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt na terytorium objęte programem likwidacji zakażenia BTV, jeżeli:

a)

organ dokonał oceny ryzyka, jakie wprowadzenie tych zwierząt stanowi dla statusu zdrowotnego miejsca przeznaczenia pod względem zakażenia BTV, biorąc pod uwagę możliwe środki zmniejszające ryzyko, które organ może przyjąć w miejscu przeznaczenia;

b)

zakazuje przemieszczania tych zwierząt do innego państwa członkowskiego:

(i)

przez okres 60 dni po wprowadzeniu; lub

(ii)

do momentu przeprowadzenia ujemnego testu łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR) pod kątem serotypów BTV 1–24 na próbkach pozyskanych nie wcześniej niż 14 dni po wprowadzeniu;

c)

w razie potrzeby dostosuje nadzór zgodnie z załącznikiem V część II rozdział 1 sekcja 4 pkt 6; oraz

d)

zwierzęta spełniają którekolwiek z wymagań określonych w załączniku V część II rozdział 2 sekcja 1 pkt 5–8.

3.   Właściwy organ nie zezwala na wprowadzenie materiału biologicznego pozyskanego od docelowej populacji zwierząt na terytorium objęte programem likwidacji zakażenia BTV, o którym to terytorium mowa w art. 37 ust. 2 lit. b), jeżeli zwierzęta te spełniają co najmniej jedno z wymagań określonych w załączniku V część II rozdział 2 sekcja 2 pkt 1–3.

4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 właściwy organ może również zezwolić na wprowadzenie materiału biologicznego pozyskanego od docelowej populacji zwierząt na terytorium objęte programem likwidacji zakażenia BTV, jeżeli:

a)

organ dokonał oceny ryzyka, jakie wprowadzenie tych zwierząt stanowi dla statusu zdrowotnego miejsca przeznaczenia pod względem zakażenia BTV, biorąc pod uwagę możliwe środki zmniejszające ryzyko, które organ może przyjąć w miejscu przeznaczenia;

b)

zakazuje przemieszczania tego materiału biologicznego do innego państwa członkowskiego: oraz

c)

materiał biologiczny spełnia wymogi określone w załączniku V część II rozdział 2 sekcja 2 pkt 4.

5.   W przypadku gdy właściwy organ przyjmujący zwierzęta lub materiał biologiczny korzysta z odstępstwa, o którym mowa w ust. 2 lub 4:

a)

w jak najkrótszym czasie informuje o tym Komisję;

b)

przyjmuje zwierzęta należące do docelowej populacji zwierząt lub materiał biologiczny pozyskany od tej populacji, które to zwierzęta lub materiał biologiczny spełniają wymagania dotyczące właściwego odstępstwa, niezależnie od państwa członkowskiego lub strefy pochodzenia zwierzęcia lub materiału biologicznego.

6.   W przypadku gdy właściwy organ przyjmujący zwierzęta lub materiał biologiczny nie korzysta już z odstępstwa, o którym mowa w ust. 2 lub 4, w jak najkrótszym czasie informuje o tym Komisję.

Artykuł 44

Zakład zabezpieczony przed wektorami

1.   Właściwy organ może na wniosek podmiotu przyznać zakładom lub placówkom spełniającym kryteria określone w załączniku V część II rozdział 3 status „zakładu zabezpieczonego przed wektorami”.

2.   Właściwy organ weryfikuje z odpowiednią częstotliwością, ale co najmniej na początku, w trakcie i na koniec wymaganego okresu ochronny, skuteczność zastosowanych środków za pośrednictwem pułapki na wektory wewnątrz zakładu.

3.   Właściwy organ niezwłocznie wycofuje status zakładu zabezpieczonego przed wektorami, kiedy warunki, o których mowa w ust. 1, nie są już spełniane.

Artykuł 45

Przemieszczanie zwierząt przez państwa członkowskie lub strefy objęte programami likwidacji zakażenia BTV

1.   Właściwy organ nie zezwala na przemieszczanie zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt przez terytorium objęte programem likwidacji zakażenia BTV, o którym to terytorium mowa w art. 37 ust. 2 lit. b), jeżeli:

a)

zwierzęta należące do docelowej populacji zwierząt spełniają co najmniej jedno z wymagań określonych w załączniku V część II rozdział 2 sekcja 1 pkt 1–3; lub

b)

środki transportu, na które są ładowane zwierzęta, zostały zabezpieczone przez atakami wektorów, a przewóz nie obejmuje rozładunku zwierząt na okres dłuższy niż 1 dzień lub zwierzęta są rozładowywane na okres dłuższy niż 1 dzień w zakładzie zabezpieczonym przed wektorami lub w trakcie okresu wolnego od wektorów.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może również zezwolić na przemieszczanie zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt przez terytorium objęte programem likwidacji zakażenia BTV, jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 43 ust. 2 lit. a), c) i d).

ROZDZIAŁ 3

Programy likwidacji chorób kategorii B i C zwierząt wodnych

Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 46

Strategia zwalczania chorób służąca likwidacji chorób kategorii B i C zwierząt wodnych

1.   Podczas ustanawiania obowiązkowego programu likwidacji choroby kategorii B lub nieobowiązkowego programu likwidacji choroby kategorii C zwierząt wodnych właściwy organ opiera te programy na strategii zwalczania chorób, która w przypadku każdej choroby obejmuje:

a)

rodzaj wymagań dotyczących nadzoru niezbędnych do osiągnięcia warunków dla przyznania i utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby, biorąc pod uwagę art. 3 ust. 2 lit. b) ppkt (ii);

b)

terytorium oraz populację zwierząt objęte programem likwidacji choroby, jak określono w art. 47 i 51;

c)

okres obowiązywania programu likwidacji choroby, jak określono w art. 49, w tym jego końcowe i pośrednie cele, jak określono w art. 48;

d)

środki zapobiegawcze oraz środki zwalczania dotyczące określonych chorób określone w art. 55–65.

2.   Właściwy organ może włączyć do programu likwidacji choroby skoordynowane środki na wspólnej granicy lądowej lub morskiej z innymi państwami członkowskimi lub państwami trzecimi, by zapewnić osiągnięcie i utrzymanie celu programu.

W przypadku nieustanowienia takiej koordynacji właściwy organ włącza do programu likwidacji choroby skuteczne środki zmniejszające ryzyko, w tym zintensyfikowany nadzór, jeżeli jest to wykonalne.

Artykuł 47

Zasięg terytorialny i populacja zwierząt

1.   Właściwy organ określa zasięg programu likwidacji choroby, w tym:

a)

objęte nim terytorium; oraz

b)

docelową populację zwierząt oraz, w razie potrzeby, dodatkowe populacje zwierząt.

2.   Obszar objęty programem likwidacji choroby, o którym to obszarze mowa w ust. 1 lit. a), może obejmować:

a)

całe terytorium państwa członkowskiego;

b)

jedną lub kilka stref; lub

c)

geograficzną lokalizację zakładów posiadających jeden lub kilka kompartmentów.

3.   Programem eliminacji choroby objęte są wszystkie zakłady znajdujące się w państwie członkowskim, strefie lub kompartmencie objętych programem likwidacji choroby.

4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 właściwy organ może wykluczyć z programu likwidacji choroby zakłady akwakultury, które nie stanowią poważnego zagrożenia dla powodzenia programu i które są wyłączone z obowiązku ubiegania się o zatwierdzenie.

Artykuł 48

Cele końcowe i pośrednie

1.   Właściwy organ uwzględnia w programie likwidacji choroby jakościowe i ilościowe końcowe cele, które obejmują wszystkie wymagania dotyczące określonej choroby przewidziane w art. 72 do celów przyznania statusu obszaru wolnego od choroby.

2.   Jeżeli jest to możliwe z technicznego punktu widzenia, właściwy organ wdrażający program likwidacji choroby uwzględnia w programie również jakościowe i ilościowe końcowe cele na podstawie statusu zdrowotnego populacji zwierząt dzikich stanowiące zagrożenie dla osiągnięcia statusu obszaru wolnego od choroby.

3.   Właściwy organ uwzględnia w programie likwidacji choroby jakościowe i ilościowe roczne lub wieloletnie cele pośrednie, by odzwierciedlić postęp dokonany w osiąganiu celów końcowych. Te cele pośrednie obejmują:

a)

wszystkie wymagania dotyczące określonej choroby, o których mowa w ust. 1; oraz cele, o których mowa w ust. 2; oraz

b)

w razie potrzeby dodatkowe wymagania, których nie ujęto w wymaganiach dotyczących przyznania statusu obszaru wolnego od choroby, aby dokonywać oceny postępów w likwidacji choroby.

Artykuł 49

Okres stosowania

1.   Okres stosowania programów likwidacji choroby w przypadku umieszczonych w wykazie chorób zwierząt wodnych określono w załączniku VI część II sekcja 2 i 3 w następujących rozdziałach:

a)

w rozdziale 1 w odniesieniu do VHS i IHN;

b)

w rozdziale 2 w odniesieniu do zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR;

c)

w rozdziale 3 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens;

d)

w rozdziale 4 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia exitiosa;

e)

w rozdziale 5 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae;

f)

w rozdziale 6 w odniesieniu do zakażenia wirusem WSS.

2.   W odniesieniu do chorób kategorii C okres stosowania programu likwidacji choroby nie może przekraczać 6 lat od daty jego początkowego zatwierdzenia przez Komisję zgodnie z art. 31 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/429. W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może na wniosek państwa członkowskiego przedłużyć okres stosowania programu likwidacji choroby na dodatkowych okres 6 lat.

Sekcja 2

Wymagania dotyczące programów likwidacji choroby

Artykuł 50

Minimalne wymagania dotyczące programu likwidacji choroby

Program likwidacji określonej choroby kategorii B lub C w państwie członkowskim, strefie lub kompartmencie właściwy organ opiera na:

a)

określeniu statusu zdrowotnego państwa członkowskiego, strefy lub kompartmentu przez sprawdzenie statusu zdrowotnego wszystkich zakładów, w których utrzymuje się zwierzęta należące do gatunków umieszczonych w wykazie;

b)

wdrożeniu środków zwalczania chorób we wszystkich zakładach, w których wykryto podejrzenie wystąpienia choroby oraz potwierdzone przypadki;

c)

wdrożeniu bioasekuracji i innych środki zmniejszających ryzyko w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia gatunku umieszczonego w wykazie w danym zakładzie;

d)

szczepieniu w ramach programu likwidacji choroby – w niektórych przypadkach.

Artykuł 51

Populacja zwierząt, która ma zostać objęta programami likwidacji chorób kategorii B i C

1.   Właściwy organ wdraża program likwidacji choroby w odniesieniu do gatunku umieszczonego w wykazie utrzymywanego w zakładach na terytorium danego państwa członkowskiego, strefy lub kompartmentu.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może na podstawie oceny ryzyka podjąć decyzję o wyłączeniu z programu likwidacji choroby zakładów utrzymujących wyłącznie gatunek wektor, o którym mowa w tabeli w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/1882.

3.   Jeżeli jest to możliwe z technicznego punktu widzenia, właściwy organ obejmuje programem likwidacji choroby dodatkowe populacje zwierząt, gdy takie zwierzęta:

a)

stanowią znaczące ryzyko dla statusu zdrowotnego zwierząt, o których mowa w ust. 1;

b)

są objęte programem likwidacji choroby ze względu na niewielką liczbę zakładów akwakultury oraz gdy ich uwzględnienie w programie jest niezbędne do celów uzyskania satysfakcjonującego pokrycia epidemiologicznego państwa członkowskiego, strefy lub kompartmentu.

Artykuł 52

Środki, które mają zostać zastosowane w państwach członkowskich, strefach lub kompartmentach objętych programami likwidacji choroby

1.   W celu monitorowania postępów we wdrażaniu programów likwidacji choroby właściwy organ klasyfikuje status zdrowotny wszystkich zakładów, w których utrzymywane są zwierzęta z gatunku umieszczonego w wykazie, w zależności od:

a)

statusu zdrowotnego każdego zakładu znanego w momencie rozpoczęcia programu likwidacji choroby;

b)

spełnienia warunków wprowadzania do zakładu zwierząt z gatunku umieszczonego w wykazie;

c)

spełnienia przez podmiot obowiązku powiadamiania właściwego organu o wszelkich podejrzeniach wystąpienia choroby lub o jej wykryciu;

d)

realizacji środków zwalczania chorób, które mają zostać zastosowane, jeżeli istnieje podejrzenie wystąpienia choroby lub wystąpienie choroby zostanie potwierdzone;

e)

programów szczepień, które mogą mieć zastosowanie do zwierząt z utrzymywanego w zakładzie gatunku umieszczonego w wykazie;

f)

wszelkich dodatkowych środków, które właściwy organ uzna za niezbędne.

2.   Właściwy organ:

a)

rozpoczyna, prowadzi lub wycofuje program likwidacji choroby w zależności od spełnienia lub niespełnienia przez zakłady wymagań określonych w ust. 1;

b)

informuje podmioty prowadzące właściwe zakłady o zmianie statusu zdrowotnego oraz o niezbędnych środkach w celu przyznania statusu obszaru wolnego od choroby.

3.   Podmioty spełniają wymagania określone w ust. 1 lit. b)–f), tak aby program likwidacji choroby mógł być realizowany do czasu jego pomyślnego zakończenia lub wycofania.

Artykuł 53

Odstępstwo od klasyfikacji statusu zdrowotnego zakładów odizolowanych

Na zasadzie odstępstwa od art. 52 ust. 1 właściwy organ może podjąć decyzję o nieklasyfikowaniu statusu zdrowotnego zakładów odizolowanych, jeżeli populacja zwierząt utrzymywanych w tych zakładach odizolowanych jest objęta odpowiednimi środkami zmniejszającymi ryzyko i środkami zwalczania chorób, aby zapewnić, by nie powstało ryzyko rozprzestrzenienia się choroby.

Artykuł 54

Szczepienie

W ramach nadzoru urzędowego właściwy organ może włączyć do programów likwidacji choroby:

a)

szczepienie gatunku umieszczonego w wykazie;

b)

szczepienie dodatkowej populacji zwierząt utrzymywanych;

c)

szczepienie dodatkowej populacji zwierząt dzikich.

Artykuł 55

Środki zwalczania chorób w przypadku podejrzenia wystąpienia niektórych chorób

1.   Jeżeli właściwy organ podejrzewa, że zaistniał przypadek wystąpienia danej choroby w zakładzie, przeprowadza niezbędne dochodzenie.

2.   W oczekiwaniu na wynik dochodzenia, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ:

a)

zakazuje wprowadzania zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego do zakładu;

b)

jeżeli jest to możliwe z technicznego punktu widzenia, nakazuje odizolowanie jednostek zakładu, w których utrzymywane są zwierzęta, u których podejrzewa się wystąpienie choroby;

c)

zakazuje przemieszczania zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego poza zakład, chyba że zostało wydane pozwolenie przez właściwy organ do celów natychmiastowego uboju lub przetworzenia w zakładzie zajmującym się żywnością pochodzącą od i ze zwierząt wodnych objętych zwalczaniem chorób lub do celów bezpośredniego spożycia przez ludzi w przypadku mięczaków lub skorupiaków, które sprzedaje się w tym celu żywe;

d)

zakazuje przemieszczania sprzętu, materiałów paszowych i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z zakładu, chyba że właściwy organ wyda na to pozwolenie.

3.   Właściwy organ utrzymuje środki, o których mowa w ust. 1 i 2, aż do momentu wykluczenia lub potwierdzenia obecności choroby.

Artykuł 56

Rozszerzenie środków zwalczania chorób w przypadku podejrzenia wystąpienia niektórych chorób

1.   Jeżeli właściwy organ uzna to za niezbędne, rozszerza środki określone w art. 55 na:

a)

każdy zakład, w którym ze względu na warunki hydrodynamiczne istnieje wyższe ryzyko przeniesienia choroby z podejrzewanego zakładu;

b)

każdy zakład, który ma bezpośrednie powiązanie epidemiologiczne z podejrzewanym zakładem.

2.   Jeżeli podejrzewa się obecność choroby u dzikich zwierząt wodnych, właściwy organ rozszerza środki określone w art. 55 na dane zakłady, gdy uzna to za niezbędne.

Artykuł 57

Odstępstwo od środków zwalczania chorób w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 55 ust. 2 lit. c) właściwy organ może wydać pozwolenie na przemieszczanie zwierząt akwakultury do zakładu podlegającego jego nadzorowi urzędowemu pod warunkiem spełnienia następujących wymagań:

a)

przemieszczane są wyłącznie zwierzęta niewykazujące objawów choroby;

b)

przemieszczanie nie powoduje zagrożenia dla statusu zdrowotnego zwierząt akwakultury w zakładzie przeznaczenia lub zwierząt wodnych w trakcie przemieszczania do tego zakładu;

c)

w zakładzie przeznaczenia zwierzęta nie mają kontaktu ze zwierzętami akwakultury o wyższym statusie zdrowotnym w odniesieniu do danej choroby; oraz

d)

zwierzęta są utrzymywane w zakładzie przeznaczenia przez maksymalny okres, który zostaje określony przez właściwy organ.

2.   Korzystając z odstępstwa określonego w ust. 1 właściwy organ:

a)

w stosownych przypadkach dokonuje ponownej klasyfikacji statusu zdrowotnego zakładu przeznaczenia zgodnie z kryteriami określonymi w art. 52 ust. 1 aż do zakończenia dochodzenia, o którym mowa w art. 55 ust. 1;

b)

zakazuje przemieszczania zwierząt z zakładu przeznaczenia aż do zakończenia dochodzenia, chyba że wydał pozwolenie na ich transport do zakładu zajmującego się żywnością pochodzącą od i ze zwierząt wodnych objętych zwalczaniem chorób w celu natychmiastowego uboju lub przetwarzania lub do celów bezpośredniego spożycia przez ludzi w przypadku mięczaków lub skorupiaków, które sprzedaje się w tym celu żywe.

3.   Właściwy organ może skorzystać z odstępstwa, o którym mowa w ust. 1, wyłącznie wówczas gdy podmioty prowadzące zakłady pochodzenia i przeznaczenia oraz przewoźnicy zwierząt objętych odstępstwem:

a)

stosują odpowiednie środki bioasekuracji i inne środki zmniejszające ryzyko niezbędne do celów zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby;

b)

przedstawiają właściwemu organowi gwarancje, że wprowadzono wszystkie niezbędne środki bioasekuracji i inne środki zmniejszające ryzyko; oraz

c)

przedstawiają właściwemu organowi gwarancje, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zdefiniowane w art. 3 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 od zwierząt wodnych, o których mowa w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, przetwarza się lub unieszkodliwia jako materiał kategorii 1 lub 2 zgodnie z art. 12 lub 13 wspomnianego rozporządzenia.

Artykuł 58

Urzędowe potwierdzenie wystąpienia niektórych chorób i środki zwalczania chorób

1.   Jeżeli przypadek choroby zostanie potwierdzony, właściwy organ:

a)

uznaje zakłady za zakażone;

b)

dokonuje ponownej klasyfikacji statusu zdrowotnego zakażonych zakładów;

c)

ustanawia obszar objęty ograniczeniami o odpowiedniej wielkości;

d)

przyjmuje środki określone w art. 59–65 do celów wdrożenia w zakażonych zakładach.

2.   Minimalne wymagania, które mają zastosowanie w odniesieniu do zakładu(-ów) na obszarze objętym ograniczeniami, określono w załączniku VI część II, zwłaszcza w:

a)

rozdziale 1 sekcja 3 pkt 1 lit. a) w odniesieniu do VHS i IHN;

b)

rozdziale 2 sekcja 3 pkt 1 lit. a) w odniesieniu do zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR;

c)

rozdziale 3 sekcja 3 pkt 1 lit. a) w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens;

d)

rozdziale 4 sekcja 3 pkt 1 lit. a) w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia exitiosa;

e)

rozdziale 5 sekcja 3 pkt 1 lit. a) w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae;

f)

rozdziale 6 sekcja 3 pkt 1 lit. a) w odniesieniu do zakażenia wirusem WSS.

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. c) właściwy organ może podjąć decyzję o nieustanawianiu obszaru objętego ograniczeniami:

a)

jeżeli zakażony zakład nie odprowadza ścieków do otaczających wód; oraz

b)

jeżeli standard środków bioasekuracji obowiązujących w zakładzie pozwala zapewnić ograniczenie zakażenia do samego zakładu.

4.   Właściwy organ może na obszarze objętym ograniczeniami zastosować środki zmniejszające ryzyko związane z następującymi działaniami:

a)

przemieszczanie statków do transportu żywych ryb przez obszar objęty ograniczeniami;

b)

działalność połowowa;

c)

inne działania mogące stwarzać ryzyko rozprzestrzeniania się choroby.

5.   Jeżeli choroba zostanie potwierdzona u dzikich zwierząt wodnych, właściwy organ może:

a)

opracować oraz wdrożyć środki zapobiegania, środki nadzoru i środki zwalczania chorób niezbędne do celów zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby na zwierzęta utrzymywane należące do gatunków umieszczonych w wykazie lub na dodatkowe populacje zwierząt;

b)

wdrożyć zintensyfikowany nadzór nad populacjami dzikich zwierząt wodnych oraz w zakładach mających bezpośrednie powiązanie epidemiologiczne z potwierdzonym przypadkiem;

c)

wdrożyć środki mające na celu zwalczenie choroby u danej populacji dzikich zwierząt wodnych, jeżeli jest to wykonalne.

Artykuł 59

Dochodzenie epidemiologiczne oraz dochodzenia w przypadku potwierdzenia wystąpienia niektórych chorób

1.   W przypadku potwierdzenia wystąpienia choroby właściwy organ:

a)

przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne;

b)

przeprowadza dochodzenia i wdraża środki określone w art. 55 ust. 2 we wszystkich zakładach powiązanych epidemiologicznie;

c)

dostosowuje nadzór do zidentyfikowanych czynników ryzyka z uwzględnieniem wniosków z dochodzenia epidemiologicznego.

2.   Właściwy organ rozważa konieczność przeprowadzenia dochodzenia w odniesieniu do zwierząt dzikich, w przypadku gdy zostanie wykazane na podstawie dochodzenia epidemiologicznego, że istnieją powiązanie epidemiologiczne między zwierzętami utrzymywanymi a zwierzętami dzikimi.

3.   Właściwy organ w jak najkrótszym czasie przekazuje informacje:

a)

podmiotom oraz właściwym organom w państwie członkowskim, którego dotyczą powiązania epidemiologiczne z potwierdzonym przypadkiem; oraz

b)

właściwym organom w innych państwach członkowskich lub państwach trzecich, których mogą dotyczyć powiązania epidemiologiczne z zakażonymi zakładami.

Artykuł 60

Przemieszczanie do zakażonego zakładu lub z niego oraz do każdego innego zakładu znajdującego się na obszarze objętym ograniczeniami lub z niego

1.   We wszystkich zakażonych zakładach oraz we wszystkich innych zakładach znajdujących się na obszarze objętym ograniczeniami właściwy organ:

a)

nakazuje odizolowanie podejrzewanych lub potwierdzonych przypadków, jeżeli jest to możliwe z technicznego punktu widzenia;

b)

zakazuje przemieszczania zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących od gatunków umieszczonych w wykazie dla danej choroby poza zakłady, chyba że właściwy organ wyda na to pozwolenie w celu natychmiastowego uboju lub przetworzenia w zakładzie zajmującym się żywnością pochodzącą od i ze zwierząt wodnych objętych zwalczaniem chorób lub do bezpośredniego spożycia przez ludzi w przypadku mięczaków lub skorupiaków, które sprzedaje się w tym celu żywe;

c)

zakazuje wprowadzania zwierząt należących do gatunków umieszczonych w wykazie dotyczącym danej choroby do zakładów, chyba że właściwy organ wydał na to pozwolenie na należycie uzasadnionej podstawie;

d)

zakazuje przemieszczania sprzętu, materiałów paszowych i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z zakładów, chyba że właściwy organ wydał na to pozwolenie.

2.   Właściwy organ rozszerza środki wymienione w ust. 1 lit. a) – c) na zwierzęta utrzymywane należące do dodatkowych populacji zwierząt, jeżeli stwarzają ryzyko rozprzestrzeniania się choroby.

Artykuł 61

Odstępstwa od ograniczenia przemieszczania zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego z zakażonych zakładów

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 1 lit. b) właściwy organ może wydać pozwolenie na przemieszczanie zwierząt akwakultury do zakładu podlegającego pod jego nadzór urzędowy i znajdującego się na tym samym obszarze objętym ograniczeniami, pod warunkiem że:

a)

przemieszczane są wyłącznie zwierzęta niewykazujące objawów choroby;

b)

przemieszczanie nie powoduje zagrożenia dla statusu zdrowotnego zwierząt akwakultury w zakładzie przeznaczenia lub zwierząt wodnych w trakcie przemieszczania do tego zakładu;

c)

w zakładzie przeznaczenia zwierzęta nie mają kontaktu ze zwierzętami akwakultury o wyższym statusie zdrowotnym w odniesieniu do danej choroby;

d)

zwierzęta są utrzymywane w zakładzie przeznaczenia przez maksymalny okres, który zostaje określony przez właściwy organ.

2.   Korzystając z odstępstwa określonego w ust. 1 właściwy organ:

a)

w stosownych przypadkach dokonuje ponownej klasyfikacji statusu zdrowotnego zakładu przeznaczenia zgodnie z kryteriami określonymi w art. 52 ust. 1;

b)

zakazuje przemieszczania zwierząt z zakładu przeznaczenia, chyba że wydał pozwolenie na ich transport do zakładu zajmującego się żywnością pochodzącą od i ze zwierząt wodnych objętych zwalczaniem chorób w celu natychmiastowego uboju lub przetworzenia lub do celów bezpośredniego spożycia przez ludzi w przypadku mięczaków lub skorupiaków, które sprzedaje się w tym celu żywe. We wszystkich przypadkach produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zdefiniowane w art. 3 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 należy przetwarzać lub unieszkodliwiać jako materiał kategorii 1 lub 2 zgodnie z art. 12 lub 13 wspomnianego rozporządzenia;

c)

utrzymuje zakład przeznaczenia pod swoim nadzorem urzędowym aż do zakończenia czyszczenia, dezynfekcji i odpowiedniego odłogowania zakładu.

3.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 1 lit. b) właściwy organ może wydać pozwolenie na przemieszczanie zwierząt akwakultury do innych zakażonych zakładów, które nie wdrażają programu likwidacji tej konkretnej choroby, pod warunkiem że:

a)

przemieszczane są wyłącznie zwierzęta niewykazujące objawów choroby;

b)

przemieszczanie nie powoduje zagrożenia dla statusu zdrowotnego zwierząt akwakultury w zakładzie przeznaczenia lub zwierząt wodnych w trakcie przemieszczania do tego zakładu; oraz

c)

przemieszczanie spełnia wymagania dotyczące certyfikacji określone w art. 208 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/429.

4.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 1 lit. b) właściwy organ może wydać pozwolenie na przemieszczanie zwierząt akwakultury i produktów pochodzenia zwierzęcego do placówek, w których dokonuje się uboju i w których odbywa się przetwarzanie, innych niż zakłady zajmujące się żywnością pochodzącą od i ze zwierząt wodnych objętych zwalczaniem chorób, pod warunkiem że:

a)

przemieszczane są wyłącznie zwierzęta niewykazujące objawów choroby;

b)

obiekt, w którym dokonuje się uboju i przetwarzania, nie znajduje się w państwie członkowskim, strefie lub kompartmencie, w których wdraża się program likwidacji choroby dla danej choroby lub które uznano za wolne od choroby;

c)

przemieszczanie nie powoduje zagrożenia dla statusu zdrowotnego zwierząt wodnych w trakcie przemieszczania do obiektów, w których dokonuje się uboju i przetwarzania, lub obiektów znajdujących się w pobliżu;

d)

przemieszczanie spełnia wymagania dotyczące certyfikacji określone w art. 208 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/429.

5.   Na zasadzie odstępstwa od art. 60 ust. 1 lit. b) właściwy organ może wydać pozwolenie na przemieszczanie zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących od dodatkowych populacji zwierząt z zakażonych zakładów do innych zakładów bez dalszych ograniczeń, pod warunkiem że:

a)

dokonano oceny ryzyka;

b)

w stosownych przypadkach wdrażane są środki zmniejszające ryzyko, aby zapewnić, by status zdrowotny zwierząt wodnych w zakładzie przeznaczenia lub w trakcie przemieszczania do miejsca przeznaczenia nie był zagrożony; oraz

c)

przemieszczanie spełnia wymagania dotyczące certyfikacji określone w art. 208 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/429.

Artykuł 62

Usunięcie zakażonych zwierząt

1.   Po potwierdzeniu wystąpienia choroby właściwy organ nakazuje we wszystkich zakażonych zakładach w maksymalnym okresie, który zostanie określony przez właściwy organ, wdrożenie następujących środków w stosunku do zwierząt wodnych należących do gatunków umieszczonych w wykazie dla danej choroby:

a)

usunięcie wszystkich martwych zwierząt;

b)

usunięcie i uśmiercenie wszystkich zwierząt w stanie agonalnym;

c)

usunięcie i uśmiercenie wszystkich zwierząt wykazujących objawy choroby;

d)

ubój do celów spożycia przez ludzi, lub w przypadku mięczaków lub skorupiaków sprzedawanych żywych – usunięcie z wody, zwierząt pozostających w zakładach po zakończeniu środków określonych w lit. a)–c).

2.   Właściwy organ może na należycie uzasadnionej podstawie nakazać ubój do celów spożycia przez ludzi lub, w przypadku sprzedawanych żywych mięczaków lub skorupiaków, usunięcie z wody:

a)

wszystkich zwierząt należących do gatunków umieszczonych w wykazie dla danej choroby w zakażonych zakładach bez przeprowadzenia badania tych zwierząt;

b)

zwierząt, u których podejrzewa się wystąpienie choroby, mających powiązanie epidemiologiczne z potwierdzonym przypadkiem.

3.   Ubój do celów spożycia przez ludzi lub usunięcie z wody zwierząt, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się odpowiednio pod nadzorem urzędowym w zakażonych zakładach z późniejszym przetwarzaniem w zakładzie zajmującym się żywnością pochodzącą od i ze zwierząt wodnych objętych zwalczaniem chorób albo w zakładzie zajmującym się żywnością pochodzącą od i ze zwierząt wodnych objętych zwalczaniem chorób.

4.   Właściwy organ rozszerza środki określone w niniejszym artykule na zwierzęta akwakultury należące do dodatkowych populacji zwierząt, kiedy niezbędne jest zwalczenie choroby.

5.   Właściwy organ może nakazać uśmiercenie lub zniszczenie niektórych lub wszystkich zwierząt, o których mowa w ust. 1, oraz zwierząt należących do gatunków nieumieszczonych w wykazie w zakażonych zakładach zamiast ich uboju do celu spożycia przez ludzi.

6.   Wszystkie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pochodzące od zwierząt poddawanych ubojowi lub uśmiercanych zgodnie z niniejszym artykułem należy przetwarzać i unieszkodliwiać jako materiał kategorii 1 lub 2 zgodnie z art. 12 lub 13 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009.

Artykuł 63

Czyszczenie i dezynfekcja

1.   W odniesieniu do wszystkich zakażonych zakładów właściwy organ nakazuje, by przed ponownym umieszczeniem zwierząt w zakładzie dokonać oczyszczenia i dezynfekcji następujących budynków i elementów:

a)

w zakresie, w jakim jest to możliwe z technicznego punktu widzenia – zakładów po usunięciu zwierząt, o których mowa w art. 62 ust. 1 oraz wszystkiej paszy, które mogły zostać zakażone;

b)

wszelkiego sprzętu związanego z hodowlą, m.in. sprzętu służącego do karmienia, klasyfikacji, obróbki i szczepienia oraz statków roboczych;

c)

wszelkiego sprzętu związanego z produkcją, m.in. sadzów, siatek zabezpieczających, stelaży, worków i takli;

d)

wszelkiej odzieży ochronnej lub wyposażenia bezpieczeństwa używanego przez podmioty lub gości;

e)

wszelkich środków transportu, w tym zbiorników i innego sprzętu wykorzystywanego do przemieszczania zakażonych zwierząt lub personelu, który miał kontakt z zakażonymi zwierzętami.

2.   Właściwy organ zatwierdza protokół z oczyszczania i dezynfekcji.

3.   Właściwy organ sprawuje nadzór nad czyszczeniem i dezynfekcją i nie przywraca ani nie przyznaje ponownie statusu obszaru wolnego od choroby zakładom aż do momentu, w którym uzna, że czyszczenie i dezynfekcja zostały zakończone.

Artykuł 64

Odłogowanie

1.   Właściwy organ nakazuje odłogowanie wszystkich zakażonych zakładów. Odłogowanie przeprowadza się po zakończeniu procesu czyszczenia i dezynfekcji opisanego w art. 63.

2.   Czas trwania odłogowania musi być właściwy dla danego patogenu oraz rodzaju systemu produkcji stosowanego w zakażonych zakładach. Niektóre okresy odłogowania określono w załączniku VI część II, w szczególności w:

a)

rozdziale 1 sekcja 3 pkt 1 lit. c) w odniesieniu do VHS i IHN;

b)

rozdziale 2 sekcja 3 pkt 1 lit. c) w odniesieniu do zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR;

c)

rozdziale 3 sekcja 3 pkt 1 lit. c) w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens;

d)

rozdziale 4 sekcja 3 pkt 1 lit. c) w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia exitiosa;

e)

rozdziale 5 sekcja 3 pkt 1 lit. c) w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae;

f)

rozdziale 6 sekcja 3 pkt 1 lit. c) w odniesieniu do zakażenia wirusem WSS.

3.   Właściwy organ nakazuje jednoczesne odłogowanie zakażonych zakładów w obrębie obszaru zapowietrzonego lub tam, gdzie nie ustanowiono obszaru zapowietrzonego w obrębie obszaru objętego ograniczeniami. Jednoczesne odłogowanie można rozszerzyć również na podstawie oceny ryzyka na inne zakłady. Czas trwania jednoczesnego odłogowania oraz zasięg obszaru, na którym takie odłogowanie ma mieć miejsce, określono w załączniku VI część II, w szczególności w:

a)

rozdziale 1 sekcja 3 pkt 1 w odniesieniu do VHS i IHN;

b)

rozdziale 2 sekcja 3 pkt 1 w odniesieniu do zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR;

c)

rozdziale 3 sekcja 3 pkt 1 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens;

d)

rozdziale 4 sekcja 3 pkt 1 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia exitiosa;

e)

rozdziale 5 sekcja 3 pkt 1 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae;

f)

rozdziale 6 sekcja 3 pkt 1 w odniesieniu do zakażenia wirusem WSS.

Artykuł 65

Środki zmniejszające ryzyko mające na celu zapobieganie ponownemu zakażeniu

Przed wycofaniem środków zwalczania chorób lub po ich wycofaniu właściwy organ nakazuje stosowanie proporcjonalnych środków zmniejszających ryzyko w celu zapobiegania ponownemu zakażeniu zakładu z uwzględnieniem właściwych czynników ryzyka zgodnie z wynikami dochodzenia epidemiologicznego. Środki te muszą obejmować co najmniej:

a)

utrzymywanie się czynnika chorobotwórczego w środowisku lub u zwierząt dzikich;

b)

środki bioasekuracji, które dostosowano do cech szczególnych zakładu.

ROZDZIAŁ 4

Status obszaru wolnego od choroby

Sekcja 1

Zatwierdzenie statusu obszaru wolnego od choroby państw członkowskich i stref

Artykuł 66

Kryteria przyznawania statusu obszaru wolnego od choroby

Status obszaru wolnego od choroby może zostać przyznany państwom członkowskim lub ich strefom, wyłącznie wtedy gdy spełnione są następujące kryteria ogólne i szczegółowe:

a)

kryteria ogólne:

(i)

zasięg terytorialny spełnia wymagania określone odpowiednio w art. 13 lub 47;

(ii)

nadzór nad chorobą spełnia wymagania określone odpowiednio w art. 3 ust. 1 lub 2;

(iii)

podmioty spełniają obowiązki dotyczące środków bioasekuracji określone w art. 10 rozporządzenia (UE) 2016/429;

(iv)

środki zwalczania chorób istotne dla choroby w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia choroby spełniają wymagania określone:

w art. 21–31 w odniesieniu do zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, zakażenia MTBC, enzootyczną białaczką bydła, zakaźnym zapaleniem nosa i tchawicy bydła/otrętem bydła, zakażenia ADV i BVD;

w art. 35 i 36 w odniesieniu do zakażenia wirusem RABV;

w art. 41 i 42 w odniesieniu do zakażenia BTV;

w art. 55–65 w odniesieniu do VHS i IHN, zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR, zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens, zakażenia wywoływanego przez Bonamia exitiosa, zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae oraz w odniesieniu do zakażenia wirusem WSS;

(v)

zakłady zostały zarejestrowane lub zatwierdzone stosownie do rodzaju zakładu;

(vi)

zapewniono dane identyfikacyjne zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt oraz identyfikowalność materiału biologicznego stosownie do rodzaju zwierzęcia;

(vii)

podczas przemieszczania zwierzęta należące do docelowej populacji zwierząt lub produkty pochodzące od tej populacji spełniały wymagania w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące przemieszczania w obrębie terytorium Unii oraz wprowadzania tych zwierząt i produktów od nich pochodzących do Unii;

b)

szczegółowe kryteria przyznawania statusu obszaru wolnego od choroby na podstawie art. 67–71.

Artykuł 67

Status obszaru wolnego od choroby na podstawie braku gatunków umieszczonych w wykazie

1.   Kryteria dotyczące uznawania statusu obszaru wolnego od choroby państwa członkowskiego lub strefy z powodu braku gatunków umieszczonych w wykazie dla danej choroby są następujące:

a)

spełniono kryteria ogólne określone w art. 66 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) dotyczące okresu kwalifikowalności wynoszącego co najmniej 5 lat, a choroba nie została wykryta; oraz

b)

gatunków umieszczonych w wykazie istotnych dla danej choroby nie ma w populacjach zwierząt utrzymywanych i zwierząt dzikich.

2.   Państwo członkowskie zapewnia dowód w postaci dokumentu, by uzasadnić spełnienie kryteriów określonych w ust. 1. Na podstawie dowodu w postaci dokumentu musi być możliwe wykazanie trwałości statusu obszaru wolnego od choroby z uwzględnieniem, że:

a)

dokonano oceny prawdopodobieństwa obecności zwierząt należących do gatunków umieszczonych w wykazie na terytorium lub w strefie państwa członkowskiego i stwierdzono, że jest ono znikome; oraz

b)

stwierdzono, iż prawdopodobieństwo wprowadzenia zwierząt należących do gatunków umieszczonych w wykazie na terytorium lub do strefy państwa członkowskiego jest znikome;

Artykuł 68

Status obszaru wolnego od choroby na podstawie niezdolności czynnika chorobotwórczego do przetrwania

1.   Kryteria uznawania statusu obszaru wolnego od choroby państwa członkowskiego lub strefy z powodu niezdolności czynnika chorobotwórczego do przetrwania są następujące:

a)

spełniono kryteria ogólne określone w art. 66 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) dotyczące okresu kwalifikowalności wynoszącego co najmniej 5 lat, a choroba nie została wykryta;

b)

choroba nigdy nie została zgłoszona lub, jeżeli została zgłoszona, wykazano, że czynnik chorobotwórczy nie przetrwał;

c)

wartość co najmniej jednego krytycznego parametru środowiskowego jest niekompatybilna z przetrwaniem czynnika chorobotwórczego;

d)

czynnik chorobotwórczy jest narażony na krytyczny parametr środowiskowy przez okres, który jest wystarczający, by czynnik ten uległ zniszczeniu.

2.   Państwo członkowskie zapewnia następujące dowody, by uzasadnić spełnienie kryteriów określonych w ust. 1:

a)

w odniesieniu do spełnienia kryteriów określonych w ust. 1 lit. a) i b) – dowód w postaci dokumentu;

b)

w odniesieniu do spełnienia kryteriów określonych w ust. 1 lit. c) i d) – dowody naukowe.

Artykuł 69

Status obszaru wolnego od choroby zwierząt lądowych na podstawie niezdolności do przetrwania umieszczonych w wykazie wektorów umieszczonych w wykazie chorób zwierząt lądowych

1.   Kryteria uznawania statusu obszaru wolnego od choroby w przypadku państwa członkowskiego lub strefy z powodu niezdolności do przetrwania umieszczonych w wykazie wektorów tej choroby umieszczonej w wykazie są następujące:

a)

spełniono kryteria ogólne określone w art. 66 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) dotyczące okresu kwalifikowalności wynoszącego co najmniej 5 lat, a choroba nie została wykryta;

b)

choroba nigdy nie została zgłoszona lub, jeżeli została zgłoszona, wykazano, że czynnik chorobotwórczy nie został przeniesiony;

c)

przenoszenie czynnika chorobotwórczego całkowicie zależy od obecności wektorów umieszczonych w wykazie i nie jest znany żaden inny sposób wystąpienia naturalnego przeniesienia;

d)

wektory umieszczone w wykazie nie są naturalnie obecne w państwie członkowskim lub jego strefach;

e)

istnieje małe prawdopodobieństwo, że przypadkowe lub celowe wprowadzenie wektorów umieszczonych w wykazie miało miejsce w przeszłości lub będzie miało miejsce w przyszłości;

f)

osiągnięta została wartość co najmniej jednego krytycznego parametru środowiskowego niekompatybilnego z przetrwaniem wektorów umieszczonych w wykazie;

g)

wektory umieszczone w wykazie są narażone na krytyczny parametr środowiskowy przez okres, który jest wystarczający, by wektory te uległy zniszczeniu.

2.   Państwo członkowskie dostarcza następujące dowody, by uzasadnić spełnienie kryteriów określonych w ust. 1:

a)

w odniesieniu do spełnienia kryteriów określonych w ust. 1 lit. a) i b) – dowód w postaci dokumentu;

b)

w odniesieniu do spełnienia kryteriów określonych w ust. 1 lit. c)–g) – dowody naukowe.

Jeżeli dana choroba wystąpiła, państwo członkowskie zapewnia dowód w postaci dokumentów, że na podstawie nadzoru wykazano przy poziomie ufności wynoszącym 95 %, iż częstość występowania choroby była niższa niż 1 %.

Artykuł 70

Status obszaru wolnego od choroby na podstawie danych historycznych i danych z nadzoru

1.   Kryteria uznawania statusu obszaru wolnego od choroby w przypadku państwa członkowskiego lub jego strefy na podstawie danych historycznych i danych z nadzoru są następujące:

a)

nigdy nie zgłoszono wystąpienia choroby w państwie członkowskim lub w strefie państwa członkowskiego lub choroba została zlikwidowana w państwie członkowskim lub w strefie państwa członkowskiego i nie zostało to zgłoszone przez co najmniej 25 lat;

b)

chorobę zgłoszono w ciągu ostatnich 25 lat i została ona zlikwidowana w państwie członkowskim lub w strefie państwa członkowskiego i spełnione są wymagania dotyczące określonej choroby, o których mowa w art. 72.

2.   Państwo członkowskie chcące uzyskać zatwierdzenie statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do całego jego terytorium lub jego strefy na podstawie przepisów określonych w ust. 1 lit. a) wdraża następujące środki na okres kwalifikowalności wynoszący co najmniej 10 lat:

a)

nadzór nad chorobami zwierząt utrzymywanych należących do gatunków umieszczonych w wykazie;

b)

zapobieganie w celu kontroli wprowadzenia czynnika chorobotwórczego;

c)

zakaz szczepień przeciwko chorobie, chyba że szczepienie jest zgodne z wymaganiami dotyczącymi określonej choroby, o których mowa w art. 72;

d)

nadzór nad chorobami uzasadniający fakt, że nie ma znanych przypadków wystąpienia choroby u zwierząt dzikich należących do gatunków umieszczonych w wykazie w państwie członkowskim lub strefie.

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. b) Komisja może na okres dwóch lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia przyznać status obszaru wolnego od choroby państwom członkowskim lub strefom w odniesieniu do:

a)

zakażenia wirusem RABV, jeżeli podlegało obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 8 dyrektywy 64/432/EWG oraz jeżeli wdrożono niezbędny monitoring zgodnie z art. 4 dyrektywy 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (23) i w ciągu ostatnich dwóch lat nie zgłoszono żadnego przypadku u umieszczonych w wykazie gatunków zwierząt;

b)

zakażenie BTV, jeżeli wszystkie obszary objęte ograniczeniami zniesiono zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1266/2007 przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.

4.   Kryteria, o których mowa w ust. 1, dotyczące uzyskania statusu obszaru wolnego od choroby mają zastosowanie wyłącznie:

a)

w nowym państwie członkowskim przez maksymalny okres wynoszący dwa lata po przystąpieniu tego państwa do Unii; lub

b)

przez maksymalny okres wynoszący dwa lata po dacie rozpoczęcia stosowania aktów wykonawczych przyjętych zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/429, w których po raz pierwszy przydzielono daną chorobę do kategorii B lub C.

5.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 przyznanie statusu obszaru wolnego od choroby na podstawie danych historycznych i danych z nadzoru nie podlega maksymalnemu okresowi dwóch lat w przypadku następujących statusów:

a)

status obszaru wolnego od warrozy;

b)

status obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu bez szczepień.

6.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 lit. b) przyznanie statusu obszaru wolnego od choroby na podstawie danych historycznych i danych z nadzoru nie ma zastosowania do chorób takich jak:

a)

zakażenie wywoływane przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

b)

zakażenie MTBC;

c)

EBL;

d)

IBR/IPV;

e)

zakażenie ADV;

f)

VHS;

g)

IHN;

h)

zakażenie wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR;

i)

zakażenie wywoływane przez Bonamia ostreae;

j)

zakażenie wywoływane przez Marteilia refringens.

Artykuł 71

Status obszaru wolnego od choroby na podstawie programów likwidacji choroby

1.   Kryteria uznawania statusu obszaru wolnego od choroby państwa członkowskiego lub strefy na podstawie programów likwidacji choroby są następujące:

a)

właściwy organ prowadził zatwierdzony program likwidacji choroby, o którym mowa w art. 12 lub 46; oraz

b)

właściwy organ zakończył program likwidacji choroby i przekazał Komisji wniosek o uznanie statusu obszaru wolnego od choroby, w którym wykazał, że spełniono wymagania dotyczące określonej choroby ustanowione w art. 72.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 w przypadku zwierząt wodnych, jeżeli strefa obejmuje mniej niż 75 % terytorium państwa członkowskiego i nie jest obszarem dzielonym z innym państwem członkowskim lub państwem trzecim, status obszaru wolnego od choroby można uzyskać zgodnie z art. 83.

Artykuł 72

Wymagania dotyczące określonej choroby w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od choroby

Wymagania dotyczące określonej choroby w celu przyznania statusu obszaru wolnego od choroby państwu członkowskiemu lub strefie przedstawiono w:

a)

załączniku IV część I rozdział 3 sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis u utrzymywanego bydła oraz w załączniku IV część I rozdział 4 sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis u utrzymywanych owiec i kóz;

b)

załączniku IV część II rozdział 2 sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia MTBC;

c)

załączniku IV część III rozdział 2 sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od enzootycznej białaczki bydła;

d)

załączniku IV część IV rozdział 2 sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od IBR/IPV;

e)

załączniku IV część V rozdział 2 sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia ADV;

f)

załączniku IV część VI rozdział 2 sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od wirusowej białaczki bydła;

g)

załączniku V część I rozdział 2 sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem RABV;

h)

załączniku V część II rozdział 4 sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia BTV;

i)

załączniku V część III sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od warrozy;

j)

załączniku V część IV sekcja 1 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu bez szczepień;

k)

załączniku VI część II rozdział 1 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od VHS;

l)

załączniku VI część II rozdział 1 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od IHN;

m)

załączniku VI część II rozdział 2 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR;

n)

załączniku VI część II rozdział 3 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens;

o)

załączniku VI część II rozdział 4 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia exitiosa;

p)

załączniku VI część II rozdział 5 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae;

q)

załączniku VI część II rozdział 6 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem WSS.

Sekcja 2

Zatwierdzenie statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do kompartmentów, w których utrzymywane są zwierzęta akwakultury

Artykuł 73

Kryteria przyznawania statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do kompartmentów, w których utrzymywane są zwierzęta akwakultury

1.   Status obszaru wolnego od choroby może zostać przyznany kompartmentowi, w którym utrzymywane są zwierzęta akwakultury, wyłącznie wtedy gdy spełnione są następujące kryteria ogólne i szczegółowe:

a)

kryteria ogólne:

(i)

zasięg terytorialny spełnia wymagania określone w art. 47 ust. 2 lit. c);

(ii)

nadzór nad chorobą spełnia wymagania określone w art. 3 ust. 2, art. 4 oraz w art. 6–9;

(iii)

podmioty spełniają obowiązki dotyczące środków bioasekuracji określone w art. 10 rozporządzenia (UE) 2016/429;

(iv)

zgodność ze środkami zwalczania chorób istotne dla choroby w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia choroby;

(v)

zakłady, z których składa się kompartment, są zatwierdzone;

(vi)

zapewniono identyfikowalność zwierząt należących do docelowej populacji zwierząt;

(vii)

podczas przemieszczania zwierzęta należące do docelowej populacji zwierząt lub produkty pochodzące od tej populacji spełniały wymagania w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące przemieszczania w obrębie terytorium Unii lub wprowadzania tych zwierząt i produktów od nich pochodzących do Unii;

b)

szczegółowe kryteria przyznawania statusu obszaru wolnego od choroby na podstawie przepisów określonych w art. 74–77.

2.   Status obszaru wolnego od choroby, o którym mowa w ust. 1, może zostać przyznany:

a)

kompartmentom, które są niezależne od statusu zdrowotnego otaczających je wód naturalnych; oraz

b)

kompartmentom, które są zależne od statusu zdrowotnego otaczających je wód naturalnych, ale w których istnieją warunki umożliwiające skuteczny rozdział w przypadku danej choroby między kompartmentem a innymi populacjami zwierząt wodnych, które mogą być zakażone.

3.   W przypadku zależnych kompartmentów, o których mowa w ust. 2 lit. b), właściwy organ:

a)

dokonuje oceny co najmniej następujących czynników epidemiologicznych:

(i)

położenia geograficznego każdego zakładu w kompartmencie oraz charakteru zaopatrzenia w wodę;

(ii)

statusu zdrowotnego innych zakładów akwakultury w systemie wodnym;

(iii)

położenia zakładów, o których mowa w ppkt (ii), oraz ich odległości od zależnego kompartmentu;

(iv)

wielkości produkcji zakładów, o których mowa w ppkt (ii), oraz ich metody produkcji i źródła pochodzenia zwierząt;

(v)

obecności i ilości dzikich zwierząt wodnych z odpowiednich gatunków umieszczonych w wykazie w systemie wodnym oraz ich statusu zdrowotnego;

(vi)

szczegółowych informacji na temat tego, czy gatunki, o których mowa w ppkt (v), są osiadłe czy migrujące;

(vii)

możliwości, że dzikie zwierzęta wodne, o których mowa w ppkt (v), dostaną się do kompartmentu;

(viii)

ogólnych środków bioasekuracji w kompartmencie;

(ix)

ogólnych warunków hydrologicznych w systemie wodnym;

b)

klasyfikuje wszystkie zakłady w kompartmencie jako zakłady wysokiego ryzyka zgodnie z załącznikiem VI część I rozdział 1;

c)

nakłada wszelkie środki, które zostaną uznane za niezbędne do zapobieżenia wprowadzeniu choroby.

4.   Kiedy Komisji zostaje przedłożona deklaracja zgodnie z art. 83, że zależny kompartment jest wolny od choroby, właściwy organ dostarcza ocenę, o której mowa w ust. 3 lit. a), oraz szczegółowe informacje na temat wszelkich środków, które zostały wdrożone, by zapobiec wprowadzeniu choroby do kompartmentu.

Właściwy organ niezwłocznie przekazuje Komisji informacje na temat wszelkich późniejszych zmian w czynnikach epidemiologicznych wymienionych w ust. 3 lit. a) oraz podjętych działań w celu łagodzenia ich wpływu.

Artykuł 74

Status obszaru wolnego od choroby na podstawie braku gatunków umieszczonych w wykazie

1.   Kryteria dotyczące uznawania statusu obszaru wolnego od choroby kompartmentu, w którym utrzymuje się zwierzęta akwakultury, z powodu braku gatunków umieszczonych w wykazie w odniesieniu do danej choroby są następujące:

a)

spełniono kryteria ogólne określone w art. 73 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) dotyczące okresu kwalifikowalności wynoszącego co najmniej 5 lat, a choroba nie została wykryta; oraz

b)

gatunków umieszczonych w wykazie istotnych dla danej choroby nie ma w populacjach zwierząt utrzymywanych i zwierząt dzikich.

2.   Państwo członkowskie zapewnia dowód w postaci dokumentu, by uzasadnić spełnienie kryteriów określonych w ust. 1. Na podstawie dowodu w postaci dokumentu musi być możliwe wykazanie trwałości statusu obszaru wolnego od choroby z uwzględnieniem, że:

a)

dokonano oceny prawdopodobieństwa obecności zwierząt należących do gatunków umieszczonych w wykazie w kompartmencie i stwierdzono, że jest ono znikome; oraz

b)

stwierdzono, iż prawdopodobieństwo wprowadzenia zwierząt należących do gatunków umieszczonych w wykazie do kompartmentu jest znikome.

Artykuł 75

Status obszaru wolnego od choroby na podstawie niezdolności czynnika chorobotwórczego do przetrwania

1.   Kryteria uznawania statusu obszaru wolnego od choroby kompartmentu, w którym utrzymuje się zwierzęta akwakultury, z powodu niezdolności czynnika chorobotwórczego do przetrwania są następujące:

a)

spełniono kryteria ogólne określone w art. 73 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) dotyczące okresu kwalifikowalności wynoszącego co najmniej 5 lat, a choroba nie została wykryta;

b)

choroba nigdy nie została zgłoszona lub, jeżeli została zgłoszona, wykazano, że czynnik chorobotwórczy nie przetrwał;

c)

wartość co najmniej jednego krytycznego parametru środowiskowego jest niekompatybilna z przetrwaniem czynnika chorobotwórczego;

d)

czynnik chorobotwórczy jest narażony na krytyczny parametr przez okres, który jest wystarczający, by czynnik ten uległ zniszczeniu.

2.   Państwo członkowskie zapewnia następujące dowody, by uzasadnić spełnienie kryteriów określonych w ust. 1:

a)

w odniesieniu do spełnienia kryteriów określonych w ust. 1 lit. a) i b) – dowód w postaci dokumentu;

b)

w odniesieniu do spełnienia kryteriów określonych w ust. 1 lit. c) i d) – dowody naukowe.

Artykuł 76

Status obszaru wolnego od choroby na podstawie danych historycznych i danych z nadzoru

1.   Kryteria uznawania statusu obszaru wolnego od choroby kompartmentu utrzymującego zwierzęta akwakultury na podstawie danych historycznych i danych z nadzoru są następujące:

a)

nigdy nie zgłoszono wystąpienia choroby w kompartmencie lub choroba została zlikwidowana i nie została zgłoszone przez co najmniej 25 lat;

b)

chorobę zgłoszono w ciągu ostatnich 25 lat, została ona zlikwidowana w kompartmencie oraz spełnione są wymagania dotyczące określonej choroby, o których mowa w art. 78.

2.   Państwo członkowskie chcące uzyskać zatwierdzenie statusu obszaru wolnego od choroby dla kompartmentu na podstawie przepisów określonych w ust. 1 lit. a) wdrożyło następujące środki dla okresu kwalifikowalności wynoszącego co najmniej 10 lat:

a)

nadzór nad chorobami zwierząt utrzymywanych należących do gatunków umieszczonych w wykazie;

b)

zapobieganie w celu kontroli wprowadzenia czynnika chorobotwórczego;

c)

zakaz szczepień przeciwko chorobie, chyba że szczepienie jest zgodne z wymaganiami dotyczącymi określonej choroby, o których mowa w art. 78;

d)

nadzór nad chorobami uzasadniający fakt, że nie stwierdzono przypadków wystąpienia choroby u zwierząt dzikich należących do gatunków umieszczonych w wykazie w obrębie kompartmentu.

3.   Kryteria, o których mowa w ust. 1 mają zastosowanie wyłącznie:

a)

w nowym państwie członkowskim przez maksymalny okres wynoszący dwa lata po przystąpieniu tego państwa do Unii; lub

b)

przez maksymalny okres wynoszący dwa lata po dacie rozpoczęcia stosowania aktów wykonawczych przyjętych zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/429, w których po raz pierwszy przydzielono daną chorobę do kategorii B lub C.

4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 lit. b) przyznanie statusu obszaru wolnego od choroby na podstawie danych historycznych i danych z nadzoru nie ma zastosowania do chorób takich jak:

a)

VHS;

b)

IHN;

c)

zakażenie wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR;

d)

zakażenie wywoływane przez Bonamia ostreae;

e)

zakażenie wywoływane przez Marteilia refringens.

Artykuł 77

Status obszaru wolnego od choroby na podstawie programów likwidacji choroby

1.   Kryteria uznawania statusu obszaru wolnego od choroby kompartmentu utrzymującego zwierzęta akwakultury na podstawie programów likwidacji choroby są następujące:

a)

właściwy organ prowadził zatwierdzony program likwidacji choroby, o którym mowa w art. 46; oraz

b)

właściwy organ zakończył program likwidacji choroby i przekazał Komisji sprawozdanie końcowe, w którym wykazał, że spełniono wymagania dotyczące określonej choroby ustanowione w art. 78.

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, jeżeli kompartment obejmuje mniej niż 75 % terytorium państwa członkowskiego i zlewnia dostarczająca wodę do kompartmentu nie jest dzielona z innym państwem członkowskim lub państwem trzecim, status obszaru wolnego od choroby można uzyskać zgodnie z art. 83.

Artykuł 78

Wymagania dotyczące określonej choroby w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od choroby

Wymagania dotyczące określonej choroby w celu przyznania statusu obszaru wolnego od choroby kompartmentowi, w którym są utrzymywane zwierzęta akwakultury, przedstawiono w:

a)

załączniku VI część II rozdział 1 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od VHS;

b)

załączniku VI część II rozdział 1 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od IHN;

c)

załączniku VI część II rozdział 2 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR;

d)

załączniku VI część II rozdział 3 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens;

e)

załączniku VI część II rozdział 4 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia exitiosa;

f)

załączniku VI część II rozdział 5 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae;

g)

załączniku VI część II rozdział 6 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem WSS.

Artykuł 79

Wymagania szczególne w odniesieniu do kompartmentów, które są niezależne od statusu zdrowotnego otaczających je wód naturalnych

1.   Poza ogólnymi kryteriami przyznawania statusu obszaru wolnego od choroby kompartmentom, w których utrzymuje się zwierzęta akwakultury, jak określono w art. 73 ust. 1, kompartment, który obejmuje co najmniej jeden pojedynczy zakład, w którym status zdrowotny dotyczący danej choroby jest niezależny od statusu zdrowotnego otaczających go wód naturalnych, może uzyskać status obszaru wolnego od choroby, jeżeli spełni wymagania określone w ust. 2–6.

2.   W niezależnym kompartmencie może znajdować się:

a)

pojedynczy zakład, który uznaje się za jedną jednostkę epidemiologiczną, gdyż nie ma na niego wpływu status zdrowia zwierząt otaczających go wód naturalnych; lub

b)

więcej niż jeden zakład, przy czym każdy zakład w kompartmencie spełnia kryteria określone w lit. a) niniejszego ustępu oraz w ust. 3–6, ale ze względu na rozległe przemieszczanie zwierząt między zakładami uznaje się je za pojedynczą jednostkę epidemiologiczną, pod warunkiem że wszystkie zakłady posiadają wspólny system bioasekuracji.

3.   Niezależny kompartment jest zaopatrywany w wodę:

a)

za pośrednictwem stacji uzdatniania wody, w której dany czynnik chorobotwórczy zostaje unieszkodliwiony; lub

b)

bezpośrednio ze studni, odwiertu lub źródła.

W przypadku gdy takie zaopatrzenie w wodę pochodzi ze źródła poza zakładem, woda powinna być dostarczana bezpośrednio do zakładu i doprowadzana do zakładu sposobem, który umożliwi odpowiednią ochronę przez zakażeniem.

4.   Istnieją naturalne lub sztuczne bariery, które uniemożliwiają zwierzętom wodnym z otaczających wód naturalnych przedostanie się do któregokolwiek z zakładów w kompartmencie.

5.   W razie konieczności kompartment jest zabezpieczony przed wylewem lub przenikaniem wody z otaczających wód naturalnych.

6.   Kompartment musi spełniać wymagania dotyczące określonej choroby, o których mowa w art. 78.

Artykuł 80

Przepisy szczególne dla kompartmentów, w których znajdują się pojedyncze zakłady, które rozpoczynają lub ponownie rozpoczynają działalność w obszarze akwakultury i w których status zdrowotny dotyczący danej choroby jest niezależny od statusu zdrowotnego otaczających je wód naturalnych

1.   Nowy zakład, który ma rozpocząć działalność w sektorze akwakultury, uznaje się za wolny od choroby, gdy:

a)

przestrzega przepisów określonych w art. 79 ust. 2 lit. a) oraz ust. 3–5; oraz

b)

rozpoczyna działalność w sektorze akwakultury, wprowadzając zwierzęta akwakultury z państwa członkowskiego, strefy lub kompartmentu wolnych od choroby.

2.   Zakład, który ponownie rozpoczyna działalność w sektorze akwakultury po przerwie i przestrzega przepisów ust. 1, uznaje się za wolny od choroby bez nadzoru, o którym mowa w art. 73 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), pod warunkiem że:

a)

historia statusu zdrowotnego zakładu jest znana właściwemu organowi i w zakładzie nie potwierdzono choroby kategorii B ani choroby kategorii C;

b)

przed ponownym umieszczeniem zwierząt zakład jest w razie potrzeby oczyszczany, odkażany i odłogowany.

3.   Zakład, który ponownie rozpoczyna działalność po potwierdzeniu choroby kategorii B lub choroby kategorii C, uznaje się za wolny od potwierdzonej choroby, pod warunkiem że:

a)

reprezentatywną próbę zwierząt, które ponownie umieszczono w zakładzie z państwa członkowskiego, strefy lub kompartmentu wolnych od choroby po czyszczeniu, dezynfekcji i odłogowaniu, bada się pod kątem danej choroby nie wcześniej niż 3 miesiące i nie później niż 12 miesięcy po ich narażaniu na warunki, w tym temperaturę wody, które sprzyjają klinicznej manifestacji tej choroby;

b)

stosuje się pobieranie próbek oraz badania diagnostyczne określone w załączniku VI część II w odpowiednim rozdziale, a próbki pobiera się od takiej liczby zwierząt, która zapewni wykrywanie danej choroby z poziomem ufności wynoszącym 95 % przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 2 %;

c)

wyniki badań opisanych w lit. b) są ujemne.

Sekcja 3

Utrzymanie, zawieszenie i cofnięcie statusu obszaru wolnego od choroby

Artykuł 81

Szczegółowe kryteria dotyczące środków nadzoru i bioasekuracji w celu utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby

1.   Państwa członkowskie, ich strefy lub kompartmenty mogą zachować status obszaru wolnego od choroby, wyłącznie gdy oprócz kryteriów określonych w art. 41 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (UE) 2016/429 przestrzegają:

a)

podejmowania wystarczających działań w zakresie nadzoru w celu umożliwienia wczesnego wykrycia choroby oraz wykazania statusu obszaru wolnego od choroby;

b)

stosowania środków bioasekuracji zarządzonych przez właściwy organ na podstawie zidentyfikowanego ryzyka w celu zapobiegania wprowadzeniu choroby;

c)

zasad operacyjnych, o których mowa w art. 66 lit. a) ppkt (v), (vi) i (vii) lub w art. 73 ust. 1 lit. a) ppkt (v), (vi) i (vii).

2.   W przypadku zwierząt wodnych, jeżeli państwo członkowskie jest uznane za wolne od co najmniej jednej choroby umieszczonej w wykazie, może zakończyć nadzór ukierunkowany, jak określono w ust. 3 lit. k)–q), i utrzymać status obszaru wolnego od choroby, pod warunkiem że dokonano oceny ryzyka wprowadzenia danej choroby oraz istnienia warunków sprzyjających klinicznej manifestacji danej choroby.

W strefach lub kompartmentach wolnych od choroby w państwach członkowskich nieuznanych za wolne od choroby lub we wszystkich przypadkach, w których nie występują warunki sprzyjające klinicznej manifestacji danej choroby, nadzór ukierunkowany jest kontynuowany zgodnie z ust. 3 lit. k)–q).

3.   Wymagania dotyczące określonej choroby, jeżeli chodzi o środki nadzoru i bioasekuracji, określono w:

a)

załączniku IV część I rozdział 3 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, jeżeli chodzi o utrzymywane bydło, lub w załączniku IV część I rozdział 4 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, jeżeli chodzi o utrzymywane owce i kozy;

b)

załączniku IV część II rozdział 2 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia MTBC;

c)

załączniku IV część III rozdział 2 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od enzootycznej białaczki bydła;

d)

załączniku IV część IV rozdział 2 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od IBR/IPV;

e)

załączniku IV część V rozdział 2 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia ADV;

f)

załączniku IV część VI rozdział 2 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od wirusowej białaczki bydła;

g)

załączniku V część I rozdział 2 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem RABV;

h)

załączniku V część II rozdział 4 sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia BTV;

i)

załączniku V część III sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od warrozy;

j)

załączniku V część IV sekcja 2 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu bez szczepień;

k)

załączniku VI część II rozdział 1 sekcja 4 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od VHS;

l)

załączniku VI część II rozdział 1 sekcja 4 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od IHN;

m)

załączniku VI część II rozdział 2 sekcja 4 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR;

n)

załączniku VI część II rozdział 3 sekcja 4 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens;

o)

załączniku VI część II rozdział 4 sekcja 4 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia exitiosa;

p)

załączniku VI część II rozdział 5 sekcja 4 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae;

q)

załączniku VI część II rozdział 6 sekcja 4 w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem WSS.

Artykuł 82

Zawieszenie, cofnięcie i przywrócenie statusu obszaru wolnego od choroby

1.   Jeżeli choroba została potwierdzona, a zatem nie są spełnione warunki dotyczące utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do państwa członkowskiego, jego strefy lub kompartmentu, właściwy organ:

a)

niezwłocznie stosuje odpowiednie środki zwalczania chorób;

b)

prowadzi szczególny nadzór w celu dokonania oceny skali ogniska;

c)

zarządza wszelkie niezbędne środki zmniejszające ryzyko.

2.   Jeżeli wystąpienie choroby nie zostało potwierdzone, ale miało miejsce naruszenie jednego z warunków utrzymania statusu obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do państwa członkowskiego, jego strefy lub kompartmentu, właściwy organ wdraża odpowiednie środki naprawcze i dokonuje oceny ryzyka pod kątem zmiany sytuacji zdrowotnej.

3.   W stosownych przypadkach właściwy organ może w ramach środka przejściowego zawiesić status obszaru wolnego od choroby w odniesieniu do państwa członkowskiego, jego strefy lub kompartmentu, zamiast cofnięcia przez Komisję statusu obszaru wolnego od choroby. W okresie zawieszenia właściwy organ:

a)

przyjmuje wszystkie niezbędne środki zapobiegania chorobom, środki nadzoru oraz środki zwalczania chorób w celu zaradzenia sytuacji;

b)

niezwłocznie informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie o przyjętych środkach; oraz

c)

regularnie informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie o rozwoju sytuacji, o swojej pozycji, jeżeli chodzi o przywrócenie statusu obszaru wolnego od choroby, o przedłużeniu zawieszenia lub o cofnięciu zawieszenia przez Komisję.

4.   Pod warunkiem zgodności z przepisami ust. 3 właściwy organ może przywrócić status obszaru wolnego od choroby państwa członkowskiego, jego strefy lub kompartmentu, znosząc zawieszenia.

Sekcja 4

Odstępstwa od zatwierdzenia przez Komisję

Artykuł 83

Odstępstwa od zatwierdzenia przez Komisję w odniesieniu do statusu obszaru wolnego od niektórych chorób zwierząt wodnych

1.   Na zasadzie odstępstwa od wymagań dotyczących uzyskania zatwierdzenia przez Komisję statusu obszaru wolnego od choroby, które określono w art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/429, w przypadku chorób zwierząt wodnych w strefach lub kompartmentach zatwierdzenie dla stref lub kompartmentów obejmujących mniej niż 75 % terytorium państwa członkowskiego oraz w przypadku gdy zlewnia zaopatrująca strefę lub kompartment w wodę nie jest dzielona z innym państwem członkowskim lub państwem trzecim uzyskuje się zgodnie z następującą procedurą:

a)

państwo członkowskie składa tymczasową deklarację o niewystępowaniu choroby w przypadku strefy lub kompartmentu, które spełniają wymagania dotyczące statusu obszaru wolnego od choroby, jak określono w niniejszym rozporządzeniu;

b)

państwo członkowskie publikuje taką tymczasową deklarację w formie elektronicznej, a Komisja i państwa członkowskie otrzymują informację o publikacji;

c)

60 dni po publikacji tymczasowa deklaracja zaczyna obowiązywać i strefa lub kompartment, o których mowa w niniejszym ustępie, uzyskują status obszaru wolnego od choroby.

2.   W okresie 60 dni, o którym mowa w ust. 1 lit. c), Komisja lub państwa członkowskie mogą dążyć do uzyskania wyjaśnienia lub dodatkowych informacji w odniesieniu do dowodów potwierdzających przekazanych przez państwo członkowskie składające tymczasową deklarację.

3.   W przypadku przedstawienia przez co najmniej jedno państwo członkowskie lub Komisję pisemnych uwag w okresie, o którym mowa w ust. 1 lit. c), wykazujących wątpliwości dotyczące dowodów przedstawionych na poparcie deklaracji, Komisja i państwo członkowskie, które złożyło deklarację, oraz w stosownych przypadkach państwo członkowskie, które dążyło do uzyskania wyjaśnienia lub dodatkowych informacji, razem badają przedstawione dowody w celu rozwiania wątpliwości.

W takich przypadkach okres, o którym mowa w ust. 1 lit. c), jest automatycznie przedłużany o 60 dni od dnia, w którym zgłoszono pierwsze wątpliwości. Okres ten nie może być dalej przedłużany.

4.   W przypadku niepowodzenia procesu, o którym mowa w ust. 3, zastosowanie mają przepisy określone w art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/429.

CZĘŚĆ III

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 84

Przepisy przejściowe dotyczące istniejącego statusu obszaru wolnego od choroby

1.   Państwa członkowskie i jego strefy, które posiadały zatwierdzony status obszaru wolnego od choroby przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, uznaje się za posiadające zatwierdzony status obszaru wolnego od choroby zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do następujących statusów:

a)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis:

(i)

w populacji bydła, w przypadku gdy status obszaru wolnego od brucelozy został przyznany zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG;

(ii)

w populacji owiec i kóz, w przypadku gdy status obszaru wolnego od brucelozy (wolnego od zakażenia wywoływanego przez B. melitensis) został przyznany zgodnie z dyrektywą 91/68/EWG;

b)

statusu obszaru wolnego od zakażenia MTBC, w przypadku gdy status obszaru wolnego od gruźlicy został przyznany zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG;

c)

statusu obszaru wolnego od enzootycznej białaczki bydła, w przypadku gdy status obszaru wolnego od enzootycznej białaczki bydła został przyznany zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG;

d)

statusu obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła, w przypadku gdy status obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła został przyznany zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG;

e)

statusu obszaru wolnego od zakażenia ADV, w przypadku gdy status obszaru wolnego od choroby Aujeszkyego został przyznany zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG;

f)

statusu obszaru wolnego od zarażenia warrozą, w przypadku gdy status obszaru wolnego od warrozy został przyznany zgodnie z dyrektywą Rady 92/65/EWG (24);

g)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu bez szczepień, w przypadku gdy status obszaru wolnego od gruźlicy został przyznany zgodnie z dyrektywą 2009/158/WE;

h)

statusu obszaru wolnego od wirusowej posocznicy krwotocznej, w przypadku gdy status obszaru wolnego od wirusowej posocznicy krwotocznej został przyznany zgodnie z dyrektywą Rady 2006/88/WE (25);

i)

statusu obszaru wolnego od IHN, w przypadku gdy status obszaru wolnego od IHN został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

j)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR, w przypadku gdy status obszaru wolnego od zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

k)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae, w przypadku gdy status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

l)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens, w przypadku gdy status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

m)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem WSS, w przypadku gdy status obszaru wolnego od zakażenia wirusem WSS został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE.

2.   Kompartmenty w państwach członkowskich, które posiadały zatwierdzony status obszaru wolnego od choroby przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, uznaje się za posiadające zatwierdzony status obszaru wolnego od choroby zgodnie z niniejszym rozporządzeniem dla następujących statusów:

a)

statusu obszaru wolnego od wysoce zjadliwej grypy ptaków, w przypadku gdy kompartment został zatwierdzony w odniesieniu do grypy ptaków zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 616/2009 (26);

b)

statusu obszaru wolnego od wirusowej posocznicy krwotocznej, w przypadku gdy status obszaru wolnego od wirusowej posocznicy krwotocznej został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

c)

statusu obszaru wolnego od IHN, w przypadku gdy status obszaru wolnego od IHN został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

d)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR, w przypadku gdy status obszaru wolnego od zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

e)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae, w przypadku gdy status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

f)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens, w przypadku gdy status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

g)

statusu obszaru wolnego od zakażenia wirusem WSS, w przypadku gdy status obszaru wolnego od zakażenia wirusem WSS został przyznany zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE.

3.   Państwa członkowskie uważane za posiadające zatwierdzony status obszaru wolnego od choroby zgodnie z ust. 1 lub 2 zapewniają, by warunki utrzymania statusu były zgodne z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 85

Przepisy przejściowe dotyczące istniejących programów likwidacji lub nadzoru

1.   Państwa członkowskie i ich strefy, które posiadały zatwierdzony program likwidacji choroby lub zatwierdzony program nadzoru przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, uznaje się za posiadające zatwierdzony program likwidacji choroby zgodnie z niniejszym rozporządzeniem dla następujących chorób przez okres sześciu lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia:

a)

zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła, w przypadku gdy program likwidacji zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG;

b)

zakażenia ADV, w przypadku gdy program likwidacji choroby Aujeszkyego został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG;

c)

wirusowej posocznicy krwotocznej, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji wirusowej posocznicy krwotocznej został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

d)

IHN, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji IHN został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

e)

zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

f)

zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

g)

zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

h)

zakażenia wirusem WSS, w przypadku gdy program likwidacji zakażenia wirusem WSS został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE.

2.   Kompartmenty w państwach członkowskich, które posiadały zatwierdzony program likwidacji choroby lub zatwierdzony program nadzoru przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, uznaje się za posiadające zatwierdzony program likwidacji choroby zgodnie z niniejszym rozporządzeniem dla następujących chorób przez okres sześciu lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia:

a)

wirusowej posocznicy krwotocznej, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji wirusowej posocznicy krwotocznej został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

b)

IHN, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji IHN został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

c)

zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji zakażenia wirusem zakaźnej anemii łososia z delecją w obszarze HPR został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

d)

zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji zakażenia wywoływanego przez Bonamia ostreae został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

e)

zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens, w przypadku gdy program nadzoru lub likwidacji zakażenia wywoływanego przez Marteilia refringens został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE;

f)

zakażenia wirusem WSS, w przypadku gdy program nadzoru nad chorobami lub program likwidacji zakażenia wirusem WSS został zatwierdzony zgodnie z dyrektywą 2006/88/WE.

3.   Państwa członkowskie uważane za posiadające zatwierdzony program likwidacji choroby zgodnie z ust. 1 lub 2 zapewniają, by środki stosowane w ramach programu były zgodne ze środkami odnoszącymi się do programów likwidacji choroby określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 86

Uchylenie

Następujące akty tracą moc z dniem 21 kwietnia 2021 r.:

decyzja 2000/428/WE,

decyzja 2002/106/WE,

decyzja 2003/422/WE,

decyzja 2006/437/WE,

rozporządzenie (WE) nr 1266/2007,

decyzja 2008/896/WE,

decyzja wykonawcza (UE) 2015/1554.

Odesłania do uchylonych aktów traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 87

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 21 kwietnia 2021 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2019 r.

W imieniu Komisji

Ursula VON DER LEYEN

Przewodnicząca


(1)  Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s. 1.

(2)  Rozporządzenie (UE) 2017/625 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2017 w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1).

(3)  Decyzja Komisji 2010/367/UE z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie wdrożenia przez państwa członkowskie programów nadzoru w zakresie ptasiej grypy u drobiu i dzikiego ptactwa (Dz.U. L 166 z 1.7.2010, s. 22).

(4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1882 z dnia 3 grudnia 2018 r. w sprawie stosowania niektórych przepisów dotyczących zapobiegania chorobom oraz ich zwalczania do kategorii chorób umieszczonych w wykazie oraz ustanawiające wykaz gatunków i grup gatunków, z którymi wiąże się znaczne ryzyko rozprzestrzeniania się chorób umieszczonych w tym wykazie (Dz.U. L 308 z 4.12.2018, s. 21).

(5)  Dyrektywa Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną (Dz.U. L 121 z 29.7.1964, s. 1977/64).

(6)  Dyrektywa Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami (Dz.U. L 46 z 19.2.1991, s. 19).

(7)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/1629 z dnia 25 lipca 2018 r. zmieniające wykaz chorób zamieszczony w załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniającego i uchylającego niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (Dz.U. L 272 z 31.10.2018, s. 11).

(8)  Kodeks zdrowia zwierząt lądowych, Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt, 2018 r.

(9)  Decyzja Komisji 2004/558/WE z dnia 15 lipca 2004 r. wdrażająca dyrektywę Rady 64/432/EWG w sprawie dodatkowych gwarancji dla handlu wewnątrzwspólnotowego bydłem odnoszących się do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i zatwierdzenia programów zwalczania przedstawionych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 249 z 23.7.2004, s. 20).

(10)  Dziennik EFSA (2006) 311, opinia na temat „Definicja zwierzęcia wolnego od BoHV-1 i gospodarstwa wolnego od BoHV-1 oraz procedur weryfikowania i utrzymywania takiego statusu”.

(11)  Dyrektywa Rady 2000/75/WE z dnia 20 listopada 2000 r. ustanawiająca przepisy szczególne dotyczące kontroli i zwalczania choroby niebieskiego języka (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 74).

(12)  EFSA AHAW Panel (panel EFSA ds. zdrowia i warunków hodowli zwierząt), 2017 r. Opinia naukowa w sprawie choroby niebieskiego języka: kontrola, nadzór oraz bezpieczne przemieszczanie zwierząt. Dziennik EFSA 2017, 15(3):4698, 126.

(13)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1).

(14)  Decyzja Komisji 2000/428/WE z dnia 4 lipca 2000 r. ustanawiająca procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek i kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia i diagnostyki różnicowej choroby pęcherzykowej świń (Dz.U. L 167 z 7.7.2000, s. 22).

(15)  Decyzja Komisji 2002/106/WE z dnia 1 lutego 2002 r. zatwierdzająca Podręcznik diagnostyczny ustanawiający procedury diagnostyczne, metody pobierania próbek oraz kryteria oceny wyników badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia klasycznego pomoru świń (Dz.U. L 39 z 9.2.2002, s. 71).

(16)  Decyzja Komisji 2003/422/WE z dnia 26 maja 2003 r. zatwierdzająca podręcznik diagnostyczny dotyczący afrykańskiego pomoru świń (Dz.U. L 143 z 11.6.2003, s. 35).

(17)  Decyzja Komisji 2006/437/WE z dnia 4 sierpnia 2006 r. zatwierdzająca podręcznik diagnostyczny dotyczący grypy ptaków, przewidziany w dyrektywie Rady 2005/94/WE (Dz.U. L 237 z 31.8.2006, s. 1).

(18)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1266/2007 z dnia 26 października 2007 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących dyrektywy Rady 2000/75/WE w odniesieniu do kontroli, monitorowania, nadzoru i ograniczeń przemieszczeń niektórych zwierząt należących do gatunków podatnych na zarażenie chorobą niebieskiego języka (Dz.U. L 238 z 27.10.2007, s. 37).

(19)  Decyzja Komisji 2008/896/WE z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie wytycznych w odniesieniu do programów nadzoru stanu zdrowia zwierząt opartych na ocenie ryzyka, o których mowa w dyrektywie Rady 2006/88/WE (Dz.U. L 322 z 2.12.2008, s. 30).

(20)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/1554 z dnia 11 września 2015 r. ustanawiająca przepisy dotyczące stosowania dyrektywy 2006/88/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie metod nadzoru i metod diagnostycznych (Dz.U. L 247 z 23.9.2015, s. 1).

(21)  http://www.oie.int/en/standard-setting/terrestrial-manual/access-online/

(22)  http://www.oie.int/en/standard-setting/aquatic-manual/access-online/

(23)  Dyrektywa 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniająca decyzję Rady 90/424/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 92/117/EWG (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 31).

(24)  Dyrektywa Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG (Dz.U. L 268 z 14.9.1992, s. 54).

(25)  Dyrektywa Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób (Dz.U. L 328 z 24.11.2006, s. 14).

(26)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 616/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy Rady 2005/94/WE w odniesieniu do zatwierdzania grup drobiu i grup innych ptaków żyjących w niewoli pod względem grypy ptaków oraz dodatkowych zapobiegawczych środków ochrony biologicznej w takich grupach (Dz.U. L 181 z 14.7.2009, s. 16).


ZAŁĄCZNIK I

DEFINICJA KONKRETNEGO PRZYPADKU CHOROBY ZWIERZĄT LĄDOWYCH

Sekcja 1

Wysoce zjadliwa grypa ptaków (HPAI)

1.

Właściwy organ musi uznać zwierzę lub grupę zwierząt za przypadek podejrzenia HPAI, jeżeli spełnione są kryteria określone w art. 9 ust. 1.

2.

Właściwy organ musi uznać zwierzę lub grupę zwierząt za potwierdzony przypadek HPAI, jeżeli:

a)

w próbce pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt wyizolowano czynnik chorobotwórczy odpowiedzialny za HPAI, z wyłączeniem szczepów szczepionkowych;

b)

w próbce pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt zidentyfikowano kwas nukleinowy charakterystyczny dla czynnika chorobotwórczego wywołującego HPAI, który nie jest konsekwencją szczepienia; lub

c)

w próbce pobranej od zwierzęcia utrzymywanego lub grupy zwierząt utrzymywanych wykazujących objawy kliniczne wskazujące na chorobę lub epidemiologicznie powiązane z przypadkiem podejrzenia lub potwierdzonym przypadkiem uzyskano po zastosowaniu pośredniej metody diagnostycznej wynik dodatni, który nie jest konsekwencją szczepienia.

3.

Do celów niniejszej definicji przypadku czynnikiem chorobotwórczym odpowiedzialnym za HPAI musi być

a)

wirus grypy typu A podtypów H5 i H7 lub dowolny wirus grypy typu A o indeksie dożylnej zjadliwości (IVPI) wyższym niż 1,2; albo

b)

wirus grypy typu A podtypów H5 i H7 z sekwencją licznych aminokwasów zasadowych obecną w miejscu cięcia cząsteczki hemaglutyniny (HA0), podobny do wirusa obserwowanego w przypadku innych izolatów HPAI.

Sekcja 2

Zakażenie wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków (LPAIV)

1.

Właściwy organ musi uznać zwierzę lub grupę zwierząt za przypadek podejrzenia zakażenia wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków, jeżeli spełnione są kryteria określone w art. 9 ust. 1.

2.

Właściwy organ musi uznać zwierzę lub grupę zwierząt za potwierdzony przypadek zakażenia wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków, jeżeli:

a)

w próbce pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt wyizolowano czynnik chorobotwórczy odpowiedzialny za zakażenie wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków, z wyłączeniem szczepów szczepionkowych;

b)

w próbce pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt zidentyfikowano kwas nukleinowy, który nie jest konsekwencją szczepienia, charakterystyczny dla czynnika chorobotwórczego wywołującego zakażenie wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków; lub

c)

w próbce pobranej od zwierzęcia utrzymywanego lub grupy zwierząt utrzymywanych wykazujących objawy kliniczne wskazujące na chorobę lub epidemiologicznie powiązane z przypadkiem podejrzenia lub potwierdzonym przypadkiem uzyskano po zastosowaniu pośredniej metody diagnostycznej wynik dodatni, który nie jest konsekwencją szczepienia.

3.

Do celów definicji tego przypadku czynnikiem chorobotwórczym odpowiedzialnym za zakażenie wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków musi być dowolny wirus grypy typu A podtypów H5 i H7, które nie są wirusami HPAI.

Sekcja 3

Zakażenie wirusem rzekomego pomoru drobiu (NDV)

1.

Właściwy organ musi uznać zwierzę lub grupę zwierząt za przypadek podejrzenia zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu, jeżeli spełnione są kryteria określone w art. 9 ust. 1.

2.

Właściwy organ musi uznać zwierzę lub grupę zwierząt za potwierdzony przypadek zakażenia wirusem rzekomego pomoru drobiu, jeżeli:

a)

w próbce pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt wyizolowano czynnik chorobotwórczy odpowiedzialny za zakażenie wirusem rzekomego pomoru drobiu, z wyłączeniem szczepów szczepionkowych;

b)

w próbce pobranej od zwierzęcia lub grupy zwierząt zidentyfikowano kwas nukleinowy charakterystyczny dla czynnika chorobotwórczego wywołującego zakażenie wirusem rzekomego pomoru drobiu, który nie jest konsekwencją szczepienia; lub

c)

w próbce pobranej od zwierzęcia utrzymywanego lub grupy zwierząt utrzymywanych wykazujących objawy kliniczne wskazujące na chorobę lub epidemiologicznie powiązane z przypadkiem podejrzenia lub potwierdzonym przypadkiem uzyskano po zastosowaniu pośredniej metody diagnostycznej wynik dodatni, który nie jest konsekwencją szczepienia.

3.

Do celów niniejszej definicji przypadku czynnikiem chorobotwórczym odpowiedzialnym za zakażenie wirusem rzekomego pomoru drobiu musi być albo paramyksowirus ptasi typu 1 (APMV-1) (Avulavirus grypy ptaków typu 1), który:

a)

posiada indeks domózgowej zjadliwości (ICPI) wynoszący 0,7 lub wyższy; albo

b)

wykazuje liczne aminokwasy zasadowe na końcu C białka F2 i fenyloalaninę w reszcie aminokwasowej 117, która jest końcem N białka F1. Termin „liczne aminokwasy zasadowe” odnosi się do co najmniej trzech reszt aminokwasowych argininy lub lizyny między resztami 113 i 116. Niewykazanie charakterystycznego wzorca reszt aminokwasowych opisanego powyżej wymagałoby charakteryzacji wyizolowanego wirusa w drodze badania ICPI. W niniejszej definicji reszty aminokwasowe numerowane są od końca N sekwencji aminokwasu wydedukowanej z sekwencji nukleotydu genu F0 (113–116 odpowiada resztom od -4 do -1 z miejsca cięcia).


ZAŁĄCZNIK II

UNIJNY PROGRAM NADZORU

CZĘŚĆ I

NADZÓR NAD DROBIEM I DZIKIM PTACTWEM POD KĄTEM GRYPY PTAKÓW

Sekcja 1

Podejście ogólne i wymagania

1.   ZAKRES TERYTORIALNY

Nadzór nad drobiem i dzikim ptactwem musi zostać wprowadzony we wszystkich państwach członkowskich

2.   OKRES STOSOWANIA

Do odwołania.

3.   PODEJŚCIE OGÓLNE

System nadzoru musi uwzględniać cele przewidziane w sekcji 2 i musi opierać się na kompleksowym podejściu, w tym na różnych wzajemnie uzupełniających się elementach działań w zakresie nadzoru nad populacjami drobiu i dzikiego ptactwa:

systemach wczesnego wykrywania przewidzianych w sekcji 3 i 4,

nadzorze opartym na ryzyku przewidzianym w sekcji 5 i 6.

Sekcja 2

Cele nadzoru nad drobiem i dzikim ptactwem

1.

Wczesne wykrywanie wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI) u drobiu.

2.

Wczesne wykrywanie HPAI u dzikiego ptactwa, w ramach którego przewiduje się:

a)

wczesne ostrzeganie o możliwym przeniesieniu HPAI na drób, w szczególności jeżeli wirusy dostają się do Unii w wyniku przemieszczeń migracyjnych dzikiego ptactwa;

b)

informacje dotyczące oceny ryzyka rozprzestrzeniania się wirusów po stwierdzeniu HPAI u dzikiego ptactwa.

3.

Wykrywanie HPAI u gatunków drobiu, które zasadniczo nie wykazują znaczących objawów klinicznych.

4.

Wykrywanie krążących wirusów nisko zjadliwej grypy ptaków (LPAIV), które z łatwością mogą rozprzestrzeniać się między stadami drobiu, w szczególności na obszarach o wysokim zagęszczeniu zakładów drobiarskich, w związku z ich potencjałem mutacji w HPAI, aby:

a)

zidentyfikować klastry zakażenia wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków; oraz

b)

monitorować ryzyko rozprzestrzeniania się LPAIV poprzez przemieszczanie drobiu i przedmioty skażone w niektórych zagrożonych systemach produkcji.

5.

Wnoszenie wkładu w poszerzanie wiedzy na temat HPAI i LPAIV stwarzających potencjalne ryzyko zoonotyczne.

Sekcja 3

Wczesne wykrywanie HPAI u drobiu

1.

Systemy wczesnego wykrywania HPAI u drobiu muszą stanowić część ogólnych wymagań w zakresie nadzoru przewidzianych w art. 3 ust. 1 lit. a) i należy je wdrożyć w całym sektorze drobiarskim.

2.

Nadzór, o którym mowa w pkt 1, musi obejmować co najmniej wczesne wykrywanie i dochodzenie w zakładach zlokalizowanych na obszarze zidentyfikowanym jako obszar podwyższonego ryzyka wprowadzenia i rozprzestrzeniania się HPAI:

a)

wszelkich zmian w normalnych parametrach produkcyjnych i zdrowotnych, takich jak upadkowość, spożycie paszy i wody oraz produkcja jaj; oraz

b)

wszelkich objawów klinicznych lub zmian pośmiertnych wskazujących na HPAI.

3.

Regularne badanie próbek pobranych od martwego lub chorego drobiu w zakładach zlokalizowanych na obszarze zidentyfikowanym jako obszar podwyższonego ryzyka wprowadzenia i rozprzestrzeniania się HPAI może również być istotne, jeżeli na poziomie krajowym, unijnym lub regionalnym zidentyfikowano zwiększone ryzyko z uwagi na ogniska HPAI u drobiu lub dzikiego ptactwa.

Sekcja 4

Wczesne wykrywanie HPAI u dzikiego ptactwa

1.

Wczesne wykrywanie HPAI u dzikiego ptactwa musi opierać się na pobieraniu próbek od ptaków i badaniu ptaków, które:

a)

zostały znalezione martwe;

b)

zostały znalezione ranne lub chore;

c)

zostały upolowane i wykazywały objawy kliniczne.

W przypadku wykrycia HPAI u dzikiego ptactwa może istnieć konieczność zintensyfikowania tego nadzoru za pomocą systemów monitorowania z wykorzystaniem zorganizowanych patroli w celu wykrywania i zbierania martwych i chorych ptaków.

2.

Koncepcja tego nadzoru musi opierać się na ryzyku z uwzględnieniem co najmniej odpowiednich informacji na temat ornitologii, wirusologii, epidemiologii i kwestii środowiskowych.

3.

Nadzór musi mieć zastosowanie do ptaków z docelowych gatunków dzikiego ptactwa, jak przewidziano w sekcji 8. Wszystkie podejrzane przypadki upadkowości dzikiego ptactwa muszą jednak zostać zbadane w celu wykluczenia HPAI.

Oprócz docelowych gatunków dzikiego ptactwa można uwzględnić również dodatkowe gatunki dzikiego ptactwa, jeżeli dokonano oceny ich szczególnego znaczenia epidemiologicznego na terenie państwa członkowskiego.

4.

Ponadto w priorytetowych lokalizacjach i kluczowych miejscach, w szczególności tych, w których ptaki docelowych gatunków dzikiego ptactwa dostają się do Unii podczas ruchów migracyjnych, przynajmniej ze szlaków północno-wschodnich i wschodnich, nadzór może obejmować pobieranie próbek i badanie:

a)

uwięzionych ptaków;

b)

upolowanych zdrowych ptaków;

c)

ptaków wskaźnikowych.

5.

W wynikach nadzoru nad dzikim ptactwem pod kątem HPAI muszą zostać uwzględnione dodatkowe źródła informacji uzyskanych w toku dochodzeń dotyczących dzikiego ptactwa w kontekście ognisk HPAI u ptaków utrzymywanych.

Sekcja 5

Oparty na ryzyku uzupełniający nadzór pod kątem HPAI nad gatunkami drobiu, które zasadniczo nie wykazują znaczących objawów klinicznych

1.

Nadzór oparty na ryzyku pod kątem zakażenia HPAI w zakładach drobiarskich utrzymujących kaczki, gęsi, drób z gatunków należących do Anseriformes przeznaczone na odnowę populacji zwierzyny łownej lub przepiórki mające zostać uwolnione do środowiska naturalnego musi uwzględniać co najmniej następujące czynniki ryzyka:

a)

historyczną i obecną sytuację epidemiologiczną choroby i jej rozwój na przestrzeni czasu u drobiu i dzikiego ptactwa;

b)

bliskość zakładów w stosunku do jednolitych części wód i innych miejsc, w których ptaki migrujące, w szczególności ptaki wodne, mogą gromadzić się w dużych ilościach lub mieć miejsca odpoczynku w trakcie przemieszczania się do Unii i przez Unię;

c)

okres wzmożonego przemieszczania się docelowych migrujących gatunków dzikiego ptactwa na tereny Unii lub przez nie;

d)

strukturę hodowli drobiu, w tym szerszego sektora zaangażowanego w różne systemy produkcji;

e)

położenie geograficzne zakładów na obszarze, na którym występuje wysokie zagęszczenie populacji drobiu;

f)

praktyki z zakresu bioasekuracji stosowane w zakładach;

g)

rodzaj i częstotliwość przemieszczania drobiu, produktów i pojazdów transportujących drób oraz strukturę handlu; oraz

h)

oceny ryzyka i doradztwo naukowe w odniesieniu do znaczenia, jakie ma rozprzestrzenianie HPAI przez dzikie ptactwo.

2.

Na podstawie naukowego uzasadnienia można uwzględnić dodatkowe czynniki ryzyka inne niż te wymienione w pkt 1 lit. a)–h), a czynniki, które nie są istotne dla szczególnej sytuacji państwa członkowskiego, można pominąć.

Sekcja 6

Nadzór oparty na ryzyku w celu identyfikowania klastrów zakładów zakażonych wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków i w których wirusy nisko zjadliwej grypy ptaków stale się rozprzestrzeniają

1.

Nadzór oparty na ryzyku pod kątem wykrywania krążących wirusów nisko zjadliwej grypy ptaków (LPAIV), które z łatwością mogą rozprzestrzeniać się między stadami drobiu, w szczególności na obszarach o wysokim zagęszczeniu zakładów drobiarskich, o których mowa w sekcji 2 pkt 4, musi mieć zastosowanie do zakładów, w których według oceny właściwego organu klastry zakażenia wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków wielokrotnie występowały w przeszłości lub ich wystąpienie uznaje się za bardziej prawdopodobne.

2.

Takie klastry charakteryzują się zakażeniem wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków w grupach zakładów powiązanym w czasie i pod względem bliskości geograficznej.

3.

Ocena dotycząca wyboru zakładów do nadzoru ukierunkowanego musi uwzględniać ryzyko poziomego przenoszenia wirusa ze względu na strukturę i złożoność systemu produkcji oraz powiązania funkcjonalne między zakładami, w szczególności gdy funkcjonują one na obszarze o wysokim zagęszczeniu zakładów.

4.

Oprócz kryteriów wyboru ukierunkowanego nadzoru nad zakładami, o których mowa w pkt 3, na poziomie zakładu muszą zostać uwzględnione następujące czynniki ryzyka:

a)

utrzymywane gatunki;

b)

cykl i czas trwania produkcji;

c)

obecność kilku gatunków drobiu;

d)

obecność stad drobiu w różnym wieku;

e)

obecność długo żyjącego drobiu;

f)

praktykowanie systemu pełne, puste;

g)

długość okresu oczekiwania między partiami; oraz

h)

praktyki z zakresu bioasekuracji i warunki przetrzymywania.

Sekcja 7

Docelowe populacje drobiu

1.

Systemy wczesnego wykrywania zakażenia HPAI, o których mowa w sekcji 3, muszą mieć zastosowanie do wszystkich populacji drobiu.

2.

Uzupełniający nadzór pod kątem zakażenia HPAI u gatunków drobiu, które zasadniczo nie wykazują znaczących objawów, jeżeli są zakażone HPAI, o czym jest mowa w sekcji 5, musi mieć zastosowanie do:

a)

kaczek hodowlanych;

b)

gęsi hodowlanych;

c)

kaczek rzeźnych;

d)

gęsi rzeźnych;

e)

przepiórek;

f)

drobiu z gatunków należących do Anseriformes przeznaczonego do uwolnienia do środowiska naturalnego w celu odnowy populacji ptaków łownych.

3.

Oprócz gatunków i kategorii wymienionych w pkt 2 ukierunkowanie pobieranie próby i badanie pod kątem zakażenia wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków, o których mowa w sekcji 6, może mieć zastosowanie do następujących gatunków drobiu i kategorii produkcji:

a)

kur niosek, w tym utrzymywanych na wolnym wybiegu;

b)

indyków hodowlanych;

c)

indyków rzeźnych;

d)

drobiu z gatunków należących do Galliformes przeznaczonego do uwolnienia do środowiska naturalnego w celu odnowy populacji ptaków łownych.

Sekcja 8

Docelowe populacje dzikiego ptactwa

Wykazano, że docelowe gatunki dzikiego ptactwa, w szczególności migrujące ptaki wodne, są bardziej zagrożone zakażeniem i przenoszeniem HPAI.

Wykaz „docelowych gatunków dzikiego ptactwa”, sporządzony i zaktualizowany w świetle najnowszej wiedzy, jest dostępny na stronie internetowej laboratorium referencyjnego Unii Europejskiej.

Sekcja 9

Metody pobierania próby i wykonywania badań laboratoryjnych

1.

Liczba zakładów drobiarskich, w których należy pobrać próbki, i liczba zwierząt z gatunków drobiu, które należy zbadać w każdym zakładzie i w stosownych przypadkach w każdej jednostce epidemiologicznej (np. stadzie drobiu, kurniku itp.) w określonym zakładzie, musi opierać się na statystycznie istotnej metodzie doboru próby. Może być to metoda stosowana do doboru próby reprezentatywnej; tj. szacunkowa częstość występowania, którą należy wykryć zgodnie z wcześniej określonym poziomem ufności ustalonym przez właściwy organ.

2.

Częstotliwość i okres badania:

a)

częstotliwość pobierania próbek i wykonywania badań w zakładach drobiarskich musi zostać określona na podstawie wyników oceny ryzyka przeprowadzonej przez właściwy organ;

b)

termin pobierania próbek musi zbiegać się z sezonową produkcją każdej kategorii produkcyjnej, ale nie może zagrażać prowadzeniu nadzoru opartego na ryzyku;

c)

w stosownych przypadkach termin pobierania próbek musi uwzględniać okres podwyższonego ryzyka, o którym mowa w sekcji 3 pkt 3. Próbki muszą zostać poddane badaniom laboratoryjnym metodami wirusologicznymi, jeżeli zostały pobrane w celu:

(i)

wczesnego wykrycia HPAI u drobiu, o którym mowa w sekcji 3;

(ii)

wczesnego wykrycia HPAI u dzikiego ptactwa, o którym mowa w sekcji 4;

(iii)

uzupełniającego nadzoru pod kątem HPAI u gatunków drobiu, które zasadniczo nie wykazują znaczących klinicznych objawów HPAI, o czym jest mowa w sekcji 5;

(iv)

przeprowadzenia działań następczych w związku z seropozytywnymi wynikami, o których mowa w pkt 4 lit. b).

W przypadku badań wirusologicznych muszą zostać uwzględnione częstość występowania i przedział czasowy na wykrycie aktywnego zakażenia.

3.

Próbki muszą zostać poddane badaniom laboratoryjnym metodami serologicznymi, jeżeli zostały pobrane do celów:

a)

uzupełniającego nadzoru pod kątem HPAI u gatunków drobiu, które zasadniczo nie wykazują znaczących klinicznych objawów HPAI, o którym mowa w sekcji 5, w stosownych przypadkach uzupełniającego badania wirusologiczne;

b)

wykrycia klastrów zakładów zakażonych wirusami nisko zjadliwej grypy ptaków, o których mowa w sekcji 6. Jeżeli ze względów technicznych lub innych należycie uzasadnionych względów pobranie próbek do badań serologicznych nie jest właściwe, muszą zostać wykonane badania wirusologiczne.


ZAŁĄCZNIK III

METODY DIAGNOSTYCZNE PRZYZNAWANIA I UTRZYMYWANIA STATUSU OBSZARU WOLNEGO OD CHOROBY W ODNIESIENIU DO NIEKTÓRYCH CHORÓB ZWIERZĄT LĄDOWYCH

Sekcja 1

Zakażenie wywoływane przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis

1.

Badania serologiczne

a)

badania próbek krwi

(i)

testy ze zbuforowanym antygenem Brucella;

(ii)

test wiązania dopełniacza (OWD);

(iii)

pośredni test ELISA (I-ELISA);

(iv)

test fluorescencji w świetle spolaryzowanym (FPA);

(v)

kompetycyjny test ELISA (C-ELISA);

b)

badania próbek mleka

(i)

próba pierścieniowa z mlekiem (MRT);

(ii)

pośredni test ELISA.

2.

Skórny test brucelinowy (BST)

Do badań, o których mowa w załączniku IV część I rozdział 1 sekcja 1 i 2, skórny test brucelinowy (BST) stosuje się wyłącznie u owiec i kóz.

Sekcja 2

Zakażenie kompleksem Mycobacterium tuberculosis

1.

Śródskórny test tuberkulinowy

a)

pojedynczy śródskórny test tuberkulinowy (SITT);

b)

porównawczy śródskórny test tuberkulinowy (CITT).

2.

Test wydzielania interferonu gamma.

Sekcja 3

Enzootyczna białaczka bydła

1.

Badania serologiczne

a)

badania próbek krwi

(i)

test immunodyfuzji w żelu agarowym (AGID);

(ii)

blokujący test immunoenzymatyczny (B-ELISA);

(iii)

pośredni test ELISA;

b)

badania próbek mleka

(i)

pośredni test ELISA.

Sekcja 4

Zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła/otręt bydła (IBR/IPV)

 

Metody:

Matryca:

Nieszczepione bydło

Pośredni test ELISA na obecność przeciwciał dla BoHV-1 (1)

Pojedyncze próbki surowicy (4)

Próbki mleka

Blokujący test ELISA na obecność przeciwciał dla glikoproteiny gB wirusa BHV1 (2)

Pojedyncze próbki surowicy (4)

Pojedyncze próbki wycieku mięsnego

Bydło zaszczepione szczepionką delecyjną gE-ujemną zgodnie z DIVA

Blokujący test ELISA na obecność przeciwciał dla glikoproteiny gE wirusa BHV1 (3)

Pojedyncze próbki surowicy

Pojedyncze próbki wycieku mięsnego

Sekcja 5

Zakażenie wirusem choroby Aujeszkyego (ADV)

 

Metody:

Matryca:

Nieszczepione świnie

ADV ELISA (5)

Pojedyncze próbki surowicy (lub osocza) lub próbka zbiorcza z maksymalnie 5 takich próbek

Pojedyncze próbki lub próbka zbiorcza z maksymalnie 5 próbek bibuły filtracyjnej

Pojedyncze próbki wycieku mięsnego

Świnie zaszczepione szczepionką delecyjną gE-ujemną zgodnie z DIVA

Test gE ELISA (6)

Pojedyncze próbki surowicy

Sekcja 6

Wirusowa biegunka bydła (BVD)

1.

Metody bezpośrednie:

a)

łańcuchowa reakcja polimerazy z odwrotną transkrypcją w czasie rzeczywistym;

b)

test ELISA w kierunku wykrywania antygenu wirusa biegunki bydła.

2.

Badania serologiczne:

a)

pośredni test ELISA;

b)

test B-ELISA.


(1)  Pośredni test ELISA na obecność przeciwciał przeciwko całemu wirusowi BoHV-1. W badaniach dotyczących przyznania statusu obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła można wykorzystać próbki zbiorcze zawierające maksymalnie 50 próbek mleka (pojedynczych lub połączonych), a w badaniach dotyczących utrzymania tego statusu – zawierające maksymalnie 100 próbek mleka (pojedynczych lub połączonych).

(2)  Blokujący test immunoenzymatyczny na obecność przeciwciał przeciwko białku BoHV-1-gB. W odniesieniu do badań na obecność przeciwciał przeciwko całemu BoHV-1, o których mowa w załączniku IV część IV, można również zastosować tę metodę.

(3)  Blokujący test immunoenzymatyczny na obecność przeciwciał przeciwko białku BoHV-1-gE. Pojedyncze próbki mleka można wykorzystać przy badaniu mającym na celu potwierdzenie utrzymania statusu obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła. Próbki można połączyć, przy czym odpowiednią liczbę próbek w próbce zbiorczej można wybrać na podstawie udokumentowanych dowodów potwierdzających, że czułość badania w każdych warunkach codziennej pracy laboratorium jest wystarczająca, aby wykryć jedną pojedynczą dodatnią próbkę w próbce zbiorczej.

(4)  Jeżeli badanie przeprowadza się w celu potwierdzenia utrzymania statusu obszaru wolnego od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła/otrętu bydła, próbki pobrane pojedynczo można połączyć. Liczbę próbek w próbce zbiorczej można modulować na podstawie udokumentowanych dowodów potwierdzających, że czułość systemu badań w każdych warunkach codziennej pracy laboratorium jest wystarczająca, aby wykryć pojedynczą słabą reakcję dodatnią w próbce zbiorczej o modulowanej wielkości.

(5)  Test ELISA na obecność przeciwciał przeciwko całemu wirusowi choroby Aujeszkyego, białku ADV-gB lub białku ADV-gD. W odniesieniu do kontroli serii zestawów ADV-gB i zestawów ADV-gD lub zestawów całego ADV wspólnotowa surowica referencyjna ADV 1 lub substandardowe surowice muszą uzyskać wynik dodatni przy rozcieńczeniu w proporcji 1:2. W odniesieniu do badań dotyczących wykrywania całego ADV, o których mowa w załączniku IV część V, można zastosować dowolne z tych badań.

(6)  Test ELISA na obecność przeciwciał przeciwko białku ADV-gE. W przypadku kontroli serii wspólnotowa surowica referencyjna ADV 1 lub substandardowe surowice muszą dać wynik dodatni przy rozcieńczeniu 1:8.


ZAŁĄCZNIK IV

WYMAGANIA DOTYCZĄCE OKREŚLONEJ CHOROBY W ZAKRESIE PRZYZNANIA, UTRZYMANIA, ZAWIESZENIA I COFNIĘCIA STATUSU OBSZARU WOLNEGO OD CHOROBY NA POZIOMIE ZAKŁADÓW ORAZ WYMAGANIA DOTYCZĄCE OKREŚLONEJ CHOROBY W ZAKRESIE PRZYZNANIA I UTRZYMANIA STATUSU OBSZARU WOLNEGO OD CHOROBY NA POZIOMIE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH LUB STREF

CZĘŚĆ I

ZAKAŻENIE WYWOŁYWANE PRZEZ BRUCELLA ABORTUS, B. MELITENSIS I B. SUIS

ROZDZIAŁ 1

Zakład wolny od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1.

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis można przyznać zakładowi utrzymującemu bydło, owce lub kozy bez szczepień wyłącznie wówczas, gdy:

a)

w ciągu ostatnich 12 miesięcy u bydła, owiec ani kóz utrzymywanych w zakładzie nie wystąpił żaden potwierdzony przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

b)

w ciągu ostatnich 3 lat żadne zwierzę z gatunków bydła, owca ani koza w zakładzie nie zostały zaszczepione przeciwko zakażeniu wywoływanemu przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

c)

niewykastrowane zwierzęta z gatunków bydła w wieku powyżej 12 miesięcy i niewykastrowane owce lub kozy w wieku powyżej 6 miesięcy obecne w zakładzie w czasie pobierania próbek uzyskały ujemny wynik badania serologicznego w dwóch następujących przypadkach:

(i)

pierwsze badanie musi zostać przeprowadzone na próbkach pobranych nie wcześniej niż 3 miesiące po usunięciu ostatniego potwierdzonego przypadku i ostatniego zwierzęcia, których badanie immunologiczne dało dodatni wynik;

(ii)

drugie badanie musi zostać przeprowadzone na próbkach pobranych nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy i nie później niż po upływie 12 miesięcy od dnia pobrania próbek, o którym mowa w ppkt (i);

d)

zwierzęta wykazujące objawy kliniczne wskazujące na zakażenie wywoływane przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, takie jak poronienia, zostały poddane dochodzeniom z ujemnymi wynikami;

e)

wszystkie zwierzęta z gatunków bydła, owce lub kozy wprowadzone do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. c) ppkt (i), pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień albo wolnych od tego zakażenia w przypadku przeprowadzenia szczepień i w ciągu ostatnich 3 lat zwierzęta te nie zostały zaszczepione przeciwko zakażeniu wywoływanemu przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis oraz

(i)

pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do odpowiedniej populacji zwierząt;

(ii)

są niewykastrowanym bydłem w wieku powyżej 12 miesięcy lub niewykastrowanymi owcami lub kozami w wieku powyżej 6 miesięcy i musiały uzyskać ujemny wynik badania serologicznego przeprowadzonego na próbce pobranej:

w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu, lub

w ciągu 30 dni po ich wprowadzeniu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji; lub

(iii)

są samicami w okresie poporodowym trzymanymi w izolacji od czasu wprowadzenia ich do zakładu do momentu uzyskania przez nie negatywnego wyniku w badaniu serologicznym przeprowadzonym na próbce pobranej nie wcześniej niż 30 dni po porodzie; oraz

f)

od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w lit. c) ppkt (i), wszelki materiał biologiczny pochodzący od bydła, owiec lub kóz wprowadzony do zakładu lub w nim wykorzystywany pochodzi z:

(i)

zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień; lub

(ii)

zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym.

2.

Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień można przyznać zakładowi, jeżeli wszystkie zwierzęta z gatunków bydła, owce lub kozy pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień albo wolnych od tego zakażenia w przypadku przeprowadzenia szczepień i w ciągu ostatnich 3 lat zwierzęta te nie zostały zaszczepione oraz:

a)

pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do odpowiedniej populacji zwierząt;

b)

są niewykastrowanym bydłem w wieku powyżej 12 miesięcy lub niewykastrowanymi owcami lub kozami w wieku powyżej 6 miesięcy i uzyskały ujemny wynik badania serologicznego przeprowadzonego na próbce pobranej:

w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu, lub

w ciągu 30 dni po wprowadzeniu ich do zakładu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji; lub

c)

są samicami w okresie poporodowym trzymanymi w izolacji od wprowadzenia ich do zakładu do momentu uzyskania przez nie negatywnego wyniku w badaniu serologicznym przeprowadzonym na próbce pobranej nie wcześniej niż 30 dni po porodzie.

3.

Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień można przyznać zakładowi o statusie obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień, jeśli:

a)

spełnione są wymagania określone w pkt 1 lit. a), b), d), e) i f); oraz

b)

spełnione jest wymaganie określone w sekcji 2 lit. b) ppkt (i).

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy można utrzymać wyłącznie wówczas, gdy:

a)

nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. a), b), d), e) i f); oraz

b)

przeprowadzono badania serologiczne z ujemnymi wynikami na próbkach pobranych od:

(i)

wszystkich niewykastrowanych zwierząt z gatunków bydła w wieku powyżej 12 miesięcy i wszystkich niewykastrowanych owiec lub kóz w wieku powyżej 6 miesięcy w odpowiednich odstępach czasu nie dłuższych niż 12 miesięcy określonych przez właściwy organ, biorąc pod uwagę rodzaj produkcji, sytuację choroby i zidentyfikowane czynniki ryzyka; lub

(ii)

niewykastrowanego bydła w wieku powyżej 12 miesięcy i niewykastrowanych owiec lub kóz w wieku powyżej 6 miesięcy utrzymywanych w zakładach znajdujących się w państwie członkowskim lub strefie wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis zgodnie z systemem badań określonym przez właściwy organ, biorąc pod uwagę rodzaj produkcji, sytuację choroby i zidentyfikowane czynniki ryzyka.

Sekcja 3

Zawieszenie i przywrócenie statusu

1.

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy musi zostać zawieszony, jeżeli:

a)

niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2; lub

b)

wśród bydła, owiec lub kóz utrzymywanych w zakładzie podejrzewa się przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis.

2.

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień można przywrócić wyłącznie wówczas, gdy:

a)

spełniono wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. b), d), e) i f) oraz w sekcji 2 lit. b);

b)

wyniki dalszych dochodzeń potwierdzają brak zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis i ustalono status wszystkich przypadków podejrzenia.

Sekcja 4

Cofnięcie i odzyskanie statusu

1.

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy musi zostać cofnięty, jeżeli:

a)

po upływie maksymalnego okresu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lit. b), od momentu zawieszenia statusu niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b)

nie można wykluczyć zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis zgodnie z sekcją 3 pkt 2 lit. b);

c)

wśród bydła, owiec lub kóz utrzymywanych w zakładzie potwierdzono przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis; lub

d)

zwalczanie zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis jest uzasadnione innymi względami.

2.

Jeżeli zgodnie z pkt 1 lit. a) cofnięto status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień, można go odzyskać dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną wymagania określone w sekcji 2.

3.

Jeżeli zgodnie z pkt 1 lit. b), c) lub d) cofnięto status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień, można go odzyskać dopiero wówczas, gdy usunięto wszystkie potwierdzone przypadki i wszystkie zwierzęta, które nie uzyskały ujemnych wyników badań, a pozostałe bydło, owce lub kozy spełniają wymagania określone w sekcji 1 pkt 1 lit. c).

4.

Na zasadzie odstępstwa od pkt 3, jeżeli u jednego zwierzęcia z gatunków bydła, owcy lub kozy utrzymywanych w zakładzie potwierdzono zakażenie wywoływane przez B. suis biowaru 2, status można odzyskać po uzyskaniu ujemnych wyników badań na próbkach pobranych zgodnie z wymaganiami określonymi w sekcji 1 pkt 1 lit. c) ppkt (i).

ROZDZIAŁ 2

Zakład wolny od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień

Sekcja 1

Przyznanie statusu

1.

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień można przyznać zakładowi utrzymującemu bydło, owce lub kozy wyłącznie wówczas, gdy:

a)

spełnione są wymagania określone w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. a), c) i d);

b)

wszystkie zwierzęta z gatunków bydła, owce lub kozy wprowadzone do zakładu od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. c) ppkt (i), pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień lub zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, w przypadku przeprowadzenia szczepień oraz:

(i)

pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do odpowiedniej populacji zwierząt;

(ii)

są niewykastrowanym bydłem w wieku powyżej 12 miesięcy lub niewykastrowanymi owcami lub kozami w wieku powyżej 6 miesięcy i uzyskały ujemny wynik badania serologicznego przeprowadzonego na próbce pobranej:

w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu, lub

w ciągu 30 dni po wprowadzeniu ich do zakładu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji; lub

(iii)

są samicami w okresie poporodowym trzymanymi w izolacji od czasu wprowadzenia ich do zakładu do momentu uzyskania przez nie negatywnego wyniku w badaniu serologicznym przeprowadzonym na próbce pobranej nie wcześniej niż 30 dni po porodzie; oraz

c)

od momentu rozpoczęcia pobierania próbek, o którym mowa w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. c) ppkt (i), wszelki materiał biologiczny pochodzący od bydła, owiec lub kóz wprowadzony do zakładu lub w nim wykorzystywany pochodzi z:

(i)

zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień lub zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień; lub

(ii)

zatwierdzonych zakładów zajmujących się materiałem biologicznym.

2.

Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień można przyznać zakładowi, jeżeli wszystkie zwierzęta z gatunków bydła, owce lub kozy pochodzą z zakładów wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień lub w przypadku przeprowadzenia szczepień oraz:

a)

pochodzą z państwa członkowskiego lub strefy wolnych od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do odpowiedniej populacji zwierząt;

b)

są niewykastrowanym bydłem w wieku powyżej 12 miesięcy lub niewykastrowanymi owcami lub kozami w wieku powyżej 6 miesięcy i uzyskały ujemny wynik badania serologicznego przeprowadzonego na próbce pobranej:

(i)

w ciągu 30 dni przed wprowadzeniem ich do zakładu; lub

(ii)

w ciągu 30 dni po wprowadzeniu ich do zakładu, o ile w tym czasie były trzymane w izolacji; lub

c)

są samicami w okresie poporodowym trzymanymi w izolacji od czasu wprowadzenia ich do zakładu do momentu uzyskania przez nie negatywnego wyniku w badaniu serologicznym przeprowadzonym na próbce pobranej nie wcześniej niż 30 dni po porodzie.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy można utrzymać wyłącznie wówczas, gdy:

a)

nadal spełnione są wymagania określone w niniejszym rozdziale sekcja 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. a) i d); oraz

b)

przeprowadzono badania serologiczne z ujemnymi wynikami na próbkach pobranych od wszystkich niewykastrowanych zwierząt z gatunków bydła w wieku powyżej 12 miesięcy i wszystkich niewykastrowanych owiec lub kóz w wieku powyżej 6 miesięcy w odpowiednich odstępach czasu nie dłuższych niż 12 miesięcy określonych przez właściwy organ, biorąc pod uwagę rodzaj produkcji, sytuację choroby i zidentyfikowane czynniki ryzyka.

Sekcja 3

Zawieszenie i przywrócenie statusu

1.

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy musi zostać zawieszony, jeżeli:

a)

niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2; lub

b)

wśród bydła, owiec lub kóz utrzymywanych w zakładzie podejrzewa się przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis.

2.

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień można przywrócić wyłącznie wówczas, gdy:

a)

spełnione są wymagania określone w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. d) oraz w sekcji 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz w sekcji 2 lit. b);

b)

wyniki dalszych dochodzeń potwierdzają brak zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis i ustalono status wszystkich przypadków podejrzenia.

Sekcja 4

Cofnięcie i odzyskanie statusu

1.

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień w odniesieniu do zakładu utrzymującego bydło, owce lub kozy musi zostać cofnięty, jeżeli:

a)

po upływie maksymalnego okresu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lit. b), od momentu zawieszenia statusu niespełnione jest przynajmniej jedno z wymagań określonych w sekcji 2;

b)

nie można wykluczyć zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis zgodnie z sekcją 3 pkt 2 lit. b);

c)

wśród bydła, owiec lub kóz utrzymywanych w zakładzie potwierdzono przypadek zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis; lub

d)

zwalczanie zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis jest uzasadnione innymi względami.

2.

Jeżeli zgodnie z pkt 1 lit. a) został cofnięty status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień, można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostaną wymagania określone w sekcji 2.

3.

Jeżeli zgodnie z pkt 1 lit. b), c) lub d) został cofnięty status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w przypadku przeprowadzenia szczepień, można go odzyskać wyłącznie wówczas, gdy usunięto wszystkie potwierdzone przypadki i wszystkie zwierzęta, które nie uzyskały ujemnych wyników badań, a pozostałe bydło, owce lub kozy spełniają wymagania określone w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. c).

4.

Na zasadzie odstępstwa od pkt 3, jeżeli u jednego zwierzęcia z gatunków bydła, owcy lub kozy utrzymywanego w zakładzie potwierdzono zakażenie wywoływane przez Brucella suis biowaru 2, status można odzyskać po otrzymaniu ujemnych wyników badań na próbkach pobranych zgodnie z wymaganiami określonymi w rozdziale 1 sekcja 1 pkt 1 lit. c) ppkt (i).

ROZDZIAŁ 3

Państwo członkowskie lub strefa wolne od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanego bydła

Sekcja 1

Przyznanie statusu w odniesieniu do utrzymywanego bydła

Status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanego bydła można przyznać państwu członkowskiemu lub strefie wyłącznie wówczas, gdy:

a)

przez co najmniej ostatnie 3 lata u utrzymywanego bydła nie odnotowano potwierdzonego przypadku zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

b)

przez ostatnie 3 lata stosowano wymagania w zakresie ogólnego nadzoru zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) w celu wczesnego wykrycia zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis u utrzymywanego bydła, które obejmowały co najmniej:

(i)

regularne dostarczanie próbek z przypadków poronień do badań laboratoryjnych;

(ii)

terminowe dochodzenie w sprawie przypadków poronień, które mogły być spowodowane zakażeniem wywoływanym przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis;

c)

przez ostatnie 3 lata co najmniej 99,8 % zakładów utrzymujących bydło stanowiące co najmniej 99,9 % populacji bydła utrzymało status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis bez szczepień;

d)

szczepienie bydła przeciwko Brucella abortus, B. melitensis i B. suis nie miało miejsca przez co najmniej ostatnie 3 lata, a żadne zwierzę z gatunków bydła wprowadzone do państwa członkowskiego lub strefy nie było szczepione w ciągu ostatnich 3 lat przed jego wprowadzeniem.

Sekcja 2

Utrzymanie statusu w odniesieniu do utrzymywanego bydła

1.

Państwo członkowskie lub strefa mogą utrzymać status obszaru wolnego od zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis w odniesieniu do utrzymywanego bydła wyłącznie wówczas, gdy:

a)

nadal spełniane są wymagania określone w sekcji 1 lit. a), b) i d); oraz

b)

przez pierwsze 2 kolejne lata po przyznaniu statusu prowadzony jest coroczny nadzór na podstawie reprezentatywnej próby ze wszystkich zakładów utrzymujących bydło, który musi umożliwiać co najmniej wykrycie, na poziomie ufności wynoszącym 95 %, zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 % zakładów utrzymujących bydło lub docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,1 % populacji bydła;

c)

jeżeli przez 2 kolejne lata po przyznaniu statusu u utrzymywanego bydła nie potwierdzono przypadku zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis, nadzór musi opierać się na:

(i)

corocznym nadzorze wyrywkowym, który musi umożliwiać co najmniej wykrycie, przy 95 % poziomie ufności, zakażenia wywoływanego przez Brucella abortus, B. melitensis i B. suis przy docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,2 % zakładów utrzymujących bydło lub docelowym współczynniku chorobowości wynoszącym 0,1 % populacji bydła; lub

(ii)