UZASADNIENIE

1.KONTEKST AKTU DELEGOWANEGO

Niniejsze rozporządzenie zmienia rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35 w celu dostosowania zasad ostrożnościowych dla zakładów ubezpieczeń do dyrektywy 2009/138/WE zmienionej ostatnio dyrektywą (UE) 2025/2.

Dyrektywa 2009/138/WE („dyrektywa Wypłacalność II” lub „Wypłacalność II”) zmieniona dyrektywą 2014/51/UE zaczęła być stosowana z dniem 1 stycznia 2016 r., zastępując 14 istniejących dyrektyw (określanych wspólnie jako „Wypłacalność I”). Aktem tym wprowadzono nowoczesne i zharmonizowane ramy prowadzenia działalności przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji oraz sprawowania nad nimi nadzoru w UE. Dzięki określeniu wymogów kapitałowych opartych na ocenie ryzyka obowiązujących we wszystkich państwach członkowskich UE dyrektywa Wypłacalność II umożliwia regulację opartą na ryzyku, zapewniając lepsze pokrycie rzeczywistego ryzyka, na które narażeni są ubezpieczyciele i reasekuratorzy, oraz przyczyniając się do realizacji podwójnego celu: ochrony ubezpieczających i zachowania stabilności systemu finansowego.

W dniu 18 stycznia 2015 r. weszło w życie rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II). W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35, które opiera się na łącznie 76 uprawnieniach Komisji zawartych w dyrektywie, określono przepisy techniczne dotyczące wielu aspektów wdrażania dyrektywy Wypłacalność II, mające zastosowanie do pojedynczych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, a także ich grup.

Dyrektywa 2009/138/WE została zmieniona dyrektywą (UE) 2025/2 w odniesieniu do proporcjonalności, jakości nadzoru, sprawozdawczości, środków dotyczących gwarancji długoterminowych, narzędzi makroostrożnościowych, ryzyk dla zrównoważonego rozwoju oraz nadzoru nad grupą i nadzoru transgranicznego. W dyrektywie (UE) 2025/2 wprowadzono i zmieniono ponad 12 uprawnień dotyczących przyjmowania aktów delegowanych. Ponadto niektóre z obecnych przepisów rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35, na przykład przepisy dotyczące ekstrapolacji czy długoterminowych inwestycji w akcje, staną się nieaktualne, gdy w dniu 30 stycznia 2027 r. zacznie obowiązywać dyrektywa (UE) 2025/2.

Przegląd rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 stanowi również integralną część komunikatu Komisji z dnia 19 marca 2025 r. w sprawie unii oszczędności i inwestycji 1 W komunikacie tym Komisja ogłosiła zamiar usprawnienia tego, w jaki sposób system finansowy UE ukierunkowuje oszczędności na inwestycje produkcyjne, tworząc coraz więcej zróżnicowanych możliwości inwestycyjnych dla obywateli i przedsiębiorstw, zwłaszcza zrównoważonych przedsiębiorstw. Jak podkreślała Komisja w Kompasie konkurencyjności 2 , dynamiczna unia oszczędności i inwestycji jest kluczowym czynnikiem, który umożliwi podjęcie większych wysiłków na rzecz zwiększenia konkurencyjności gospodarczej. Dysponując aktywami o wartości bilionów euro, sektor ubezpieczeniowy pozostaje kluczowym inwestorem instytucjonalnym i może przyczynić się do osiągnięcia celów unii oszczędności i inwestycji. W szczególności sektor ubezpieczeń może zapewnić przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP oraz małym spółkom o średniej kapitalizacji, długoterminowe finansowanie kapitałowe poprzez inwestowanie w akcje i niektóre aktywa alternatywne, a mianowicie kapitał wysokiego ryzyka, inwestycje na niepublicznym rynku kapitałowym i infrastrukturę. Udział inwestycji sektora ubezpieczeń na tych rynkach pozostaje jednak ograniczony. Ponadto ubezpieczyciele mogą również aktywnie przyczyniać się do sekurytyzacji, ułatwiając przenoszenie ryzyka poza sektor bankowy. Sekurytyzacja nadal stanowi jednak mniej niż 1 % portfeli inwestycyjnych ubezpieczycieli.

Przegląd dyrektywy 2009/138/WE i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 doprowadzi do zwiększenia dostępnego kapitału stanowiącego nadwyżkę nad kapitałowym wymogiem wypłacalności. Niezwykle ważne jest, aby kapitał ten wykorzystywano do finansowania inwestycji produkcyjnych w gospodarkę realną UE, w tym w kapitał wysokiego ryzyka. Szczególnie dobrą możliwość oceny, czy strategie ubezpieczycieli w zakresie zarządzania kapitałem i inwestycji są odpowiednie, mają organy nadzoru. Aby wesprzeć Komisję w ocenie wpływu zmienionych ram ostrożnościowych, oczekuje się, że organy nadzoru będą monitorować sposób wykorzystania uwolnionego kapitału, w tym jego wpływ na pozycje kapitałowe ubezpieczycieli w czasie. Monitorowanie to powinno również przyczynić się, zwłaszcza w obszarze sekurytyzacji, do oceny wpływu zmian w przepisach ostrożnościowych na finansowanie unijnych przedsiębiorstw i szerzej pojętej gospodarki. Analiza ta mogłaby odegrać kluczową rolę we wspieraniu Europejskich Urzędów Nadzoru w kontekście stałego uprawnienia zaproponowanego we wniosku w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) 2017/2402 (rozporządzenie w sprawie sekurytyzacji).

W przeglądzie rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 wykorzystano dwie oceny ram Wypłacalność II. Oceny te przedstawiono w 2 punktach poniżej.

·Pierwszą z nich jest kompleksowa ocena ram Wypłacalność II przeprowadzona w 2021 r. Z jej głównych wniosków wynika, że ramy te są zasadniczo skuteczne i spójne, nadal uwzględniają potrzeby i problemy oraz przynoszą zamierzoną wartość dodaną. W ocenie zwrócono również jednak uwagę na szereg problemów związanych z wdrażaniem zasad i wymogów określonych w tych ramach. Ponadto nadal utrzymuje się nadmierna krótkoterminowa zmienność poziomu wypłacalności ubezpieczycieli pomimo istniejących narzędzi mających na celu złagodzenie takich skutków. Obliczanie wymogów kapitałowych na podstawie ram Wypłacalność II wymaga ulepszeń, aby zapewnić wrażliwość na ryzyko i odpowiednie traktowanie inwestycji długoterminowych. Przepisy dotyczące sprawozdawczości i ujawniania informacji można by znacząco ograniczyć, aby uniknąć nieuzasadnionych kosztów przestrzegania przepisów i sprawozdawczości ponoszonych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji. Ogólnie rzecz biorąc, zasada proporcjonalności wdrażana jest w stopniu niewystarczającym, aby skutecznie zmniejszyć obciążenia regulacyjne, zwłaszcza dla mniejszych ubezpieczycieli, w tym wewnętrznych zakładów ubezpieczeń i reasekuracji.

·Drugą z nich jest bardziej ukierunkowana ocena zasad ostrożnościowych w ramach szerszej oceny ram sekurytyzacji przeprowadzonej w 2025 r. W ocenie tej stwierdzono, że częściowo udało się osiągnąć pierwotne cele ram sekurytyzacji. Stwierdzono, że ramy sekurytyzacji przyczyniły się do standaryzacji procesów i praktyk oraz częściowo wyeliminowały niepewność regulacyjną. Stwierdzono jednak również, że pomimo wprowadzonych ulepszeń regulacyjnych ramy sekurytyzacji okazały się jedynie częściowo skuteczne w usuwaniu piętna związanego z sekurytyzacją oraz w eliminowaniu niekorzystnych warunków regulacyjnych dla prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji. Ponadto w ocenie ustalono, że ramy te nie przyczyniły się do zmniejszenia nieproporcjonalnie wysokich kosztów ostrożnościowych dla zakładów ubezpieczeń oraz do znaczącego zwiększenia poziomu inwestycji sektora ubezpieczeń w sekurytyzację. 

Na tej podstawie oraz biorąc pod uwagę działania konsultacyjne (sekcja 2) i oceny skutków (sekcja 3), niniejsze rozporządzenie zmienia rozporządzenie delegowane Wypłacalność II na różne sposoby. W poniższych punktach przedstawiono główne zmiany wprowadzane niniejszym rozporządzeniem:

·Specyficzny dla danej waluty próg stosowany w odniesieniu do euro w celu oceny, czy odsetek pozostających w obrocie obligacji o terminie zapadalności nie krótszym niż pierwszy punkt wygładzania, o którym mowa w art. 77a dyrektywy 2009/138/WE, jest wystarczająco wysoki, ustala się jako „margines bezpieczeństwa” powyżej minimalnej wartości procentowej, która – w oparciu o źródło danych, z którego Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) będzie korzystał od dnia 30 stycznia 2027 r. – daje pierwszy punkt wygładzania wynoszący w dniu 28 stycznia 2025 r. 20 lat. Ten margines bezpieczeństwa ma na celu zarówno zapewnienie wystarczającej stabilności wyceny długoterminowych zobowiązań ubezpieczeniowych, jak i utrzymanie pierwszego punktu wygładzania dla euro wynoszącego w dniu 30 stycznia 2027 r. 20 lat, niezależnie od przyszłego wyboru źródła danych przez EIOPA na potrzeby zapewnienia zgodności z art. 77e ust. 1a tej dyrektywy. Konkretnie, jeżeli najniższa wartość procentowa, która dałaby pierwszy punkt wygładzania wynoszący 20 lat dla euro – w oparciu o źródło danych, z którego EIOPA będzie korzystać w dniu rozpoczęcia stosowania dyrektywy (UE) 2025/2 – wynosi 6,8 %, mającym zastosowanie progiem powinna być wartość procentowa zaokrąglona do najbliższej liczby połówkowej lub całkowitej nie mniejsza niż suma 6,8 % i marginesu bezpieczeństwa wynoszącego 1,5 punktu procentowego. W tym przykładzie 6,8 % + 1,5 % = 8,3 %, a mający zastosowanie próg zostałby zaokrąglony w górę do 8,5 %.

·Aby ułatwić ubezpieczycielom długoterminowe inwestycje w akcje, szczegółowo określono podejście, które ma być stosowane przez ubezpieczycieli w celu wykazania ich zdolności do uniknięcia przymusowej sprzedaży akcji zgodnie z art. 105a ust. 1 lit. d) dyrektywy 2009/138/WE. Dodatkowo wyjaśniono, że w przypadku gdy ubezpieczyciele inwestują w europejskie długoterminowe fundusze inwestycyjne, alternatywne fundusze inwestycyjne niestosujące dźwigni finansowej, europejskie fundusze na rzecz przedsiębiorczości społecznej i europejskie fundusze venture capital, ocenę zgodności z kryteriami kwalifikowalności określonymi w art. 105a ust. 1 tej dyrektywy należy przeprowadzać na poziomie samych funduszy, a nie ich aktywów bazowych. Ponadto w ramach programów ustawodawczych wprowadzono nowe traktowanie ostrożnościowe inwestycji w akcje, które korzystają ze znacznych dotacji lub gwarancji ze strony organów publicznych, odzwierciedlające zasady określone w art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 dla sektora bankowego. Zastosowanie i zakres ulgi w kapitale, która powinna być proporcjonalna do zmniejszenia ryzyka kredytowego osiągniętego dzięki temu programowi, podlegają zatwierdzeniu przez organ nadzoru. Aby zilustrować zastosowanie tego proporcjonalnego zmniejszenia, w przypadku gdy program ustawodawczy zmniejsza ryzyko kredytowe o 20 %, preferencyjny czynnik ryzyka wynoszący 22 % mający zastosowanie do długoterminowych inwestycji w akcje powinien ulec zmniejszeniu o podobny odsetek, a mianowicie o jedną piątą. W tym przypadku mający zastosowanie czynnik ryzyka wyniósłby zatem 17,6 % (tj. 22 % – 4,4 % = 17,6 %). W przypadku programów ustawodawczych wpisanych do rejestru, który Komisja ma prowadzić do celów art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, przyjmuje się, że zmniejszenie ryzyka kredytowego wynosi co najmniej 5 %, w związku z czym długoterminowe inwestycje w akcje w ramach takich programów powinny podlegać czynnikowi ryzyka nie większemu niż 20,8 % zamiast 22 %.

·Aby poprawić funkcjonowanie korekty z tytułu zmienności, zgodnie z art. 77d dyrektywy 2009/138/WE, zmieniono leżącą u podstaw jej obliczeń korektę o ryzyko, tak aby odsetek spreadów odpowiadający realistycznej ocenie oczekiwanych strat, nieoczekiwanego ryzyka kredytowego lub innego ryzyka zmniejszał się wraz ze wzrostem spreadów. Ponadto korekta o ryzyko nie powinna nigdy przekraczać pewnego odsetka długoterminowej średniej wartości spreadów, skalibrowanych zgodnie z danymi historycznymi za lata 2000–2024.

·Aby zwiększyć zdolność inwestycyjną ubezpieczycieli i zwiększyć dostępny kapitał, do wzoru obliczania marginesu ryzyka wprowadzono zależny od czasu element wykładniczy; oczekuje się, że ulga w kapitale zostanie przekierowana na inwestycje produkcyjne w gospodarkę realną.

·Wprowadzono dodatkowe środki zapewniające ulgę w kapitale, w tym niższy współczynnik korelacji między ryzykiem spreadu a ryzykiem stopy procentowej w scenariuszu zakładającym obniżenie stopy procentowej.

·Aby zachęcić do standaryzacji, zniesiono wymóg uzyskania podwójnego ratingu w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych stanowiących prostą, przejrzystą i standardową (STS) sekurytyzację.

·Aby zwiększyć zdolność banków do udzielania kredytów dzięki umożliwieniu inicjującym instytucjom kredytowym przenoszenia ryzyka poza sektor bankowy, obniżono czynniki ryzyka inwestycji sekurytyzacyjnych. W szczególności w przypadku sekurytyzacji niebędących sekurytyzacjami STS wprowadzono nowy zestaw czynników ryzyka dla transz uprzywilejowanych, natomiast czynniki ryzyka dla transz nieuprzywilejowanych zmniejszono, tak aby stosunek wymogów kapitałowych dla transz uprzywilejowanych do wymogów kapitałowych dla transz nieuprzywilejowanych był lepiej dostosowany do zasad obowiązujących w sektorze bankowym. W przypadku sekurytyzacji STS ostrożnościowe traktowanie transz uprzywilejowanych ujednolicono z traktowaniem obligacji zabezpieczonych, a traktowanie transz nieuprzywilejowanych dostosowano w takim samym stopniu jak w przypadku transz uprzywilejowanych.

·Aby lepiej obliczać ekspozycję ubezpieczycieli na ryzyko stopy procentowej, w szczególności w warunkach niskiej rentowności, takich jak te panujące w latach 2016–2019, zmieniono przepisy regulujące podmoduł ryzyka stopy procentowej, aby uwzględnić ujemne wartości stóp procentowych lub ich dalszy spadek, gdy wartości te są już ujemne.

·Aby zwiększyć proporcjonalność ram, wprowadzono dalsze uproszczenia w odniesieniu do bezpodstawnie uciążliwych lub kosztownych elementów standardowej formuły obliczania wymogu kapitałowego. Te dalsze uproszczenia obejmują wyłączenie z obowiązkowego stosowania w funduszach inwestycyjnych „oceny ze względu na pierwotne ryzyko” (tj. obliczania wymogów kapitałowych na podstawie każdego z aktywów bazowych takich funduszy) oraz wyjątki od stosowania ratingów zewnętrznych. Uproszczenia te uzależniono od spełnienia warunków ostrożnościowych, zapewniających, by stosowanie tych uproszczeń nie ukrywało ryzyk, na które narażone są zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji. Ponadto uproszczono podmoduł ryzyka katastrof spowodowanych przez człowieka.

·Aby zapewnić spójne i szerokie stosowanie ram proporcjonalności wprowadzonych dyrektywą (UE) 2025/2, dla każdego środka proporcjonalności określonego w dyrektywie 2009/138/WE lub rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 określono jasny, ograniczony i wyczerpujący zestaw warunków, na podstawie których organy nadzoru decydują o przyznaniu danego środka danemu zakładowi. Przyczyni się to do poprawy równych warunków działania i przewidywalności dla rynku poprzez ograniczenie przesłanek odmowy, przy jednoczesnym zachowaniu pewnej swobody decyzyjnej w zakresie nadzoru. Korzyść dla zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wynikająca ze złagodzenia niektórych wymogów zgodnie z art. 29d dyrektywy 2009/138/WE może jednak nie zostać w pełni zrealizowana, jeżeli zakład ten jest częścią grupy, która nie korzysta z takiego samego złagodzenia wymogów. W szczególności różnice w częstotliwości składania sprawozdań między indywidualnym zakładem a grupą, do której zakład ten należy, mogą de facto sprawić, że indywidualny zakład może być zmuszony dostosować swoje procesy sprawozdawcze do procesów grupy. Ważne jest zatem, aby organy nadzoru rozważyły, czy zezwolić na stosowanie proporcjonalnych podejść do przekazywania grupie informacji przez indywidualne zakłady, w tym poprzez umożliwienie polegania na wskaźnikach zastępczych. 

·W celu poprawy zarówno zgłaszanej wypłacalności ubezpieczycieli, jak i równych warunków działania, wprowadzono przepisy regulujące obliczanie przewidywanych dywidend, które należy odliczyć od dostępnych środków własnych, wskazując na podejście memoriałowe zamiast wymagać od ubezpieczycieli, by w każdym momencie uwzględniali dywidendy ze pełny rok obrachunkowy.

·Aby ułatwić transfer ryzyka w obrębie sektora ubezpieczeń i reasekuracji, w formule standardowej wyraźnie uwzględniono pewne formy nieproporcjonalnych umów reasekuracyjnych zwane ochroną przed niekorzystnym rozwojem sytuacji, a w wymogach kapitałowych lepiej odzwierciedlono ich wpływ na ograniczenie ryzyka.

·Aby lepiej odzwierciedlić w przepisach ostrożnościowych krajowe systemy pełniące rolę reasekuratorów ostatniej instancji i wspierane przez dane państwo członkowskie, w przypadku gdy systemy te są zgodne z przepisami dotyczącymi pomocy państwa, należy uznać, że mają one podobny wpływ na ograniczenie ryzyka jak prywatni reasekuratorzy.

·Aby uniknąć sytuacji, w których ekspozycja ubezpieczycieli z tytułu kredytów hipotecznych jest bezpodstawnie uznawana w ramach standardowej formuły za wolną od ryzyka, wprowadzono dolną granicę (minimalny poziom) straty z tytułu niewykonania zobowiązania.

·Aby odzwierciedlić wzrost zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych wszystkich państw członkowskich, opublikowanych przez Komisję (Eurostat) od czasu przyjęcia rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35, wszystkie kwoty wyrażone w euro w tym rozporządzeniu skorygowano w celu uwzględnienia inflacji 3 . Aby zaradzić obecnej niespójności w zakresie wymogów kapitałowych dotyczących ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta między pośrednimi i bezpośrednimi ekspozycjami wobec kontrahentów centralnych (CCP), gdzie te ostatnie bezzasadnie podlegają wyższym wymogom kapitałowym, zmieniono przepisy regulujące wymogi kapitałowe dotyczące ekspozycji bezpośrednich wobec CCP.

·Aby uniknąć zbyt ostrożnego obliczania wymogów kapitałowych dla transakcji odkupu lub transakcji udzielania bądź zaciągania pożyczek papierów wartościowych, zmieniono ostrożnościowe traktowanie tych transakcji i sklasyfikowano je jako ekspozycje typu 1 w ramach modułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta. Ponadto, aby poprawić spójność z traktowaniem instrumentów pochodnych, uwzględniono efekt ograniczenia ryzyka wynikający z centralnego rozliczania takich transakcji. 

·Aby uwzględnić w standardowej formule najnowsze ustalenia naukowe dotyczące zmiany klimatu i ostatnich katastrof 4 , zmieniono parametry służące do obliczania wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka katastrof naturalnych.

·Aby zaradzić niespójnemu stosowaniu przepisów regulujących obliczanie wypłacalności grupy, wprowadzono różne zmiany z myślą o zapewnieniu bardziej wyrównanych warunków działania i większej jasności w zakresie traktowania niektórych rodzajów zakładów lub w zakresie kryteriów kwalifikowalności bądź dostępności w odniesieniu do niektórych pozycji środków własnych.

·Aby zwiększyć przejrzystość wobec opinii publicznej w zakresie nowych uprawnień nadzorczych, a mianowicie uprawnień dyskrecjonalnych do stosowania środków proporcjonalności lub do odstąpienia od nadzoru nad grupą poprzez wyłączenie niektórych zakładów z zakresu nadzoru nad grupą, rozszerzono zakres zagregowanych danych statystycznych, które mają być ujawniane przez każdy organ krajowy.

·Aby przyczynić się do realizacji celów Komisji w zakresie zmniejszenia obciążeń, uproszczono treść sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej oraz regularnego sprawozdania dla organów nadzoru. 

W dniu przyjęcia niniejszego rozporządzenia Komisja przyjmuje również komunikat zawierający wytyczne dotyczące traktowania ekspozycji kapitałowych powstałych w ramach programów ustawodawczych, o których mowa w art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 5 . Ponieważ kryteria kwalifikowalności inwestycji w akcje w ramach programów ustawodawczych określone w niniejszym rozporządzeniu są dostosowane do kryteriów ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, treść tego komunikatu powinna mieć zastosowanie odpowiednio do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Zgodnie z tym komunikatem Komisja będzie prowadzić publiczny rejestr programów ustawodawczych. Pozostaje to bez uszczerbku dla dokonywanej przez organy nadzoru oceny indywidualnych wniosków każdego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji oraz ich sytuacji ostrożnościowej. Celem rejestru jest również umożliwienie organom nadzoru podejmowania decyzji w krótkim terminie. Rejestr ten ma obejmować programy wspierane przez Europejski Bank Inwestycyjny, europejskie fundusze inwestycyjne, inne instrumenty budżetowe UE lub krajowe banki prorozwojowe, których celem jest ułatwienie europejskim przedsiębiorstwom dostępu do finansowania kapitałowego.

2.KONSULTACJE PRZEPROWADZONE PRZED PRZYJĘCIEM AKTU

Działania konsultacyjne dotyczące przeglądu dyrektywy Wypłacalność II

Komisja przeprowadziła różne konsultacje na potrzeby przeglądu. W dniu 29 stycznia 2020 r. Komisja zorganizowała publiczną konferencję na temat przeglądu z udziałem przedstawicieli branży ubezpieczeniowej, stowarzyszeń ubezpieczeniowych, organów publicznych, społeczeństwa obywatelskiego i Parlamentu Europejskiego. W dniach od 1 lipca 2020 r. do 21 października 2020 r. Komisja przeprowadziła również konsultacje publiczne i otrzymała 73 odpowiedzi od różnych zainteresowanych stron reprezentujących branżę ubezpieczeń (56 %), społeczeństwo obywatelskie (14 %) i organy publiczne (11 %). W dniu 1 lutego 2021 r. Komisja opublikowała sprawozdanie podsumowujące opinie uzyskane w wyniku tych konsultacji 6 . Podczas spotkań zorganizowanych w dniach 15 maja 2024 r., 11 grudnia 2024 r., 6 lutego 2025 r., 17 marca 2025 r. i 4 czerwca 2025 r. skonsultowano się z odpowiednią grupą ekspertów z państw członkowskich, przy udziale sekretariatu Komisji Gospodarczej i Monetarnej (ECON) Parlamentu Europejskiego w charakterze obserwatora. Po tych spotkaniach przeprowadzono konsultacje pisemne. Jednocześnie w dniach 19 lutego 2025 r. i 24 czerwca 2025 r. Parlament Europejski zorganizował również dwa wysłuchania publiczne na temat przeglądu rozporządzenia delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II.

Działania konsultacyjne dotyczące ostrożnościowego traktowania sekurytyzacji

Ponadto Komisja zorganizowała inne działania konsultacyjne dotyczące sekurytyzacji, w tym ostrożnościowego traktowania takich inwestycji w ubezpieczeniach. Te inne działania konsultacyjne przedstawiono w 4 punktach poniżej.

·W dniu 3 lipca 2024 r. Komisja zorganizowała warsztaty poświęcone sekurytyzacji, w ramach których 28 przedstawicieli uczestników rynku sekurytyzacji UE zostało zaproszonych do udziału w wydarzeniu stacjonarnym w siedzibie Komisji w Brukseli w celu podzielenia się swoimi opiniami. Wśród uczestników znaleźli się przedstawiciele sektora bankowego/stowarzyszeń bankowych, ministerstw krajowych, Europejskich Urzędów Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, EIOPA oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, Europejskiego Banku Inwestycyjnego, ubezpieczycieli, podmiotów zarządzających aktywami, organizacji pozarządowych i funduszy emerytalnych. 

·W okresie od 9 października 2024 r. do 4 grudnia 2024 r. przeprowadzono ukierunkowane konsultacje publiczne na temat funkcjonowania unijnych ram sekurytyzacji. Otrzymano 133 odpowiedzi od różnych zainteresowanych stron. Konsultacje te dotyczyły również zasad ostrożnościowych w zakresie ubezpieczeń.

·W dniach od 19 lutego 2025 r. do 26 marca 2025 r. zainteresowane strony mogły przekazywać w ramach zaproszenia do zgłaszania uwag informacje zwrotne na temat przeglądu ram sekurytyzacji. Zainteresowane strony poproszono o przedstawienie opinii na temat zrozumienia przez Komisję problemu i możliwych rozwiązań oraz o przekazanie istotnych informacji. Trzydziestu czterech respondentów odpowiedziało na zaproszenie do zgłaszania uwag i przedstawiło swoje opinie. Spośród tych 34 respondentów 26 7 udzieliło również odpowiedzi w ramach ukierunkowanych konsultacji w 2024 r., przy czym ich stanowiska zasadniczo nie uległy zmianie. Uwagi zgłoszone przez respondentów po raz pierwszy były również spójne z otrzymanymi wcześniej informacjami zwrotnymi w ramach ukierunkowanych konsultacji. 

·W dniu 7 maja 2025 r. zorganizowano również specjalne posiedzenie grupy ekspertów.

Informacje przekazane przez EIOPA

W następstwie formalnego wniosku o udzielenie porady 8 , który Komisja przesłała EIOPA w lutym 2019 r., EIOPA przedstawił w dniu 17 grudnia 2020 r. opinię 9  w sprawie przeglądu ram Wypłacalność II wraz z analizą podstawową i oceną skutków.

W następstwie formalnego wniosku o udzielenie porady 10 , który Komisja przesłała w październiku 2021 r. do Wspólnego Komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru na potrzeby przeglądu ram ostrożnościowych dotyczących sekurytyzacji, Wspólny Komitet przedstawił w dniu 31 stycznia 2023 r. opinię techniczną 11 .

W następstwie formalnego wniosku o udzielenie porady, który Komisja przesłała EIOPA w kwietniu 2024 r., EIOPA przedstawił w styczniu 2025 r. poradę techniczną w sprawie obliczanych zgodnie ze standardową formułą wymogów kapitałowych dla ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP 12 oraz poradę techniczną w sprawie wdrożenia nowych ram proporcjonalności 13 .

Zgodnie z art. 304c dyrektywy 2009/138/WE, zmienionej dyrektywą (UE) 2025/2, EIOPA przedstawił opinię w sprawie ponownej oceny ryzyka katastrof naturalnych na lata 2023/2024 na podstawie standardowej formuły 14 . 

Opinie i porady techniczne EIOPA stanowiły podstawę ocen skutków przeprowadzanych przez Komisję oraz przyczyniły się do opracowania niniejszego rozporządzenia delegowanego.

3.OCENA SKUTKÓW

Główne kwestie poruszone w niniejszym rozporządzeniu delegowanym zostały uwzględnione w ocenie skutków szerszego przeglądu dyrektywy Wypłacalność II 15 , która to ocena została przedłożona Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej w dniu 19 marca 2021 r. i uzyskała pozytywną opinię w dniu 23 kwietnia 2021 r. 16 Chociaż Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wyraziła uznanie dla wszechstronnego i dobrze zorganizowanego charakteru oceny skutków, to zaleciła dalsze rozwinięcie analizy problemu i narracji, w tym w odniesieniu do proporcjonalności. Ocena skutków została odpowiednio zmieniona. Strategiczne wybory określone w tej ocenie skutków i odnoszące się do niniejszego rozporządzenia delegowanego pozostają aktualne. Dotyczą one pięciu głównych kwestii:

(i) czynników zniechęcających do długoterminowych inwestycji w akcje oraz nieodpowiedniego uwzględnienia w ramach regulacyjnych ryzyka dla zrównoważonego rozwoju;

(ii) nieodpowiedniego uwzględnienia niskich stóp procentowych i ewentualnie nadmiernie dużej zmienności wypłacalności;

(iii)złożoności dla małych ubezpieczycieli i ubezpieczycieli o niskim profilu ryzyka prowadzonej działalności;

(iv)niedawnych przypadków upadłości ubezpieczycieli prowadzących działalność transgraniczną, które uwidoczniły braki w nadzorze, a także zróżnicowanego poziomu ochrony ubezpieczających w UE w następstwie tych upadłości;

(v)zagrożenia związanego z tym, że narzędzia służące zapobieganiu ryzyku systemowemu mogą okazać się niewystarczające.

Przegląd zasad ostrożnościowych dotyczących sekurytyzacji jest objęty oceną skutków przeglądu ram sekurytyzacji 17 , która to ocena została przedłożona Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej w dniu 12 marca 2025 r. i w dniu 11 kwietnia 2025 r. uzyskała pozytywną opinię z zastrzeżeniami. W odniesieniu do dyrektywy Wypłacalność II w ocenie skutków stwierdzono, że w celu wyeliminowania nieuzasadnionych ostrożnościowych czynników zniechęcających ubezpieczycieli do większych inwestycji w sekurytyzację należy poprawić kalibrację wrażliwości na ryzyko sekurytyzacji niebędących sekurytyzacjami STS poprzez wprowadzenie specyficznych czynników ryzyka dla transz uprzywilejowanych.

ASPEKTY PRAWNE AKTU DELEGOWANEGO

Niniejsze rozporządzenie delegowane opiera się na szeregu istotnie ze sobą powiązanych uprawnień i odzwierciedla zmiany wprowadzone dyrektywą (UE) 2025/2. Uzasadnienie niektórych z tych zmian przedstawiono w komunikacie ogólnym Komisji dotyczącym przeglądu dyrektywy 2009/138/WE 18 .

Artykuł 1: Przepisy zmieniające

Pkt 1: Definicje

Punkt ten zmienia rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez dodanie kilku definicji, które ułatwiają spójną interpretację przepisów określonych w tym rozporządzeniu.

Pkt 4, 6, 7 i 81: Najlepsze oszacowanie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·doprecyzowanie zakresu wyjątku dotyczącego rozszerzenia granicy umowy określonego w art. 18 ust. 3 tego rozporządzenia;

·wprowadzenie wymogu kompensowania polis przynoszących straty polisami przynoszącymi zyski w ramach jednorodnej grupy ryzyka, a także kompensowania jednorodnych grup ryzyka przynoszących straty jednorodnymi grupami ryzyka przynoszącymi zyski;

·umożliwienie stosowania ostrożnej wyceny deterministycznej najlepszego oszacowania zobowiązań z tytułu ubezpieczeń na życie z nieistotnymi opcjami i gwarancjami;

·doprecyzowanie zasad obliczania wydatków;

·określenie sposobu obliczania oczekiwanego zysku z przyszłych opłat za obsługę funduszy i zarządzanie nimi dla ubezpieczeń związanych z wartością indeksu i ubezpieczeń z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym.

Pkt 5 i 77: Nadmierne poleganie na danych dotyczących przeszłych zdarzeń w odniesieniu do ryzyka związanego ze zmianą klimatu

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez nałożenie na zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wymogu ustanowienia wewnętrznych procedur w celu uniknięcia nadmiernego polegania na danych dotyczących przeszłych zdarzeń w odniesieniu do ryzyka związanego ze zmianą klimatu przy obliczaniu najlepszego oszacowania oraz przy obliczaniu wymogów kapitałowych w ramach modelu wewnętrznego.

Pkt 8 i 9: Margines ryzyka

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez zmianę formuły służącej do obliczania marginesu ryzyka i dostosowanie wartości stopy kosztu kapitału do wartości wprowadzonej dyrektywą (UE) 2025/2.

Pkt 10–16: Metoda ekstrapolacji

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·określenie specyficznych dla danej waluty wartości procentowych na potrzeby ustalenia pierwszego punktu wygładzania;

·doprecyzowanie wykorzystania odpowiednich instrumentów finansowych do ustalenia podstawowych stóp wolnych od ryzyka;

·uściślenie, w jakich przypadkach wymagana jest korekta z tytułu ryzyka kredytowego;

·określenie formuły służącej do obliczania ekstrapolowanych stóp procentowych wolnych od ryzyka;

·w przypadku gdy zakład stosuje mechanizm stopniowego wprowadzania, o którym mowa w art. 77a ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE – określenie parametru szybkości zbiegania się stóp forward leżącego u podstaw metody ekstrapolacji.

Pkt 17–19: Korekta z tytułu zmienności

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·zmianę formuły służącej do obliczania spreadu leżącego u podstaw korekty z tytułu zmienności;

·zmianę podejścia do obliczania korekty o ryzyko;

·wprowadzenie formuły służącej do obliczania współczynnika wrażliwości na spread kredytowy, o którym to współczynniku mowa w art. 77d, w tym podejścia do walut powiązanych.

Pkt 20, 22, 24, 76 i 78: Korekta dopasowująca

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez określenie zasad dotyczących korekty dopasowującej, w szczególności poprzez:

·określenie warunków, na jakich aktywa restrukturyzowane można włączać do portfeli objętych korektą dopasowującą;

·zniesienie ograniczeń dotyczących korzyści z dywersyfikacji przy stosowaniu korekty dopasowującej;

·usunięcie wymogu obliczania hipotetycznego kapitałowego wymogu wypłacalności w celu określenia nadwyżki środków własnych w ramach portfeli objętych korektą dopasowującą.

Pkt 26, 28, 104, 113 i 130: Uproszczenie obliczeń i proporcjonalność

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·wprowadzenie uproszczonej metody dokonywania obliczeń dla modułów lub podmodułów ryzyka nieistotnego;

·wprowadzenie uproszczonej metody obliczania efektu ograniczania ryzyka w odniesieniu do umów reasekuracji, instrumentów pochodnych lub sekurytyzacji;

·wprowadzenie nowego rozdziału zawierającego wykaz warunków, na podstawie których organ nadzoru może podjąć decyzję o zatwierdzeniu lub odrzuceniu wniosku o zastosowanie środka proporcjonalności przewidzianego w dyrektywie 2009/138/WE lub w przedmiotowym rozporządzeniu;

·wprowadzenie nowego rozdziału określającego zasady regulujące stosowania środków proporcjonalności na poziomie grupy.

Pkt 27 i 30–33: Katastrofy naturalne

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·określenie rodzajów ryzyka wchodzących w zakres modułu ryzyka katastrof naturalnych;

·zmianę sposobu obliczania sumy ubezpieczenia na potrzeby obliczania wymogów kapitałowych;

·zmianę przepisów regulujących obliczanie podmodułu ryzyka osunięcia się ziemi.

Pkt 29, 35–37, 39, 70–73, 79: Reasekuracja i inne techniki ograniczania ryzyka

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·wprowadzenie bardziej wrażliwego na ryzyko podejścia do efektu ograniczenia ryzyka, który wynika z ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji;

·doprecyzowanie, że hipotetyczny kapitałowy wymóg wypłacalności stanowiący podstawę obliczania efektu ograniczenia ryzyka, który wynika z umów reasekuracji, należy obliczać na podstawie największej koncentracji ryzyka netto dla ryzyka pożaru, ryzyka morskiego i ryzyka lotniczego;

·doprecyzowanie, gdzie nie występuje istotne ryzyko bazowe;

·doprecyzowanie sposobu traktowania przeniesienia ryzyka do systemu prowadzonego lub w pełni gwarantowanego przez rząd państwa członkowskiego działający w charakterze reasekuratora ostatniej instancji;

·doprecyzowanie sposobu traktowania instrumentów kapitału warunkowego i obligacji zamiennych.

Pkt 2, 41–44, 49–52 i 56–60: Moduł ryzyka rynkowego

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·zmianę parametru korelacji między ryzykiem spreadu a ryzykiem stopy procentowej;

·doprecyzowanie, w jakich przypadkach zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą obliczać jednolity wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka stopy procentowej dla dwóch walut;

·zmianę obliczania ryzyka stopy procentowej;

·określenie podejścia, które należy stosować przy wykazywaniu zdolności do uniknięcia przymusowej sprzedaży długoterminowych akcji;

·wskazanie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, w odniesieniu do których kryteria określone w art. 105a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE można oceniać na poziomie funduszy, a nie na poziomie ich aktywów bazowych;

·dostosowanie granic symetrycznego dostosowania do dyrektywy (UE) 2025/2;

·wprowadzenie nowego traktowania ostrożnościowego inwestycji w akcje w ramach programów ustawodawczych;

·określenie sposobu obliczania wymogów kapitałowych dla gwarancji częściowych dotyczących obligacji i pożyczek;

·zmianę ostrożnościowego traktowania inwestycji w sekurytyzacje;

·zniesienie wymogu uzyskania podwójnego ratingu kredytowego dla pozycji sekurytyzacyjnych STS;

·doprecyzowanie ostrożnościowego traktowania ujemnych wartości kapitału własnego;

·doprecyzowanie zasad dotyczących koncentracji ryzyka rynkowego.

Pkt 53 i 61–69: Moduł ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·ulepszenie ostrożnościowego traktowania ekspozycji bezpośrednich wobec kwalifikujących się CCP;

·korektę formuły służącej do obliczania straty z tytułu niewykonania zobowiązania w odniesieniu do reasekuracji objętej umową zabezpieczenia;

·zmianę formuły służącej do obliczania ekspozycji na kredyty hipoteczne, w tym w odniesieniu do pożyczek, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, i kredytów restrukturyzowanych;

·rozszerzenie zakresu kredytów hipotecznych objętych zakresem ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta „typu 1” poprzez odniesienie do kryteriów dotyczących nieruchomości generujących dochód określonych w art. 124 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

·doprecyzowanie sposobu obliczania wariancji rozkładu strat dla ekspozycji typu 1.

Pkt 74 i 75: Gwarancje i kontrgwarancje

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·ściślejsze dostosowanie kryteriów uznawania gwarancji dotyczących kredytów hipotecznych do gwarancji na mocy przepisów bankowych;

·wprowadzenie efektu ograniczenia ryzyka, który wynika z kontrgwarancji publicznych.

Pkt 80, 82–83 i 85: System zarządzania

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·doprecyzowanie zakresu oceny adekwatności i skuteczności systemu zarządzania;

·skreślenie przepisu dotyczącego możliwości łączenia funkcji audytu wewnętrznego z innymi kluczowymi funkcjami, ponieważ odnośne przepisy są obecnie określone w art. 41 ust. 2a dyrektywy 2009/138/WE;

·doprecyzowanie przepisów dotyczących wynagrodzeń i dostosowanie ich do przepisów określonych w dyrektywie 2013/36;

·doprecyzowanie stosowania narzutów kapitałowych.

Pkt 84, 86–103, 116, 129 i 142: Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej oraz regularne sprawozdanie dla organów nadzoru

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·w ramach wymogów w zakresie przejrzystości mających zastosowanie do EIOPA i w oparciu o informacje przekazywane do celów nadzoru – wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym EIOPA ma regularnie przekazywać Komisji, Parlamentowi i Radzie aktualne informacje na temat wykorzystania ulgi w kapitale wynikającej z dyrektywy (UE) 2025/2 oraz z niniejszego rozporządzenia;

·określenie i uproszczenie treści sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej oraz regularnego sprawozdania dla organów nadzoru oraz dostosowanie ich do przepisów wprowadzonych dyrektywą (UE) 2025/2;

·określenie języków i sposobów ujawniania informacji w sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej;

·określenie treści sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej grupy lub jednolitego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej oraz regularnego sprawozdania do celów nadzoru na poziomie grupy lub jednolitego regularnego sprawozdania dla organów nadzoru;

·określenie języka, w którym sporządzane jest regularne sprawozdanie do celów nadzoru na poziomie grupy lub jednolite regularne sprawozdanie dla organów nadzoru.

Pkt 105–115: Obliczanie wypłacalności grupy

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·doprecyzowanie zasad regulujących dopuszczalność i dostępność środków własnych grupy;

·doprecyzowanie sposobu traktowania niektórych rodzajów zakładów powiązanych oraz zmianę przepisów dotyczących określania danych skonsolidowanych;

·zmianę przepisów dotyczących obliczania skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy;

·skreślenie przepisów, które w dyrektywie 2009/138/WE zostały ulepszone dyrektywą (UE) 2025/2;

·określenie sposobu identyfikacji długoterminowych inwestycji w akcje na poziomie grupy;

·wprowadzenie uproszczonych obliczeń w odniesieniu do udziałów kapitałowych w nieistotnych zakładach powiązanych;

·doprecyzowanie związku między stosowaniem modelu wewnętrznego a wykorzystaniem metody 2 przy obliczaniu wypłacalności grupy;

·doprecyzowanie treści dokumentacji związanej z wnioskiem o zastosowanie częściowego modelu wewnętrznego grupy.

Pkt 3, 21, 23, 25, 34, 38, 40, 45–48, 54, 55, 60, 62, 131–141, 143–148: Pozostałe przepisy

Punkty te zmieniają rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 poprzez:

·umożliwienie w pewnych okolicznościach małym i niezłożonym zakładom wyceny depozytów krótkoterminowych według kosztu lub kosztu zamortyzowanego;

·sprostowanie odniesień do dyrektywy 2009/138/WE zgodnie ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą (UE) 2025/2;

·określenie przewidywanych dywidend, wypłat i obciążeń leżących u podstaw obliczania rezerwy uzgodnieniowej;

·doprecyzowanie, w jakich przypadkach skup akcji własnych nie wymaga uprzedniego zatwierdzenia przez organ nadzoru;

·doprecyzowanie, w jakich przypadkach wymagana jest ocena ze względu na pierwotne ryzyko;

·doprecyzowanie zasad regulujących obliczanie podmodułów ryzyka związanego z wysokością ponoszonych kosztów w ubezpieczeniach zdrowotnych;

·poprawę błędnych odniesień między artykułami przedmiotowego rozporządzenia;

·uaktualnienie kwot wyrażonych w euro w tym rozporządzeniu w celu odzwierciedlenia zmian w zharmonizowanych wskaźnikach cen konsumpcyjnych we wszystkich państwach członkowskich, opublikowanych przez Komisję (Eurostat);

·zmianę lub dodanie kilku załączników do tego rozporządzenia.

ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) …/…

z dnia 29.10.2025 r.

zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35 w odniesieniu do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, środków dotyczących gwarancji długoterminowych, środków własnych, ryzyka cen akcji, ryzyka spreadu związanego z pozycjami sekurytyzacyjnymi, innych wymogów kapitałowych obliczanych zgodnie ze standardową formułą, sprawozdawczości i ujawniania informacji, proporcjonalności i wypłacalności grupy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) 19 , w szczególności jej art. 29 ust. 5, art. 31 ust. 4, art. 35 ust. 9, art. 37 ust. 6, art. 50 ust. 1, art. 56, art. 75 ust. 2, art. 75 ust. 3, art. 86 ust. 1, art. 92 ust. 1a, art. 97 ust. 1, art. 99 lit. b), art. 105a ust. 5, art. 111 ust. 1, art. 127, art. 130, art. 213a ust. 6, art. 233b lit. a), art. 234, art. 256 ust. 4 oraz art. 256b ust. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Dysponując aktywami o wartości około 10 bilionów EUR, zakłady ubezpieczeń i reasekuracji stanowią jeden z filarów systemu finansowego. Ze względu na długoterminowy charakter ich działalności podmioty te odgrywają szczególnie ważną rolę w zapewnianiu stabilnego finansowania dla gospodarki realnej, w tym małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). Z uwagi na ich kluczowe znaczenie społeczno-gospodarcze zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji podlegają kompleksowym przepisom ostrożnościowym określonym w dyrektywie 2009/138/WE i rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/35 20 .

(2)Aby zwiększyć zdolność sektora do wspierania gospodarki realnej, transformacji ekologicznej i cyfrowej oraz innych priorytetów Unii przy jednoczesnym zachowaniu adekwatności wymogów ostrożnościowych i stabilności finansowej, dyrektywę 2009/138/WE zmieniono dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/2 21 , która weszła w życie w dniu 28 stycznia 2025 r. W dyrektywie (UE) 2025/2 ulepszono konstrukcję środków dotyczących gwarancji długoterminowych i wprowadzono preferencyjne traktowanie długoterminowych inwestycji w akcje. Zmiany te zwiększą dostępny kapitał zakładów stanowiący nadwyżkę nad kapitałowym wymogiem wypłacalności, a tym samym wzmocnią ich zdolność do wspierania celów unii oszczędności i inwestycji oraz Europejskiego Zielonego Ładu. W dyrektywie (UE) 2025/2 zwiększono również proporcjonalność zasad ostrożnościowych poprzez wprowadzenie nowej kategorii „małych i niezłożonych zakładów”, które mogą automatycznie korzystać z określonych środków proporcjonalności w zakresie sprawozdawczości, ujawniania informacji, zarządzania, przeglądu sporządzonych na piśmie zasad, obliczania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, własnej oceny ryzyka i wypłacalności oraz planu zarządzania ryzykiem płynności. Jednocześnie, uznając potrzebę utrzymania solidnych ram nadzoru, w dyrektywie (UE) 2025/2 wzmocniono wymogi dotyczące współpracy między organami nadzoru, zwiększono rolę koordynacyjną i uprawnienia nadzorcze Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) oraz rozszerzono zestaw narzędzi makroostrożnościowych dostępnych dla krajowych organów nadzoru.

(3)Aby nowy system stał się w pełni operacyjny, konieczne jest dalsze określenie kluczowych parametrów ilościowych w aktach delegowanych. Należy zatem zmienić rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35. Zmiany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 powinny przyczynić się do realizacji programu politycznego Unii w zakresie unii oszczędności i inwestycji oraz pomóc ubezpieczycielom w zwiększeniu konkurencyjności unijnej gospodarki, jak określono w opracowanym przez Komisję Kompasie konkurencyjności 22 . W szczególności należy uznać potencjał ubezpieczycieli w zakresie mobilizacji dodatkowego kapitału prywatnego na wsparcie kluczowych celów Unii, w tym w przypadku inwestycji w gospodarkę realną łączących kapitał prywatny ze środkami publicznymi, w szczególności poprzez znaczące gwarancje publiczne lub dotacje.

(4)Obecne kalibracje ostrożnościowe zapewniają wysoki poziom ochrony ubezpieczających i znacząco przyczyniają się do stabilności finansowej. Kalibracje te mogą być jednak również zbyt ostrożne, co ogranicza zdolność ubezpieczycieli do angażowania się w długoterminowe inwestycje. Aby rozwiązać ten problem, należy wprowadzić zmiany w ramach ostrożnościowych w celu usunięcia nieuzasadnionych poziomów ostrożności. Ponieważ takie zmiany mogą skutkować nadwyżką środków własnych w stosunku do kapitałowych wymogów wypłacalności, oczekuje się, że zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji będą wspierać szersze cele polityczne Unii, kierując ten dodatkowy kapitał na inwestycje produkcyjne w gospodarkę realną.

(5)Unia musi zaspokoić ogromne potrzeby finansowe, aby osiągnąć już uzgodnione cele w zakresie innowacji, zrównoważonego wzrostu gospodarczego i obronności 23 . Dyrektywą (UE) 2025/2 zmieniono dyrektywę 2009/138/WE, między innymi w celu zapewnienia, aby poziom dostępnego kapitału stanowiącego nadwyżkę nad kapitałowym wymogiem wypłacalności uległ zwiększeniu. Istotne jest, aby krajowe organy nadzoru i EIOPA monitorowały wykorzystanie tego nowo dostępnego kapitału, biorąc pod uwagę jego wpływ na pozycję kapitałową ubezpieczycieli w miarę upływu czasu. Oczekuje się, że ubezpieczyciele będą kierować nadwyżki kapitału na inwestycje produkcyjne, w tym pozycje sekurytyzacyjne, które przyczynią się do finansowania przedsiębiorstw i gospodarki Unii. Komisja będzie monitorować, czy takie oczekiwania zostały spełnione, i oceni skuteczność reform, w szczególności w odniesieniu do ich wpływu na zwiększenie udziału sektora ubezpieczeń w inwestycjach produkcyjnych przyczyniających się do finansowania przedsiębiorstw i gospodarki Unii. W tym kontekście EIOPA powinien regularnie składać Komisji Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczące (i) alokacji aktywów w podziale na sektory i obszary geograficzne, (ii) zwiększania wypłat zysku na rzecz akcjonariuszy, w tym skupu akcji własnych, a także wynagrodzenia zmiennego dla członków organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego, osób pełniących najważniejsze funkcje lub kadry kierowniczej wyższego szczebla, biorąc pod uwagę nowo dostępny kapitał stanowiący nadwyżkę nad kapitałowym wymogiem wypłacalności wynikającym z dyrektywy (UE) 2025/2 oraz z niniejszego rozporządzenia. Pierwsze sprawozdanie powinno zostać przekazane do dnia 31 grudnia 2028 r.

(6)Komisja oceni we współpracy z EIOPA, w jaki sposób zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zarządzają ryzykiem dla zrównoważonego rozwoju związanym z aktywami i działalnością w zakresie paliw kopalnych, w tym ryzykiem transformacji, które obecnie wiąże się z wysoką emisją, ale zmierza w kierunku dostosowania do celów porozumienia paryskiego. W stosownych przypadkach Komisja rozważy ewentualne zmiany w celu zapewnienia, aby te pojawiające się ryzyka zostały odpowiednio odzwierciedlone w ramach ostrożnościowych, biorąc pod uwagę zmiany w ramach regulacyjnych dotyczących instytucji kredytowych, a także sprawozdanie przedstawione przez EIOPA zgodnie z art. 304c ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE. W ramach przyszłego europejskiego planu w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu Komisja rozważy również, czy zasady ostrożnościowe mogą bardziej sprzyjać emisji obligacji katastroficznych i innych zielonych obligacji lub inwestycjom w takie obligacje.

(7)Wymóg uzyskania dwóch ocen kredytowych od wyznaczonych zewnętrznych instytucji oceny wiarygodności kredytowej (ECAI) jest zasadniczo uzasadniony złożonością, jaka wiąże się z przeprowadzeniem wiarygodnej oceny ryzyka kredytowego pozycji sekurytyzacyjnych. Sekurytyzacje spełniające kryteria prostoty, przejrzystości i standaryzacji (STS) podlegają jednak szczególnym ramom regulacyjnym mającym na celu zapewnienie porównywalności i zmniejszenie asymetrii informacji. Z tego powodu oraz aby wesprzeć wysiłki Unii na rzecz ograniczenia nieuzasadnionych kosztów administracyjnych i kosztów przestrzegania przepisów, należy znieść wymóg uzyskania podwójnej oceny kredytowej dla sekurytyzacji STS, przy jednoczesnym utrzymaniu go w odniesieniu do innych sekurytyzacji.

(8)Ryzyko związane ze zmianą klimatu ma charakter długoterminowy, nieliniowy i systemowy, co sprawia, że zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji muszą je szacować wyłącznie na podstawie danych z przeszłości. Dyrektywą (UE) 2025/2 wprowadzono nowe wymogi dotyczące zarządzania ryzykami związanymi ze zmianą klimatu i ryzykami dla zrównoważonego rozwoju w ujęciu bardziej ogólnym. W szczególności w art. 45a dyrektywy 2009/138/WE zmienionej dyrektywą (UE) 2025/2 zobowiązano zakłady do identyfikacji wszelkich istotnych ekspozycji na ryzyka związane ze zmianą klimatu oraz, w stosownych przypadkach, do oceny wpływu długoterminowych scenariuszy zmiany klimatu na ich działalność. Jeśli jednak chodzi o wycenę lub obliczanie wymogów kapitałowych przy użyciu modelu wewnętrznego, do prognozowania ryzyka, które może się urzeczywistnić w przyszłości, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji często wykorzystują dane dotyczące przeszłych zdarzeń. Dane dotyczące przeszłych zdarzeń mogą nie odzwierciedlać w wystarczającym stopniu tendencji związanych ze zmianą klimatu. Aby ocenić ewolucję ryzyka i złagodzić ewentualne skutki, konieczne mogą być zatem oceny perspektywiczne, obejmujące prawdopodobne scenariusze klimatyczne. W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w nadmiernym stopniu opiera się na danych historycznych, jego najlepsze oszacowanie zobowiązań wobec ubezpieczających lub jego model wewnętrzny, jeżeli jest stosowany, mogą prowadzić do niedoszacowania zobowiązań lub odnośnych ryzyk. Konieczne jest zatem nałożenie na zakłady wymogu posiadania wewnętrznych procedur w celu uniknięcia nadmiernego polegania na danych dotyczących przeszłych zdarzeń w odniesieniu do tendencji związanych ze zmianą klimatu.

(9)Obecnie margines ryzyka jest kalibrowany w sposób zachowawczy. Dyrektywą (UE) 2025/2 obniżono stopę kosztu kapitału leżącą u podstaw obliczania marginesu ryzyka, co prowadzi do ogólnego obniżenia jego poziomu o około 21 %. Pomimo tej zmiany formuła obliczeniowa określona w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 nie odzwierciedla w odpowiedni sposób naturalnego spadku niektórych ryzyk w czasie i może prowadzić do podwójnego liczenia takich ryzyk, w tym ryzyka związanego z rezygnacjami czy ryzyka śmiertelności. Konieczne jest zatem wprowadzenie zależnego od czasu czynnika wykładniczego, który zapewni roczne ograniczenie ryzyka o co najmniej 3,5 %. Zmiana ta ma na celu skorygowanie zachowawczej tendencyjności obecnej kalibracji, a tym samym zmniejszenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, co w rezultacie doprowadzi do zwiększenia kapitału dostępnego na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności. Aby jednak zapewnić, że margines ryzyka będzie nadal odzwierciedlać odpowiedni poziom ostrożności i nie zagrozi ochronie ubezpieczających, obniżenie kwantyfikacji przyszłych ryzyk wynikających z tego czynnika powinno być ograniczone do 50 %.

(10)Dyrektywą (UE) 2025/2 zmieniono metodę ekstrapolacji stóp procentowych wolnych od ryzyka. W szczególności dyrektywą tą zmieniono podejście do określania początkowego terminu zapadalności na potrzeby ekstrapolacji („pierwszy punkt wygładzania”). Art. 77a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE stanowi, że pierwszy punkt wygładzania powinien odpowiadać terminowi zapadalności, dla którego wolumen pozostających w obrocie obligacji o takim lub dłuższym terminie zapadalności jest wystarczająco wysoki. W art. 77a ust. 3 tej dyrektywy doprecyzowano, że pierwszym punktem wygładzania dla euro powinien być termin zapadalności wynoszący w dniu 28 stycznia 2025 r. 20 lat. Obecnie próg procentowy określający wystarczająco wysoki wolumen obligacji ustalono dla euro na poziomie 6 %. Jednak ze względu na rosnącą w ostatnich latach liczbę pozostających w obrocie obligacji o długim terminie zapadalności próg ten może nie wskazywać już na pierwszy punkt wygładzania wynoszący 20 lat. Ponadto EIOPA będzie musiał zdecydować, jakie źródła danych wykorzysta na potrzeby dokonania tej oceny, w tym do publikacji informacji zgodnie z art. 77e ust. 1a dyrektywy 2009/138/WE. Aby uniknąć zakłóceń na rynku, należy ustalić próg procentowy w taki sposób, aby w dniu wejścia w życie dyrektywy (UE) 2025/2 pierwszy punkt wygładzania wynosił 20 lat, niezależnie od źródła danych wykorzystywanego przez EIOPA. Dlatego też specyficzny dla danej waluty próg stosowany w odniesieniu do euro w celu oceny, czy odsetek pozostających w obrocie obligacji o terminie zapadalności nie krótszym niż pierwszy punkt wygładzania, o którym mowa w art. 77a dyrektywy 2009/138/WE, jest wystarczająco wysoki, oblicza się w następujący sposób. „Margines bezpieczeństwa” w wysokości 1,5 % należy zastosować do minimalnej wartości procentowej, która daje pierwszy punkt wygładzania wynoszący w dniu 28 stycznia 2025 r. 20 lat, w oparciu o źródło danych, z którego EIOPA będzie korzystać na dzień rozpoczęcia stosowania nowych przepisów. Uzyskaną wartość procentową należy zaokrąglić w górę do najbliższej wartości procentowej wyrażonej jako liczba połówkowa lub całkowita.

(11)Ekstrapolowana stopa forward powinna być równa średniej ważonej płynnej stopy forward i ostatecznej stopy forward. Art. 77a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE stanowi, że w przypadku terminów zapadalności o długości co najmniej 40 lat od pierwszego punktu wygładzania waga ostatecznej stopy forward powinna wynosić co najmniej 77,5 %. Oznacza to, że parametr określający szybkość zbiegania się stóp forward do ostatecznej stopy forward w ramach ekstrapolacji nie powinien być niższy niż 11 %. W związku z tym należy zastosować taką wartość. Ze względu jednak na specyfikę szwedzkiego rynku obligacji oraz zgodnie z wyjaśnieniami EIOPA zawartymi w opinii w sprawie przeglądu dyrektywy Wypłacalność II 24 zastosowanie takiej wartości w odniesieniu do korony szwedzkiej spowodowałoby znaczne i niezamierzone zniekształcenie struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka. Aby zachować integralność struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, do tej waluty należy zastosować parametr zbiegania się wynoszący 40 %.

(12)Dyrektywą (UE) 2025/2 zmieniono przepisy regulujące korektę z tytułu zmienności poprzez wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym korekta ta musi podlegać zatwierdzeniu przez organy nadzoru oraz ma być obliczana z uwzględnieniem specyficznych dla danego zakładu cech związanych z wrażliwością aktywów na spread oraz wrażliwością najlepszego oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na stopę procentową. Ponadto korekta z tytułu zmienności nie powinna odzwierciedlać tej części spreadów, która jest związana z realistyczną oceną oczekiwanych strat, nieoczekiwanym ryzykiem kredytowym lub innym ryzykiem. Art. 77d ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE zmienionej dyrektywą (UE) 2025/2 stanowi, że taką część oblicza się jako odsetek spreadów, który ma zmniejszać się wraz ze wzrostem spreadów. Empiryczne badania ekonomiczne potwierdzają, że w przypadku obligacji korporacyjnych duża część spreadów odzwierciedla rzeczywiste ryzyko kredytowe, w szczególności gdy spready są na niskim lub średnim poziomie. W związku z tym w przypadku gdy spready na obligacjach korporacyjnych i pożyczkach nie przekraczają ich długoterminowej średniej wartości, odsetek stosowany do określenia korekty o ryzyko nie powinien być niższy niż 50 %.

(13)Aby zapewnić antycykliczny charakter korekty z tytułu zmienności, korekta o ryzyko nie powinna przekraczać odpowiedniego odsetka średnich spreadów długoterminowych. Jeżeli odsetek ten będzie zbyt niski, korekta z tytułu zmienności może w nadmiernym stopniu zneutralizować wzrost spreadów wynikający z rzeczywistego pogorszenia się zdolności kredytowej emitentów obligacji, co spowoduje przeszacowanie wypłacalności zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji w okresach krótkotrwałych napięć rynkowych. W związku z tym w celu zapewnienia, aby korekta z tytułu zmienności skutecznie stabilizowała sytuację zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji w zakresie wypłacalności bez zakłócania wrażliwości na ryzyko, maksymalny poziom korekty o ryzyko nie może zostać ustalony zbyt nisko.

(14)Art. 70 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 stanowi, że przy obliczaniu dostępnych środków własnych zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji są zobowiązane do odliczenia od nadwyżki aktywów nad zobowiązaniami przewidywanych dywidend, wypłat i obciążeń. W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 nie określono jednak, w jaki sposób tego odliczenia należy dokonać. W szczególności niektóre zakłady stopniowo naliczają przewidywane dywidendy w ciągu roku obrotowego, podczas gdy inne od razu odliczają pełną kwotę rocznych przewidywanych dywidend. Aby zapewnić równe warunki działania, ustalając kwotę przewidywanych dywidend, które należy odliczyć przy obliczaniu dostępnych środków własnych, ubezpieczyciele powinni stosować metodę memoriałową.

(15)Art. 69 lit. a) pkt (i) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 stanowi, że opłacony kapitał zakładowy oraz powiązana z nim nadwyżka ceny emisyjnej powyżej wartości nominalnej akcji kwalifikują się jako pozycje podstawowych środków własnych kategorii 1, jeżeli ich spłata lub umorzenie podlega uprzedniemu zatwierdzeniu przez organy nadzoru. Wymóg taki może stwarzać nadmierne obciążenie administracyjne i regulacyjne w przypadku, gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji realizuje program skupu akcji własnych w celu natychmiastowego wykorzystania nabytych akcji do realizacji opcji na akcje. Należy zatem doprecyzować, że w przypadku gdy spłata lub wykup pozycji podstawowych środków własnych ma na celu wykonanie praw opcji na akcje w terminie nie dłuższym niż jeden miesiąc od daty wykupu akcji, dla takiej spłaty lub takiego wykupu nie należy wymagać uzyskania uprzedniego zatwierdzenia przez organ nadzoru.

(16)Zgodnie z art. 77b ust. 1 lit. b) dyrektywy 2009/138/WE zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosujące korektę dopasowującą muszą identyfikować i organizować wyznaczony portfel aktywów i zobowiązań oraz zarządzać nim niezależnie od pozostałych obszarów działalności i dlatego nie mogą pokrywać ryzyk powstających w innych obszarach działalności z wykorzystaniem wyznaczonego portfela aktywów. Niezależne zarządzanie portfelem nie prowadzi jednak do zwiększenia korelacji między ryzykami w ramach tego portfela i ryzykami w ramach pozostałej części zakładu. W związku z tym zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosujące korektę dopasowującą nie powinny być zobowiązane do obliczania odrębnego hipotetycznego kapitałowego wymogu wypłacalności dla portfela aktywów i zobowiązań, do których stosuje się korektę dopasowującą, chyba że portfele aktywów pokrywające odpowiednie najlepsze oszacowanie zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych tworzą fundusz wyodrębniony.

(17)Art. 84 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 stanowi, że do zakładów powiązanych, które działają głównie jako jednostki przeznaczone do dokonywania inwestycji w imieniu zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji posiadającego w niej udziały kapitałowe, należy stosować metodę opartą na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko. Brzmienie to może jednak w nieuzasadniony sposób wykluczać zakłady powiązane, które zarządzają aktywami w imieniu kilku zakładów w ramach tej samej grupy ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej. Stwarza to lukę regulacyjną i grozi niespójnym stosowaniem zasady oceny ze względu na pierwotne ryzyko. Należy zatem zmienić art. 84 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 w celu doprecyzowania, że metoda oparta na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko ma również zastosowanie w przypadku, gdy powiązana jednostka przeznaczona do dokonywania inwestycji zarządza aktywami w imieniu wielu jednostek w ramach grupy, a nie tylko w imieniu samego zakładu posiadającego w niej udziały kapitałowe.

(18)Zasady regulujące obliczanie modułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, w tym efektu ograniczenia ryzyka, który wynika z instrumentów pochodnych, umów reasekuracyjnych lub sekurytyzacji ubezpieczeń, bywają bardzo złożone. Takie złożone obliczenia mogą czasami nie być współmierne do charakteru, skali i złożoności ryzyka ponoszonego przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji. W związku z tym, aby zmniejszyć koszty przestrzegania przepisów dla mniejszych zakładów, należy wprowadzić dodatkowe uproszczone obliczenia dotyczące efektu ograniczenia ryzyka, który wynika z instrumentów pochodnych, umów reasekuracyjnych lub sekurytyzacji.

(19)Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą zdecydować się na przeniesienie ryzyka z zastosowaniem umów reasekuracji nieproporcjonalnej. Jeżeli jednak stosują formułę standardową, taki rodzaj umowy reasekuracji nie jest odpowiednio odzwierciedlony jako technika ograniczania ryzyka mająca na celu obniżenie kapitałowych wymogów wypłacalności. Konieczne jest zatem ustalenie, że niektóre formy reasekuracji, w szczególności zabezpieczenia przed niekorzystnym rozwojem sytuacji umożliwiające przeniesienie ryzyka rezerw, można uznawać w prosty sposób na podstawie standardowej formuły.

(20)Art. 164 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 stanowi, że zależność między ryzykiem spreadu obliczonym według standardowej formuły a ryzykiem stopy procentowej w scenariuszu obniżenia stopy procentowej wynosi 50 %. Analiza ekonomiczna przeprowadzona przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych („EIOPA”) wykazuje jednak, że taka kalibracja jest zbyt ostrożna 25 . W szczególności z danych empirycznych wynika, że największe spadki stóp procentowych nie nastąpiły w tym samym czasie co największy wzrost spreadu na rynkach obligacji. W związku z tym zależność między ryzykiem spreadu a ryzykiem stopy procentowej w scenariuszu zakładającym obniżenie stopy procentowej należy zmniejszyć do 25 %.

(21)Wymogi kapitałowe z tytułu ryzyka stopy procentowej zgodnie ze standardową formułą oblicza się oddzielnie dla każdej waluty. Jednakże w przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji mających siedzibę w państwie członkowskim, którego waluta lokalna jest powiązana z euro, podejście to skutkuje nieproporcjonalnie wysokimi wymogami kapitałowymi, które nie odzwierciedlają rzeczywistego ryzyka gospodarczego. Konieczne jest zatem ustalenie, że wymóg kapitałowy dla ryzyka stopy procentowej zgodnie ze standardową formułą może być obliczany wspólnie dla euro i dla powiązanej waluty państwa członkowskiego, w którym zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mają siedzibę.

(22)Metoda ekstrapolacji stosowana do wyceny zobowiązań długoterminowych przyczynia się do wygładzenia wpływu zmian stóp procentowych na najlepsze oszacowanie zobowiązań ubezpieczeniowych. Obecna standardowa formuła obliczania wymogów kapitałowych dotyczących ryzyka stopy procentowej nie odzwierciedla jednak ekstrapolacji długoterminowych stóp procentowych. Konieczne jest zatem wprowadzenie wymogu ekstrapolacji stóp procentowych w warunkach skrajnych dla terminów zapadalności wykraczających poza pierwszy punkt wygładzania.

(23)Zgodnie z obowiązującymi przepisami w standardowej formule obliczania ryzyka stopy procentowej zakłada się, że dodatnie stopy procentowe nie mogą stać się ujemne, a ujemne stopy procentowe nie mogą dalej spadać. Zmiany na rynkach finansowych pokazały jednak w przeszłości, że takie założenie może znacznie zaniżać ekspozycję zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji na ryzyko stopy procentowej. W związku z tym należy zmienić standardową formułę, aby odpowiednio odzwierciedlić ryzyko niskich lub ujemnych stóp procentowych. Należy to osiągnąć poprzez ponowne skalibrowanie podmodułu ryzyka stopy procentowej w taki sposób, aby uwzględniał on istnienie otoczenia charakteryzującego się ujemnymi stopami zwrotu.

(24)Zmiany standardowej formuły obliczania ryzyka stopy procentowej nie powinny powodować nieuzasadnionego wzrostu wymogów kapitałowych w okresie niskich stóp procentowych. W szczególności przy kalibracji szoku spadkowego nie należy zakładać, że poziomy stóp procentowych spadną znacznie poniżej historycznie obserwowanych wartości w głównych walutach. Zatem w celu zapewnienia proporcjonalności i spójności z dotychczasowymi zachowaniami rynkowymi, aby ograniczyć zakres zakładanych ujemnych stóp procentowych, należy wprowadzić dolny próg uzależniony od terminu zapadalności, rosnący wraz z terminem zapadalności, aby odzwierciedlić mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia skrajnie niskich długoterminowych stóp procentowych.

(25)Jak podkreślono w komunikacie Komisji w sprawie unii oszczędności i inwestycji 26 , inwestorzy instytucjonalni, tacy jak zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, mają wyjątkową możliwość inwestowania w perspektywie długoterminowej i wspierania finansowania kapitałowego unijnych przedsiębiorstw w priorytetowych obszarach, takich jak m.in. obrona, badania i innowacje czy transformacja ekologiczna i cyfrowa. Zachęcanie do finansowania kapitałowego ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia odporności gospodarczej i konkurencyjności Unii, w szczególności poprzez umożliwienie innowacyjnym przedsiębiorstwom dostępu do stabilnego i szybkiego kapitału. W art. 105a dyrektywy 2009/138/WE ustanowiono preferencyjny wymóg kapitałowy mający zastosowanie do długoterminowych inwestycji w akcje. W szczególności ust. 1 lit. d) tego artykułu stanowi, że aby skorzystać z preferencyjnego traktowania, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że są w stanie – w sposób ciągły i w warunkach skrajnych – uniknąć przymusowej sprzedaży inwestycji w akcje przez pięć lat. Aby zapewnić spójne stosowanie tego wymogu, należy określić podejścia służące wykazaniu zdolności zakładu do uniknięcia przymusowej sprzedaży inwestycji w akcje. Ponadto, aby uniknąć nieuzasadnionych obciążeń administracyjnych i uwzględnić różnice w złożoności profili ryzyka zakładów, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny mieć możliwość wyboru najbardziej odpowiedniego podejścia spośród kilku metod, w zależności od ich modelu biznesowego i stopnia złożoności. Może to zwiększyć użyteczność i skuteczność preferencyjnego traktowania dla różnych kategorii zakładów. Aby jednak zapobiec arbitralnemu lub oportunistycznemu zmienianiu podejścia w miarę upływu czasu, należy określić jasne zabezpieczenia i wymogi w zakresie monitorowania nadzorczego, zapewniające spójność, przejrzystość i konwergencję praktyk nadzorczych przy jednoczesnym zachowaniu ostrożnego zarządzania ryzykiem i ochrony ubezpieczających.

(26)W przypadku gdy długoterminowe inwestycje w akcje są dokonywane za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, kryteria określone w art. 105a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE należy domyślnie oceniać na poziomie każdego składnika aktywów bazowych. Art. 105a ust. 2 tej dyrektywy stanowi, że w przypadku niektórych rodzajów przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania o niższym profilu ryzyka kryteria określone w art. 105a ust. 1 tej dyrektywy można jednak oceniać na poziomie funduszu, a nie na poziomie aktywów bazowych utrzymywanych w tym funduszu. W art. 168 ust. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 wskazano już niektóre przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, których jednostki uczestnictwa traktuje się domyślnie jako akcje typu 1, które podlegają niższym współczynnikom ryzyka cen akcji niż akcje typu 2. Obejmują one europejskie fundusze na rzecz przedsiębiorczości społecznej, europejskie fundusze venture capital, europejskie długoterminowe fundusze inwestycyjne oraz niestosujące dźwigni finansowej alternatywne fundusze inwestycyjne typu zamkniętego. Podobnie jak w przypadku alternatywnych funduszy inwestycyjnych typu zamkniętego, które nie stosują dźwigni finansowej, z obliczeń dźwigni finansowej wyłącza się instrumenty pochodne wykorzystywane do celów zabezpieczenia, a także tymczasowe umowy pożyczek, które są w pełni pokryte umownymi zobowiązaniami kapitałowymi inwestorów w alternatywny fundusz inwestycyjny. Wszystkie takie fundusze typu 1 należy również uznać za fundusze o niższym profilu ryzyka do celów identyfikacji długoterminowych inwestycji w akcje, w tym w przypadku inwestycji w kwalifikowane akcje infrastrukturalne lub kwalifikowane akcje przedsiębiorstw infrastrukturalnych. W przypadku gdy warunki określone w art. 105a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE są spełnione na poziomie takich funduszy o niższym profilu ryzyka, preferencyjny czynnik ryzyka wynoszący 22 %, o którym mowa w art. 105a ust. 4 tej dyrektywy, powinien mieć domyślnie zastosowanie wyłącznie do ekspozycji kapitałowych utrzymywanych w ramach takich funduszy, a nie do innych aktywów finansowych.

(27)Obecne ograniczenia symetrycznego dostosowania zmniejszają jego skuteczność w łagodzeniu potencjalnych efektów procykliczności systemu finansowego. W szczególności mogą one skłaniać zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji do pozyskiwania dodatkowego kapitału lub sprzedaży aktywów w odpowiedzi na krótkotrwałe niekorzystne zmiany na rynku, w tym zmiany spowodowane niestabilnością geopolityczną. Zgodnie z dyrektywą (UE) 2025/2 należy zmienić art. 172 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35, aby symetryczne dostosowanie umożliwiało większe zmiany standardowego wymogu kapitałowego związanego z inwestowaniem w akcje, a w związku z tym łagodziło wpływ gwałtownych fluktuacji na rynkach akcji.

(28)W odniesieniu do sektora bankowego w art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zezwolono instytucjom kredytowym, pod pewnymi warunkami i po uzyskaniu uprzedniej zgody organu nadzoru, na stosowanie preferencyjnej wagi ryzyka do ekspozycji kapitałowych utworzonych w ramach określonych programów ustawodawczych. Programy te powinny zapewniać znaczne dotacje lub gwarancje, wiązać się z nadzorem rządowym i obejmować pewne ograniczenia dotyczące rodzajów inwestycji kapitałowych. Aby wspierać równe warunki działania na płaszczyźnie międzysektorowej oraz zwiększyć wkład zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w finansowanie kapitałowe gospodarki realnej, należy powielić podejście stosowane w standardowej metodzie obliczania kapitałowych wymogów wypłacalności zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2015/35. Inwestycje w akcje dokonywane w ramach porównywalnych programów ustawodawczych, w tym wspierających sektor lub sektory gospodarki wymienione w komunikacie w sprawie Kompasu konkurencyjności dla UE lub w Planie ReArm Europe/Gotowość 2030 27 , należy uznać za mające potencjał ograniczania ryzyka, co może uzasadniać objęcie ich niższymi wymogami kapitałowymi, pod warunkiem uzyskania zatwierdzenia organu nadzoru.

(29)Aby zapewnić spójność przepisów bankowych i ubezpieczeniowych oraz wspierać konwergencję praktyk nadzorczych, programy ustawodawcze uznane za spełniające warunki kwalifikowalności na podstawie w art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 należy również uznać za programy ustawodawcze kwalifikujące się na podstawie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35, w oparciu o te same kryteria. Komisja może prowadzić publiczny rejestr takich programów do celów art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) 575/2013, zwiększając tym samym przejrzystość i przewidywalność. W przypadku istnienia takiego rejestru fakt wpisania do niego programu powinien stanowić domniemanie, że taki program kwalifikuje się również na podstawie ram ubezpieczeniowych.

(30)Inwestycje dokonane w ramach programów ustawodawczych mogą również kwalifikować się jako długoterminowe inwestycje w akcje. W związku z tym konieczne jest, aby obliczenia wymogów kapitałowych dotyczących wypłacalności pozwalały odzwierciedlić połączone ograniczające ryzyko cechy obu rodzajów inwestycji.

(31)Dobrze funkcjonujący rynek sekurytyzacji zapewnia dodatkowe źródła finansowania dla rynków kapitałowych, poprawiając w ten sposób zdolność finansowania gospodarki realnej i przyczyniając się do utworzenia unii oszczędności i inwestycji. Zapewnia również alternatywne możliwości inwestycyjne dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, które muszą zdywersyfikować swoje portfele w celu zwiększenia zwrotów i ograniczenia ryzyka idiosynkratycznego. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, jako inwestorzy instytucjonalni, powinny zatem zostać w pełni włączone do unijnego rynku sekurytyzacji.

(32)Rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2018/1221 28 wprowadzono do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 szczególne czynniki ryzyka związane z ryzykiem spreadu dla sekurytyzacji STS. Czynniki ryzyka dla uprzywilejowanych transz sekurytyzacji STS były jednak nadal wyższe niż czynniki mające zastosowanie do obligacji korporacyjnych lub obligacji zabezpieczonych o tym samym stopniu jakości kredytowej. W przeciwieństwie do obligacji korporacyjnych lub obligacji zabezpieczonych sekurytyzacje STS o porównywalnej jakości kredytowej podlegają jednak szczególnym wymogom w zakresie należytej staranności i przejrzystości na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2402 29 . Wymogi te zapewniają lepsze zrozumienie przez zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji ryzyka związanego z sekurytyzacjami STS oraz lepsze zarządzanie tym ryzykiem. W związku z tym aby poprawić spójność między klasami aktywów o porównywalnych profilach ryzyka, czynniki ryzyka dla uprzywilejowanych transz sekurytyzacji STS należy w większym stopniu dostosować do czynników mających zastosowanie do obligacji korporacyjnych lub obligacji zabezpieczonych.

(33)W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 nie dokonano rozróżnienia między transzami uprzywilejowanymi a transzami nieuprzywilejowanymi sekurytyzacji niebędących sekurytyzacjami STS. Takie podejście nieuwzględniające wrażliwości na ryzyko prowadzi do przeszacowania ryzyka spreadu związanego z inwestycjami w najwyższej jakości transze sekurytyzacji niebędących sekurytyzacjami STS. Ponadto różnica między wymogami kapitałowymi dla sekurytyzacji STS i sekurytyzacji niebędących sekurytyzacjami STS jest znacznie większa w przypadku zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji niż w przypadku instytucji kredytowych. W związku z tym aby zachować tę różnicę, należy wprowadzić niższe czynniki ryzyka dla uprzywilejowanych transz sekurytyzacji niebędących sekurytyzacjami STS.

(34)Kwoty wyrażone w euro w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 nie były zmieniane od czasu jego wejścia w życie w 2014 r. Skumulowana inflacja od tego czasu zbliżyła się do poziomu 35 % W związku z tym kwoty wyrażone w euro w tym rozporządzeniu należy zmienić poprzez zwiększenie kwoty bazowej w euro o wartość procentową odpowiadającą procentowej zmianie zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych wszystkich państw członkowskich, opublikowanych przez Komisję (Eurostat).

(35)Art. 192 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 stanowi, że w przypadku gdy współczynnik pokrycia należności zabezpieczeniem dla kredytu hipotecznego nie przekracza 60 %, wymóg kapitałowy dla ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta wynosi zgodnie ze standardową formułą zero. Takie traktowanie nadmiernie zaniża rzeczywiste ryzyko związane z takimi ekspozycjami i skutkuje nierównymi warunkami działania w porównaniu z sektorem bankowym, w którym takie ekspozycje są ważone ryzykiem. W związku z tym należy wprowadzić dolny próg strat z tytułu niewykonania zobowiązania z tytułu kredytów hipotecznych.

(36)W art. 176 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 określono czynniki ryzyka mające zastosowanie do pożyczek, dla których nie jest dostępna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczone zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej (ECAI) i w przypadku których dłużnicy nie złożyli zabezpieczenia spełniającego kryteria określone w art. 214 tego rozporządzenia. Te mające zastosowanie czynniki ryzyka znacznie zaniżają jednak poziom potencjalnych strat z tytułu niewykonania zobowiązań wynikających z kredytów restrukturyzowanych. Konieczne jest zatem dostosowanie tych czynników ryzyka w celu lepszego odzwierciedlenia poziomu potencjalnych strat z tytułu niewykonania zobowiązań wynikających z kredytów restrukturyzowanych.

(37)Kontrahenci centralni (CCP) opracowali nowe modele dostępu, które umożliwiają zakładom ubezpieczeń lub zakładom reasekuracji uzyskanie statusu bezpośrednich uczestników rozliczających, podczas gdy instytucja sponsorująca jest odpowiedzialna za regulowanie składek na rzecz funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania. Do tej pory żaden zakład ubezpieczeń ani zakład reasekuracji nie zdecydował się na skorzystanie z tych nowych modeli dostępu. Wynika to częściowo z ostrożnościowego traktowania bezpośrednich ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP, które może być bardziej rygorystyczne niż ostrożnościowe traktowanie mające zastosowanie do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji działającego jako pośredni uczestnik rozliczający. W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 nie odzwierciedlono w pełni wpływu centralnego rozliczania na ograniczenie ryzyka dla zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji. Aby rozwiązać ten problem i usunąć przeszkody utrudniające zakładom ubezpieczeń lub zakładom reasekuracji uczestnictwo w charakterze bezpośrednich uczestników rozliczających, należy obniżyć wymogi kapitałowe dotyczące bezpośrednich ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP i dostosować je do wymogów dotyczących ekspozycji pośrednich.

(38)Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą podjąć decyzję o wykorzystaniu transakcji odkupu lub transakcji udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych w celu zarządzania płynnością lub zwiększenia zwrotów z aktywów. Wymogi kapitałowe związane z takimi transakcjami cechuje jednak obecnie zbytni konserwatyzm, ponieważ do celów obliczania wymogów kapitałowych w ramach modułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta transakcje te klasyfikuje się jako ekspozycje typu 2. Należy zatem zmienić rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35 w celu sklasyfikowania tych transakcji jako ekspozycje typu 1. Ponadto Komisja oceni, we współpracy z EIOPA, czy i w jaki sposób uwzględnić w wymogach kapitałowych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta efekt ograniczenia ryzyka związany z rozliczaniem centralnym za pośrednictwem kwalifikujących się CCP.

(39)W niektórych przypadkach zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą znacznie obniżyć swój kapitałowy wymóg wypłacalności, stosując techniki ograniczania ryzyka, w tym reasekurację, ale te techniki ograniczania ryzyka nie zawsze prowadzą do istotnego przeniesienia ryzyka. W szczególności niektóre umowy reasekuracji są skonstruowane w taki sposób, że obejmują jedynie ekstremalne scenariusze modelowane w standardowej formule i zapewniają niewielką ochronę lub nie zapewniają żadnej ochrony przed bardziej umiarkowanymi, choć bardziej prawdopodobnymi zdarzeniami. W związku z tym aby zapewnić dokładniejszą ocenę profilu ryzyka zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, należy doprecyzować, że obniżenie kapitałowego wymogu wypłacalności wynikające z zastosowania technik ograniczania ryzyka musi być współmierne do kwoty skutecznie przeniesionych ryzyk.

(40)W celu zapewnienia, aby techniki ograniczania ryzyka uznane w obliczeniach kapitałowego wymogu wypłacalności według formuły standardowej nie obejmowały istotnego ryzyka bazowego, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny oceniać faktyczną skuteczność technik ograniczania ryzyka w ramach kompleksowego zestawu scenariuszy ryzyka, które są istotne dla danej techniki ograniczania ryzyka. W przypadku reasekuracji proporcjonalnej faktyczną skuteczność należy wykazać poprzez ścisłe odzwierciedlenie we wszystkich scenariuszach. W przypadku reasekuracji nieproporcjonalnej ocena powinna koncentrować się na scenariuszach obejmujących straty między punktem inicjującym a punktem kończącym i powinna wykazać ścisłe odzwierciedlenie tych strat.

(41)Art. 275 ust. 2 lit. c) rozporządzenia delegowanego stanowi, że płatność znacznej części zmiennego składnika wynagrodzeń na rzecz pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka zakładu, powinna podlegać odroczeniu. Koszt zastosowania takiego wymogu może jednak przekroczyć korzyści ostrożnościowe, w przypadku gdy poziom zmiennego składnika wynagrodzenia osoby należącej do tej kategorii pracowników jest niski, ponieważ jest mało prawdopodobne, aby takie poziomy wynagrodzeń tworzyły zachęty do podejmowania nadmiernego ryzyka. W takich przypadkach wymóg odroczenia określony w art. 275 ust. 2 lit. c) rozporządzenia delegowanego nie powinien mieć zatem zastosowania.

(42)W dyrektywie 2009/138/WE nałożono obowiązek regularnego ujawniania istotnych informacji w sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej. Sprawozdanie to jest skierowane do ubezpieczających i beneficjentów, z jednej strony, oraz analityków i innych osób zawodowo działających na rynku, z drugiej strony. Aby uwzględnić potrzeby i oczekiwania tych dwóch różnych grup, w dyrektywie (UE) 2025/2 w sprawie zmiany dyrektywy 2009/138/WE wprowadzono wymóg, aby treść sprawozdania została podzielona na dwie części, jasno wydzielone, ale ujawniane wspólnie. W pierwszej części, skierowanej przede wszystkim do ubezpieczających i beneficjentów, należy ująć kluczowe informacje na temat działalności, wyników, zarządzania kapitałem i profilu ryzyka. W drugiej części, skierowanej do osób zawodowo działających na rynku, należy ująć szczegółowe informacje na temat działalności i systemu zarządzania, szczegółowe informacje na temat rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i innych zobowiązań, sytuacji w zakresie wypłacalności, jak również inne dane istotne dla wyspecjalizowanych analityków. Należy zatem zmienić rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35, aby odzwierciedlić tę nową strukturę i treść.

(43)Niektóre informacje zawarte w części sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej, która jest skierowana do osób zawodowo działających na rynku, mogą być już publicznie dostępne w innych sprawozdaniach opublikowanych przez zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji. W takim przypadku zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nie powinny być zobowiązane do powielania tych informacji w swoim sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej, lecz powinny mieć możliwość podawania bezpośrednich odniesień, w tym w postaci linków internetowych, do odpowiedniej sekcji lub strony takiego innego sprawozdania. Aby umożliwić dostęp do tych informacji przez odpowiednio długi czas, zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji powinny zapewnić, aby takie linki pozostawały funkcjonalne przez co najmniej pięć lat, nawet w przypadku zmiany struktury stron internetowych lub lokalizacji dokumentów.

(44)Część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej skierowana do ubezpieczających i beneficjentów powinna być zwięzła, dostępna i łatwo zrozumiała dla laika. Aby osiągnąć ten cel, powinna ona zawierać jedynie proste informacje skoncentrowane na potrzebach ubezpieczających i beneficjentów, do których jest skierowana, i nie powinna przekraczać pięciu stron.

(45)Aby umożliwić ubezpieczającym i beneficjentom zrozumienie części sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej, która jest do nich skierowana, część ta powinna być udostępniana w językach używanych przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w ramach jego działalności prowadzonej w ramach swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług. Aby jednak uniknąć nadmiernych kosztów administracyjnych i prawnych, zakłady nie powinny być zobowiązane do uzyskiwania uwierzytelnionych tłumaczeń tej części.

(46)Zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE organy nadzoru są uprawnione do otrzymania od każdego nadzorowanego zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji oraz ich grup, co najmniej raz na trzy lata, regularnego sprawozdania opisowego zawierającego informacje na temat działalności i wyników, systemu zarządzania, profilu ryzyka, zarządzania kapitałem i inne odpowiednie informacje do celów wypłacalności. Wymagane informacje opisowe, które należy zawrzeć w regularnym sprawozdaniu dla organów nadzoru, mogą jednak pokrywać się z informacjami przedstawionymi już w formularzach sprawozdawczych zawierających dane ilościowe lub w sprawozdaniu dotyczącym własnej oceny ryzyka i wypłacalności (ORSA). Takie powielanie zwiększa koszty sprawozdawczości, nie wnosząc wyraźnej wartości dodanej dla nadzoru. Wymogi dotyczące informacji opisowych, które mają być zawarte w regularnym sprawozdaniu dla organów nadzoru, powinny zatem ograniczać się do tego, co jest konieczne do celów nadzoru ostrożnościowego.

(47)W ramach wysiłków na rzecz zwiększenia konkurencyjności unijnej gospodarki Komisja zamierza podjąć bezprecedensowe działania służące uproszczeniu przepisów. W tym kontekście celem przeglądu rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 powinno być osiągnięcie celów dyrektywy (UE) 2025/2 w najprostszy, najbardziej ukierunkowany, najbardziej skuteczny i najmniej uciążliwy sposób. W szczególności zmiany tego rozporządzenia powinny przyczynić się do osiągnięcia celów w zakresie zmniejszenia obciążeń, w tym obciążeń sprawozdawczych.

(48)Art. 330 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 stanowi, że wszelkie udziały mniejszościowe w jednostce zależnej przekraczające wartość udziału tej jednostki zależnej w kapitałowym wymogu wypłacalności grupy – w przypadku gdy jednostką zależną jest zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji, zakład ubezpieczeń państwa trzeciego, zakład reasekuracji państwa trzeciego, ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej – nie mogą zostać uznane za udostępnione. Udziały mniejszościowe stanowią faktycznie jedno z głównych źródeł odliczeń od środków własnych grupy. W rozporządzeniu delegowanym nie określono jednak, w jaki sposób takie udziały mniejszościowe należy obliczać. Prowadzi to do niespójnego podejścia między różnymi grupami w całej Unii i stwarza problemy związane z równymi warunkami działania. Konieczne jest zatem ustanowienie przepisów regulujących obliczanie udziałów mniejszościowych do celów wypłacalności.

(49)Zasady ostrożnościowe dotyczące ubezpieczeń bywają bardzo złożone i mogą generować znaczne koszty przestrzegania przepisów, w szczególności dla mniejszych przedsiębiorstw. Chociaż w dyrektywie 2009/138/WE wprowadzono nadrzędną zasadę proporcjonalności, jej praktyczne wdrożenie jest niewystarczające, aby skutecznie zmniejszyć obciążenia regulacyjne dla mniejszych zakładów, dla których niektóre wymogi mogą być nieproporcjonalnie kosztowne i złożone, biorąc pod uwagę charakter, skalę i złożoność ryzyka, na jakie zakłady te są narażone. Oprócz nowych ram proporcjonalności mających zastosowanie do zakładów sklasyfikowanych jako małe i niezłożone dyrektywą (UE) 2025/2 wprowadzono do dyrektywy 2009/138/WE art. 29d, który umożliwia zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji korzystanie ze środków proporcjonalności, pod warunkiem uzyskania uprzedniego zatwierdzenia organu nadzoru i na podstawie indywidualnej analizy każdego przypadku. Aby zapewnić równe warunki działania i przewidywalność dla sektora, należy wyczerpująco określić warunki, na których podstawie organ nadzoru może odmówić udzielenia takiego zatwierdzenia.

(50)Dyrektywą (UE) 2025/2 wprowadzono szereg zmian i uściśleń w przepisach regulujących obliczanie wypłacalności grup ubezpieczeniowych, w tym w odniesieniu do środków własnych i kapitałowych wymogów wypłacalności. W szczególności doprecyzowano, że ubezpieczeniowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej należy traktować jako zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji wyłącznie do celów obliczania wypłacalności grupy. Wiąże się to z obliczaniem hipotetycznych wymogów kapitałowych dla takich podmiotów zarówno zgodnie z metodą 1, w tym w kontekście oceny dostępności funduszy własnych, jak i zgodnie z metodą 2. Należy zatem zmienić rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35, aby odzwierciedlić te zmiany w dyrektywie 2009/138/WE.

(51)Aby pozycje środków własnych wyemitowanych przez zakład powiązany kwalifikowały się jako środki własne grupy, muszą one spełniać wymogi określone w art. 71, 73 i 77 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35, przy czym odniesienie do „kapitałowego wymogu wypłacalności” w tych artykułach interpretuje się jako mające zastosowanie zarówno do kapitałowego wymogu wypłacalności emitującego zakładu powiązanego, jak i kapitałowego wymogu wypłacalności grupy. W kontekście połączeń i przejęć wymóg ten może uniemożliwiać uznanie instrumentów środków własnych wyemitowanych przez zakład, zanim stał się on częścią grupy przejmującej, nawet jeśli instrumenty te nadal spełniają wszystkie odpowiednie normy ostrożnościowe na poziomie samego zakładu. Takie ograniczenie może prowadzić do nieproporcjonalnych kosztów kapitałowych związanych ze wzrostem zewnętrznym, osłabiając międzynarodową konkurencyjność grup ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych z UE. Aby rozwiązać ten problem, należy zezwolić, przejściowo i przez ograniczony czas po przejęciu zakładu emitującego, na uznawanie takich pozycji środków własnych za niedostępne środki własne grupy.

(52)Chociaż konsolidacja ostrożnościowa służy innym celom niż konsolidacja rachunkowości, nadmierna rozbieżność między tymi dwoma ramami może nakładać na grupy ubezpieczeniowe i reasekuracyjne nadmierne obciążenia regulacyjne. W szczególności obecne traktowanie wspólnych operacji i wspólnych przedsięwzięć zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2015/35 odbiega od traktowania przewidzianego w międzynarodowych standardach rachunkowości, ponieważ wymaga stosowania konsolidacji proporcjonalnej w odniesieniu do zakładów, które w innym przypadku podlegałyby traktowaniu w oparciu o metodę praw własności, i odwrotnie – wymaga stosowania metody praw własności w odniesieniu do zakładów, które w innym przypadku podlegałyby konsolidacji proporcjonalnej. Ta niespójność zwiększa koszty sprawozdawczości, powoduje nieefektywność operacyjną i może zniechęcać do legalnych struktur biznesowych. Należy zatem osiągnąć większą spójność z międzynarodowymi zasadami konsolidacji rachunkowości, jeśli chodzi o traktowanie wspólnych ustaleń umownych, pod warunkiem że takie dostosowanie nie zagraża ochronie ubezpieczających ani ich stabilności finansowej.

(53)Aby portfel akcji był traktowany jako portfel akcji długoterminowych, zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji muszą wykazać, że spełniają warunki określone w art. 105a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE. W przypadku gdy taki zakład należy do grupy, ponowna ocena spełnienia warunków dla akcji długoterminowych na poziomie grupy byłaby dla tej grupy zbyt uciążliwa. W związku z tym, o ile nie występują znaczące ryzyka utraty płynności obejmujące całą grupę, nieuwzględnione na poziomie poszczególnych zakładów lub istotnych transakcji wewnątrzgrupowych, inwestycje w akcje, które są traktowane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jako akcje długoterminowe, również powinny być traktowane jako takie przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, do której zakład ten należy.

(54)W dyrektywie 2009/138/WE przewidziano możliwość obliczania przez grupy ubezpieczeniowe i reasekuracyjne kapitałowego wymogu wypłacalności za pomocą modelu wewnętrznego, pod warunkiem uzyskania uprzedniego zatwierdzenia organu nadzoru. Wszelkie techniki integracji częściowego modelu wewnętrznego z formułą standardową w celu obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy stanowią część tego modelu wewnętrznego i, podobnie jak pozostałe komponenty częściowego modelu wewnętrznego, powinny spełniać odpowiednie wymogi dyrektywy 2009/138/WE. Techniki integracji określone w załączniku XVIII do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/35 służą przede wszystkim do integracji ryzyk, a nie integracji całych zakładów w ramach modelu wewnętrznego na poziomie grupy. W związku z tym należy doprecyzować, że w przypadkach, w których dokonano integracji zakładu jako całości, zastosowanie ma art. 239 ust. 4 tego rozporządzenia.

(55)W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 nie określono, w jakich okolicznościach stosowanie „metody 2”, o której mowa w art. 233 dyrektywy 2009/138/WE, ma mieć pierwszeństwo przed technikami integracji. Aby wyeliminować tę lukę, grupy ubezpieczeniowe i reasekuracyjne powinny wykazać adekwatność stosowanych przez siebie technik integracji oraz uzasadnić w sposób zadowalający ich organ nadzoru, dlaczego te techniki integracji są bardziej odpowiednie niż zastosowanie metody 2.

(56)W wyniku zmian klimatycznych na całym świecie odnotowuje się wzrost liczby klęsk żywiołowych i ekstremalnych zdarzeń pogodowych, a także związanych z nimi strat. Aby zapewnić stałą ochronę ubezpieczających i ogólną stabilność unijnego sektora ubezpieczeń w kontekście bardziej nieregularnych i niszczycielskich warunków pogodowych, ważne jest, aby obowiązujące ubezpieczycieli wymogi kapitałowe z tytułu ryzyka ubezpieczeniowego związanego z katastrofami naturalnymi odpowiednio odzwierciedlały wpływ takich katastrof. W świetle nowych dostępnych danych i modeli w przypadku szeregu regionów należy zmienić czynniki ryzyka związane z zagrożeniami naturalnymi, takimi jak powodzie, burze, grad, trzęsienia ziemi i osunięcia się ziemi.

(57)W dyrektywie (UE) 2025/2 wprowadzono nowe prerogatywy i uprawnienia organów nadzoru do przyznawania środków proporcjonalności lub do odstąpienia od nadzoru nad grupą w wyniku wyłączenia zakładu z nadzoru nad grupą zgodnie z art. 214 dyrektywy 2009/138/WE. Ważne jest, aby sektor i szersze grono odbiorców wiedziały, czy i w jaki sposób te nowe uprawnienia i prerogatywy zostały wykorzystane w praktyce. W związku z tym należy rozszerzyć zakres zagregowanych danych statystycznych, które krajowe organy nadzoru powinny ujawniać w odniesieniu do kluczowych aspektów stosowania ram ostrożnościowych, tak aby obejmowały one te nowe obszary.

(58)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie delegowane (UE) 2015/35,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1
Zmiany w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/35 wprowadza się następujące zmiany:

1)w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)dodaje się pkt 45a w brzmieniu:

„45a.    »przyszłe działania zarządu« oznaczają wszelkie działania, co do których organ administrujący, zarządzający lub nadzorczy zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji może oczekiwać, że przeprowadzi je w określonych przyszłych okolicznościach;”;

b)dodaje się pkt 46a w brzmieniu:

„46a.    »oczekiwany zysk z przyszłych opłat za obsługę funduszy i zarządzanie nimi« oznacza oczekiwaną wartość bieżącą przyszłych przepływów środków pieniężnych, które wynikają z uwzględnienia w rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych opłat za obsługę funduszy związanych z istniejącymi umowami ubezpieczeniowymi i reasekuracyjnymi związanymi z wartością indeksu i z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym oraz za zarządzanie tymi funduszami, których pobrania oczekuje się, ale które to opłaty nie mogą być pobrane z jakiegokolwiek powodu innego niż fakt wystąpienia zdarzenia ubezpieczeniowego, niezależnie od wynikających z przepisów prawa lub umowy praw ubezpieczającego do rezygnacji z polisy;”;

c)uchyla się pkt 55c i 55d;

d)dodaje się pkt 64–67 w brzmieniu:

„64.    »pożyczka, której dotyczy niewykonanie zobowiązania« oznacza pożyczkę, w przypadku której nastąpiło niewykonanie zobowiązania przez dłużnika, jak określono w art. 178 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

65.    »kredyt restrukturyzowany« oznacza kredyt, w odniesieniu do którego zastosowano działania restrukturyzacyjne, o których mowa w art. 47b ust. 1–3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

66.    »wypłaty zysku« oznaczają wypłatę zysków księgowych innych niż dywidendy akcjonariuszom, wspólnikom lub podobnym podmiotom, w tym skup akcji własnych;

67. »przewidywane obciążenia« oznaczają kwotę podatków oraz kwotę odpowiadającą wszelkim zobowiązaniom lub okolicznościom powstałym w danym okresie sprawozdawczym, które mogą zmniejszyć zyski zakładu.”;

2)art. 6 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 6
Podwójny rating kredytowy dla pozycji sekurytyzacyjnych innych niż sekurytyzacje STS

W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 4 lit. d), jeżeli dla pozycji sekurytyzacyjnej innej niż sekurytyzacja STS dostępna jest tylko jedna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, tej oceny kredytowej nie wykorzystuje się. Wymogi kapitałowe dla tej pozycji określa się w taki sposób, jakby ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI była niedostępna.”;

3)w art. 16 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji sklasyfikowane jako małe i niezłożone mogą wyceniać depozyty krótkoterminowe o terminie zapadalności krótszym niż 1 rok według kosztu lub kosztu zamortyzowanego, pod warunkiem że zastosowanie takich metod wyceny spełnia jeden z następujących warunków:

a)nie wprowadza istotnych błędów w wycenie takich depozytów;

b)uzyskana wartość depozytów krótkoterminowych jest niższa niż wartość, która zostałaby obliczona w inny sposób, bez zastosowania kosztu lub kosztu zamortyzowanego.”;

4)art. 18 ust. 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Jednak w przypadku zobowiązań z tytułu ubezpieczeń na życie, gdy indywidualna ocena ryzyka w związku z zobowiązaniami wynikającymi dla osoby ubezpieczonej z umowy jest przeprowadzana w momencie zawarcia umowy, a zakład nie ma prawa powtórzyć oceny przed dokonaniem zmiany składek lub świadczeń, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji uwzględniają jedynie prawo do oceny na poziomie umowy, czy składki w pełni odzwierciedlają ryzyko do celów lit. c).”;

5)w art. 20 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wprowadzają wewnętrzne procedury w celu uniknięcia nadmiernego polegania na danych dotyczących przeszłych zdarzeń w odniesieniu do tendencji związanych ze zmianą klimatu, w tym, w stosownych przypadkach, poprzez wykorzystanie scenariuszy klimatycznych.”;

6)art. 31 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Wydatki są prognozowane z uwzględnieniem decyzji organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego zakładu w odniesieniu do zawierania nowych umów ubezpieczenia.”;

7)dodaje się art. 34a w brzmieniu:

„Artykuł 34a
Stosowanie ostrożnej wyceny deterministycznej najlepszego oszacowania w przypadku zobowiązań z tytułu ubezpieczenia na życie z opcjami i gwarancjami uznawanymi za nieistotne

1.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują ostrożną wycenę deterministyczną najlepszego oszacowania w przypadku zobowiązań z tytułu ubezpieczenia na życie z opcjami i gwarancjami nieuznawanymi za istotne, o czym mowa w art. 77 ust. 8 dyrektywy 2009/138/WE, wyłącznie w przypadku, gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wyraźnie określa zobowiązania z tytułu ubezpieczenia na życie z opcjami i gwarancjami, które uznaje za nieistotne i wobec których zamierza zastosować ostrożną wycenę deterministyczną najlepszego oszacowania;

b)wartość czasowa opcji i gwarancji dotyczących zobowiązań z tytułu ubezpieczenia na życie, o których mowa w lit. a), stanowi mniej niż 5 % kapitałowego wymogu wypłacalności;

c)zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji potwierdza na piśmie, że zamierza stosować metodę obliczania, o której mowa w ust. 2, do zobowiązań z tytułu ubezpieczenia na życie, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu;

d)zakład jest zaklasyfikowany jako mały i niezłożony zakład.

Do celów akapitu pierwszego lit. b) zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują najnowszy zestaw scenariuszy, które zostały określone i opublikowane przez EIOPA zgodnie z art. 77e ust. 1 lit. ab) dyrektywy 2009/138/WE.

2.    W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują ostrożną wycenę deterministyczną najlepszego oszacowania dla wyraźnie określonych zobowiązań z tytułu ubezpieczenia na życie z opcjami i gwarancjami uznanymi za nieistotne, zgodnie z ust. 1, zakłady te wyceniają najlepsze oszacowanie takich zobowiązań jako sumę następujących elementów:

a)deterministycznego najlepszego oszacowania zobowiązań z tytułu ubezpieczenia na życie z opcjami i gwarancjami uznanymi za nieistotne; 

b)iloczynu narzutu stochastycznego i kapitałowego wymogu wypłacalności dla zakładu.

Do celów akapitu pierwszego lit. b) narzut stochastyczny wynosi 5 %, chyba że zakład wykaże w sposób zadowalający organ nadzoru, że inna wartość procentowa lepiej odzwierciedlałaby jego profil ryzyka. Na potrzeby wykazania tego faktu zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują zestaw scenariuszy, o których mowa w ust. 1 akapit drugi. 

3.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, które stosują ostrożną wycenę deterministyczną najlepszego oszacowania dla wyraźnie określonych zobowiązań z tytułu ubezpieczenia na życie z opcjami i gwarancjami uznanymi za nieistotne, zakładają, że narzut stochastyczny, o którym mowa w ust. 2 akapit pierwszy lit. b), jest stały do celów obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności, w tym zdolności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych do pokrywania strat, o której to zdolności mowa w art. 206.”;

8)w art. 37 ust. 1 akapit pierwszy wzór otrzymuje brzmienie:

„”;

9)art. 39 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 39
Stopa kosztu kapitału

Przyjmuje się, że stopa kosztu kapitału, o której mowa w art. 77 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, wynosi 4,75 %.”;

10)w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.    Techniki, specyfikacje danych i parametry wykorzystywane do ustalenia informacji technicznych dotyczących odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o których to informacjach mowa w art. 77e ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE, w tym ostatecznej stopy forward, określa się w sposób przejrzysty, ostrożny, wiarygodny, obiektywny oraz spójny w czasie.”;

b)dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6.    Niezależnie od przepisów ust. 2–5 niniejszego artykułu, do celów art. 43a ust. 2, przed zmianą źródła danych wykorzystywanych do określenia pierwszego punktu wygładzania dla danej waluty EIOPA informuje Komisję, Parlament Europejski i Radę o specyficznej dla danej waluty wartości procentowej, która – w oparciu o nowe źródło danych – najodpowiedniej skutkowałaby utrzymaniem pierwszego punktu wygładzania w tym samym terminie zapadalności, jaki miał zastosowanie przed zmianą źródła danych.”;

11)dodaje się art. 43a w brzmieniu:

„Artykuł 43a
Specyficzne dla danej waluty wartości procentowe do celów określenia pierwszego punktu wygładzania

1.    W dniu rozpoczęcia stosowania dyrektywy (UE) 2025/2 do celów określenia pierwszego punktu wygładzania dla danej waluty zgodnie z art. 77a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE specyficzna dla danej waluty wartość procentowa, powyżej której odsetek pozostających w obrocie obligacji o terminie zapadalności nie krótszym niż dany termin zapadalności wśród wszystkich obligacji pozostających w obrocie uznaje się za wystarczająco wysoki w rozumieniu art. 77a ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, jest następująca:

a)w przypadku euro mającą zastosowanie wartością procentową jest wartość procentowa zaokrąglona do najbliższej liczby połówkowej lub całkowitej nie mniejsza niż suma:

(i)1,5 punktu procentowego;

(ii) najniższego odsetka obligacji pozostających w obrocie, który skutkowałoby określeniem pierwszego punktu wygładzania wynoszącego w dniu 28 stycznia 2025 r. 20 lat;

b)w przypadku walut innych niż euro, jeżeli w dniu 29 stycznia 2027 r. ostatni termin zapadalności, dla którego nie dokonano ekstrapolacji odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, wynosił co najmniej 20 lat, mająca zastosowanie wartość procentowa jest taka sama jak wartość procentowa mająca zastosowanie do euro;

c)w przypadku walut innych niż waluty, o których mowa w lit. a) i b), mająca zastosowanie wartość procentowa wynosi połowę wartości procentowej mającej zastosowanie do euro.

2.    W przypadku zmiany źródła danych służących do określenia pierwszego punktu wygładzania dla euro, mającą zastosowanie do tej waluty wartością procentową jest wartość procentowa zaokrąglona do najbliższej liczby połówkowej lub całkowitej nie mniejsza niż suma 1,5 punktu procentowego i najniższej wartości procentowej, która w pierwszym dniu odniesienia, w którym wykorzystuje się nowe źródło danych, daje pierwszy punkt wygładzania równy punktowi mającemu zastosowanie w poprzednim roku kalendarzowym.

W drodze odstępstwa, jeżeli specyficzna dla danej waluty wartość procentowa ustalona zgodnie z akapitem pierwszym nie daje w pierwszym dniu odniesienia, w którym stosuje się nowe źródło danych, pierwszego punktu wygładzania równego punktowi mającemu zastosowanie w poprzednim roku kalendarzowym, mającą zastosowanie wartością procentową jest najbliższa niższa wartość, która skutkuje takim pierwszym punktem wygładzania.

Do celów niniejszego ustępu stosuje się art. 43 ust. 5.”;

12)art. 44 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 44
Odpowiednie instrumenty finansowe stosowane do określenia podstawowych stóp procentowych wolnych od ryzyka

1.    W odniesieniu do każdej waluty i każdego terminu zapadalności podstawowe stopy procentowe wolne od ryzyka określa się na podstawie stóp swapu stóp procentowych dla stóp procentowych danej waluty. Stopy swapu stóp procentowych, które nie są stopami swapów indeksowanych stopą jednodniową, koryguje się w celu uwzględnienia ryzyka kredytowego.

2.    W odniesieniu do walut, dla których stopy swapu stóp procentowych nie są dostępne na głębokich, płynnych i przejrzystych rynkach finansowych, do obliczenia podstawowych stóp procentowych wolnych od ryzyka stosuje się stopy obligacji skarbowych wyemitowanych w danej walucie, skorygowane o ryzyko kredytowe tych obligacji skarbowych, pod warunkiem że takie stopy obligacji skarbowych są dostępne na głębokich, płynnych i przejrzystych rynkach finansowych.”;

13)art. 45 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W przypadku zastosowania korekty z tytułu ryzyka kredytowego zgodnie z art. 44 ust. 1 korektę tę ustala się w sposób przejrzysty, ostrożny, wiarygodny i obiektywny oraz spójny w czasie.”;

14)w art. 46 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 uchyla się zdanie drugie;

b)dodaje się ust. 1a, 1b i 1c w brzmieniu:

„1a.    Ekstrapolowane odpowiednie stopy procentowe wolne od ryzyka dla danej waluty wynoszą:

gdzie:

a)FSP oznacza pierwszy punkt wygładzania, o którym mowa w art. 77a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE;

b)h oznacza liczbę lat przekraczających pierwszy punkt wygładzania;

c) oznacza urocznioną odpowiednią stopę procentową wolną od ryzyka z kapitalizacją dyskretną przy terminie zapadalności równym pierwszemu punktowi wygładzania;

d) oznacza urocznioną odpowiednią stopę procentową wolną od ryzyka z kapitalizacją dyskretną przy terminie zapadalności równym sumie pierwszego punktu wygładzania i h;

e) oznacza urocznioną stopę forward z kapitalizacją ciągłą, obliczoną zgodnie z ust. 1b;

f)exp( ) oznacza funkcję wykładniczą.

1b.    Do celów ust. 1a lit. e) stopa forward fh wynosi:

gdzie:

a)UFR oznacza ostateczną stopę forward, o której mowa w art. 47;

b)LLFR oznacza ostatnią płynną stopę forward określoną zgodnie z ust. 1c;

c)α oznacza parametr określający szybkość zbiegania się do ostatecznej stopy forward UFR;

d)ln( ) oznacza logarytm naturalny;

e)exp( ) oznacza funkcję wykładniczą.

Parametr α, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. c), wynosi 40 % dla korony szwedzkiej i 11 % dla innych walut.

1c.    Do celów ust. 1b ostatnia płynna stopa forward dla danej waluty, o której to stopie mowa w lit. b) tego ustępu, jest średnią ważoną następujących stóp forward:

a)urocznionej stopy forward z kapitalizacją ciągłą, wyprowadzonej ze struktury terminowej podstawowej stopy procentowej wolnej od ryzyka dla okresu trwającego do pierwszego punktu wygładzania, a rozpoczynającego się w najbliższym krótszym terminie zapadalności – jeżeli struktura terminowa podstawowej stopy procentowej wolnej od ryzyka jest wyprowadzona na podstawie stóp swapowych lub obligacji skarbowych;

b)urocznionej stopy forward z kapitalizacją ciągłą, wyprowadzonej ze struktury terminowej podstawowej stopy procentowej wolnej od ryzyka i stóp swapu stóp procentowych skorygowanych o ryzyko lub, w stosownych przypadkach, stóp obligacji skarbowych za okresy od pierwszego punktu wygładzania do terminów zapadalności po pierwszym punkcie wygładzania – jeżeli stopy swapu stóp procentowych lub, w stosownych przypadkach, stopy obligacji skarbowych są dostępne na głębokich, płynnych i przejrzystych rynkach finansowych.

W celu obliczenia średniej ważonej, o której mowa w akapicie pierwszym, odpowiednie urocznione stopy forward z kapitalizacją ciągłą są ważone średnią wartością nominalną będących przedmiotem obrotu kontraktów na swap stóp procentowych o odpowiednim terminie zapadalności.

W przypadku walut, dla których stopy swapu stóp procentowych nie są dostępne na głębokich, płynnych i przejrzystych rynkach finansowych dla terminów zapadalności po pierwszym punkcie wygładzania, ostatnia płynna stopa forward jest równa urocznionej stopie forward z kapitalizacją ciągłą określonej zgodnie z akapitem pierwszym lit. a).

Niezależnie od akapitu pierwszego, w przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji do obliczania średniej ważonej, o której mowa w akapicie pierwszym, stosuje korektę z tytułu zmienności, korektę tę dodaje się do urocznionej stopy forward z kapitalizacją ciągłą, o której to stopie mowa w lit. a) tego akapitu.”;

15)dodaje się art. 46a w brzmieniu:

„Artykuł 46a
Stopniowe wprowadzanie ekstrapolacji

1.    Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może stosować mechanizm stopniowego wprowadzania, o którym mowa w art. 77a ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, dla każdej waluty innej niż korona szwedzka parametr α, o którym mowa w art. 46 ust. 1b, zmniejsza się liniowo na początku każdego roku kalendarzowego z 20 % w roku rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia 2027 r. do 11 % w dniu 1 stycznia 2032 r.

2.    W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może stosować mechanizm stopniowego wprowadzania, o którym mowa w art. 77a ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, w przypadku korony szwedzkiej parametr α, o którym mowa w art. 46 ust. 1b, zmniejsza się liniowo na początku każdego roku kalendarzowego z 70 % w roku rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia 2027 r. do 40 % w dniu 1 stycznia 2032 r.”;

16)art. 47 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W odniesieniu do każdej waluty ostateczna stopa forward, o której mowa w art. 46 ust. 1b lit. a), jest stabilna w czasie i zmienia się jedynie z powodu zmian długoterminowych oczekiwań.”;

17)art. 49 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Portfele referencyjne, o których mowa w art. 77d ust. 4a dyrektywy 2009/138/WE, określa się w sposób przejrzysty, ostrożny, wiarygodny i obiektywny oraz spójny w czasie. Metody stosowane przy określaniu portfeli referencyjnych są takie same dla wszystkich walut i państw.”;

18)art. 50 i 51 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 50
Wzór do obliczania spreadu leżącego u podstaw korekty z tytułu zmienności

W odniesieniu do każdej waluty i każdego państwa spread, o którym mowa w art. 77d ust. 2 i 4 dyrektywy 2009/138/WE, jest równy:

S = wgov · Sgov + wcorp · Scorp

gdzie:

a)wgov oznacza stosunek wartości obligacji skarbowych wchodzących w skład portfela referencyjnego aktywów dla danej waluty lub danego państwa oraz wartości wszystkich obligacji, pożyczek i sekurytyzacji wchodzących w skład tego portfela referencyjnego;

b)Sgov oznacza średni spread walutowy obligacji skarbowych wchodzących w skład portfela referencyjnego aktywów dla danej waluty lub danego państwa;

c)wcorp oznacza stosunek wartości obligacji, innych niż obligacje skarbowe, pożyczki i sekurytyzacje, wchodzących w skład portfela referencyjnego aktywów dla danej waluty lub danego państwa oraz wartości wszystkich obligacji, pożyczek i sekurytyzacji wchodzących w skład tego portfela referencyjnego;

d)Scorp oznacza średni spread walutowy obligacji, innych niż obligacje skarbowe, pożyczki i sekurytyzacje, wchodzących w skład portfela referencyjnego aktywów dla danej waluty lub danego państwa.

Do celów niniejszego artykułu »obligacje skarbowe« oznaczają ekspozycje wobec rządów centralnych i banków centralnych.

Artykuł 51
Spread skorygowany o ryzyko

1.    Do celów art. 77d ust. 3 i 4 dyrektywy 2009/138/WE część średniego spreadu walutowego, która jest związana z realistyczną oceną oczekiwanych strat, nieoczekiwanym ryzykiem kredytowym lub innym ryzykiem („korekta o ryzyko”), oblicza się zgodnie z ust. 2–4 niniejszego artykułu. 

2.    Korekta o ryzyko dla obligacji skarbowymi wyemitowanych przez państwa członkowskie EOG wynosi:

RC = 30 % min(S+; LTAS+) + 20 % max {0; min(S+ - LTAS+; LTAS+)} + 15 % max(0; S+ - 2 LTAS+)

gdzie:

a)𝑆+ oznacza zero lub zaobserwowany na rynkach finansowych średni spread dla obligacji skarbowych wyemitowanych przez państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego o takiej samej duracji i jakości kredytowej i z tej samej klasy aktywów, wchodzących w skład reprezentatywnego portfela, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa;

b)𝐿𝑇𝐴𝑆+ oznacza zero lub zaobserwowany na rynkach finansowych długoterminowy średni spread dla obligacji skarbowych wyemitowanych przez państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego o takiej samej duracji i jakości kredytowej i z tej samej klasy aktywów, wchodzących w skład reprezentatywnego portfela, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa.

Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego korekta o ryzyko dla obligacji skarbowych emitowanych przez państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego nigdy nie przekracza wyższej z dwóch wartości: zera lub 65 % zaobserwowanego na rynkach finansowych długoterminowego średniego spreadu dla obligacji skarbowych wyemitowanych przez państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego o takiej samej duracji i jakości kredytowej i z tej samej klasy aktywów, wchodzących w skład reprezentatywnego portfela.

3.    Korekta o ryzyko dla obligacji innych niż obligacje skarbowe wyemitowane przez państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, pożyczek i sekurytyzacji wchodzących w skład reprezentatywnego portfela wynosi:

RC = 50 % min(S+; LTAS+) + 40 % max {0; min(S+ - LTAS+, LTAS+)} + 30 % max(0; S+ - 2 LTAS+)

gdzie:

a)𝑆+ oznacza zero lub zaobserwowany na rynkach finansowych średni spread dla obligacji innych niż obligacje skarbowe wyemitowane przez państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, pożyczek i sekurytyzacji o takiej samej duracji i jakości kredytowej i z tej samej klasy aktywów, wchodzących w skład reprezentatywnego portfela, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa;

b)𝐿𝑇𝐴𝑆+ oznacza zero lub zaobserwowany na rynkach finansowych długoterminowy średni spread dla obligacji innych niż obligacje skarbowe wyemitowane przez państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, pożyczek i sekurytyzacji o takiej samej duracji i jakości kredytowej i z tej samej klasy aktywów, wchodzących w skład reprezentatywnego portfela, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa.

Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego korekta o ryzyko dla obligacji innych niż obligacje skarbowe wyemitowane przez państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, pożyczek i sekurytyzacji o takiej samej duracji i jakości kredytowej i z tej samej klasy aktywów nigdy nie przekracza wyższej z dwóch wartości: zera lub 125 % zaobserwowanego na rynkach finansowych długoterminowego średniego spreadu dla obligacji innych niż obligacje skarbowe wyemitowane przez państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, pożyczek i sekurytyzacji o takiej samej duracji i jakości kredytowej i z tej samej klasy aktywów, wchodzących w skład reprezentatywnego portfela.

4.    Długoterminowe średnie spready, o których mowa w ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. b), opierają się na danych odnoszących się do ostatnich 30 lat. Jeżeli część takich danych jest niedostępna, część tę zastępuje się danymi konstruowanymi. Dane konstruowane opierają się na dostępnych i wiarygodnych danych odnoszących się do ostatnich 30 lat. Dane, które nie są wiarygodne, zastępuje się danymi konstruowanymi, z wykorzystaniem tej metody. Dane konstruowane opierają się na ostrożnych założeniach.”;

19)dodaje się art. 51a i 51b w brzmieniu:

„Artykuł 51a
Współczynnik wrażliwości na spread kredytowy

1.    Dla każdej waluty współczynnik wrażliwości na spread kredytowy, o którym mowa w art. 77d ust. 3 lit. b) i ust. 4 lit. b), wynosi:

CSSR = max [min (; 1); 0]

gdzie:

a)CSSR oznacza współczynnik wrażliwości zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji na spread kredytowy dla danej waluty;

b)PVBP(MVFI) oznacza wartość cenową punktu bazowego w odniesieniu do wartości inwestycji w obligacje, pożyczki i sekurytyzacje zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, obliczoną zgodnie z ust. 2;

c)PVBP(BEL) oznacza wartość cenową punktu bazowego w odniesieniu do wartości najlepszego oszacowania zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, obliczoną zgodnie z ust. 3.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli PBVP(BEL) dla danej waluty jest równa 0 lub jest ujemna, wskaźnik wrażliwości na spread kredytowy dla tej waluty wynosi 1.

2.    Dla każdej waluty wartość cenowa punktu bazowego w odniesieniu do inwestycji w obligacje, pożyczki i sekurytyzacje zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wynosi:

PVBP(MVFI) =

gdzie:

oznacza wartość inwestycji w obligacje, pożyczki i sekurytyzacje zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowanych w danej walucie;

b)VA* oznacza referencyjną korektę z tytułu zmienności, obliczoną zgodnie z art. 77d ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, przy założeniu, że współczynnik wrażliwości na spread kredytowy wynosi 1;

 oznacza wartość inwestycji w obligacje, pożyczki i sekurytyzacje zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowanych w danej walucie, przy założeniu, że dla każdego składnika aktywów spread zwiększa się o kwotę równą wartości referencyjnej korekty z tytułu zmienności dla wszystkich terminów zapadalności.

Do celów lit. a) i c), w odniesieniu do działalności związanej z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie uwzględnia inwestycji o stałym dochodzie, które nie powodują powstania dla zakładu ekspozycji na ryzyko spreadu kredytowego lub powodują powstanie dla zakładu nieistotnej ekspozycji na ryzyko spreadu kredytowego.

3.    Dla każdej waluty wartość cenowa punktu bazowego w odniesieniu do najlepszego oszacowania zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wynosi:

PVBP(BEL) =

gdzie:

a)BEL oznacza wartość najlepszego oszacowania zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowanych w danej walucie bez zastosowania korekty z tytułu zmienności, którą to wartość określa się zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b)VA* oznacza referencyjną korektę z tytułu zmienności, obliczoną zgodnie z art. 77d ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, przy założeniu, że współczynnik wrażliwości na spread kredytowy wynosi 1;

c)BEL* oznacza wartość najlepszego oszacowania zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowanych w danej walucie, którą to wartość określa się zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE, przy założeniu, że referencyjna korekta z tytułu zmienności jest stosowana do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka.

Do celów lit. c) najlepsze oszacowanie przelicza się z uwzględnieniem skutków przyszłych świadczeń uznaniowych. Na potrzeby tego przeliczenia nie uwzględnia się jednak wpływu zmiany spreadów kredytowych na wartość aktywów posiadanych przez zakład.

4.    W przypadku gdy wskaźnik wrażliwości na spread kredytowy dla danej waluty został ostatnio obliczony mniej niż rok przed dniem odniesienia dla wyceny najlepszego oszacowania zobowiązań, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nie są zobowiązane do ponownego obliczenia tego wskaźnika, pod warunkiem że są w stanie wykazać w sposób zadowalający ich organ nadzoru, że wskaźnik ten nie uległ istotnej zmianie. 

Artykuł 51b
Współczynnik wrażliwości na spread kredytowy dla walut powiązanych

1.    W drodze odstępstwa od art. 51a, jeżeli waluta krajowa państwa członkowskiego jest powiązana z euro, a do obliczania najlepszego oszacowania w odniesieniu do zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych wyznaczonych w tej walucie zgodnie z art. 48 ust. 1 stosuje się strukturę terminową podstawowej stopy procentowej wolnej od ryzyka dla euro skorygowaną o ryzyko walutowe, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą obliczać jednolity współczynnik wrażliwości na spread kredytowy dla euro i tej waluty. W takim przypadku wskaźnik wrażliwości na spread kredytowy wynosi:

CSSReuro, pegged currency = max [min (; 1); 0]

gdzie:

a)CSSReuro, pegged currency oznacza współczynnik wrażliwości na spread kredytowy zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji zarówno dla euro, jak i dla waluty powiązanej;

b)PVBP(MVFI) oznacza wartość cenową punktu bazowego w odniesieniu do wartości inwestycji w obligacje, pożyczki i sekurytyzacje zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowane zarówno w euro, jak i w walucie powiązanej, obliczoną zgodnie z ust. 2;

c)PVBP(BEL) oznacza wartość cenową punktu bazowego w odniesieniu do wartości najlepszego oszacowania zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowanych zarówno w euro, jak i w walucie powiązanej, obliczoną zgodnie z ust. 3.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli PBVP(BEL) dla danej waluty powiązanej z euro jest równa 0 lub jest ujemna, wskaźnik wrażliwości na spread kredytowy dla tej waluty powiązanej z euro wynosi 1.

2.    Zarówno dla euro, jak i waluty powiązanej rozważanych łącznie wartość cenowa punktu bazowego w odniesieniu do inwestycji w obligacje, pożyczki i sekurytyzacje zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wynosi:

PVBP(MVFI) =

gdzie:

oznacza wartość inwestycji w obligacje, pożyczki i sekurytyzacje zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowane zarówno w euro, jak i w walucie powiązanej, którą to wartość określa się zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b)VA* oznacza referencyjną korektę z tytułu zmienności dla euro lub referencyjną korektę z tytułu zmienności dla waluty powiązanej, w zależności od tego, która z nich jest wyższa, obliczoną zgodnie z art. 77d ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, przy założeniu, że współczynnik wrażliwości na spread kredytowy wynosi 1;

 oznacza wartość inwestycji w obligacje, pożyczki i sekurytyzacje zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowane zarówno w euro, jak i w walucie powiązanej, którą to wartość określa się zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE, przy założeniu, że dla każdego składnika aktywów spread zwiększa się o kwotę równą wartości referencyjnej korekty z tytułu zmienności dla wszystkich terminów zapadalności.

Do celów lit. a) i c), w odniesieniu do działalności związanej z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie uwzględnia inwestycji o stałym dochodzie, które nie powodują powstania dla zakładu ekspozycji na ryzyko spreadu kredytowego lub powodują powstanie dla zakładu nieistotnej ekspozycji na ryzyko spreadu kredytowego.

3.    Zarówno dla euro, jak i waluty powiązanej rozważanych łącznie wartość cenowa punktu bazowego w odniesieniu do najlepszego oszacowania zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wynosi:

PVBP(BEL) =

gdzie:

a)BEL oznacza sumę wartości najlepszego oszacowania zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowanych w euro bez korekty z tytułu zmienności oraz wartości najlepszego oszacowania zobowiązań wyznaczonych w walucie powiązanej bez korekty z tytułu zmienności, w odniesieniu do których stosuje się strukturę terminową podstawowej stopy procentowej wolnej od ryzyka dla euro, skorygowaną o ryzyko walutowe, zgodnie z art. 48 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, które to obie wartości określa się zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b)VA* oznacza referencyjną korektę z tytułu zmienności dla euro lub referencyjną korektę z tytułu zmienności dla waluty powiązanej, w zależności od tego, która z nich jest wyższa, obliczoną zgodnie z art. 77d ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, przy założeniu, że współczynnik wrażliwości na spread kredytowy wynosi 1;

c)BEL* oznacza sumę wartości najlepszego oszacowania zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji denominowanych w euro oraz wartości najlepszego oszacowania zobowiązań denominowanych w walucie powiązanej, w odniesieniu do których stosuje się strukturę terminową podstawowej stopy procentowej wolnej od ryzyka dla euro, skorygowaną o ryzyko walutowe, zgodnie z art. 48 ust. 1, które to obie wartości określa się zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE, przy założeniu, że do odpowiednich struktur terminowych stopy procentowej wolnej od ryzyka stosuje się referencyjną korektę z tytułu zmienności.

Do celów lit. c) najlepsze oszacowanie przelicza się z uwzględnieniem skutków przyszłych świadczeń uznaniowych. Na potrzeby tego przeliczenia nie uwzględnia się jednak wpływu zmiany spreadów kredytowych na wartość aktywów posiadanych przez zakład.

4.    W przypadku gdy wskaźnik wrażliwości na spread kredytowy dla danej waluty został ostatnio obliczony mniej niż rok przed dniem odniesienia dla wyceny najlepszego oszacowania zobowiązań, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nie są zobowiązane do ponownego obliczenia tego wskaźnika, pod warunkiem że są w stanie wykazać w sposób zadowalający ich organ nadzoru, że wskaźnik ten nie uległ istotnej zmianie.”;

20)dodaje się art. 54a w brzmieniu:

„Artykuł 54a
Aktywa restrukturyzowane

1.    Do celów ust. 2 »aktywa restrukturyzowane« oznaczają aktywa, w przypadku których przepływy środków pieniężnych zależą od wyników innych bazowych aktywów finansowych.

2.    Bez uszczerbku dla art. 77b dyrektywy 2009/138/WE zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą włączać aktywa restrukturyzowane do wyznaczonego portfela aktywów, o którym mowa w tym artykule, wyłącznie wówczas, gdy są w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)bazowe aktywa finansowe restrukturyzowanych aktywów zapewniają wystarczająco stały poziom dochodu, aby przepływy środków pieniężnych z restrukturyzowanych aktywów były same w sobie wystarczająco stałe;

b)przepływy środków pieniężnych z restrukturyzowanych aktywów są wspierane przez mechanizmy pokrywania strat, które zapewniają, aby przepływy te pozostały wystarczająco stałe w przypadku zmiany warunków operacyjnych;

c)jeżeli bazowe aktywa finansowe obejmują gwarancje finansowe, gwarancje te nie zwiększają korekty dopasowującej w obliczeniach przeprowadzanych zgodnie z art. 77c dyrektywy 2009/138/WE i art. 53 niniejszego rozporządzenia;

d)zakład jest w stanie właściwie identyfikować, mierzyć, monitorować, kontrolować i zgłaszać ryzyko związane z bazowymi aktywami finansowymi oraz nim zarządzać.”;

21)art. 68 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do strategicznych udziałów kapitałowych, o których mowa w art. 171 niniejszego rozporządzenia, jeżeli zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innej jednostce lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innej jednostce uzyskał zezwolenie, o którym mowa w art. 92 ust. 1a akapit drugi dyrektywy 2009/138/WE.”;

22)art. 70 ust. 1 lit. e) pkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i)    w przypadku funduszy wyodrębnionych – przekraczają hipotetyczny kapitałowy wymóg wypłacalności określony zgodnie z art. 81 ust. 1;”;

23)dodaje się art. 70a i 70b w brzmieniu:

„Artykuł 70a
Przewidywane dywidendy i wypłaty zysku

1.    Do celów art. 70 ust. 1 lit. b) kwotę przewidywanych dywidend i wypłat zysku ustala się zgodnie z metodą memoriałową określoną w ust. 2–6 niniejszego artykułu.

2.    Kwotę dywidend i wypłat uznaje się za przewidywaną, jeżeli organ administrujący, zarządzający lub nadzorczy bądź inne osoby, które faktycznie zarządzają zakładem, formalnie podjęły decyzję lub zaproponowały odpowiedniemu organowi decyzję dotyczącą kwoty dywidendy lub wypłat zysku, która ma zostać wypłacona.

3.    Zanim organ administrujący, zarządzający lub nadzorczy bądź inne osoby, które faktycznie zarządzają zakładem, podejmą formalnie decyzję lub zaproponują odpowiedniemu organowi decyzję dotyczącą kwoty dywidendy lub wypłat zysku, która ma zostać wypłacona, kwota przewidywanej dywidendy lub wypłaty zysku za dany rok obrotowy jest równa sumie:

a)pełnej kwoty prawdopodobnej dywidendy lub wypłaty zysku, która ma zostać wypłacona w trakcie bieżącego roku obrachunkowego, odpowiadającej zyskom z poprzednich lat obrotowych;

b)jednego z poniższych:

(i)iloczynu wskaźnika wypłaty dywidendy lub wypłat zysków oraz skumulowanych zysków śródrocznych zrealizowanych lub szacowanych, w zależności od przypadku, między początkiem bieżącego roku obrachunkowego a dniem odniesienia dla obliczania rezerwy uzgodnieniowej;

(ii)iloczynu szacowanej kwoty dywidendy lub wypłat zysków, odpowiadającej zyskom za cały bieżący rok obrachunkowy, oraz ułamka odpowiadającego części tego roku obrachunkowego, która upłynęła do dnia odniesienia dla obliczenia rezerwy uzgodnieniowej.

Do celów akapitu pierwszego termin »zysk« ma takie samo znaczenie jak w mających zastosowanie ramach rachunkowości.

4.    Do celów ust. 3 lit. b) wskaźnik wypłaty dywidendy lub wypłat zysków oraz kwotę wypłaty ustala się na podstawie zasad dotyczących dywidend lub wypłat zysków, zatwierdzonych przez organ administrujący, zarządzający lub nadzorczy. W przypadku gdy w zasadach dotyczących dywidend lub wypłat zysku wskazano przedział wypłat, a nie stałą wartość, stosuje się górną granicę przedziału.

5.    W przypadku braku zatwierdzonych zasad dotyczących dywidend lub wypłat zysków, o których to zasadach mowa w ust. 4, lub jeżeli w opinii organu nadzoru zakład prawdopodobnie nie będzie stosował swoich zasad dotyczących dywidend lub wypłat zysku bądź jeżeli zasady te nie zapewniają ostrożnej podstawy, na której można określić kwotę do odliczenia, wskaźnik wypłaty dywidendy lub wypłat zysków bądź kwota wypłaty opierają się na najbardziej ostrożnym podejściu spośród następujących:

a)średni wskaźnik wypłaty dywidendy lub wypłat zysku bądź średnia kwota wypłaty dywidendy lub wypłat zysku z trzech lat obrachunkowych poprzedzających bieżący rok obrachunkowy;

b)wskaźnik wypłaty dywidendy lub wypłat zysku bądź kwota wypłaty dywidendy lub wypłat zysku za rok obrachunkowy poprzedzający bieżący rok obrachunkowy;

c)odpowiednie publiczne ogłoszenia o wypłacie dywidend lub dokonaniu wypłat zysku.

6.    Zakład może wyłączyć z obliczania wskaźnika wypłaty dywidendy lub wypłat zysku lub kwoty wypłaty, o których mowa w ust. 4 lit. a) i b), wyjątkową wypłatę lub wyjątkowy brak wypłaty dywidend lub wypłat zysku, pod warunkiem że jest w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że taka wypłata lub brak wypłaty nie są reprezentatywne dla jego zasad dotyczących dywidend lub wypłat zysku lub wcześniejszych praktyk w zakresie wypłat zysku.

Artykuł 70b
Wymogi dotyczące spłaty i wykupu na potrzeby klasyfikacji jako środki własne

1.    Do celów niniejszej sekcji każdą transakcję lub umowę, które mają takie same skutki gospodarcze jak spłata lub wykup w odniesieniu do zdolności do pokrywania strat lub kwoty dopuszczonych środków własnych, traktuje się jako spłatę lub wykup.

2.    Do celów ust. 1 uznaje się, że skup akcji własnych ma taki sam skutek gospodarczy jak spłata lub wykup, chyba że akcje, które zostały odkupione, wykorzystuje się do realizacji opcji na akcje, niezwłocznie albo w ciągu nie więcej niż jednego miesiąca od daty realizacji programu skupu akcji własnych.”;

24)w art. 81 wprowadza się następujące zmiany:

a)tytuł otrzymuje brzmienie:

„Korekta z tytułu funduszy wyodrębnionych”;

b)w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)w akapicie pierwszym lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

„a)    kwot wydzielonych pozycji środków własnych w ramach funduszu wyodrębnionego;

b)    hipotetycznego kapitałowego wymogu wypłacalności dla tego funduszu wyodrębnionego.”;

(ii)akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„W przypadku obliczania przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji kapitałowego wymogu wypłacalności za pomocą modelu wewnętrznego hipotetyczny kapitałowy wymóg wypłacalności oblicza się według modelu wewnętrznego, przyjmując założenie, że zakład prowadzi wyłącznie działalność w ramach funduszu wyodrębnionego.”;

25)w art. 84 ust. 4 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

a)lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)    głównym celem zakładu powiązanego (jednostki powiązanej) jest utrzymywanie aktywów i zarządzanie nimi w imieniu zakładu posiadającego udziały kapitałowe w tym zakładzie powiązanym lub w imieniu dowolnego innego zakładu należącego do tej samej grupy co zakład posiadający udziały kapitałowe w tym zakładzie powiązanym;”;

b)lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)    zakład powiązany (jednostka powiązana) nie prowadzi innej znaczącej działalności oprócz inwestowania na korzyść zakładu posiadającego udziały kapitałowe w tym zakładzie powiązanym lub na rzecz jakiegokolwiek innego zakładu należącego do tej samej grupy co zakład posiadający udziały kapitałowe w tym zakładzie powiązanym.”;

26)dodaje się art. 89a w brzmieniu:

„Artykuł 89a
Uproszczone obliczenia dla modułu lub podmodułu ryzyka nieistotnego

1.    Aby ocenić, czy moduły lub podmoduły ryzyka spełniają warunki określone w art. 109 ust. 2 i 3 dyrektywy 2009/138/WE, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji obliczają każdy z takich modułów lub podmodułów oddzielnie.

Do celów akapitu pierwszego zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą stosować uproszczone obliczenia, pod warunkiem że są one zgodne z art. 88 i 89 niniejszego rozporządzenia, ale nie w odniesieniu do modułu ryzyka rynkowego lub jakiegokolwiek podmodułu ryzyka w ramach tego modułu ryzyka.

2.    Jeżeli co najmniej jeden moduł lub podmoduł ryzyka, inny niż moduł ryzyka rynkowego lub jakikolwiek podmoduł ryzyka w ramach modułu ryzyka rynkowego, spełnia warunki określone w art. 109 ust. 2 i 3 dyrektywy 2009/138/WE, wartość każdego z takich modułów lub podmodułów ryzyka można obliczyć – dla każdego dnia odniesienia przypadającego nie później niż trzy lata od dnia odniesienia dla obliczenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu – w następujący sposób:

gdzie:

a)oznacza kapitałowy wymóg wypłacalności dla danego modułu lub podmodułu ryzyka k, który w dniu odniesienia t spełnia warunki określone w art. 109 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE;

b) oznacza wynik obliczeń modułu lub podmodułu ryzyka k, o których to obliczeniach mowa w ust. 1;

c)oznacza specyficzną dla danego zakładu miarę wielkości dla modułu lub podmodułu ryzyka k w dniu odniesienia t;

d) oznacza czynnik ryzyka dla modułu lub podmodułu ryzyka k, obliczony zgodnie z ust. 3.

Do celów akapitu pierwszego lit. c) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji uzasadnia w sposób zadowalający organ nadzoru adekwatność zastosowanej miary wielkości specyficznej dla danego zakładu.

3.    Czynnik ryzyka, o którym mowa w ust. 2 akapit pierwszy lit. d), oblicza się w następujący sposób:

gdzie oznacza specyficzną dla danego zakładu miarę wielkości dla modułu lub podmodułu ryzyka k w dniu odniesienia dla obliczeń, o których mowa w ust. 1.”;

27)w art. 90b dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6.    Do celów ustępów 1–5 stosuje się art. 120 ust. 1a.”;

28)dodaje się art. 107a w brzmieniu:

„Artykuł 107a
Uproszczone obliczenia wielkości efektu ograniczania ryzyka dla umów reasekuracji, instrumentów pochodnych lub sekurytyzacji

1.    W przypadku zgodności z art. 88 zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą obliczać wielkość efektu ograniczania ryzyka dla ryzyka aktuarialnego i rynkowego w przypadku umów reasekuracji, sekurytyzacji lub instrumentów pochodnych, o której to wielkości mowa w art. 196, których stroną jest zewnętrzny kontrahent i, w następujący sposób:

gdzie:

a) oznacza sumę wartości bezwzględnych ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, z tytułu umowy reasekuracji, spółki celowej, sekurytyzacji i instrumentu pochodnego wobec każdego kontrahenta zewnętrznego CE;

b) oznacza wartość bezwzględną ekspozycji, której dotyczy niewykonania zobowiązania, z tytułu umowy reasekuracji, spółki celowej, sekurytyzacji i instrumentu pochodnego wobec kontrahenta zewnętrznego i;

c)RMtotal oznacza całkowitą wielkość efektu ograniczania ryzyka obliczoną zgodnie z ust. 3;

d)suma obejmuje wszystkie ekspozycje wobec kontrahenta.

2.    Do celów ust. 1 lit. a) i b) wartość ekspozycji, której dotyczy niewykonanie zobowiązania, z tytułu umowy reasekuracji i sekurytyzacji wobec kontrahenta jest równa wartości najlepszego oszacowania kwot należnych z tytułu umowy reasekuracji i sekurytyzacji od tego kontrahenta.

3.    Do celów ust. 1 lit. c) całkowita wielkość efektu ograniczenia ryzyka jest równa różnicy między następującymi wymogami kapitałowymi:

a)hipotetycznym podstawowym kapitałowym wymogiem wypłacalności przy założeniu, że moduł ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta jest równy 0, oraz przy założeniu braku umowy reasekuracji, spółki celowej, sekurytyzacji lub instrumentu pochodnego objętych zakresem uproszczonych obliczeń, o których mowa w ust. 1;

b)hipotetycznym podstawowym kapitałowym wymogiem wypłacalności przy założeniu, że moduł ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta jest równy 0.”;

29)w art. 117 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)    σ(res,s) oznacza odchylenie standardowe ryzyka rezerw w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu s, określone w ust. 4 i 5;”;

b)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    Dla wszystkich segmentów określonych w załączniku II odchylenie standardowe ryzyka składki w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie dla danego segmentu jest równe iloczynowi standardowego odchylenia ryzyka składki brutto dla segmentu określonego w załączniku II i współczynnika korygującego dla reasekuracji nieproporcjonalnej, jeżeli dla danego segmentu istnieje taki współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej, lub współczynnika wynoszącego 100 % w pozostałych przypadkach. W segmentach 1, 4 i 5 określonych w załączniku II, współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej wynosi 80 %. We wszystkich innych segmentach określonych w załączniku II współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej wynosi 100 %.”;

c)dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:

„4.    Dla wszystkich segmentów określonych w załączniku II odchylenie standardowe ryzyka rezerw w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie dla danego segmentu jest równe iloczynowi standardowego odchylenia ryzyka rezerw brutto dla segmentu określonego w załączniku II i współczynnika korygującego dla reasekuracji nieproporcjonalnej, jeżeli dla danego segmentu istnieje taki współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej, lub współczynnika wynoszącego 100 % w pozostałych przypadkach.

Jeżeli reasekuracja nieproporcjonalna ma postać ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji, która spełnia warunki określone w akapicie trzecim, współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej, o którym mowa w akapicie pierwszym, wynosi:

Adjust(NP,s) = max(0; )

gdzie:

a)V(net,res,s) oznacza nominalne najlepsze oszacowanie zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych w segmencie po odliczeniu kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych z tytułu ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji;

b) oznacza odchylenie standardowe ryzyka rezerw w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu s, określone w załączniku II;

c)ADC(rec,s) oznacza odzyskanie środków z tytułu ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji w ramach scenariusza ryzyka rezerw;

d)Par oznacza dodatkową składkę reasekuracyjną – bądź jej odpowiednik – lub zero, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa;

e)C oznacza cesję na rzecz reasekuratora, wyrażoną jako odsetek kwot roszczeń między punktem inicjującym a punktem kończącym, które reasekuracja obejmuje;

f)Pr oznacza współczynnik ostrożności, który wynosi 100 %.

Ochrona przed niekorzystnym rozwojem sytuacji, o której mowa w akapicie drugim, musi spełniać następujące warunki:

a)każdą ochronę przed niekorzystnym rozwojem sytuacji stosuje się tylko do jednej konkretnej grupy polis o takiej samej charakterystyce ryzyka w ramach tego samego segmentu i posiada ona odrębny i wyraźny punkt inicjujący i punkt kończący;

b)punkt inicjujący, o którym mowa w lit. a), nie przekracza iloczynu V(net,res,s), o którym mowa w akapicie drugim lit. a), oraz sumy 1 i σ(res,s, annex), o której mowa w lit. b) tego akapitu.

W przypadku reasekuracji nieproporcjonalnej innej niż reasekuracja, o której mowa w akapicie drugim, współczynnik korygujący wynosi 100 %.

5.    Odzyskanie środków z tytułu ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji, o którym mowa w ust. 4 akapit drugi lit. c), wynosi:

ADC(rec,s) =min [​⋅ (1+ 3 ⋅ σ(res,s,annex)​) − R(ap); R(cs)]

gdzie:

a)V(net,res,s) oznacza nominalne najlepsze oszacowanie zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych w segmencie po odliczeniu kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych z tytułu ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji;

b)σ(res,s,annex) oznacza odchylenie standardowe ryzyka rezerw w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu s, określone w załączniku II;

c)R(ap) oznacza punkt inicjujący strukturę reasekuracyjną;

d)R(cs) oznacza wielkość ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji, która jest dostępna dla zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.”;

30)w art. 120 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a.    Do celów ust. 1 stosuje się następujące definicje:

a)»huragan« oznacza zagrożenie meteorologiczne związane z burzami charakteryzującymi się wiatrami o dużej prędkości wywołanymi zaburzeniami atmosferycznymi, w tym cyklonami pozatropikalnymi i cyklonami tropikalnymi; huragan obejmuje fale sztormowe, jeśli takie występują, ale nie obejmuje burz konwekcyjnych;

b)»trzęsienie ziemi« oznacza zagrożenie geofizyczne charakteryzujące się nagłym przemieszczeniem bloku skorupy ziemskiej wzdłuż uskoku geologicznego i związanym z tym wstrząsem ziemi; trzęsienie ziemi nie obejmuje tsunami ani pożaru będącego następstwem zdarzenia sejsmicznego;

c)»powódź« oznacza zagrożenie hydrologiczne polegające na tymczasowym zalaniu normalnie suchego lądu wodą w wyniku przelania się wód śródlądowych lub powierzchniowych, w tym powodzie rzeczne, powodzie opadowe spowodowane opadami deszczu lub gwałtowne powodzie, niezależnie od tego, czy są one spowodowane wylaniem się rzek, opadami deszczu czy też połączeniem tych przyczyn; powódź nie obejmuje fal sztormowych;

d)»gradobicie« oznacza zagrożenie meteorologiczne związane z opadem twardych bryłek lub granulek lodu i obejmuje silne burze konwekcyjne, tornada i wyładowania atmosferyczne;

e)»osunięcie się ziemi« oznacza zagrożenie geofizyczne polegające na zapadaniu się gruntu w wyniku naturalnych lub spowodowanych przez człowieka zmian warunków podpowierzchniowych, w tym kurczenia się lub pęcznienia gleb gliniastych.”;

31)w art. 123 ust. 7 wzór otrzymuje brzmienie:

„SI(flood,r,i) = SI(property,r,i) + SI(onshore-property, r,i) +1,5 SI(motor,r,i)”;

32)w art. 124 ust. 7 wzór otrzymuje brzmienie:

„SI(hail,r,i) = SI(property,r,i) + SI(onshore-property, r,i) +10 SI(motor,r,i)”;

33)art. 125 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 125
Podmoduł ryzyka osunięcia się ziemi

1.    Wymóg kapitałowy dla ryzyka osunięcia się ziemi jest równy:

gdzie:

a)suma obejmuje wszystkie możliwe kombinacje regionów (r,s) określonych w załączniku VIIIa;

b)CorrS(r,s) oznacza współczynnik zależności ryzyka osunięcia się ziemi dla regionu r i regionu s określonych w załączniku VIIIa;

c)SCR(subsidence,r) i SCR(subsidence,s) oznaczają wymóg kapitałowy dla ryzyka osunięcia się ziemi odpowiednio w regionach r i s;

d)SCR(subsidence, other) oznacza wymóg kapitałowy dla ryzyka osunięcia się ziemi w regionach innych niż regiony określone w załączniku XIII.

2.    Dla wszystkich regionów określonych w załączniku VIIIa wymóg kapitałowy dla ryzyka osunięcia się ziemi w regionie r jest równy stracie podstawowych środków własnych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, która wynikałaby z nagłej straty kwoty, która bez odliczania kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) wynosi:

gdzie:

a)suma obejmuje wszystkie możliwe kombinacje stref (i,j) w regionie r, określonych w załączniku IX;

b)Corr(subsidence,r,i,j) oznacza współczynnik zależności ryzyka osunięcia się ziemi w strefach i oraz j należących do regionu r, określony w załączniku XXVI;

c)WSI(subsidence,r,i) i WSI(subsidence,r,j) oznaczają ważone łączne sumy ubezpieczenia od ryzyka osunięcia się ziemi w strefach i oraz j należących do regionu r, określonych w załączniku IX.

3.    Dla wszystkich regionów określonych w załączniku VIIIa i wszystkich występujących w nich stref określonych w załączniku IX ważona łączna suma ubezpieczenia dla ryzyka osunięcia się ziemi w konkretnej strefie i konkretnego regionu r jest równa:

WSI(subsidence,i) = Q(subsidence,r) · W(subsidence,r,i) · SI(subsidence,r,i)

gdzie:

a)W(subsidence,r,i) oznacza wagę ryzyka dla ryzyka osunięcia się ziemi w strefie i regionu r, określoną w załączniku X;

b)SI(subsidence,r,i) oznacza łączną sumę ubezpieczenia ubezpieczoną przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dla linii biznesowych 7 i 19 określonych w załączniku I w odniesieniu do umów ubezpieczenia obejmujących ryzyko osunięcia się ziemi zagrażające budynkom mieszkalnym w strefie zagrożenia osunięciem się ziemi i regionu r;

c)Q(subsidence,r) oznacza czynnik ryzyka osunięcia się ziemi dla regionu r określony w załączniku VIIIa.

W przypadku gdy kwota wyznaczona dla konkretnej strefy ryzyka zgodnie z akapitem pierwszym przekracza kwotę (zwaną w niniejszym akapicie »niższą kwotą«) równą sumie ewentualnych strat bez odliczania kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), które to straty zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mogłyby ponieść w wyniku osunięcia się ziemi w danej strefie ryzyka, przy uwzględnieniu warunków ich konkretnych polis, w tym wszelkich umownych ograniczeń płatności, zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mogą, w ramach obliczenia alternatywnego, wyznaczyć ważoną łączną sumę ubezpieczenia dla ryzyka osunięcia się ziemi w tej strefie ryzyka jako niższą kwotę.”;

34)w art. 129. ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)wzór otrzymuje brzmienie:

„Lmotor = max (8 100 000; 67 500 ”;

b)lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

„a)    Na to liczba pojazdów mechanicznych ubezpieczanych przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w ramach linii biznesowych 4 i 16 określonych w załączniku I, dla których suma gwarancyjna przekracza 32 400 000 EUR;

b)    Nb to liczba pojazdów mechanicznych ubezpieczanych przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w ramach linii biznesowych 4 i 16 określonych w załączniku I, dla których suma gwarancyjna nie przekracza 32 400 000 EUR.”;

35)w art. 130 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 2 lit. a) kwotę „250 000 EUR” zastępuje się kwotą „337 500 EUR”;

b)dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4.    Na potrzeby obliczania hipotetycznego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 196 lit. a), przy identyfikacji zestawu jednostek pływających w żegludze morskiej i śródlądowej odpowiadających maksymalnej sumie ubezpieczenia zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu oraz zestawu morskich platform do wydobycia gazu i ropy naftowej odpowiadających maksymalnej sumie ubezpieczenia zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu uwzględnia się istnienie umów reasekuracji, spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) i sekurytyzacji.”;

36)w art. 131 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Na potrzeby obliczania hipotetycznego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 196 lit. a), przy identyfikacji zestawu statków powietrznych odpowiadających największej sumie ubezpieczenia zgodnie z niniejszym artykułem uwzględnia się istnienie umów reasekuracji, spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) i sekurytyzacji.”;

37)w art. 132 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4.    Na potrzeby obliczania hipotetycznego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 196 lit. a), przy identyfikacji zestawu budynków odpowiadających największej koncentracji ryzyka pożaru zgodnie z niniejszym artykułem uwzględnia się istnienie umów reasekuracji, spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) i sekurytyzacji.”;

38)art. 142 ust. 6 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Zdarzenia, o których mowa w akapicie pierwszym, odnoszą się jednakowo do wszystkich umów ubezpieczenia i umów reasekuracji, których to dotyczy. W stosunku do umów reasekuracji zdarzenie, o którym mowa w akapicie pierwszym ust. lit. a) i b), odnosi się do bazowych umów ubezpieczenia.”;

39)w art. 148 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)    σ(res,s) oznacza odchylenie standardowe ryzyka rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu s, określone w ust. 4 i 5;”;

b)ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Dla wszystkich segmentów określonych w załączniku XIV odchylenie standardowe ryzyka składki w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie dla danego segmentu jest równe iloczynowi standardowego odchylenia ryzyka składki brutto w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu określonego w załączniku XIV i współczynnika korygującego dla reasekuracji nieproporcjonalnej, jeżeli dla danego segmentu istnieje taki współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej, lub współczynnika wynoszącego 100 % w pozostałych przypadkach.”;

c)dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:

„4.    Dla wszystkich segmentów określonych w załączniku XIV odchylenie standardowe ryzyka rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie dla danego segmentu jest równe iloczynowi standardowego odchylenia ryzyka rezerw brutto w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu określonego w załączniku XIV i współczynnika korygującego dla reasekuracji nieproporcjonalnej, jeżeli dla danego segmentu istnieje taki współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej, lub współczynnika wynoszącego 100 % w pozostałych przypadkach.

Jeżeli reasekuracja nieproporcjonalna ma postać ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji, która spełnia warunki określone w akapicie czwartym, współczynnik korygujący dla reasekuracji nieproporcjonalnej, o którym mowa w akapicie pierwszym, wynosi:

Adjust(NP,s) = max ( 0; )

gdzie:

V(net,res,s) oznacza nominalne najlepsze oszacowanie zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych w segmencie po odliczeniu kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych z tytułu ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji;

oznacza odchylenie standardowe ryzyka rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu s, określone w załączniku XIV;

c)ADC(rec,s) oznacza odzyskanie środków z tytułu ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji w ramach scenariusza ryzyka rezerw;

d)Par oznacza dodatkową składkę reasekuracyjną – bądź jej odpowiednik – lub zero, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa;

e)C oznacza cesję na rzecz reasekuratora, wyrażoną jako odsetek kwot roszczeń między punktem inicjującym a punktem kończącym, które reasekuracja obejmuje;

f)Pr oznacza współczynnik ostrożności, który wynosi 100 %.

Ochrona przed niekorzystnym rozwojem sytuacji, o której mowa w akapicie drugim, musi spełniać następujące warunki:

a)każdą ochronę przed niekorzystnym rozwojem sytuacji stosuje się tylko do jednej konkretnej grupy polis o takiej samej charakterystyce ryzyka w ramach tego samego segmentu i posiada ona odrębny i wyraźny punkt inicjujący i punkt kończący;

b)punkt inicjujący, o którym mowa w lit. a), nie przekracza iloczynu V(net,res,s), o którym mowa w akapicie drugim lit. a), oraz sumy 1 i σ(res,s,annex), o której mowa w lit. b) tego akapitu.

W przypadku reasekuracji nieproporcjonalnej innej niż reasekuracja, o której mowa w akapicie drugim, współczynnik korygujący wynosi 100 %.

5.    Odzyskanie środków z tytułu ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji, o którym mowa w ust. 4 akapit drugi lit. c), wynosi:

ADC(rec,s) = min[⋅ (1+ 3 ⋅ σ(res,s,annex)) − R(ap); R(cs)]

gdzie:

V(net,res,s) oznacza nominalne najlepsze oszacowanie zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych w segmencie po odliczeniu kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych z tytułu ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji;

R(ap) oznacza punkt inicjujący strukturę reasekuracyjną;

R(cs) oznacza wielkość ochrony przed niekorzystnym rozwojem sytuacji, która jest dostępna dla zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji;

oznacza odchylenie standardowe ryzyka rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu s, określone w załączniku XIV;”;

40)art. 157 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 157
Podmoduł ryzyka związanego z wysokością ponoszonych kosztów w ubezpieczeniach zdrowotnych

Wymóg kapitałowy dla ryzyka związanego z wysokością ponoszonych kosztów w ubezpieczeniach zdrowotnych jest równy stracie podstawowych środków własnych zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji powstałej na skutek łącznego zajścia następujących nagłych i trwałych zmian:

a)wzrostu o 10 % kosztów uwzględnianych przy obliczaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

b)wzrostu o jeden punkt procentowy stopy inflacji kosztów (wyrażonej w procentach) wykorzystywanej przy obliczaniu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

W przypadku zobowiązań reasekuracyjnych zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji uwzględniają te zmiany w swoich kosztach oraz, tam gdzie jest to właściwe, w kosztach cedentów.”;

41)art. 164 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    Parametr zależności Corr(i,j), o którym mowa w ust. 2, jest równy pozycji określonej w wierszu i oraz w kolumnie j poniższej macierzy zależności:

Parametr A jest równy 0, jeżeli wymóg kapitałowy dla ryzyka stopy procentowej, określony w art. 165, jest wymogiem kapitałowym, o którym mowa w lit. a) tego artykułu. We wszystkich innych przypadkach parametr A jest równy 0,5.

Parametr B jest równy 0, jeżeli wymóg kapitałowy dla ryzyka stopy procentowej, określony w art. 165, jest wymogiem kapitałowym, o którym mowa w lit. a) tego artykułu. We wszystkich innych przypadkach parametr B jest równy 0,25.”;

42)art. 165 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Wymóg kapitałowy dla ryzyka stopy procentowej, o którym mowa w art. 105 ust. 5 akapit drugi lit. a) dyrektywy 2009/138/WE, jest równy większej z następujących wartości: 

a) sumie wymogów kapitałowych w odniesieniu do każdej waluty dla ryzyka wzrostu struktury terminowej stóp procentowych, o którym mowa w art. 166 niniejszego rozporządzenia; 

b) sumie wymogów kapitałowych w odniesieniu do każdej waluty dla ryzyka spadku struktury terminowej stóp procentowych, o którym mowa w art. 167 niniejszego rozporządzenia. 

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli waluta krajowa państwa członkowskiego jest powiązana z euro, a do obliczania najlepszego oszacowania w odniesieniu do zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych wyznaczonych w tej walucie zgodnie z art. 48 ust. 1 stosuje się strukturę terminową podstawowej stopy procentowej wolnej od ryzyka dla euro skorygowaną o ryzyko walutowe, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą obliczać jednolity wymóg kapitałowy dla ryzyka odpowiednio wzrostu lub spadku struktury terminowej stóp procentowych papierów wartościowych denominowanych w euro i w tej walucie.’; 

43)w art. 166 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1.    Wymóg kapitałowy dla ryzyka związanego ze wzrostem struktury terminowej stóp procentowych dla danej waluty jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek nagłego wzrostu podstawowych stóp procentowych wolnych od ryzyka dla tej waluty w różnych terminach zapadalności. Podwyższoną podstawową stopę procentową wolną od ryzyka dla danego terminu zapadalności oblicza się zgodnie z ust. 2 i 2a.

2.    Dla danej waluty i dla terminów zapadalności do pierwszego punktu wygładzania włącznie podwyższona podstawowa stopa procentowa wolna od ryzyka jest równa:

= ⋅ (1 + ) +

gdzie:

  oznacza termin zapadalności w latach;

oznacza podwyższoną stopę procentową wolną od ryzyka w terminie zapadalności m;

rm oznacza bieżącą stopę procentową wolną od ryzyka w terminie zapadalności m;

oblicza się w następujący sposób:

(i)dla terminów zapadalności m poniżej jednego roku wynosi 61 % i wynosi 2,14 %;

(ii)dla terminów zapadalności m wyrażonych w latach, które są liczbami całkowitymi pomiędzy 1 a 50, przyjmuje wartości zgodnie z poniższą tabelą:

(iii)dla terminów zapadalności m wynoszących co najmniej 60 lat wynosi 0 %; dla terminów zapadalności wynoszących co najmniej 90 lat wynosi 20 %;

(iv)dla innych terminów zapadalności m niewymienionych w ppkt (i)–(iii) wartości i wyznacza się metodą interpolacji liniowej.”;

b)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.    Dla danej waluty i terminów zapadalności przekraczających pierwszy punkt wygładzania zwiększone podstawowe stopy procentowe wolne od ryzyka oblicza się poprzez zastosowanie metody ekstrapolacji, o której mowa w art. 77a dyrektywy 2009/138/WE, do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka w warunkach skrajnych, przy czym tę odpowiednią strukturę terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka w warunkach skrajnych ustala się przy zastosowaniu następujących założeń:

a)ostateczna stopa forward w warunkach skrajnych jest równa sumie 15 punktów bazowych i bieżącej ostatecznej stopy forward;

b)warunki skrajne w odniesieniu do ostatniej płynnej stopy forward ustala się poprzez zastosowanie wag wykorzystywanych do ustalenia bieżącej ostatniej płynnej stopy forward, o której mowa w art. 46 ust. 1c, do warunków skrajnych stosowanych do stóp procentowych odpowiadających terminom zapadalności, o których mowa w lit. a) i b) tego artykułu, przy założeniu, że ust. 2 niniejszego artykułu ma zastosowanie do tych terminów zapadalności.”;

44)w art. 167 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1.    Wymóg kapitałowy dla ryzyka związanego ze spadkiem struktury terminowej stóp procentowych dla danej waluty jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek nagłego spadku podstawowych stóp procentowych wolnych od ryzyka dla tej waluty w różnych terminach zapadalności, przy czym obniżoną podstawową stopę procentową wolną od ryzyka dla danego terminu zapadalności oblicza się zgodnie z ust. 2 i 2a.

W żadnym przypadku obniżona podstawowa stopa procentowa wolna od ryzyka nie może być niższa od dolnego progu zależnego od terminu. Dolny próg ustala się w następujący sposób:

a)dla terminów zapadalności wynoszących od 1 roku do 7 lat dolny próg wynosi -1,25 %;

b)dla terminów zapadalności wynoszących co najmniej 20 lat dolny próg wynosi -0,893 %;

c)dla terminów zapadalności wynoszących od 7 do 20 lat dolny próg wyznacza się metodą interpolacji liniowej.

2.    Dla danej waluty i dla terminów zapadalności do pierwszego punktu wygładzania włącznie obniżona podstawowa stopa procentowa wolna od ryzyka jest równa:

= ⋅ (1 – ) –

gdzie:

oznacza termin zapadalności w latach;

b) oznacza obniżoną stopę procentową wolną od ryzyka w terminie zapadalności m;

c)rm oznacza bieżącą stopę procentową wolną od ryzyka w terminie zapadalności m;

d)  oblicza się w następujący sposób:

(i)dla terminów zapadalności m poniżej jednego roku wynosi 58 %, a wynosi 1,16 %;

(ii)dla terminów zapadalności m wyrażonych w latach, które są liczbami całkowitymi pomiędzy 1 a 50, i przyjmują wartości zgodnie z poniższą tabelą:

(iii)dla terminów zapadalności m wynoszących co najmniej 60 lat wynosi 0 %; dla terminów zapadalności wynoszących co najmniej 90 lat wynosi 20 %;

(iv)dla innych terminów zapadalności m niewymienionych w ppkt (i)–(iii) wartości i wyznacza się metodą interpolacji liniowej.”;

b)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.    Dla danej waluty i terminów zapadalności przekraczających pierwszy punkt wygładzania obniżone podstawowe stopy procentowe wolne od ryzyka oblicza się poprzez zastosowanie metody ekstrapolacji, o której mowa w art. 77a dyrektywy 2009/138/WE, do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka w warunkach skrajnych, przy czym tę odpowiednią strukturę terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka w warunkach skrajnych ustala się przy zastosowaniu następujących założeń:

a)ostateczna stopa forward w warunkach skrajnych jest równa różnicy między bieżącą ostateczną stopą forward a 15 punktami bazowymi;

b)warunki skrajne w odniesieniu do ostatniej płynnej stopy forward określa się poprzez zastosowanie wag stosowanych do ustalenia bieżącej ostatniej płynnej stopy forward, o której mowa w art. 46 ust. 1c, do warunków skrajnych stosowanych do stóp procentowych odpowiadających terminom zapadalności, o których mowa w lit. a) i b) tego artykułu, przy założeniu, że ust. 2 niniejszego artykułu ma zastosowanie do tych terminów zapadalności.”;

45)art. 168a ust. 1 lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)    każda spółka spełnia co najmniej jeden z następujących warunków w odniesieniu do każdego z trzech ostatnich lat obrachunkowych kończących się przed dniem, w którym oblicza się kapitałowy wymóg wypłacalności:

(i)obrót roczny spółki przekracza 12 800 000 EUR;

(ii)suma bilansowa spółki przekracza 12 800 000 EUR;

(iii)liczba personelu zatrudnionego przez spółkę przekracza 50 osób;”;

46)w art. 169 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)    nagłego spadku o 22 % wartości inwestycji w akcje typu 1 traktowanych jako długoterminowe inwestycje w akcje zgodnie z art. 105a dyrektywy 2009/138/WE;”;

b)ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie: 

„b)    nagłego spadku o 22 % wartości inwestycji w akcje typu 2 traktowanych jako długoterminowe inwestycje w akcje zgodnie z art. 105a dyrektywy 2009/138/WE;”;

c)ust. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)    nagłego spadku o 22 % wartości inwestycji w kwalifikowalne akcje infrastrukturalne traktowanych jako długoterminowe inwestycje w akcje zgodnie z art. 105a dyrektywy 2009/138/WE;”;

d)ust. 4 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)    nagłego spadku o 22 % wartości inwestycji w kwalifikowalne akcje przedsiębiorstw infrastrukturalnych traktowanych jako długoterminowe inwestycje w akcje zgodnie z art. 105a dyrektywy 2009/138/WE;”;

e)dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5.    Do celów ust. 1–4, jeżeli wartość inwestycji w akcje jest ujemna, a straty, które mogą zostać poniesione z tytułu tej inwestycji, mogą przekroczyć kwotę zainwestowaną przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, zastosowanie mają następujące zasady:

a)termin »wartość inwestycji w akcje typu 1« oznacza »bezwzględną wartość inwestycji w akcje typu 1«;

b)termin »wartość inwestycji w akcje typu 2« oznacza »bezwzględną wartość inwestycji w akcje typu 2«;

c)termin »wartość inwestycji w kwalifikowalne akcje infrastrukturalne« oznacza »bezwzględną wartość inwestycji w kwalifikowalne akcje infrastrukturalne«; oraz

d)termin »wartość inwestycji w kwalifikowalne akcje przedsiębiorstw infrastrukturalnych« oznacza »bezwzględną wartość inwestycji w kwalifikowalne akcje przedsiębiorstw infrastrukturalnych«.

Akapit pierwszy nie ma zastosowania do krótkich pozycji w akcjach.

Do celów ust. 1–4 zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zakładają, że inwestycje w akcje o wartościach ujemnych inne niż te, o których mowa w akapicie pierwszym, mają wartość 0.”;

47)w art. 170 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji uzyskał od organu nadzoru zatwierdzenie stosowania przepisów określonych w art. 304 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE przed dniem 29 stycznia 2027 r., wymóg kapitałowy dla akcji typu 1 jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek następujących nagłych spadków:”;

b)w ust. 2 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji uzyskał od organu nadzoru zatwierdzenie stosowania przepisów określonych w art. 304 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE przed dniem 29 stycznia 2027 r., wymóg kapitałowy dla akcji typu 2 jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek następujących nagłych spadków:”;

c)w ust. 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji uzyskał od organu nadzoru zatwierdzenie stosowania przepisów określonych w art. 304 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE przed dniem 29 stycznia 2027 r., wymóg kapitałowy dla kwalifikowalnych akcji infrastrukturalnych jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek następujących nagłych spadków:”;

d)w ust. 4 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji uzyskał od organu nadzoru zatwierdzenie stosowania przepisów określonych w art. 304 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE przed dniem 29 stycznia 2027 r., wymóg kapitałowy dla kwalifikowalnych akcji przedsiębiorstw infrastrukturalnych jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek następujących nagłych spadków:”;

48)w art. 171 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Do celów art. 169 ust. 1 lit. a), art. 169 ust. 2 lit. a), art. 169 ust. 3 lit. a) i art. 169 ust. 4 lit. a) oraz art. 170 ust. 1 lit. b), art. 170 ust. 2 lit. b), art. 170 ust. 3 lit. b) i art. 170 ust. 4 lit. b) inwestycje w udziały lub akcje o charakterze strategicznym oznaczają inwestycje w udziały lub akcje, do których nie stosuje się metody opartej na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko i w odniesieniu do których zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innej jednostce lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innej jednostce wykazuje, że:”;

49)art. 171a otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 171a
Długoterminowe inwestycje w akcje: wykazanie zdolności do uniknięcia przymusowej sprzedaży 

1.    Do celów wykazania zdolności do uniknięcia przymusowej sprzedaży inwestycji w akcje w sposób ciągły i w warunkach skrajnych, jak przewidziano w art. 105a ust. 1 akapit drugi lit. d) dyrektywy 2009/138/WE, zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji stosują jedną z następujących metod: 

a)metody, o których mowa w art. 171b niniejszego rozporządzenia, służące ocenie, czy zakłady te są w stanie uniknąć przymusowej sprzedaży; lub 

b)test przymusowej sprzedaży określony w art. 171c niniejszego rozporządzenia. 

2.    Zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji konsekwentnie stosują wybraną metodę do celów wykazania zgodności z art. 105a ust. 1 akapit drugi lit. d) dyrektywy 2009/138/WE. 

Niezależnie od akapitu pierwszego zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mogą zmienić wybraną metodę, jeżeli wykażą ex ante w sposób zadowalający organ nadzoru, że taka zmiana jest uzasadniona, biorąc pod uwagę profil ryzyka zakładu, kwotę inwestycji w akcje, które mają zostać zaklasyfikowane jako inwestycje długoterminowe, oraz charakter, skalę i złożoność ryzyk zakładu.”; 

50)dodaje się art. 171b, 171c i 171d w brzmieniu:

„Artykuł 171b
Długoterminowe inwestycje w akcje: metody wykazania zdolności do uniknięcia przymusowej sprzedaży

1.    Do celów art. 171a ust. 1 lit. a) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji musi być w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że spełnia jeden z następujących warunków: 

a)wystarczająca liczba określonych jednorodnych grup ryzyka dla zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych z tytułu ubezpieczenia na życie, których duracja Macaulay'a przekracza 9,5 roku, jest niepłynna w rozumieniu ust. 2; lub 

b)wprowadzono wystarczające zabezpieczenie przed utratą płynności w odniesieniu do zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych z tytułu ubezpieczeń innych niż ubezpieczenie na życie, obliczone zgodnie z ust. 3–5. 

2.    Warunek, o którym mowa w ust. 1 lit. a), uznaje się za spełniony, jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji spełnia oba poniższe warunki: 

a)wartość niepłynnych zobowiązań, o których mowa w ust. 1 lit. a), określona zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE, przekracza całkowitą kwotę długoterminowych inwestycji w akcje w ramach portfela aktywów związanych ze zobowiązaniami ubezpieczeniowymi lub reasekuracyjnymi z tytułu ubezpieczeń na życie; 

b)udział inwestycji w akcje, do których ma być zastosowany art. 105a ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE, nie przekracza wyższej z następujących wartości: zero lub stosunku wartości niepłynnych zobowiązań, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, określonej zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE, do łącznego najlepszego oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji z tytułu ubezpieczeń na życie. 

Do celów akapitu pierwszego jednorodną grupę ryzyka dla zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych z tytułu ubezpieczeń na życie uznaje się za niepłynną, jeżeli wymóg kapitałowy dla każdego z następujących rodzajów ryzyka jest niższy niż 5 % najlepszego oszacowania zobowiązań należących do tej jednorodnej grupy ryzyka: 

a)ryzyko śmiertelności, o którym mowa w art. 137; 

b)ryzyko trwałego wzrostu wskaźników rezygnacji, o którym mowa w art. 142 ust. 1 lit. a); 

c)ryzyko śmiertelności w ubezpieczeniach zdrowotnych, o którym mowa w art. 152; 

d)ryzyko trwałego wzrostu wskaźnika rezygnacji w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń na życie, o którym mowa w art. 159 ust. 1 lit. a). 

3.    Warunek, o którym mowa w ust. 1 lit. b), uznaje się za spełniony, jeżeli zabezpieczenie przed utratą płynności obliczone zgodnie z ust. 6 jest wyższe niż 100 %. 

Do celów akapitu pierwszego zabezpieczenie przed utratą płynności oblicza się jako stosunek wartości portfela aktywów płynnych odpowiadających działalności w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie do najlepszego oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie po odliczeniu reasekuracji, jak obliczono zgodnie z ust. 4 i 5. 

4.    Do celów ust. 3 portfel aktywów płynnych odpowiadających działalności w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie obejmuje aktywa poziomu 1, aktywa poziomu 2A i aktywa poziomu 2B w rozumieniu niniejszego ustępu. 

Suma wartości aktywów poziomu 2A i poziomu 2B obliczonej do celów wypłacalności nie może przekraczać 40 % całkowitej wartości portfela aktywów płynnych, o którym mowa w akapicie pierwszym, obliczonej do celów wypłacalności. Wartość aktywów poziomu 2B obliczona do celów wypłacalności nie może przekraczać 15 % całkowitej wartości portfela aktywów płynnych, o którym mowa w akapicie pierwszym, obliczonej do celów wypłacalności. 

Aktywa płynne posiadane za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania i innych inwestycji w formie funduszy, w których zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji posiadają jednostki uczestnictwa lub udziały, mogą być uwzględniane do kwoty bezwzględnej wynoszącej 500 mln EUR.

Aktywa poziomu 1 obejmują wyłącznie aktywa należące do następujących kategorii: 

a)środki pieniężne i ich ekwiwalenty; 

b)aktywa stanowiące roszczenia wobec jednego z kontrahentów, o których mowa w art. 180 ust. 2; 

c)aktywa, które są w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez jednego z kontrahentów, o których mowa w art. 180 ust. 2, jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215. 

Aktywa poziomu 2A obejmują wyłącznie aktywa należące do następujących kategorii: 

a)obligacje i pożyczki, które otrzymały stopień jakości kredytowej 0 lub 1, z wyłączeniem obligacji i pożyczek wyemitowanych i udzielonych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji lub podmioty sektora finansowego w rozumieniu art. 4 pkt 27 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 

b)obligacje zabezpieczone, o których mowa w art. 180 ust. 1, które otrzymały stopień jakości kredytowej 0 lub 1, z wyjątkiem obligacji wyemitowanych przez podmiot sektora finansowego należący do tej samej grupy. 

Aktywa poziomu 2B obejmują wyłącznie aktywa należące do następujących kategorii:

a)sekurytyzacje STS, których ocenie jakości kredytowej wyznaczona ECAI przypisała stopień jakości kredytowej 0 lub 1 lub które stanowią transzę uprzywilejowaną i które nie są inicjowane przez podmioty należące do tej samej grupy co zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji; 

b)obligacje i pożyczki, które otrzymały stopień jakości kredytowej 2 lub 3, z wyłączeniem obligacji i pożyczek wyemitowanych i udzielonych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji lub podmioty sektora finansowego w rozumieniu art. 4 pkt 27 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 

c)inwestycje w akcje, inne niż długoterminowe inwestycje w akcje lub akcje strategiczne, oraz inne niż inwestycje w zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, instytucje kredytowe lub finansowe oraz firmy inwestycyjne, które są notowane na rynkach regulowanych w krajach będących członkami EOG lub OECD albo są przedmiotem obrotu na wielostronnych platformach obrotu w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 22 dyrektywy 2014/65/UE, których siedziba statutowa lub siedziba zarządu znajduje się w państwie członkowskim Unii Europejskiej.  

5.    Do celów obliczania zabezpieczenia przed utratą płynności, o którym mowa w ust. 3 akapit pierwszy, zastosowanie mają następujące zasady: 

a)wartość portfela aktywów płynnych, o którym mowa w ust. 4 akapit pierwszy, jest sumą następujących elementów: 

–wartość aktywów poziomu 1 obliczona do celów wypłacalności, podlegająca redukcji wartości o 0 %; 

–wartość aktywów poziomu 2A obliczona do celów wypłacalności, podlegająca redukcji wartości o 15 %; 

–wartość sekurytyzacji wchodzących w zakres aktywów poziomu 2B obliczona do celów wypłacalności, podlegająca redukcji wartości o 25 %; 

–wartość aktywów poziomu 2B innych niż sekurytyzacje obliczona do celów wypłacalności, podlegająca redukcji wartości o 50 %; 

b)do celów obliczania najlepszego oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, o czym mowa w ust. 4, przepływy środków pieniężnych wynikające z umów reasekuracji lub od spółek celowych, które spełniają wymogi określone w art. 209, 211 i 213, podlegają redukcji wartości o 15 %. Przepływy pieniężne z umów reasekuracji lub od spółek celowych, które nie spełniają wymogów określonych w art. 209, 211 i 213, podlegają redukcji wartości o 50 %.

6.    W drodze odstępstwa od ust. 5 lit. a) zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują następujące redukcje wartości w odniesieniu do swoich inwestycji w aktywa płynne posiadane za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania oraz innych inwestycji w formie funduszy, w których zakłady te posiadają jednostki uczestnictwa lub udziały:

c)0 % w odniesieniu do środków pieniężnych i ich ekwiwalentów;

d)5 % w odniesieniu do aktywów poziomu 1 innych niż środki pieniężne i ich ekwiwalenty;

e)20 % w odniesieniu do aktywów poziomu 2A;

f)30 % w odniesieniu do sekurytyzacji wchodzących w zakres aktywów poziomu 2B;

g)55 % w odniesieniu do aktywów poziomu 2B innych niż sekurytyzacje.

Artykuł 171c
Długoterminowe inwestycje w akcje: test przymusowej sprzedaży

1.    Do celów art. 171a ust. 1 lit. b) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji musi być w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że spełnia wszystkie następujące warunki:

a)zakład przestrzega swoich limitów tolerancji ryzyka;

b)kapitałowy wymóg wypłacalności zakładu, oszacowany bez zastosowania żadnego ze środków przejściowych, o których mowa w art. 77a ust. 2, art. 308c, art. 308d lub, w stosownych przypadkach, art. 111 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2009/138/WE, został przekroczony o odpowiedni margines, biorąc pod uwagę sytuację zakładu pod względem wypłacalności, w tym średnioterminowy plan zarządzania kapitałem zakładu;

c)z prognoz dotyczących pięcioletniego horyzontu czasowego wynika, że zakład jest w stanie generować – zarówno w sposób ciągły, jak i w warunkach skrajnych – wpływy środków pieniężnych, które są wyższe niż wypływy środków pieniężnych, w każdym z kolejnych pięciu lat kalendarzowych (test przymusowej sprzedaży) w horyzoncie czasowym testu.

2.    W odniesieniu do testu przymusowej sprzedaży, o którym mowa w ust. 1 lit. c), zastosowanie mają wszystkie poniższe elementy:

a)oceniając wpływy i wypływy środków pieniężnych w sposób ciągły, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zakładają, że sytuacja na rynkach finansowych w horyzoncie czasowym testu pozostaje taka sama jak w dniu odniesienia testu;

b)oceniając wpływy i wypływy środków pieniężnych w warunkach skrajnych, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują założenia dotyczące warunków skrajnych określone w ust. 5 i nie są zobowiązane do uwzględniania dodatkowych skutków wtórnych lub skutków rynkowych;

c)oceniając wpływy i wypływy środków pieniężnych zarówno w sposób ciągły, jak i w warunkach skrajnych, prognozowane decyzje dotyczące inwestycji lub zbycia podejmowane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji muszą być zgodne ze strategią biznesową zakładu, jego sporządzonymi na piśmie zasadami dotyczącymi inwestycji, zarządzania płynnością oraz zarządzania aktywami i zobowiązaniami, a także z przyszłymi działaniami zarządu, o których mowa w art. 23.

3.    Do celów testu przymusowej sprzedaży, o którym mowa w ust. 1 lit. c), wpływy środków pieniężnych obejmują wyłącznie wartość środków pieniężnych i ekwiwalentów środków pieniężnych na dzień odniesienia oraz wpływy z następujących źródeł w horyzoncie czasowym prognoz: 

a)przychody pochodzące ze sprzedaży następujących aktywów, posiadanych bezpośrednio lub za pośrednictwem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub innych inwestycji w formie funduszy, w których zakład posiada jednostki uczestnictwa lub udziały: 

(i)aktywa stanowiące roszczenia wobec jednego z kontrahentów, o których mowa w art. 180 ust. 2;

(ii)aktywa, które są w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez jednego z kontrahentów, o których mowa w art. 180 ust. 2, jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215;

(iii)obligacje i pożyczki, które otrzymały stopień jakości kredytowej 0, 1, 2 lub 3, z wyłączeniem obligacji i pożyczek wyemitowanych i udzielonych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji lub podmioty sektora finansowego w rozumieniu art. 4 pkt 27 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 

(iv)obligacje zabezpieczone, o których mowa w art. 180 ust. 1, które otrzymały stopień jakości kredytowej 0 lub 1, z wyjątkiem obligacji wyemitowanych przez podmiot sektora finansowego należący do tej samej grupy;

(v)sekurytyzacje STS, których ocenie jakości kredytowej wyznaczona ECAI przypisała stopień jakości kredytowej 0 lub 1 lub które stanowią transzę uprzywilejowaną i które nie są inicjowane przez podmioty należące do tej samej grupy co zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

(vi)inwestycje w akcje, inne niż długoterminowe inwestycje w akcje lub akcje strategiczne, oraz inne niż inwestycje w podmioty sektora finansowego, które są notowane na rynkach regulowanych w krajach będących członkami EOG lub OECD albo są przedmiotem obrotu na wielostronnych platformach obrotu, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 22 dyrektywy 2014/65/UE i których siedziba statutowa lub siedziba zarządu znajduje się w państwach członkowskich UE; 

b)przychody w terminie zapadalności wynikające z aktywów terminowych, o których mowa w lit. a), oraz regularne przychody wynikające z aktywów, o których mowa w tej literze, oraz z inwestycji w nieruchomości i długoterminowych inwestycji w akcje, w tym ostrożnie szacowane przyszłe przychody pozaumowne, takie jak wypłaty dywidend, pod warunkiem że prognozowane przychody pozaumowne na dany rok nie przekraczają ich średniej historycznej z trzech lat; 

c)składki i inne wpływy środków pieniężnych uwzględnione w granicy umowy najlepszego oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczeń na życie, ostrożnie oszacowane składki w ubezpieczeniach na życie i inne wpływy środków pieniężnych, które mają zostać uzyskane przez zakład w horyzoncie czasowym testu, nieuwzględnione w granicy umowy, pod warunkiem że nigdy nie zakłada się, iż takie ostrożnie oszacowane składki i inne wpływy pieniężne w danym roku będą wyższe niż ich trzyletnia średnia historyczna lub – w przypadku gdy dostępne dane obejmują okres krótszy niż trzy lata – że nie zakłada się, iż będą one wyższe niż w ostatnim roku, a także wpływy środków pieniężnych z przyjętej reasekuracji zobowiązań z tytułu ubezpieczeń na życie; 

d)składki i inne wpływy środków pieniężnych uwzględnione w granicy umowy najlepszego oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, ostrożnie oszacowane składki w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie i inne wpływy środków pieniężnych, które mają zostać uzyskane przez zakład w horyzoncie czasowym testu, nieuwzględnione w granicy umowy, pod warunkiem że nigdy nie zakłada się, iż takie ostrożnie oszacowane składki i inne wpływy pieniężne w danym roku będą wyższe niż ich trzyletnia średnia historyczna lub – w przypadku gdy dostępne dane obejmują okres krótszy niż trzy lata – że nie zakłada się, iż będą one wyższe niż w ostatnim roku, a także wpływy środków pieniężnych z przyjętej reasekuracji zobowiązań z tytułu ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie;

e)przychody wynikające z reinwestycji wpływów środków pieniężnych wymienionych w lit. a)–d) przewyższających wypływy środków pieniężnych, o których mowa w ust. 4, jeżeli zwrot z inwestycji wynika ze struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, z uwzględnieniem korekty z tytułu zmienności.

Aktywa, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), posiadane za pośrednictwem jednostki przeznaczonej do dokonywania inwestycji, nad którą zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji sprawuje kontrolę, albo, w zakresie praw zakładu, za pośrednictwem jednostki przeznaczonej do dokonywania inwestycji, nad którą kontrolę sprawuje inna jednostka w ramach tej samej grupy i w której zakład posiada jednostki uczestnictwa lub udziały, mogą być w pełni uwzględniane. Aktywa, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), posiadane za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania lub innych inwestycji w formie funduszy, inne niż te, o których mowa w zdaniu poprzednim, mogą być uwzględniane do kwoty bezwzględnej wynoszącej 500 mln EUR.

Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą podjąć decyzję o nieuwzględnianiu wpływów środków pieniężnych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b) lub e).

W celu oszacowania wpływów środków pieniężnych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c) i d), które nie są uwzględnione w granicy umowy, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji musi być w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że uwzględniono w odpowiedni sposób prawdopodobne negatywne prognozy wynikające z danych historycznych.

Do celów akapitu pierwszego lit. a) zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nie uwzględniają aktywów pokrywających najlepsze oszacowanie zobowiązań ubezpieczeniowych, do których stosuje się korektę dopasowującą. 

Zakładając przychody ze sprzedaży obligacji, pożyczek i sekurytyzacji pokrywających najlepsze oszacowanie zobowiązań ubezpieczeniowych, do których stosuje się korektę z tytułu zmienności w horyzoncie czasowym testu, zakład musi być w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że profil ryzyka zakładu nie odbiega znacząco od następujących założeń leżących u podstaw korekty z tytułu zmienności, nawet w wyniku takiej sprzedaży, w tym w warunkach skrajnych:

a)zakład posiada aktywa wrażliwe na spread i jest narażony na zmiany spreadów kredytowych;

b)zastosowanie korekty z tytułu zmienności nie skutkuje sytuacjami, w których wpływ zawyżenia spreadów kredytowych na aktywa posiadane przez zakład jest nadmiernie kompensowany wpływem korekty z tytułu zmienności na najlepsze oszacowanie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

c)przepływy środków pieniężnych wynikające ze zobowiązań ubezpieczeniowych zakładu, do których stosuje się korektę z tytułu zmienności, są wystarczająco stabilne i przewidywalne, aby zapewnić, że zakład nie jest narażony na ryzyko przymusowej sprzedaży swoich aktywów wrażliwych na spread, a może natomiast utrzymać w posiadaniu takie aktywa, w tym w okresie zawirowań na rynku.

4.    Do celów testu przymusowej sprzedaży, o którym mowa w ust. 1 lit. c), wypływy środków pieniężnych obejmują wszystkie następujące elementy: 

a)wypływy środków pieniężnych związane z odszkodowaniami, wykupami, innymi wypływami technicznymi, w tym kosztami operacyjnymi, i podatkami, w granicy umowy najlepszego oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczeń na życie, wypływy środków pieniężnych odpowiadające zobowiązaniom związanym ze składkami w ubezpieczeniach na życie, które nie są uwzględnione w granicy umowy, o której mowa w ust. 3 akapit pierwszy lit. c), a także wypływy środków pieniężnych z przyjętej reasekuracji zobowiązań z tytułu ubezpieczeń na życie;

b)wypływy środków pieniężnych związane z odszkodowaniami, wykupami, innymi wypływami technicznymi, w tym kosztami operacyjnymi, i podatkami, w granicy umowy najlepszego oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych z tytułu ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, wypływy środków pieniężnych odpowiadające zobowiązaniom związanym ze składkami w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie, które nie są uwzględnione w granicy umowy, o której mowa w ust. 3 akapit pierwszy lit. d), a także wypływy środków pieniężnych z przyjętej reasekuracji zobowiązań z tytułu ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie;

c)wypływy środków pieniężnych wynikające z umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu i podobnych umów, wymogów depozytowych i innych wypływów finansowych;

d)wypływy środków pieniężnych wynikające ze składek na programy emerytalne dla pracowników zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji;

e)wypływy środków pieniężnych wynikające z innych wydatków, które nie są uwzględniane przy obliczaniu najlepszego oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, oraz inne wypływy środków pieniężnych, w tym wszystkie poniższe elementy:

(i)wypłaty dywidend i inne płatności na rzecz akcjonariuszy i innych wierzycieli podporządkowanych;

(ii)skup akcji własnych oraz spłata lub umorzenie pozycji środków własnych;

(iii)inne wypływy środków pieniężnych, w tym wypływy wewnątrzgrupowe, nieujęte w poprzednich punktach, w tym zobowiązania warunkowe, premie i inne wynagrodzenia zmienne oraz zobowiązania pozabilansowe.

5.    Do celów testu przymusowej sprzedaży w warunkach skrajnych, o którym mowa w ust. 1 lit. c), zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zakłada, że podlega następującym warunkom skrajnych:

a)w pierwszym roku obrachunkowym objętym prognozami ma miejsce dodatkowy wypływ środków pieniężnych równy agregacji wymogów kapitałowych wynikających z modułów ryzyka, o których mowa w tytule I rozdział V, pomniejszonej o korektę z tytułu zdolności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i odroczonych podatków dochodowych do pokrywania strat, o której to zdolności mowa w art. 205, przy czym agregacja opiera się na parametrach korelacji określonych w załączniku IV do dyrektywy 2009/138/WE;

b)w każdym z czterech kolejnych lat obrachunkowych objętych prognozami ma miejsce dodatkowy wypływ środków pieniężnych równy agregacji wymogów kapitałowych wynikających z modułów ryzyka, o których mowa w tytule I rozdział V, pomniejszonej o korektę z tytułu zdolności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i odroczonych podatków dochodowych do pokrywania strat, o której to zdolności mowa w art. 205, bez uwzględnienia podmodułów, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, przy czym agregacja opiera się na parametrach korelacji określonych w załączniku IV do dyrektywy 2009/138/WE.

Podmoduły, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b), są następujące:

a)suma wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka katastroficznego w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie, w ubezpieczeniach na życie i w ubezpieczeniach zdrowotnych, obliczonych zgodnie z, odpowiednio, art. 119, 143 i 160;

b)suma wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka związanego z rezygnacjami w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie, w ubezpieczeniach na życie, w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie i w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń na życie, obliczonych zgodnie z, odpowiednio, art. 118, 142, 150 i 159.

Do celów akapitu pierwszego lit. b) stosuje się następujące założenia:

a)wymogi kapitałowe dla modułów ryzyka rynkowego i ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta zmniejszają się z każdym rokiem testu, a wartość procentowa zmniejszenia w danym roku jest równa zmniejszeniu całkowitej prognozowanej wartości aktywów posiadanych przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji na koniec poprzedniego roku;

b)w odniesieniu do podmodułu ryzyka składki i rezerw w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie, o którym mowa w art. 115, wypływy środków pieniężnych, o których mowa w ust. 4 lit. b), szacuje się poprzez zwiększenie odpowiednich wypływów środków pieniężnych w każdym segmencie s określonym w załączniku II w następujący sposób:

(i)wypływy środków pieniężnych występujące w pierwszym roku po dacie rozpoczęcia lub odnowienia ochrony ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej zwiększa się o odsetek równy odchyleniom standardowym dla ryzyka składki w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentów s, jak określono w załączniku II, pomnożony przez trzy;

(ii)wypływy środków pieniężnych występujące po pierwszym roku po dacie rozpoczęcia lub odnowienia ochrony ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej zwiększa się o odsetek równy odchyleniu standardowemu dla ryzyka rezerw w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentów s, jak określono w załączniku II, pomnożony przez trzy;

c)w odniesieniu do podmodułu ryzyka składki i rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, o którym mowa w art. 146, wypływy środków pieniężnych, o których mowa w ust. 4 lit. b), szacuje się poprzez zwiększenie odpowiednich wypływów środków pieniężnych w każdym segmencie s określonym w załączniku XIV w następujący sposób:

(i)wypływy środków pieniężnych występujące w pierwszym roku po dacie rozpoczęcia lub odnowienia ochrony ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej zwiększa się o odsetek równy odchyleniu standardowemu dla ryzyka składki w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu s, jak określono w załączniku XIV, pomnożony przez trzy;

(ii)wypływy środków pieniężnych występujące po pierwszym roku po dacie rozpoczęcia lub odnowienia ochrony ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej zwiększa się o odsetek równy odchyleniu standardowemu dla ryzyka rezerw w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie dla segmentu s, jak określono w załączniku XIV, pomnożony przez trzy.

6.    Do celów testu przymusowej sprzedaży w warunkach skrajnych, o którym mowa w ust. 1 lit. c), zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przyjmuje następujące dodatkowe założenia dotyczące niektórych przepływów środków pieniężnych:

a)w horyzoncie czasowym testu wartości przepływów środków pieniężnych w warunkach skrajnych, o których to środkach mowa w ust. 3 akapit pierwszy lit. c) i ust. 4 lit. a), muszą być spójne ze scenariuszem podmodułu ryzyka związanego z rezygnacjami z umów w ubezpieczeniach na życie, o którym mowa w art. 142, oraz, w stosownych przypadkach, z podmodułem ryzyka związanego z rezygnacjami z umów w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń na życie, o którym mowa w art. 159;

b)w horyzoncie czasowym testu wartości przepływów środków pieniężnych w warunkach skrajnych, o których to środkach mowa w ust. 3 akapit pierwszy lit. d) i ust. 4 lit. b), muszą być spójne ze scenariuszem podmodułu ryzyka związanego z rezygnacjami z umów w ubezpieczeniach innych niż ubezpieczenia na życie, o którym mowa w art. 118, oraz, w stosownych przypadkach, z podmodułem ryzyka związanego z rezygnacjami z umów w ubezpieczeniach zdrowotnych o charakterze ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, o którym mowa w art. 150;

c)wartości wypływów środków pieniężnych w warunkach skrajnych, o których to środkach mowa w ust. 4 lit. c), d) i e), muszą być zgodne z ust. 2 lit. c) oraz z wcześniejszymi praktykami zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji dotyczącymi wypłat zysków, w szczególności w skrajnych warunkach rynkowych; ponadto zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zakłada uruchomienie zobowiązań warunkowych i zobowiązań pozabilansowych, o których mowa w ust. 4 lit. e) ppkt (iii);

d)w celu określenia przychodów z reinwestycji, o których mowa w ust. 3 akapit pierwszy lit. e), przyjmuje się, że struktura terminowa stopy procentowej ulega zmianie zgodnie ze scenariuszem stanowiącym podstawę obliczenia podmodułu ryzyka stopy procentowej uwzględnionego w obliczeniach wypływów środków pieniężnych, o których mowa w ust. 5.

Artykuł 171d
Długoterminowe inwestycje w akcje: przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania o niższym profilu ryzyka

1.    Fundusze, o których mowa w art. 105a ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, muszą należeć do jednego z rodzajów przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania lub alternatywnych funduszy inwestycyjnych, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

2.    Rodzaje przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania i alternatywnych funduszy inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1, są następujące:

a)europejskie długoterminowe fundusze inwestycyjne zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2015/760;

b)kwalifikowalne fundusze na rzecz przedsiębiorczości społecznej, o których mowa w art. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 346/2013;

c)kwalifikowalne fundusze venture capital, o których mowa w art. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 345/2013; 

d)alternatywne fundusze inwestycyjne typu zamkniętego zarządzane przez posiadających zezwolenie ZAFI z UE, które nie stosują dźwigni finansowej obliczanej zgodnie z metodą zaangażowania określoną w art. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 231/2013.

3.    Jeżeli warunki określone w art. 105a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE są spełnione na poziomie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, art. 105a ust. 4 tej dyrektywy ma zastosowanie do:

a)akcji posiadanych w ramach przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w przypadku gdy do wszystkich ekspozycji można zastosować metodę opartą na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko określoną w art. 84 niniejszego rozporządzenia;

b)jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, w przypadku gdy do wszystkich ekspozycji nie można zastosować metody opartej na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko określonej w art. 84 niniejszego rozporządzenia.”;

51)art. 172 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Symetryczne dostosowanie nie może być niższe niż -13 % ani wyższe niż 13 %.”.

52)art. 173 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 173
Inwestycje w akcje w ramach programów ustawodawczych

1.    Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji inwestuje w akcje, bezpośrednio albo za pośrednictwem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w ramach programu ustawodawczego spełniającego warunki określone w art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, standardowy podmoduł ryzyka cen akcji mający zastosowanie do tej części inwestycji w akcje, która łącznie nie przekracza 10 % dopuszczonych środków własnych zakładu, oblicza się zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, pod warunkiem uzyskania zatwierdzenia organu nadzoru.

2.    Wartości procentowe określone w art. 169 niniejszego rozporządzenia zmniejsza się proporcjonalnie do ilościowo określonego zmniejszenia ryzyka kredytowego osiągniętego w ramach programu ustawodawczego.

3.    W przypadku gdy Komisja prowadzi publiczny rejestr programów ustawodawczych uznanych za spełniające warunki określone w art. 133 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, uznaje się, że każdy program wpisany do tego rejestru odpowiada za zmniejszenie ogólnego ryzyka kredytowego o co najmniej 5 %.”;

53)art. 176 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Wymóg kapitałowy dla ryzyka spreadu kredytowego związanego z obligacjami i pożyczkami SCRbonds jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek nagłego względnego spadku o czynnik ryzyka stressi wartości każdej obligacji lub pożyczki i innej niż pożyczka, której dotyczy niewykonanie zobowiązania, i kredyt restrukturyzowany oraz innej niż kredyt hipoteczny spełniający wymogi art. 191, w tym depozytów bankowych innych niż środki pieniężne na rachunkach bankowych, o których mowa w art. 189 ust. 2 lit. b).”;

54)art. 176a ust. 3 lit. g) pkt (v) otrzymuje brzmienie:

„(v)    spełniono co najmniej jeden z następujących warunków w odniesieniu do każdego z trzech ostatnich lat obrachunkowych kończących się przed dniem, w którym oblicza się kapitałowy wymóg wypłacalności:

–obrót roczny spółki przekracza 12 800 000 EUR;

–suma bilansowa spółki przekracza 12 800 000 EUR;

–liczba personelu zatrudnionego przez spółkę przekracza 50 osób;”;

55)art. 176c ust. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)    co najmniej jeden z następujących warunków jest spełniony dla każdego z trzech ostatnich lat obrachunkowych kończących się przed dniem, w którym oblicza się kapitałowy wymóg wypłacalności:

(i)obrót roczny emitenta przekracza 12 800 000 EUR;

(ii)suma bilansowa emitenta przekracza 12 800 000 EUR;

(iii)liczba personelu zatrudnionego przez emitenta przekracza 50 osób.”;

56)w art. 178 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 3 tabela otrzymuje brzmienie:

„

”;

b)w ust. 4 tabela otrzymuje brzmienie:

„

”;

c)ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8.    Uprzywilejowanym pozycjom sekurytyzacyjnym nieobjętym przepisami ust. 3–7, dla których dostępna jest ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, przypisuje się czynnik ryzyka stressi obliczany zgodnie z następującym wzorem:

stressi = min(bi · duri ;1)

gdzie bi przypisuje się na podstawie stopnia jakości kredytowej pozycji sekurytyzacyjnej i, zgodnie z poniższą tabelą:

”;

d)dodaje się ust. 8a w brzmieniu:

„8a.    Innym niż uprzywilejowane pozycjom sekurytyzacyjnym nieobjętym przepisami ust. 3–8, dla których dostępna jest ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, przypisuje się czynnik ryzyka stressi obliczany zgodnie z następującym wzorem:

stressi = min(bi · duri ;1)

gdzie bi przypisuje się na podstawie stopnia jakości kredytowej pozycji sekurytyzacyjnej i, zgodnie z poniższą tabelą:

”;

e)ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9.    Pozycjom sekurytyzacyjnym nieobjętym przepisami ust. 3–8a przypisuje się czynnik ryzyka stressi wynoszący 100 %.”;

57)w art. 180 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Ekspozycjom w formie obligacji w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy (UE) 2019/2162 (obligacje zabezpieczone), które otrzymały stopień jakości kredytowej 0 lub 1, przypisuje się czynnik ryzyka stressi zgodnie z poniższą tabelą.”;

b)w ust. 2 po akapicie drugim dodaje się akapity w brzmieniu:

„Jeżeli ekspozycja przyjmuje formę pojedynczej obligacji lub pożyczki, które są częściowo, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez jednego z kontrahentów wymienionych w lit. a)–d), i jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215 i zapewnia gwarancję pierwszej straty w wysokości co najmniej 5 % wartości nominalnej ekspozycji, części wartości ekspozycji objętej gwarancją przypisuje się również czynnik ryzyka stressi wynoszący 0 %.

Jeżeli ekspozycja przyjmuje formę puli obligacji i pożyczek, która jest częściowo, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowana przez jednego z kontrahentów wymienionych w lit. a)–d), i jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215 i zapewnia gwarancję pierwszej straty w wysokości co najmniej 5 % nominalnej wartości całkowitej ekspozycji, na potrzeby obliczenia ryzyka spreadu zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może przypisać kwocie obligacji i pożyczek w ramach puli, której łączna wartość jest równa całkowitej wartości gwarancji, czynnik ryzyka stressi wynoszący 0 %.

Do celów akapitów trzeciego i czwartego wymogi określone w art. 215 lit. f) uznaje się za spełnione, jeżeli gwarancja częściowa proporcjonalnie pokrywa wszystkie rodzaje regularnych płatności, których dłużnik ma dokonać w związku z roszczeniem.”;

c)ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10.    Pozycjom sekurytyzacyjnym, które spełniają kryteria określone w art. 243 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i które są w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez Europejski Fundusz Inwestycyjny lub Europejski Bank Inwestycyjny, jeżeli dana gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215, przypisuje się czynnik ryzyka stressi wynoszący 0 %.”;

58)w art. 182 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.    Do celów ust. 4 ekspozycjom, dla których jest dostępna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, przypisuje się stopień jakości kredytowej zgodnie z rozdziałem 1 sekcja 2 niniejszego tytułu. Stopień jakości kredytowej dla ekspozycji wobec rządów centralnych i banków centralnych obniża się o jeden, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a)ekspozycje te są inne niż ekspozycje, o których mowa w art. 187 ust. 3 lit. b);

b)ekspozycje te są denominowane i finansowane w walucie krajowej tego rządu centralnego i banku centralnego;

c)stopień jakości kredytowej dla takich ekspozycji wynosi co najmniej dwa.”;

b)dodaje się ust. 5a i 5b w brzmieniu:

„5a.    Ekspozycjom wobec jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych państw członkowskich, niewymienionych w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2011, przypisuje się stopień jakości kredytowej 1.

5b.    Ekspozycjom, które są w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane przez jednostkę samorządu regionalnego lub władz lokalnych państwa członkowskiego niewymienioną w art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2011 – jeżeli gwarancja spełnia wymogi określone w art. 215 niniejszego rozporządzenia – przypisuje się stopień jakości kredytowej 1.”;

59)w art. 184 ust. 2 dodaje się lit. g) w brzmieniu:

„g)    wartości inwestycji w akcje, w przypadku gdy wartość ta jest ujemna.”;

60)w art. 187 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Ekspozycjom w formie obligacji w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy (UE) 2019/2162 (obligacje zabezpieczone) przypisuje się limit względnej nadwyżki ekspozycji CTi wynoszący 15 %, o ile odpowiednim ekspozycjom w formie obligacji zabezpieczonych przypisano stopień jakości kredytowej 0 lub 1. Ekspozycje w formie obligacji zabezpieczonych są uznawane za ekspozycje wobec pojedynczych kontrahentów, niezależnie od innych ekspozycji wobec tego samego kontrahenta działającego w charakterze emitenta obligacji zabezpieczonych, które stanowią odrębną ekspozycję wobec pojedynczych kontrahentów.”;

b)uchyla się ust. 4a i 4b;

61)w art. 189 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 2 dodaje się lit. g) i h) w brzmieniu:

„g)    transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu i transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych;

h)    wniesionych z góry i niewniesionych wkładów do funduszu kontrahenta centralnego na wypadek niewykonania zobowiązania w rozumieniu, odpowiednio, art. 4 ust. 1 pkt 90 i art. 300 pkt 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w przypadku gdy kontrahent centralny jest kwalifikującym się kontrahentem centralnym.”;

b)w ust. 3 dodaje się lit. ca) w brzmieniu:

„ca)    pożyczki, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, oraz kredyty restrukturyzowane;”;

62)w art. 191 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 4 kwotę „1 mln EUR” zastępuje się kwotą „1,35 mln EUR”;

b)ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7.    Spełniony jest jeden z następujących warunków:

a)ryzyko kredytobiorcy nie zależy w istotny sposób od wyników nieruchomości bazowej, ale od bazowej zdolności kredytobiorcy do spłaty kredytu z innych źródeł, a w rezultacie spłata kredytu nie jest w istotny sposób uzależniona od przepływów pieniężnych generowanych przez nieruchomość bazową stanowiącą zabezpieczenie. Dla takich innych źródeł zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ustala maksymalny współczynnik kredytu do dochodów w ramach swoich zasad dotyczących udzielania kredytów i gromadzi należyte dowody wykazujące stosowne dochody przy udzielaniu kredytu; lub

b)ekspozycja jest zgodna z art. 124 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 124 ust. 3 lit. a), b) i d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”;

63)w art. 192 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli umowę reasekuracji zawarto z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji bądź z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji państwa trzeciego, a 60 % lub więcej aktywów kontrahenta jest objęte umową zabezpieczenia, strata z tytułu niewykonania zobowiązania jest równa:

LGD = max[90 % (Recoverables +50 % * RMre) – F’’’ . Collateral; 0]

gdzie F’’’ oznacza czynnik uwzględniający skutki ekonomiczne umowy zabezpieczenia w odniesieniu do umowy reasekuracji lub sekurytyzacji w przypadku zdarzenia kredytowego dotyczącego kontrahenta.”;

b)w ust. 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca instrumentu pochodnego objętego zakresem art. 192a ust. 1 lub art. 192b jest równa:”;

c)dodaje się ust. 3e i 3f w brzmieniu:

„3e.    Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych jest równa:

LGD = max(Exposure – Collateral; 0)

gdzie:

a)Exposure oznacza wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych pożyczonych kontrahentowi w ramach transakcji, określoną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b)Collateral oznacza skorygowaną o ryzyko wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych otrzymanych od kontrahenta.

3f.    Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zawarły umowy o kompensowaniu zobowiązań obejmujące wiele transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych, stanowiących ekspozycję kredytową wobec tego samego kontrahenta, mogą one obliczyć stratę z tytułu niewykonania zobowiązania w odniesieniu do tych transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych, jak określono w ust. 3e, na podstawie łącznego skutku ekonomicznego wszystkich tych transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych objętych tą samą umową o kompensowaniu zobowiązań, jeżeli spełnione są przepisy art. 209 i 210 w odniesieniu do kompensowania zobowiązań.

Jeżeli strata z tytułu niewykonania zobowiązania w odniesieniu do transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych ma być obliczana na podstawie, o której mowa w akapicie pierwszym, do celów ust. 3e stosuje się następujące zasady:

a)wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych pożyczonych kontrahentowi stanowi obliczoną do celów wypłacalności całkowitą wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych pożyczonych kontrahentowi w odniesieniu do transakcji objętych umową o kompensowaniu zobowiązań;

b)skorygowaną o ryzyko wartość papierów wartościowych lub środków pieniężnych otrzymanych od kontrahenta określa się na poziomie połączenia transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, lub transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych objętych umową o kompensowaniu zobowiązań.”;

d)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca kredytu zabezpieczonego hipotecznie jest równa:

LGD = max[Loan – (80 % × Mortgage + Guarantee); 5 % × max[0; (Loan – Guarantee)]]

gdzie:

a)Loan oznacza wartość kredytu zabezpieczonego hipotecznie ustaloną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b)Mortgage oznacza wartość hipoteki skorygowaną o ryzyko;

c)Guarantee oznacza kwotę, jaką gwarant musiałby zapłacić zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji w przypadku, gdyby dłużnik kredytu hipotecznego nie wykonał zobowiązania w momencie, gdy wartość nieruchomości stanowiącej hipotekę była równa 80 % skorygowanej o ryzyko wartości hipoteki.

Do celów lit. c) gwarancję uznaje się wyłącznie wtedy, gdy spełnia ona oba poniższe warunki:

a)jest udzielana przez kontrahenta, o którym mowa w art. 180 ust. 2 akapit pierwszy lit. a)–d), lub przez kontrahenta, który sam jest w pełni gwarantowany przez jednego z kontrahentów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–d) tego artykułu;

b)spełnia wymogi określone w art. 209 i 210 oraz art. 215 lit. a)–e).

Jeżeli gwarancja jest udzielana przez kontrahenta w pełni gwarantowanego przez co najmniej jednego z kontrahentów, o których mowa w art. 180 ust. 2 akapit pierwszy lit. a)–d), wymogi określone w art. 215 lit. c) ppkt (iii) i lit. d) uznaje się za spełnione, jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma prawo uzyskać w odpowiednim czasie od pierwszego gwaranta płatność tymczasową, która spełnia oba poniższe warunki:

a)stanowi solidne oszacowanie kwoty straty, jaką może ponieść taki udzielający pożyczki zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, w tym strat z tytułu niezapłaconych odsetek i niezapłaconych innych rodzajów płatności, które kredytobiorca jest zobowiązany dokonać;

b)jest proporcjonalna do zakresu gwarancji.”;

e)dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a.    Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca pożyczki, której dotyczy niewykonanie zobowiązania, lub kredytu restrukturyzowanego jest równa:

LGD = max (Loan – Recoverables; 36 % * Loan)

gdzie:

a)Loan oznacza wartość kredytu zabezpieczonego hipotecznie ustaloną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b)Recoverables oznacza wartość bieżącą należności dłużnych obliczoną zgodnie z wytycznymi przyjętymi na podstawie art. 181 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.”;

f)dodaje się ust. 7 i 8 w brzmieniu:

„7.    Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca wniesionego z góry wkładu do funduszu kwalifikującego się kontrahenta centralnego na wypadek niewykonania zobowiązania wynosi 18 % wkładu.

8.    Strata z tytułu niewykonania zobowiązania dotycząca wkładu niewniesionego do funduszu kwalifikującego się kontrahenta centralnego na wypadek niewykonania zobowiązania wynosi 0 % wkładu.”;

64)art. 192a ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Do celów art. 192 ust. 3 instrument pochodny jest objęty zakresem niniejszego ustępu, jeżeli spełnione są następujące wymogi:

a)instrument pochodny jest transakcją związaną z kontrahentem centralnym, w której zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest klientem;

b)pozycje i aktywa zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji związane z tą transakcją są odróżnione i wyodrębnione, na poziomie zarówno uczestnika rozliczającego, jak i kontrahenta centralnego, od pozycji i aktywów zarówno uczestnika rozliczającego, jak i pozostałych klientów tego uczestnika rozliczającego, a wspomniane pozycje i aktywa są w wyniku tego odróżnienia i wyodrębnienia wyłączone z masy upadłościowej w przypadku niewykonania zobowiązania przez uczestnika rozliczającego lub jego innego klienta lub innych klientów lub niewypłacalności uczestnika rozliczającego lub jego innego klienta lub innych klientów;

c)przepisy, regulacje, zasady i ustalenia umowne mające zastosowanie do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji bądź kontrahenta centralnego lub dla nich wiążące ułatwiają przeniesienie pozycji klienta związanych z tą umową i transakcją oraz odpowiednich zabezpieczeń na innego uczestnika rozliczającego w mającym zastosowanie okresie ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia w przypadku niewykonania zobowiązania przez pierwotnego uczestnika rozliczającego lub jego niewypłacalności, w której to sytuacji pozycje klienta i odpowiednie zabezpieczenia przenosi się według wartości rynkowej, chyba że klient zwróci się o likwidację danej pozycji według wartości rynkowej;

d)zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przeprowadził dostatecznie szczegółową weryfikację prawną potwierdzającą, że uzgodnienia służące zapewnieniu spełnienia warunku ustanowionego w lit. c) są zgodne z prawem, ważne, wiążące i egzekwowalne zgodnie z odpowiednimi przepisami obowiązującymi w stosownej jurysdykcji lub w stosownych jurysdykcjach, i zapewnił aktualność wyników tej weryfikacji;

e)kontrahent centralny jest kwalifikującym się kontrahentem centralnym.

Gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ocenia, czy spełnia warunek ustanowiony w akapicie pierwszym lit. c), może wziąć pod uwagę wszelkie ewidentne wcześniejsze przypadki przeniesienia pozycji klienta i odpowiedniego zabezpieczenia na poziomie kontrahenta centralnego oraz wszelkie deklaracje podmiotów prowadzących działalność w tym sektorze świadczące o zamiarze kontynuowania tej praktyki.”;

65)dodaje się art. 192b w brzmieniu:

„Artykuł 192b
Ekspozycja bezpośrednia wobec kwalifikującego się kontrahenta centralnego

Niezależnie od art. 192a, do celów art. 192 ust. 3 transakcja finansowania instrumentów pochodnych wchodzi w zakres niniejszego artykułu, jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji działa w charakterze uczestnika rozliczającego kontrahenta centralnego do swoich własnych celów w odniesieniu do transakcji finansowania instrumentów pochodnych, a kontrahent centralny jest kwalifikującym się kontrahentem centralnym.”;

66)art. 197 ust. 7 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„    Jeżeli w przypadku niewypłacalności kontrahenta określenie proporcjonalnego udziału zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w masie upadłościowej niewypłacalnego kontrahenta nie uwzględnia faktu, że zakład uzyskuje zabezpieczenie, wszystkie czynniki F, F', F'' i F''', o których mowa w art. 192 ust. 2–3c i art. 194–196, wynoszą 100 %.”;

67)art. 199 ust. 12 otrzymuje brzmienie:

„12.    Niezależnie od ust. 2–11 ekspozycjom, o których mowa w art. 192 ust. 3, 7 i 8 przypisuje się prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania równe 0,002 %.”;

68)art. 201 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)    suma obejmuje wszelkie możliwe kombinacje (j,k) prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania dla ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów, zgodnie z art. 199, z wyjątkiem przypadku, gdy PDj=PDk=0;”;

69)art. 202 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 202
Ekspozycje typu 2

Wymóg kapitałowy dla ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta dla ekspozycji typu 2 jest równy stracie podstawowych środków własnych, która nastąpiłaby wskutek nagłego spadki wartości ekspozycji typu 2 o następującą kwotę:

90 % LGDreceivables>3months + 100 % LGDdefaulted/forborne +

gdzie:

a)LGDreceivables>3months oznacza całkowitą stratę z tytułu niewykonania zobowiązania dla wszystkich należności od pośredników wymagalnych od ponad trzech miesięcy;

b)LGDdefaulted/forborne oznacza całkowitą stratę z tytułu niewykonania zobowiązania dla wszystkich pożyczek, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, i kredytów restrukturyzowanych;

c)suma obejmuje wszystkie ekspozycje typu 2 z wyjątkiem należności od pośredników, które są wymagalne od ponad trzech miesięcy, pożyczek, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, i kredytów restrukturyzowanych;

d)LGDi oznacza stratę z tytułu niewykonania zobowiązania dla ekspozycji i typu 2.”;

70)w art. 210 wprowadza się następujące zmiany:

a)dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a.    Uznaje się, że technika ograniczania ryzyka nie powoduje istotnego ryzyka bazowego tylko wtedy, gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może wykazać, że spełnione są oba poniższe warunki:

a)ekspozycja objęta techniką ograniczania ryzyka jest wystarczająco podobna pod względem charakteru do ekspozycji zakładu na ryzyko; oraz

b)zmiany wartości ekspozycji objętej techniką ograniczania ryzyka ściśle odzwierciedlają zmiany wartości ekspozycji zakładu na ryzyko w ramach kompleksowego zestawu odpowiednich scenariuszy ryzyka, w tym scenariuszy zgodnych z poziomem ufności określonym w art. 101 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE.”;

b)dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6.    Zakład jest w stanie wykazać, że przeniesienie ryzyka jest skuteczne oraz że każde obniżenie kapitałowego wymogu wypłacalności lub zwiększenie dostępnych podstawowych środków własnych wynikające z ustaleń dotyczących przeniesienia ryzyka jest współmierne do rzeczywistej zmiany ryzyk, na które zakład jest narażony.

Kapitałowy wymóg wypłacalności i dostępne podstawowe środki własne muszą odzwierciedlać ekonomiczny aspekt ustaleń umownych regulujących techniki ograniczania ryzyka. Przy obliczaniu podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji uwzględniają techniki ograniczania ryzyka, o których mowa w art. 101 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, wyłącznie w przypadku, gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może wykazać, że spełnione są wszystkie następujące warunki:

a)ustalenia umowne regulujące technikę ograniczania ryzyka skutkują skutecznym przeniesieniem ryzyka;

b)obniżenie kapitałowego wymogu wypłacalności jest współmierne do zakresu przeniesienia ryzyka wynikającego z ustaleń umownych; oraz

c)kapitałowy wymóg wypłacalności odpowiednio odzwierciedla wszelkie ryzyko wynikające z procesu przenoszenia ryzyka.”;

71)w art. 211 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dokonuje przeniesienia ryzyk aktuarialnych na podstawie umów reasekuracji lub przez spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia) w celu uwzględnienia techniki ograniczania ryzyka w podstawowym kapitałowym wymogu wypłacalności, muszą być spełnione kryteria jakościowe określone w art. 209 i 210 oraz kryteria z ust. 2–7.”;

b)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.    Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dokonuje przeniesienia ryzyk aktuarialnych do systemu opartego na reasekuracji realizowanej lub w pełni gwarantowanej przez rząd państwa członkowskiego działający – ze względu na istotny interes publiczny – w charakterze reasekuratora ostatniej instancji, system ten uznaje się za kontrahenta umowy reasekuracji w rozumieniu ust. 2 niniejszego artykułu.”;

c)dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„7.    Do celów art. 86 i art. 210 ust. 3 zakłady uznają ryzyko bazowe związane z niedopasowaniem walutowym za istotne, jeżeli ekspozycja na ryzyko objęte umowami reasekuracji lub przeniesione do spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) jest denominowana w innej walucie niż ekspozycja zakładu na ryzyko, chyba że odnośne waluty są powiązane w wystarczająco wąskim przedziale lub w umowie reasekuracji określono stały kurs walutowy.”;

72)art. 212 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dokonuje przeniesienia ryzyka w celu doprowadzenia do uwzględnienia techniki ograniczania ryzyka w podstawowym kapitałowym wymogu wypłacalności, w przypadkach innych niż wskazane w art. 211 ust. 1, w tym przeniesień w drodze zakupu lub emisji instrumentów finansowych, spełnia się kryteria jakościowe przewidziane w ust. 2–5 dodatkowo do kryteriów jakościowych określonych w art. 209 i 210.”;

73)dodaje się art. 212a w brzmieniu:

„Artykuł 212a
Instrumenty kapitału warunkowego i instrumenty obligacji zamiennych

Następujących ustaleń umownych nigdy nie uznaje się za spełniające wymogi skutecznego przeniesienia ryzyka określone w art. 210:

a)ustaleń umownych zawartych między zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji a innym kontrahentem, zgodnie z którymi w przypadku wystąpienia wcześniej określonych szczególnych zdarzeń kontrahent ten jest zobowiązany do zakupu nowych akcji zwykłych lub instrumentów długu podporządkowanego wyemitowanych przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zgodnie z wcześniej określonym mechanizmem ustalania cen;

b)ustaleń umownych zawartych między zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji a innym kontrahentem, zgodnie z którymi w przypadku wystąpienia wcześniej określonych szczególnych zdarzeń kontrahent jest zobowiązany do nabycia instrumentów dłużnych wyemitowanych przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, które mogą następnie zostać przekształcone w nowe akcje zwykłe tego zakładu, zgodnie z wcześniej określonym mechanizmem ustalania cen.”;

74)w art. 215 wprowadza się następujące zmiany:

a)formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

Z zastrzeżeniem art. 215a ust. 1, przy obliczaniu podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności gwarancje uznaje się wyłącznie wtedy, gdy zostaną wyraźnie wymienione w niniejszym rozdziale i gdy oprócz kryteriów jakościowych określonych w art. 209 i 210 spełnione są wszystkie następujące kryteria:”;

b)lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)    zakres ochrony kredytowej jest jasno określony i niepodważalny;”;

c)lit. c) pkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i)    umożliwiałyby dostawcy ochrony jednostronne wypowiedzenie lub zmianę ochrony;”;

d)dodaje się akapity w brzmieniu:

„W przypadku gwarancji obejmującej mieszkaniowe kredyty hipoteczne wymogi określone w akapicie pierwszym lit. c) ppkt (iii) i lit. d) muszą być spełnione w ciągu 24 miesięcy.

Do celów akapitu pierwszego lit. c) klauzula w umowie gwarancji stanowiąca, że wadliwa analiza due diligence lub oszustwo ze strony instytucji kredytującej powoduje unieważnienie lub ograniczenie zakresu ochrony kredytowej oferowanej przez gwaranta, nie powoduje, że gwarancja ta nie spełnia wymogów określonych w akapicie pierwszym lit. c).

Do celów akapitu pierwszego lit. c) gwarant może dokonać jednej płatności ryczałtowej na poczet wszystkich kwot z tytułu roszczenia lub może przejąć przyszłe zobowiązania płatnicze dłużnika objęte umową o ochronę kredytową.

Do celów akapitu pierwszego zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji musi być w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, że wprowadził systemy zarządzania potencjalną koncentracją ryzyka wynikającą z zastosowania gwarancji. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji musi być w stanie wykazać w sposób zadowalający organ nadzoru, w jaki sposób jego strategia dotycząca stosowania gwarancji współdziała z prowadzonym przez niego procesem zarządzania ogólnym profilem ryzyka.”;

75)dodaje się art. 215a w brzmieniu:

„Artykuł 215a
Kontrgwarancje państwowe i inne kontrgwarancje sektora publicznego

1.    Zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mogą uznać ekspozycje, o których mowa w ust. 2, za chronione gwarancją udzieloną przez podmioty wymienione w tym ustępie, o ile spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a)kontrgwarancja obejmuje wszystkie elementy ryzyka kredytowego związanego z daną wierzytelnością;

b)zarówno pierwotna gwarancja, jak i kontrgwarancja spełniają wymogi dotyczące gwarancji określone w art. 215, przy czym w przypadku kontrgwarancji wymóg bezpośredniego charakteru nie musi być spełniony;

c)ochrona jest solidna i żadne dane historyczne nie wskazują, że ochrona na podstawie kontrgwarancji nie jest faktycznie równoważna ochronie zapewnianej przez bezpośrednią gwarancję danego podmiotu.

2.     Podejście określone w ust. 1 ma zastosowanie do ekspozycji zabezpieczonych gwarancją kontrgwarantowaną przez któregokolwiek z kontrahentów, o których mowa w art. 180 ust. 2 akapit pierwszy.”;

76)art. 216 i 217 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 216
Obliczanie kapitałowego wymogu wypłacalności w przypadku funduszy wyodrębnionych

1.    W przypadku funduszy wyodrębnionych określonych zgodnie z art. 81 ust. 1 zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji korygują obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie z metodą określoną w art. 217.

2.    Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, który uzyskał od organu nadzoru zatwierdzenie stosowania art. 304 dyrektywy 2009/138/WE przed dniem 29 stycznia 2027 r. w odniesieniu do funduszu wyodrębnionego, nie koryguje jednak obliczeń zgodnie z art. 217 niniejszego rozporządzenia, lecz opiera je na założeniu, że zachowana jest zasada pełnej dywersyfikacji aktywów i zobowiązań pomiędzy funduszami wyodrębnionymi a resztą zakładu.

Artykuł 217
Metoda obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności dla funduszy wyodrębnionych

1.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji obliczają hipotetyczny kapitałowy wymóg wypłacalności dla każdego funduszu wyodrębnionego, a także dla pozostałej części zakładu w taki sposób, jak gdyby fundusze wyodrębnione oraz pozostała część zakładu stanowiły odrębne podmioty.

2.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji obliczają kapitałowy wymóg wypłacalności jako sumę hipotetycznych kapitałowych wymogów wypłacalności dla każdego funduszu wyodrębnionego oraz dla pozostałej części zakładu.

3.    Jeżeli obliczanie wymogu kapitałowego dla modułu lub podmodułu ryzyka podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności opiera się na wpływie scenariusza na podstawowe środki własne zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, należy obliczyć wpływ scenariusza na podstawowe środki własne na poziomie funduszu wyodrębnionego oraz pozostałej części zakładu.

4.    Podstawowe środki własne na poziomie funduszy wyodrębnionych stanowią wydzielone pozycje środków własnych, które są zgodne z definicją podstawowych środków własnych określoną w art. 88 dyrektywy 2009/138/WE.

5.    Jeżeli dla funduszy wyodrębnionych istnieją rozwiązania dotyczące udziału w zyskach, wówczas zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują następujące podejście przy korekcie kapitałowego wymogu wypłacalności:

a)jeżeli obliczenie, o którym mowa w ust. 3, spowodowałoby wzrost podstawowych środków własnych na poziomie funduszy wyodrębnionych, wówczas szacowana zmiana wartości tych podstawowych środków własnych podlega korekcie w celu odzwierciedlenia rozwiązań dotyczących udziału w zyskach z funduszy wyodrębnionych, w którym to przypadku korekta zmiany podstawowych środków własnych funduszu wyodrębnionego stanowi kwotę, o którą wzrosłyby rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe w związku ze spodziewanym podziałem zysków z ubezpieczającymi lub beneficjentami takiego funduszu wyodrębnionego;

b)jeżeli obliczenie, o którym mowa w ust. 3, spowodowałoby spadek wartości podstawowych środków własnych na poziomie funduszy wyodrębnionych, wówczas szacowana zmiana wartości tych podstawowych środków własnych do obliczania podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności netto, zgodnie z art. 206 ust. 2, podlega korekcie w celu odzwierciedlenia spadku wartości przyszłych świadczeń uznaniowych wypłacanych ubezpieczającemu lub beneficjentom takiego funduszu wyodrębnionego, przy czym korekta ta nie może przekroczyć kwoty przyszłych świadczeń uznaniowych w ramach takiego funduszu wyodrębnionego.

6.    Niezależnie od przepisów ust. 1 hipotetyczny kapitałowy wymóg wypłacalności dla każdego funduszu wyodrębnionego jest obliczany metodą scenariuszową dla tego scenariusza, który powoduje najbardziej negatywne zmiany wartości podstawowych środków własnych zakładu rozważanego całościowo.

7.    Przy wyznaczeniu scenariusza, który spowodowałby najbardziej negatywne zmiany wartości podstawowych środków własnych całego zakładu, zakład oblicza najpierw sumę wyników wpływu scenariuszy na podstawowe środki własne na poziomie każdego funduszu wyodrębnionego, zgodnie z ust. 3 i 5. Sumy na poziomie każdego funduszu wyodrębnionego są dodawane do siebie oraz do wyników wpływu scenariuszy na podstawowe środki własne w pozostałej części zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.

8.    Hipotetyczny kapitałowy wymóg wypłacalności dla każdego funduszu wyodrębnionego jest wyznaczony poprzez agregację wymogów kapitałowych dla każdego podmodułu i modułu ryzyka podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności.

9.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zakładają, że nie występuje dywersyfikacja ryzyka pomiędzy każdym z funduszy wyodrębnionych i pozostałą częścią zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.”;

77)w art. 231 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wprowadzają wewnętrzne procedury w celu uniknięcia nadmiernego polegania na danych dotyczących przeszłych zdarzeń w odniesieniu do tendencji związanych ze zmianą klimatu, w tym, w stosownych przypadkach, poprzez wykorzystanie scenariuszy klimatycznych.”;

78)art. 234 lit. b) pkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii)    wszelkie ograniczenia dywersyfikacji, które wynikają z obecności funduszu wyodrębnionego;”;

79)w art. 235 wprowadza się następujące zmiany:

a)tytuł otrzymuje brzmienie:

„Techniki ograniczania ryzyka i inne techniki obniżania kapitałowego wymogu wypłacalności”;

b)dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4.    Stosowania uzgodnień, o których mowa w art. 212a, nigdy nie uznaje się za techniki ograniczania ryzyka. W żadnym przypadku nie prowadzi ono do obniżenia kapitałowych wymogów wypłacalności.”;

80)w art. 258 ust. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Ocena, o której mowa w akapicie pierwszym, obejmuje ocenę adekwatności składu – w tym pod względem równowagi płci i różnorodności, skuteczności i zarządzania wewnętrznego – organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego. Ocena ta musi być również współmierna do charakteru, skali i złożoności ryzyk nieodłącznie związanych z działalnością zakładów.”;

81)w art. 260 wprowadza się następujące zmiany:

a)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.    Oczekiwany zysk z przyszłych opłat za obsługę funduszy i zarządzanie nimi dla ubezpieczeń związanych z wartością indeksu i ubezpieczeń z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym oblicza się jako różnicę między rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi bez marginesu ryzyka obliczonymi zgodnie z art. 77 dyrektywy 2009/138/WE a rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi bez marginesu ryzyka obliczonymi przy założeniu, że opłaty za obsługę funduszy i zarządzanie nimi, które mają być otrzymane w przyszłości, nie zostaną otrzymane z jakiegokolwiek powodu innego niż wystąpienie zdarzenia ubezpieczeniowego, niezależnie od wynikających z umowy praw ubezpieczającego do rezygnacji z polisy.”;

b)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Polisy przynoszące straty kompensuje się polisami przynoszącymi zyski w ramach jednorodnej grupy ryzyka. Podobnie, jednorodne grupy ryzyka przynoszące straty kompensuje się jednorodnymi grupami ryzyka przynoszącymi zyski.”;

82)w art. 271 uchyla się ust. 2;

83)w art. 275 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)dodaje się lit. ea) w brzmieniu:

„ea)    wypłata lub nabycie praw do zmiennego składnika wynagrodzenia, w tym również jego odroczonej części, następuje tylko wówczas, jeżeli nie wpływa to niekorzystnie na sytuację finansową całego zakładu oraz jest to uzasadnione na podstawie wyników tego zakładu, danej jednostki organizacyjnej i zainteresowanego pracownika;”; 

(ii)dodaje się akapity w brzmieniu:

„Do celów lit. c) nabywanie praw do wynagrodzenia płatnego w ramach uzgodnień o odroczeniu wypłaty nie może następować szybciej niż proporcjonalnie.

Do celów akapitu pierwszego lit. ea), bez uszczerbku dla ogólnych zasad krajowego prawa umów i prawa pracy, łączna wysokość zmiennego składnika wynagrodzenia podlega generalnie znacznej redukcji w sytuacji, gdy zakład uzyskuje słabsze lub ujemne wyniki finansowe, z uwzględnieniem zarówno obecnego wynagrodzenia, jak i redukcji wypłat kwot, do których nabyto już prawo, w tym w drodze mechanizmu przewidującego zmniejszenie kwoty zmiennego składnika wynagrodzenia, do której nabyto już prawo, ale która nie została jeszcze wypłacona, lub odzyskanie już wypłaconej kwoty.

Do 100 % łącznego zmiennego wynagrodzenia podlega wspomnianemu mechanizmowi przewidującemu zmniejszenie przysługującej kwoty lub odzyskanie kwoty już wypłaconej. Zakłady określają szczególne kryteria dotyczące stosowania mechanizmu przewidującego zmniejszenie przysługującej kwoty lub odzyskanie kwoty już wypłaconej. Kryteria te obejmują sytuacje, w których członek personelu:

(i)uczestniczył w działaniach, których wynikiem były znaczne straty dla zakładu, lub był odpowiedzialny za takie działania;

(ii)nie jest już uważany za spełniającego odpowiednie standardy kompetencji i reputacji.”;

b)dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:

„2a.    Odroczenie znacznej części zmiennego składnika wynagrodzenia określonego w ust. 2 lit. c) nie ma zastosowania, jeżeli roczna wysokość zmiennego składnika wynagrodzenia członka organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego, osoby, która faktycznie zarządza zakładem bądź pełni w nim inne kluczowe funkcje, lub osoby należącej do innych kategorii pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka zakładu, nie przekracza 50 000 EUR i nie stanowi więcej niż 1/3 całkowitego rocznego wynagrodzenia tego członka personelu.

2b.    W drodze odstępstwa od ust. 2a organ nadzoru może postanowić, że członkowie personelu uprawnieni do rocznego wynagrodzenia zmiennego poniżej progu, o którym mowa w tym ustępie, nie podlegają przewidzianemu w tym przepisie wyłączeniu ze względu na specyfikę rynku krajowego pod względem praktyk w zakresie wynagradzania, ze względu na charakter obowiązków i profil stanowiska tych członków personelu lub ze względu na szczególny profil ryzyka zakładu.”;

84)dodaje się art. 275b w brzmieniu:

„Artykuł 275b
Przejrzystość w zakresie inwestycji i zarządzania kapitałem

Uwzględniając informacje pochodzące z regularnej sprawozdawczości dla organów nadzoru, o której mowa w art. 304, EIOPA regularnie przekazuje Komisji Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informacje ilościowe i jakościowe na temat:

a)zagregowanej alokacji inwestycji w podziale na sektory i obszary geograficzne;

b)wypłat zysku na rzecz akcjonariuszy, w tym wykupu akcji własnych, oraz wynagrodzenia zmiennego członków organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego, osób pełniących najważniejsze funkcje lub kadry kierowniczej wyższego szczebla.”;

85)art. 278 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.    W odniesieniu do korekty dopasowującej i środków przejściowych oraz w odniesieniu do korekty z tytułu zmienności, jeżeli organy nadzoru zezwoliły zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji na stosowanie jednej z tych korekt lub środków przejściowych, mogą one nałożyć narzut kapitałowy zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2009/138/WE jedynie w okolicznościach, w których rozbieżność w stosunku do założeń leżących u podstaw wspomnianych korekt lub środków przejściowych ma charakter tymczasowy i nie uzasadnia cofnięcia udzielonego przez organ nadzoru zatwierdzenia stosowania danej korekty lub środka przejściowego.”;

86)art. 290–294 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 290
Struktura

1.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej ma strukturę określoną w sekcji A załącznika XX oraz ujawnia informacje, o których mowa w art. 292–298 niniejszego rozporządzenia.

2.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera informacje opisowe w postaci ilościowej i jakościowej, uzupełnione – w części skierowanej do osób zawodowo działających na rynku – w stosownych przypadkach o formularze zawierające dane ilościowe.

3.    Jeżeli informacje o co najmniej takim samym zakresie i poziomie szczegółowości za dany okres sprawozdawczy podano w innych publicznie dostępnych sprawozdaniach, zakład może przekazać wymagane informacje w części skierowanej do osób zawodowo działających na rynku, umieszczając link internetowy do odpowiedniej części sprawozdań dostępnych publicznie. Umieszczając linki internetowe, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wskazują w szczególności odpowiednie sekcje i strony. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zapewniają, aby takie linki pozostawały ważne przez co najmniej pięć lat od daty publikacji.

Artykuł 291
Istotność

Do celów niniejszego rozdziału informacje lub zmiany wszelkich informacji, które podlegają ujawnieniu w sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej, uznaje się za istotne, jeżeli ich pominięcie lub zniekształcenie może wpłynąć na proces decyzyjny lub ocenę użytkowników tego dokumentu, w tym organów nadzoru.

Artykuł 292
Informacje skierowane do ubezpieczających i beneficjentów

1.    Część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej skierowana do ubezpieczających i beneficjentów rozpoczyna się od wskazania, że ubezpieczający i beneficjenci mają prawo zażądać wersji tej części sprawozdania w języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym zamieszkują, pod warunkiem że zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji prowadzi działalność w tym państwie członkowskim w ramach swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług. Jeżeli wersje w innych językach są dostępne online, na początku tej części sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji udostępnia również linki internetowe do każdej z tych wersji.

2.    Część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej, na którą składają się informacje skierowane do ubezpieczających i beneficjentów, zawiera sekcję dotyczącą działalności i wyników zakładu, która obejmuje wszystkie następujące informacje:

a)nazwę i formę prawną zakładu;

b)nazwę i dane kontaktowe organu nadzoru odpowiedzialnego za nadzór finansowy nad zakładem;

c)wykaz udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji zakładu;

d)jeżeli zakład ubezpieczeń należy do grupy – nazwę grupy, jej formę prawną, jurysdykcję grupy oraz, w stosownych przypadkach, organ nadzoru odpowiedzialny za nadzór finansowy nad grupą;

e) wszelkie istotne zdarzenia gospodarcze i inne, które miały miejsce w okresie sprawozdawczym i które wywarły istotny wpływ na profil ryzyka zakładu; 

f)jasne i proste informacje na temat wyników z działalności operacyjnej i działalności lokacyjnej zakładu ubezpieczeń na poziomie zagregowanym w okresie sprawozdawczym.

3.    Część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej, na którą składają się informacje skierowane do ubezpieczających i beneficjentów, zawiera sekcję dotyczącą zarządzania kapitałem i profilu ryzyka zakładu, która obejmuje wszystkie następujące informacje:

a)krótką definicję kapitałowego wymogu wypłacalności i minimalnego wymogu kapitałowego;

b)kapitałowy wymóg wypłacalności i minimalny wymóg kapitałowy, dopuszczone środki własne oraz współczynnik pokrycia zarówno na koniec okresu sprawozdawczego, jak i w poprzednim okresie sprawozdawczym;

c)w odniesieniu do wszelkich niezgodności z minimalnym wymogiem kapitałowym lub kapitałowym wymogiem wypłacalności w okresie sprawozdawczym lub w momencie ujawniania informacji – okres każdej niezgodności, wyjaśnienie jej przyczyn i konsekwencji, wszelkie zastosowane środki zaradcze oraz wyjaśnienie skutków takich środków zaradczych;

d)opis istotnych ryzyk, na które zakład jest narażony, w tym ryzyk dla zrównoważonego rozwoju, wszelkie istotne zmiany tych istotnych ryzyk w okresie sprawozdawczym oraz opis zastosowanych technik ograniczania ryzyka.

Opis, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), zawiera następujący tekst:

»Do pomiaru kondycji finansowej zakładu służą dwa wymogi kapitałowe: kapitałowy wymóg wypłacalności i minimalny wymóg kapitałowy. Kapitałowy wymóg wypłacalności powinien zapewniać poziom kapitału umożliwiający zakładowi pokrycie znacznych nieprzewidzianych strat w perspektywie jednego roku i powinien dawać ubezpieczającym wystarczającą pewność, że płatności zostaną dokonane w terminie wymagalności. Minimalny wymóg kapitałowy ma na celu zapewnienie minimalnego poziomu bezpieczeństwa, który zakład musi utrzymywać przez cały czas i poniżej którego kwota zasobów finansowych (środków własnych) nie powinna spadać.

Aby zapewnić możliwość pokrycia strat zarówno przy założeniu kontynuacji działalności, jak i w przypadku likwidacji, wymogi kapitałowe będą musiały zostać pokryte kapitałem (środkami własnymi) o odpowiedniej jakości«.

4.    Część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej skierowana do ubezpieczających i beneficjentów zawiera sekcję obejmującą wszelkie inne istotne informacje dla ubezpieczających. W sekcji tej wskazuje się w szczególności, czy zakład ujawnia plany, o których mowa w art. 19a lub 29a dyrektywy 2013/34/UE, oraz, w stosownych przypadkach, umieszcza link internetowy do tych planów. 

5.    Część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej skierowana do ubezpieczających i beneficjentów nie może przekraczać pięciu stron. 

Zgodność z akapitem pierwszym nie może prowadzić do pominięcia lub skrócenia istotnych informacji, o których mowa w ust. 1–4.”;

Artykuł 293
Informacje skierowane do osób zawodowo działających na rynku: działalność i wyniki

1.    Część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej skierowana do osób zawodowo działających na rynku zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące działalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)nazwę i formę prawną zakładu oraz – jeżeli jest dostępny – odnośny identyfikator podmiotu prawnego, o którym mowa w art. 7 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2859*;

b)nazwę i dane kontaktowe organu nadzoru odpowiedzialnego za nadzór finansowy nad zakładem oraz, w stosownych przypadkach, nazwę i dane kontaktowe organu sprawującego nadzór nad grupą, do której należy zakład;

c)nazwę i dane kontaktowe zewnętrznego biegłego rewidenta zakładu oraz zakres audytu, o którym mowa w art. 51a dyrektywy 2009/138/WE;

d)informacje dotyczące posiadaczy znacznych pakietów akcji zakładu, w tym ich imiona i nazwiska lub nazwy;

e)w przypadku gdy zakład należy do grupy – szczegółowe informacje na temat pozycji zakładu w strukturze prawnej grupy, w tym pełny schemat organizacyjny oraz, w stosownych przypadkach, uproszczony schemat organizacyjny grupy;

f)istotne linie biznesowe zakładu oraz istotne obszary geograficzne, na których zakład prowadzi działalność;

g)wszelkie istotne zdarzenia gospodarcze i inne, które miały miejsce w okresie sprawozdawczym i które wywarły istotny wpływ na zakład.

2.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera informacje na temat wyników z działalności operacyjnej zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji, na poziomie zagregowanym w okresie sprawozdawczym, wraz z porównaniem tych danych z danymi z poprzedniego okresu sprawozdawczego, spójnie z danymi wykazanymi w sprawozdaniach finansowych zakładu.

3.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące wyników z działalności lokacyjnej zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w okresie sprawozdawczym, wraz z porównaniem informacji, które zgłoszono za poprzedni okres sprawozdawczy, jak wykazano w sprawozdaniu finansowych zakładu:

a)informacje dotyczące przychodów i kosztów z działalności lokacyjnej oraz, jeżeli są one niezbędne do ich właściwego zrozumienia, informacje dotyczące składników tych przychodów i kosztów;

b)informacje na temat charakteru i kwoty wszelkich zysków i strat ujętych bezpośrednio w kapitale własnym;

c)informacje na temat charakteru i kwoty wszelkich inwestycji w sekurytyzację.

4.    W sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej opisuje się charakter i podaje się kwotę innych istotnych przychodów i kosztów zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w okresie sprawozdawczym, wraz z porównaniem informacji, które zgłoszono za poprzedni okres sprawozdawczy, jak wykazano w sprawozdaniu finansowych zakładu.

5.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera w odrębnej sekcji wszelkie inne istotne informacje dotyczące działalności i wyników operacyjnych zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.

Artykuł 294
Informacje skierowane do osób zawodowo działających na rynku: system zarządzania

1.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące systemu zarządzania zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)opis struktury organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego zakładu, jego głównych ról i obowiązków oraz podziału obowiązków w ramach tych organów, a w szczególności tego, czy w ramach tych organów istnieją odpowiednie komitety, a także opis głównych ról i obowiązków osób pełniących kluczowe funkcje lub, w przypadku gdy sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej było już przedkładane, opis wszelkich istotnych zmian w systemie zarządzania, które miały miejsce w porównaniu z poprzednim okresem sprawozdawczym;

b)informacje na temat zasad i praktyk dotyczących wynagradzania organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego oraz, o ile nie stwierdzono inaczej, pracowników, w tym:

(i)zasady dotyczące wynagradzania wraz z wyjaśnieniem co najmniej względnej wagi stałych i zmiennych składników wynagrodzenia oraz odroczenia składnika zmiennego, a także sposobu, w jaki zasady dotyczące wynagradzania są spójne z uwzględnianiem ryzyk dla zrównoważonego rozwoju;

(ii)informacje na temat kryteriów dotyczących osiąganych indywidualnych i zbiorowych wyników, stanowiących podstawę uprawnień do akcji, opcji na akcje lub zmiennych składników wynagrodzenia;

(iii)opis głównych cech charakterystycznych dodatkowych programów emerytalno-rentowych lub programów wcześniejszych emerytur dla członków organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego i innych osób nadzorujących kluczowe funkcje;

c)informacje dotyczące istotnych transakcji zawartych w okresie sprawozdawczym z udziałowcami, osobami wywierającymi znaczący wpływ na zakład oraz z członkami organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego.

2.    W sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej wskazuje się wszelkie krytyczne lub istotne funkcje bądź działania operacyjne zlecone na zasadzie outsourcingu oraz podaje się nazwy usługodawców, którym zlecono na zasadzie outsourcingu wszelkie krytyczne lub istotne funkcje lub działania operacyjne, a także wskazuje się jurysdykcję, w której znajdują się usługodawcy realizujący takie funkcje lub działania.

3.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera w oddzielnej sekcji wszelkie inne istotne informacje dotyczące systemu zarządzania zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.

__________________________________________________________

*    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2859 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie ustanowienia europejskiego pojedynczego punktu dostępu zapewniającego scentralizowany dostęp do publicznie dostępnych informacji mających znaczenie dla usług finansowych, rynków kapitałowych i zrównoważonego rozwoju (Dz.U. L, 2023/2859, 20.12.2023, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2023/2859/oj).”;

87)uchyla się art. 295;

88)art. 296 i 297 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 296
Informacje skierowane do osób zawodowo działających na rynku: wycena do celów wypłacalności

1.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące wyceny aktywów zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji do celów wypłacalności:

a)oddzielnie dla każdej istotnej klasy aktywów, zgodnie z klasyfikacją określoną w bilansie do celów wypłacalności: wartość aktywów oraz opis podstaw, metod i głównych założeń stosowanych przy wycenie do celów wypłacalności, w tym, w stosownych przypadkach, uwzględnienie w metodach wyceny ryzyk dla zrównoważonego rozwoju i czynników zrównoważonego rozwoju;

b)dla istotnych grup aktywów: wyjaśnienie ewentualnych istotnych różnic pomiędzy podstawami, metodami i głównymi założeniami stosowanymi przez zakład przy wycenie do celów wypłacalności a podstawami, metodami i głównymi założeniami stosowanymi do wyceny na potrzeby sprawozdań finansowych.

2.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące wyceny rezerw techniczno-ubezpieczeniowych zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji do celów wypłacalności:

a)oddzielnie dla każdej istotnej linii biznesowej – wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, w tym kwotę najlepszego oszacowania i margines ryzyka, oraz opis podstaw, metod i głównych założeń stosowanych przy wycenie danej linii do celów wypłacalności, w tym, w stosownych przypadkach, uwzględnienie w metodach wyceny ryzyk dla zrównoważonego rozwoju i czynników zrównoważonego rozwoju;

b)opis poziomu niepewności związanej z wartością rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

c)dla linii biznesowych: wyjaśnienie ewentualnych istotnych różnic pomiędzy podstawami, metodami i głównymi założeniami stosowanymi przez zakład przy wycenie do celów wypłacalności a podstawami, metodami i głównymi założeniami stosowanymi do ich wyceny na potrzeby sprawozdań finansowych;

d)wskazanie, czy stosowany jest mechanizm stopniowego wprowadzania ekstrapolacji, o którym mowa w art. 77a ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, oraz ilościowe określenie skutków niestosowania mechanizmu stopniowego wprowadzania;

e)w przypadku stosowania korekty dopasowującej, o której mowa w art. 77b dyrektywy 2009/138/WE, opis korekty dopasowującej oraz portfela zobowiązań i przypisanych aktywów, do których stosuje się korektę dopasowującą, a także kwantyfikację wpływu zmiany korekty dopasowującej do zera na kwotę rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

f)wskazanie, czy zakład stosuje korektę z tytułu zmienności, o której to korekcie mowa w art. 77d dyrektywy 2009/138/WE, opis zastosowanej korekty z tytułu zmienności w podziale na waluty oraz kwotę najlepszego oszacowania, do którego jest ona stosowana, a także kwantyfikację wpływu zmiany korekty z tytułu zmienności do zera na kwotę rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

g)wskazanie, czy stosuje się przejściową strukturę terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 308c dyrektywy 2009/138/WE, powód zastosowania tej przejściowej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, kwantyfikację wpływu niestosowania tej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka na kwotę rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz perspektywę zmniejszenia zależności od przejściowej struktury stóp procentowych wolnych od ryzyka do końca okresu przejściowego;

h)wskazanie, czy stosuje się przejściowe odliczenie, o którym mowa w art. 308d dyrektywy 2009/138/WE, powód zastosowania tego przejściowego odliczenia, kwantyfikację wpływu niestosowania przejściowego odliczenia na kwotę rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz perspektywę zmniejszenia ewentualnej zależności od przejściowego odliczenia do końca okresu przejściowego;

i)opis następujących elementów:

(i)kwot należnych z umów reasekuracji i, osobno, od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia);

(ii)wszelkich istotnych zmian w odpowiednich założeniach przyjętych w ramach obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w porównaniu z poprzednim okresem sprawozdawczym.

3.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące wyceny innych zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji do celów wypłacalności:

a)oddzielnie dla każdej istotnej grupy innych zobowiązań: wartość pozostałych zobowiązań oraz opis podstaw, metod i głównych założeń stosowanych przy ich wycenie do celów wypłacalności;

b)dla każdej istotnej grupy innych zobowiązań: wyjaśnienie ewentualnych istotnych różnic pomiędzy podstawami, metodami i głównymi założeniami stosowanymi przez zakład przy wycenie do celów wypłacalności a podstawami, metodami i głównymi założeniami stosowanymi do wyceny na potrzeby sprawozdań finansowych.

4.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera informacje dotyczące obszarów określonych w art. 263 zgodnie z obowiązującymi zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wymogami dotyczącymi ujawniania informacji, o których mowa w ust. 1 i 3 niniejszego artykułu.

5.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera w oddzielnej sekcji wszelkie inne istotne informacje dotyczące wyceny aktywów i zobowiązań do celów wypłacalności.

Artykuł 297
Informacje skierowane do osób zawodowo działających na rynku: zarządzanie kapitałem i profil ryzyka

1.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące środków własnych zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)informacje na temat celów zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w zakresie zarządzania jego środkami własnymi, w tym informacje na temat horyzontu czasowego wykorzystywanego do planowania działalności oraz wyjaśnienia dotyczące wszelkich istotnych zmian tych celów w okresie sprawozdawczym;

b)kwotę środków własnych dopuszczonych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności, w podziale na kategorie środków własnych, na koniec okresu sprawozdawczego i na koniec poprzedniego okresu sprawozdawczego, w tym analizę istotnych zmian w poszczególnych kategoriach w okresie sprawozdawczym;

c)kwotę podstawowych środków własnych dopuszczonych na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego, w podziale na kategorie środków własnych;

d)w przypadku stosowania mechanizmu stopniowego wprowadzania ekstrapolacji, o którym mowa w art. 77a ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, kwantyfikację wpływu niestosowania mechanizmu stopniowego wprowadzania na:

(i)podstawowe środki własne;

(ii)kwoty środków własnych dopuszczonych na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego i kapitałowego wymogu wypłacalności;

e)w przypadku stosowania korekty dopasowującej, o której mowa w art. 77b dyrektywy 2009/138/WE, kwantyfikację wpływu zmiany korekty dopasowującej do zera na:

(i)podstawowe środki własne;

(ii)kwoty środków własnych dopuszczonych na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego i kapitałowego wymogu wypłacalności;

f)w przypadku stosowania przez zakład korekty z tytułu zmienności, o której to korekcie mowa w art. 77d dyrektywy 2009/138/WE, kwantyfikację wpływu zmiany korekty z tytułu zmienności do zera na:

(i)podstawowe środki własne;

(ii)kwoty środków własnych dopuszczonych na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego i kapitałowego wymogu wypłacalności;

g)w przypadku stosowania przejściowej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 308c dyrektywy 2009/138/WE, kwantyfikację wpływu niestosowania tego środka przejściowego na:

(i)podstawowe środki własne;

(ii)kwoty środków własnych dopuszczonych na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego i kapitałowego wymogu wypłacalności;

h)w przypadku stosowania przejściowego odliczenia, o którym mowa w art. 308d dyrektywy 2009/138/WE, kwantyfikację wpływu niestosowania tego środka na:

(i)podstawowe środki własne;

(ii)kwoty środków własnych dopuszczonych na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego i kapitałowego wymogu wypłacalności;

i)kwantyfikację łącznego wpływu na sytuację finansową zakładu niestosowania środków przejściowych określonych w art. 77a ust. 2, art. 308c i 308d oraz, w stosownych przypadkach, art. 111 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2009/138/WE;

j)analizę istotnych zmian w środkach własnych w okresie sprawozdawczym, w tym:

(i)wartość pozycji środków własnych wyemitowanych w ciągu roku;

(ii)zakres, w jakim emisję, o której mowa w ppkt (i), wykorzystano do sfinansowania wykupu;

(iii)wartość instrumentów wykupionych w ciągu roku;

(iv)zmiany dotyczące kluczowych elementów rezerwy uzgodnieniowej;

k)ilościowe i jakościowe wyjaśnienie wszelkich istotnych różnic pomiędzy kapitałem własnym wykazanym w sprawozdaniach finansowych zakładu a nadwyżką aktywów nad zobowiązaniami obliczoną do celów wypłacalności;

l)dla każdej istotnej pozycji uzupełniających środków własnych:

(i) opis danej pozycji;

(ii)kwotę pozycji uzupełniających środków własnych;

(iii)jeżeli metoda ustalania kwoty pozycji uzupełniających środków własnych została zatwierdzona:

1)przedmiotową metodę;

2)charakter i nazwy kontrahenta lub grupy kontrahentów w odniesieniu do pozycji, o których mowa w art. 89 ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy 2009/138/WE;

m)opis ewentualnych pozycji odliczonych od środków własnych oraz krótki opis ewentualnych istotnych ograniczeń wpływających na dostępność i możliwość przenoszenia środków własnych w ramach zakładu.

Do celów akapitu pierwszego lit. l) nazw kontrahentów nie ujawnia się, jeżeli ich ujawnienie jest niemożliwe ze względów prawnych lub niewykonalne w praktyce, lub jeżeli dani kontrahenci nie mają istotnego znaczenia.

2.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące kapitałowego wymogu wypłacalności oraz minimalnego wymogu kapitałowego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)kwoty kapitałowego wymogu wypłacalności i minimalnego wymogu kapitałowego zakładu oraz dopuszczone środki własne i współczynnik pokrycia zarówno kapitałowego wymogu wypłacalności, jak i minimalnego wymogu kapitałowego na koniec okresu sprawozdawczego, wraz ze wskazaniem, w stosownych przypadkach, że ostateczna kwota kapitałowego wymogu wypłacalności jest wciąż przedmiotem oceny nadzorczej;

b)w odniesieniu do wrażliwości na ryzyko – opis zastosowanych metod, przyjętych założeń i wyników analizy wrażliwości dla istotnych ryzyk i zdarzeń;

c)w przypadku stosowania mechanizmu stopniowego wprowadzania ekstrapolacji określonego w art. 77a ust. 2 dyrektywy 2009/139/WE – kwantyfikację wpływu niestosowania tego mechanizmu na kapitałowy wymóg wypłacalności i minimalny wymóg kapitałowy;

d)w przypadku stosowania korekty dopasowującej, o której mowa w art. 77b dyrektywy 2009/138/WE – kwantyfikację wpływu zmiany tej korekty dopasowującej do zera na kapitałowy wymóg wypłacalności i na minimalny wymóg kapitałowy;

e)w przypadku stosowania korekty z tytułu zmienności, o której to korekcie mowa w art. 77d dyrektywy 2009/138/WE – kwantyfikację wpływu zmiany korekty z tytułu zmienności do zera na kapitałowy wymóg wypłacalności i minimalny wymóg kapitałowy;

f)w przypadku stosowania przejściowej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 308c dyrektywy 2009/138/WE – kwantyfikację wpływu niestosowania tej przejściowej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka na kapitałowy wymóg wypłacalności i na minimalny wymóg kapitałowy;

g)w przypadku stosowania przejściowego odliczenia, o którym mowa w art. 308d dyrektywy 2009/138/WE – kwantyfikację wpływu niestosowania tego przejściowego odliczenia na kapitałowy wymóg wypłacalności i na minimalny wymóg kapitałowy;

h)kwotę kapitałowego wymogu wypłacalności zakładu w podziale na moduły ryzyka, w przypadku gdy zakład stosuje formułę standardową, oraz na kategorie ryzyka, w przypadku gdy zakład stosuje model wewnętrzny, a także jakościowy opis istotnych ryzyk uwzględnionych w obliczeniu kapitałowego wymogu wypłacalności;

i)informację, czy zakład stosuje uproszczone obliczenia, a jeżeli je stosuje – w odniesieniu do których modułów i podmodułów ryzyka formuły standardowej;

j)informację, czy zakład stosuje parametry specyficzne dla zakładu zgodnie z art. 104 ust. 7 dyrektywy 2009/138/WE, a jeżeli je stosuje – w odniesieniu do których parametrów formuły standardowej; 

k)informacje dotyczące danych wejściowych wykorzystywanych przez zakład do obliczenia minimalnego wymogu kapitałowego;

l)wszelkie istotne zmiany kapitałowego wymogu wypłacalności oraz minimalnego wymogu kapitałowego w okresie sprawozdawczym oraz przyczyny takich zmian.

3.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące opcji określonej w art. 304 dyrektywy 2009/138/WE:

a)stwierdzenie, że zakład stosuje podmoduł ryzyka cen akcji oparty na duracji, określony w tym artykule, do obliczenia swojego kapitałowego wymogu wypłacalności, po zatwierdzeniu przez jego organ nadzoru;

b)kwotę wymogu kapitałowego dla podmodułu ryzyka cen akcji opartego na duracji, która wynika z tego stosowania.

Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące stosowania art. 105a dyrektywy 2009/138/WE:

a)wskazanie, czy do obliczania wymogu kapitałowego zgodnie z dyrektywą Wypłacalność II zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje podejście ostrożnościowe określone w art. 105a tej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, kwotę inwestycji w akcje zaklasyfikowane jako długoterminowe inwestycje w akcje oraz udział takich inwestycji w portfelu kapitałowym;

b)informacje na temat wszelkich niezgodności z warunkami określonymi w art. 105a ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy w ciągu roku obrachunkowego objętego sprawozdaniem, w tym wszystkie następujące elementy:

(i)informacje na temat warunków, które nie są spełniane lub nie zostały spełnione, oraz przyczyn niezgodności;

(ii)czas trwania niezgodności;

(iii)informację, czy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przywrócił zgodność.

Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, który jest zobowiązany zaprzestać klasyfikowania wszelkich inwestycji w akcje jako długoterminowych inwestycji w akcje zgodnie z art. 105a ust. 3 akapit czwarty tej dyrektywy, ujawnia tę informację, a także pozostały okres obowiązywania zakazu stosowania czynnika ryzyka, o którym mowa w art. 105a ust. 4 dyrektywy 2009/138/WE.

4.    Jeżeli do obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności stosuje się model wewnętrzny, sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera również wszystkie następujące informacje:

a)opis celów, do których dany zakład stosuje swój model wewnętrzny;

b)opis zakresu modelu wewnętrznego pod kątem obszarów działalności i kategorii ryzyka;

c)w przypadku stosowania częściowego modelu wewnętrznego — opis techniki stosowanej do integracji częściowego modelu wewnętrznego z formułą standardową, w tym, w stosownych przypadkach, opis zastosowanych technik alternatywnych;

d)opis metod wykorzystywanych w modelu wewnętrznym do wyznaczania prognozy rozkładu prawdopodobieństwa i kapitałowego wymogu wypłacalności;

e)wyjaśnienie – w podziale na moduły ryzyka – głównych różnic w metodach i założeniach wykorzystywanych w formule standardowej i w modelu wewnętrznym;

f)miarę ryzyka i okres wykorzystywane w modelu wewnętrznym oraz, jeżeli różnią się one od tych określonych w art. 101 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, wyjaśnienie, dlaczego kapitałowy wymóg wypłacalności obliczony z wykorzystaniem modelu wewnętrznego zapewnia ubezpieczającym i beneficjentom poziom ochrony równoważny z poziomem określonym w art. 101 tej dyrektywy;

g)wskazanie, czy w modelu wewnętrznym stosuje się dynamiczną korektę z tytułu zmienności.

5.    W odniesieniu do ryzyka koncentracji ryzyka i ryzyka płynności sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące elementy:

a)opis istotnych koncentracji ryzyka, na które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest narażony;

b)łączną kwotę oczekiwanego zysku z przyszłych składek, obliczoną zgodnie z art. 260 ust. 2;

c)łączną kwotę oczekiwanego zysku z przyszłych opłat za obsługę funduszy i zarządzanie nimi, obliczoną zgodnie z art. 260 ust. 2a.

6.    W odniesieniu do ograniczania ryzyka w sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej opisuje się techniki stosowane w celu ograniczenia ryzyka.

7.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera zarówno informacje ilościowe dotyczące okresu sprawozdawczego, jak również informacje dotyczące ekspozycji na ryzyko wynikającej z pozycji pozabilansowych oraz z przeniesienia ryzyka na spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia).

8.    W sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej opisuje się, w jaki sposób zakład określił swoje ogólne potrzeby w zakresie wypłacalności ze względu na swój profil ryzyka oraz w jaki sposób jego działalność w zakresie zarządzania kapitałem i jego system zarządzania ryzykiem współdziałają ze sobą.

9.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące każdego przypadku niezgodności z minimalnym wymogiem kapitałowym lub istotnej niezgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)w odniesieniu do przypadków niezgodności z minimalnym wymogiem kapitałowym tego zakładu:

(i)okres i maksymalną kwotę każdej niezgodności w okresie sprawozdawczym;

(ii)wyjaśnienie źródeł i konsekwencji niezgodności;

(iii) wszelkie zastosowane środki zaradcze, jak przewidziano w art. 51 ust. 1b lit. d) ppkt (vi) dyrektywy 2009/138/WE;

(iv) wyjaśnienie skutków środków zaradczych, o których mowa w ppkt (iii);

b)jeżeli niezgodność z minimalnym wymogiem kapitałowym zakładu nie została później usunięta – kwotę i konsekwencje niezgodności na dzień sprawozdawczy;

c)w odniesieniu do każdego przypadku niezgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności danego zakładu w okresie sprawozdawczym:

(i)okres i maksymalną kwotę każdej istotnej niezgodności;

(ii)wyjaśnienie jej źródeł i konsekwencji oraz wszelkich zastosowanych środków zaradczych, jak przewidziano w art. 51 ust. 1b lit. d) ppkt (vi) dyrektywy 2009/138/WE;

(iii)wyjaśnienie skutków środków zaradczych, o których mowa w ppkt (ii);

d)jeżeli niezgodność z kapitałowym wymogiem wypłacalności zakładu nie została później usunięta – kwotę i konsekwencje niezgodności na dzień sprawozdawczy.

10.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera w oddzielnej sekcji wszelkie inne istotne informacje dotyczące profilu ryzyka zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji oraz zarządzania kapitałem przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji.”;

89)dodaje się art. 297a w brzmieniu:

„Artykuł 297a
Informacje skierowane do osób zawodowo działających na rynku: informacje związane ze zrównoważonym rozwojem

1.    Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej zawiera elementy planów ujawnianych zgodnie z art. 44 dyrektywy 2009/138/WE, w tym odpowiednie wymierne cele.

2.    W sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej określa się, czy zakład ujawnia plany, o których mowa w art. 19a lub 29a dyrektywy 2013/34/UE, oraz, w stosownych przypadkach, umieszcza się link internetowy do tych planów.

3.    W sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej określa się, czy zakład posiada istotną ekspozycję na ryzyka związane ze zmianą klimatu w następstwie oceny istotności, o której mowa w art. 45a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE, oraz, w stosownych przypadkach, czy podjął jakiekolwiek działania w celu zarządzania taką ekspozycją.

4.    Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, który zamierza wykorzystać sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej do wypełnienia obowiązków dotyczących ujawniania informacji określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088** i rozporządzeniu (UE) 2020/852, ujawnia odpowiednie informacje wymagane na mocy tych rozporządzeń wraz z informacjami wymaganymi na mocy ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu.

__________________________________________________________

**    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (Dz.U. L 317 z 9.12.2019, s. 1, ELI:  http://data.europa.eu/eli/reg/2019/2088/oj ).”;

90)dodaje się art. 298a w brzmieniu:

„Artykuł 298a
Języki

1.    Jeżeli umowa ubezpieczenia została zawarta z ubezpieczającym z innego państwa członkowskiego w ramach swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług, część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej, o którym mowa w art. 51 ust. 1a dyrektywy 2009/138/WE, jest przekazywana ubezpieczającemu na jego wniosek w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych tego państwa członkowskiego wybranym przez ubezpieczającego. Jeżeli tłumaczenie wygenerowano za pomocą narzędzia tłumaczenia maszynowego, zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji ujawniają temu ubezpieczającemu, że ta część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej została przetłumaczona maszynowo. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji przesyłają przetłumaczoną część sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej w terminie 10 dni roboczych od wspomnianego wniosku.

2.    Ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli tłumaczenie na język, którego dotyczy wniosek, jest dostępne online.”;

91)w art. 299 dodaje się tytuł w brzmieniu:

„Nieujawnianie informacji”;

92)art. 300 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji ujawniają obie części sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej zgodnie z art. 51 ust. 7 dyrektywy 2009/138/WE.”;

93)art. 301 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 301
Sposoby ujawniania

1.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, które posiadają i prowadzą strony internetowe dotyczące ich działalności, ujawniają obie części sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na tych stronach internetowych.

2.    Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nie posiadają i nie prowadzą stron internetowych, lecz są członkami stowarzyszenia branżowego posiadającego i prowadzącego strony internetowe, zakłady te ujawniają obie części sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na stronach internetowych danego stowarzyszenia branżowego, pod warunkiem że stowarzyszenie to wyraża na to zgodę.

3.    Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji ujawniają obie części swojego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na stronach internetowych zgodnie z ust. 1 lub 2, te obie części pozostają dostępne na tych stronach internetowych przez okres co najmniej pięciu lat od daty ujawnienia określonej w art. 300 ust. 1.

4.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, które nie ujawniają obu części swojego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na stronach internetowych zgodnie z ust. 1 i 2, przesyłają kopię elektroniczną tych części każdej osobie, która w ciągu pięciu lat od daty ujawnienia określonej w art. 300 ust. 1 zwróci się o udostępnienie tych części. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji przesyłają te części w ciągu 10 dni roboczych od otrzymania takiej prośby.

5.    Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji przekazują organom nadzoru obie części swojego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej oraz każdą uaktualnioną wersję tych części w formie elektronicznej w formie umożliwiającej stosowanie funkcji wyszukiwania danego tekstu i liczb.

6.    Wraz z informacjami, o których mowa w art. 304 ust. 1 lit. d), zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji przekazują organom nadzoru informację, gdzie dokładnie na stronie internetowej są lub będą dostępne obie części sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej. W przypadku zmiany tej lokalizacji w ciągu kolejnych trzech lat zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powiadamiają organy nadzoru o zaktualizowanej lokalizacji.”;

94)art. 302 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.    Bez uszczerbku dla spoczywającego na zakładach ubezpieczeń i zakładach reasekuracji obowiązku natychmiastowego ujawnienia informacji zgodnie z art. 54 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE, każdą uaktualnioną wersję sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej oznacza się jako wersję uaktualnioną i ujawnia się z datą aktualizacji w możliwie jak najkrótszym terminie po wystąpieniu istotnego zdarzenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zgodnie z art. 301 niniejszego rozporządzenia, zastępując tym samym poprzednią ujawnioną wersję.”;

95)uchyla się art. 303;

96)art. 304 i 305 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 304
Elementy regularnej sprawozdawczości dla organów nadzoru

1.    Informacje, które zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji są zobowiązane składać do organów nadzoru w uprzednio określonych okresach zgodnie z art. 35 ust. 2 list. a) ppkt (i) dyrektywy 2009/138/WE, obejmują następujące elementy:

a)sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej ujawniane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zgodnie z art. 300 niniejszego rozporządzenia, wraz z wszelkimi odpowiednimi informacjami ujawnianymi publicznie na podstawie innych wymogów prawnych lub regulacyjnych, do których odnosi się sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej, oraz wszelkie aktualizacje tego sprawozdania ujawniane zgodnie z art. 302 niniejszego rozporządzenia;

b)regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawierające informacje, o których mowa w art. 307–311 niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie to przedstawia również wszelkie informacje, o których mowa w art. 293–297 niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do których organy nadzoru udzieliły zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji zgody na ich nieujawnianie w sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej, zgodnie z art. 53 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE. Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru ma taką samą strukturę jak przestawiona w sekcji B załącznika XX;

c)sprawozdanie dotyczące własnej oceny ryzyka i wypłacalności dla organów nadzoru zawierające wyniki każdej własnej oceny ryzyka i wypłacalności przeprowadzonej przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zgodnie z art. 45 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE, za każdym razem gdy przeprowadzana jest własna ocenę ryzyka i wypłacalności zgodnie z art. 45 ust. 5 wspomnianej dyrektywy;

d)roczne i kwartalne formularze sprawozdawcze zawierające dane ilościowe, służące do bardziej uszczegółowienia i uzupełnienia informacji przedstawionych w sprawozdaniu na temat wypłacalności i kondycji finansowej oraz w regularnym sprawozdaniu dla organów nadzoru, uwzględniając ewentualne ograniczenia i wyłączenia, o których mowa w art. 35a dyrektywy 2009/138/WE.

Do celów lit. d) zakłady, które są zwolnione z obowiązku składania sprawozdań kwartalnych zgodnie z art. 35a ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE, składają tylko roczne formularze sprawozdawcze zawierające dane ilościowe. Obowiązek składania sprawozdań rocznych nie obejmują przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, jeżeli zakłady są zwolnione z obowiązku przekazywania tych informacji na podstawie art. 35a ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE.

2.    Zakres kwartalnych formularzy sprawozdawczych zawierających dane ilościowe jest węższy niż rocznych formularzy sprawozdawczych zawierających dane ilościowe.

3.    Przepisy ust. 1 pozostają bez uszczerbku dla uprawnień organów nadzoru do wymagania od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji regularnego przekazywania wszelkich pozostałych informacji przygotowanych w ramach odpowiedzialności (lub na wniosek) organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego tych zakładów.

Artykuł 305 
Istotność

Do celów niniejszego rozdziału informacje przekazywane organom nadzoru oraz zmiany wszelkich takich informacji uznaje się za istotne, jeśli ich pominięcie lub zniekształcenie może wpłynąć na proces decyzyjny lub ocenę organów nadzoru.”;

97)art. 307 i 308 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 307
Działalność i wyniki

1.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące działalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)nazwę i formę prawną zakładu;

b)jeżeli jest dostępny – identyfikator podmiotu prawnego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji określony zgodnie z art. 7 ust. 4 lit. b) rozporządzenia (UE) 2023/2859;

c)główne tendencje i czynniki mające wpływ na rozwój, wyniki i sytuację zakładu w całym okresie planowania biznesowego, wraz z pozycją konkurencyjną zakładu oraz wszelkimi znaczącymi kwestiami prawnymi i regulacyjnymi;

d)opis celów biznesowych zakładu, z uwzględnieniem stosownych strategii i horyzontu czasowego.

2.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje jakościowe i ilościowe dotyczące wyników z działalności operacyjnej zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, przedstawione spójnie z odpowiednimi informacjami wykazanymi w sprawozdaniach finansowych zakładu:

a)analizę ogólnych wyników z działalności operacyjnej zakładu w okresie sprawozdawczym oraz przyczyny wszelkich istotnych zmian w porównaniu z poprzednim okresem sprawozdawczym;

b)prognozy dotyczące oczekiwanych wyników z działalności operacyjnej zakładu z informacją na temat istotnych czynników, które mogą mieć wpływ na te wyniki z działalności operacyjnej w całym okresie planowania biznesowego.

3.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje jakościowe i ilościowe dotyczące wyników z działalności lokacyjnej zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, przedstawione spójnie z odpowiednimi informacjami wykazanymi w sprawozdaniach finansowych zakładu:

a)analizę, w podziale na istotne klasy aktywów, ogólnych wyników z działalności lokacyjnej zakładu w okresie sprawozdawczym oraz, w stosownych przypadkach, przyczyny wszelkich istotnych zmian tych wyników w porównaniu z poprzednim okresem sprawozdawczym;

b)prognozy dotyczące oczekiwanych wyników z działalności lokacyjnej zakładu z informacją na temat istotnych czynników, które mogą mieć wpływ na te wyniki z działalności lokacyjnej w całym okresie planowania biznesowego;

c)główne założenia przyjmowane przez zakład w ramach jego decyzji inwestycyjnych w odniesieniu do zmian stóp procentowych, kursów wymiany i innych istotnych parametrów rynkowych w całym okresie planowania biznesowego zakładu;

d)informacje na temat wszelkich inwestycji dotyczących sekurytyzacji oraz stosowane przez zakład procedury zarządzania ryzykiem w odniesieniu do tego rodzaju papierów wartościowych lub instrumentów.

4.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera informacje na temat istotnych przychodów i kosztów innych niż przychody i koszty z działalności operacyjnej lub lokacyjnej w całym okresie planowania biznesowego zakładu.

5.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera inne istotne informacje na temat działalności biznesowej i wyników zakładu.

Artykuł 308
System zarządzania

1.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące systemu zarządzania zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)opis struktury organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego zakładu, jego najważniejszych funkcji i obowiązków oraz podziału obowiązków między członków tych organów, a także, w szczególności, informacje o tym, czy w ramach tych organów istnieją właściwe komitety, oraz opis najważniejszych zadań i obowiązków osób nadzorujących kluczowe funkcje;

b)prawa do wynagrodzenia członków organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego lub innych osób pełniących kluczowe funkcje w całym okresie sprawozdawczym, wraz z określeniem przyczyn istotnych zmian tych praw w porównaniu z poprzednim okresem sprawozdawczym, w tym wyjaśnieniem względnej wagi stałych i zmiennych składników wynagrodzenia.

2.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące spełniania przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wymogów dotyczących kompetencji i reputacji:

a)wykaz osób, które są odpowiedzialne w zakładzie za kluczowe funkcje;

b)opis szczegółowych wymogów zakładu dotyczących umiejętności, kwalifikacji i wiedzy fachowej wobec osób, które faktycznie zarządzają zakładem lub wykonują czynności w ramach innych kluczowych funkcji.

3.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące systemu zarządzania ryzykiem zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)opis sposobu wdrożenia systemu zarządzania ryzykiem, w tym funkcji zarządzania ryzykiem, oraz jego zintegrowania ze strukturą organizacyjną i procesami decyzyjnymi zakładu;

b)informacje na temat strategii zarządzania ryzykiem zakładu, celów, procesów i procedur raportowania dla każdej kategorii ryzyka;

c)informacje na temat sposobu weryfikacji przez zakład odpowiedniości zewnętrznych ocen kredytowych z zewnętrznych instytucji oceny wiarygodności kredytowej, w tym informacje na temat sposobu i zakresu wykorzystania przez zakład zewnętrznych ocen kredytowych z zewnętrznych instytucji oceny wiarygodności kredytowej;

d)wyniki ocen dotyczących ekstrapolacji stopy procentowej wolnej od ryzyka, korekty dopasowującej i korekty z tytułu zmienności, o których mowa w art. 44 ust. 2a dyrektywy 2009/138/WE.

4.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera opis procesu wdrożonego przez zakład w celu wywiązania się ze swojego zobowiązania do przeprowadzenia własnej oceny ryzyka i wypłacalności w ramach swojego systemu zarządzania ryzykiem oraz opis sposobu zintegrowania własnej oceny ryzyka i wypłacalności ze strukturą organizacyjną i procesami decyzyjnymi zakładu.

5.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące systemu kontroli wewnętrznej zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)opis elementów systemu kontroli wewnętrznej zakładu oraz, w stosownych przypadkach, wszelkich istotnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu tego systemu kontroli wewnętrznej;

b)informacje na temat udzielonych porad i dokonanych ocen, o których mowa w art. 46 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, w okresie sprawozdawczym, w tym wszelkich zaplanowanych działań, które nie zostały zrealizowane, oraz przyczyn ich niezrealizowania;

c)informacje na temat obowiązujących w zakładzie zasad zapewnienia zgodności z przepisami, wszelkich kluczowych działań podjętych w ramach planu zapewnienia zgodności z przepisami oraz wszelkich istotnych problemów z przestrzeganiem przepisów stwierdzonych w okresie sprawozdawczym.

6.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące funkcji audytu wewnętrznego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)opis audytów wewnętrznych przeprowadzonych w okresie sprawozdawczym, zawierający:

(i)podsumowanie istotnych ustaleń i zaleceń zgłoszonych organowi administrującemu, zarządzającemu lub nadzorczemu zakładu;

(ii)podsumowanie wszelkich działań podjętych w związku z tymi istotnymi ustaleniami i zaleceniami;

(iii)wszelkie informacje na temat nierozwiązanych istotnych kwestii;

b)opis zasad dotyczących audytu wewnętrznego zakładu oraz częstotliwość ich przeglądu;

c)opis planu audytów zakładu, wraz z przyszłymi audytami wewnętrznymi i uzasadnieniem tych przyszłych audytów.

7.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące funkcji aktuarialnej zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)opis sposobu realizacji funkcji aktuarialnej zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji;

b)przegląd działań podejmowanych w ramach funkcji aktuarialnej w każdym z jej obszarów odpowiedzialności w okresie sprawozdawczym, z opisem sposobu, w jaki funkcja aktuarialna przyczynia się do skutecznego wdrażania systemu zarządzania ryzykiem zakładu, oraz opis głównych ustaleń poczynionych w ramach funkcji aktuarialnej.

8.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące outsourcingu:

a)opis zasad outsourcingu obowiązujących w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji;

b)listę osób u usługodawcy nadzorujących kluczowe funkcje zlecone w drodze outsourcingu.

9.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie inne istotne informacje dotyczące systemu zarządzania zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.”;

98)uchyla się art. 309;

99)art. 310 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2.    W regularnym sprawozdaniu dla organów nadzoru szczegółowo opisuje się najistotniejsze założenia zastosowane do obliczenia najlepszego oszacowania, wrażliwość najlepszego oszacowania na zmiany oraz wyniki wszelkich weryfikacji historycznych.

3.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera następujące informacje dotyczące obowiązków określonych w art. 263 niniejszego rozporządzenia:

a)uzasadnienie, dlaczego stosuje się alternatywne metody wyceny w podziale na klasy aktywów i zobowiązań;

b)założenia każdej alternatywnej metody wyceny stosowanej w odniesieniu do aktywów i zobowiązań;

c)niepewność wyceny w podziale na klasy aktywów i zobowiązań;

d)informacje na temat adekwatności wyceny aktywów i zobowiązań, w odniesieniu do których stosuje się alternatywną wycenę, którą to adekwatność ocenia się w oparciu o doświadczenie.”;

100)art. 311 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 311
Zarządzanie kapitałem i profil ryzyka

1.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące środków własnych zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)informacje na temat zasad i procesów stosowanych przez zakład w celu zarządzania środkami własnymi;

b)informacje na temat istotnych warunków głównych pozycji środków własnych posiadanych przez zakład;

c)oczekiwane zmiany stanu środków własnych zakładu w całym okresie planowania biznesowego ze względu na strategię biznesową zakładu, z uwzględnieniem planów kapitałowych poddanych odpowiednim testom warunków skrajnych;

d)informację, czy zakład ma zamiar spłacić dowolną pozycję środków własnych lub dokonać jej wykupu lub czy planuje pozyskać dodatkowe środki własne;

e)informacje dotyczące odroczonych podatków dochodowych, w tym:

(i)opis wyliczonej kwoty aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego bez oceny ich możliwego wykorzystania oraz zakres, w jakim przedmiotowe aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego zostały ujęte;

(ii)w przypadku ujętych aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego opis kwot uznanych za kwoty, które prawdopodobnie zostaną wykorzystane, odnoszący się do możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu oraz do odwrócenia ujęcia zobowiązań z tytułu odroczonego podatku dochodowego związanych z podatkiem dochodowym nałożonym przez te same organy podatkowe;

(iii)szczegółowy opis podstawowych założeń przyjętych do prognozowania możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu do celów art. 15;

(iv)analizę wrażliwości aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego netto na zmiany podstawowych założeń, o których mowa w ppkt (iii), przy czym aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego netto oblicza się jako różnicę między:

1)kwotą aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego obliczoną zgodnie z art. 15;

2)kwotą rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego, którymi można kompensować aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego z uwzględnieniem szczegółowego harmonogramu.

2.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące kapitałowego wymogu wypłacalności i minimalnego wymogu kapitałowego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji:

a)oczekiwane zmiany w przewidywanym kapitałowym wymogu wypłacalności i minimalnym wymogu kapitałowym zakładu w całym okresie planowania biznesowego ze względu na strategię biznesową zakładu, jeżeli tych samych informacji nie zawarto w sprawozdaniu dotyczącym własnej oceny ryzyka i wypłacalności dla organów nadzoru;

b)oszacowanie kapitałowego wymogu wypłacalności zakładu dokonane zgodnie ze standardową formułą, w przypadku gdy organ nadzoru wymagał od zakładu przedstawienia takiego oszacowania zgodnie z art. 112 ust. 7 dyrektywy 2009/138/WE, lub w przypadku gdy takie oszacowani nie było wymagane w roku, w którym przyjęto regularne sprawozdanie dla organów nadzoru – najbardziej aktualne dostępne obliczenie wraz ze wskazaniem roku odniesienia dla tego obliczenia;

c)opis podejścia zastosowanego do obliczania wymogów kapitałowych z tytułu ryzyk nieistotnych według formuły standardowej kapitałowego wymogu wypłacalności, w tym krótki opis modułów lub podmodułów, w przypadku których zastosowano takie podejście, oraz miar wielkości wykorzystanych do obliczenia ryzyk nieistotnych;

d)w odniesieniu do przyszłego zysku prognozowanego na potrzeby zdolności odroczonych podatków dochodowych do pokrywania strat zgodnie z art. 207 niniejszego rozporządzenia:

(i)opis oraz odpowiednią kwotę każdego ze składników wykorzystanych do wykazania dodatniej wartości wzrostu aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego;

(ii)szczegółowy opis podstawowych założeń przyjętych do prognozowania możliwego przyszłego dochodu podlegającego opodatkowaniu do celów art. 207;

(iii)analizę wrażliwości wartości korekty na zmiany podstawowych założeń, o których mowa w ppkt (ii);

e)wielkość i charakter portfela pożyczek zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.

3.    Jeżeli do obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności wykorzystuje się model wewnętrzny, regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera również:

a)wyniki przeglądu źródeł zysków i przyczyn strat, wymaganego zgodnie z art. 123 dyrektywy 2009/138/WE, dla każdego głównego obszaru działalności zakładu;

b)opis sposobu, w jaki wybrana w modelu wewnętrznym kategoryzacja ryzyka wyjaśnia źródła zysków i przyczyny strat.

4.    Jeżeli do obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności wykorzystuje się parametry specyficzne dla danego zakładu lub stosuje się korektę dopasowującą do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera informację, czy dane zawarte we wniosku o zatwierdzenie parametrów specyficznych dla danego zakładu lub korekty dopasowującej uległy zmianom.

5.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie następujące informacje dotyczące posiadania długoterminowych inwestycji w akcje, o których mowa w art. 105a dyrektywy 2009/138/WE:

a)wskazanie, czy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje podejście ostrożnościowe określone w art. 105a tej dyrektywy, a jeżeli tak, kwotę i charakterystykę inwestycji w akcje, które są sklasyfikowane jako długoterminowe inwestycje w akcje, w tym:

(i)lokalizację geograficzną tych inwestycji w akcje;

(ii)udział takich inwestycji w akcje w portfelu kapitałowym;

b)opis sposobu, w jaki zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji spełnia warunki określone w art. 105a ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2009/138/WE;

c)opis metod stosowanych na potrzeby wykazania zdolności do uniknięcia przymusowej sprzedaży zgodnie z art. 171a niniejszego rozporządzenia.

Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera również informacje określone w akapicie trzecim, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

a)długoterminowe inwestycje w akcje stanowią ponad 4 % łącznych aktywów posiadanych przez zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji;

b)zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie spełniałby kapitałowego wymogu wypłacalności bez zastosowania art. 105a dyrektywy 2009/138/WE.

Informacje, o których mowa w akapicie drugim, są następujące:

a)kwantyfikacja wpływu niestosowania art. 105a dyrektywy 2009/138/WE do żadnych inwestycji w akcje na wartość modułu ryzyka rynkowego;

b)informacje na temat działań, jakie zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji podjąłby w przypadku naruszenia warunków określonych w art. 105a ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2009/138/WE lub utrzymującej się niezgodności z tymi warunkami.

6.    W odniesieniu do ryzyka płynności regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera:

a)informacje dotyczące oczekiwanego zysku z przyszłych składek i oczekiwanego zysku z przyszłych opłat za obsługę funduszy i zarządzanie nimi, obliczonych zgodnie z art. 260, odpowiednio, ust. 2 i ust. 2a niniejszego rozporządzenia dla każdej linii biznesowej;

b)wynik oceny jakościowej, o której mowa w art. 260 ust. 1 lit. d) ppkt (ii);

c)opis metod i głównych założeń zastosowanych do obliczenia oczekiwanych zysków z przyszłych składek.

Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera również informacje na temat wszelkich istotnych ekspozycji na ryzyko utraty płynności z tytułu transakcji lub umów finansowych, w tym faktoringu, zawartych bezpośrednio lub pośrednio przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji.

7.    W odniesieniu do koncentracji ryzyka regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera:

a)informacje dotyczące istotnych koncentracji ryzyka, na które zakład jest narażony;

b)przegląd ewentualnych przyszłych koncentracji ryzyka spodziewanych w perspektywie czasowej planu biznesowego zgodnie ze strategią biznesową zakładu;

c)wyjaśnienie sposobu zarządzania koncentracjami ryzyka, o których mowa w lit. a) i b). 

8.    Regularne sprawozdanie dla organów nadzoru zawiera wszystkie poniższe informacje dotyczące ekspozycji na ryzyko zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, łącznie z ekspozycją związaną z pozycjami pozabilansowymi i przeniesieniem ryzyka do spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia):

a)w przypadku gdy zakład zbywa lub obciąża innym zastawem zabezpieczenie, w rozumieniu art. 214 niniejszego rozporządzenia, kwotę tego zabezpieczenia, wycenioną zgodnie z art. 75 dyrektywy 2009/138/WE;

b)w przypadku gdy zakład udzielił zabezpieczenia w rozumieniu art. 214:

(i)charakter zabezpieczenia;

(ii)charakter i wartość aktywów przekazanych jako zabezpieczenie;

(iii)odpowiadające im rzeczywiste i warunkowe zobowiązania powstałe w wyniku umowy zabezpieczenia;

c)informacje na temat istotnych warunków związanych z umową zabezpieczenia;

d)w przypadku gdy zakład sprzedaje renty zmienne, informacje na temat klauzuli gwarancyjnych (rider) i zabezpieczania gwarancji;