EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Wzajemna pomoc w sprawach karnych pomiędzy państwami UE

Wzajemna pomoc w sprawach karnych pomiędzy państwami UE

 

STRESZCZENIE DOKUMENTÓW:

Konwencja o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy państwami UE

Akt Rady ustanawiający Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy państwami UE

JAKIE SĄ CELE KONWENCJI I AKTU?

Konwencja ma na celu wspieranie i ułatwianie wzajemnej pomocy pomiędzy organami sądowymi, policyjnymi i celnymi w sprawach karnych, a także przyspieszenie i zwiększenie skuteczności współpracy sądowej. Uzupełnienia ona konwencję Rady Europy z 1959 r. w sprawie pomocy prawnej w sprawach karnych i jej protokół z 1978 r.

W akcie zatwierdza się konwencję w imieniu UE.

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Wnioski o pomoc prawną

  • Wnioski są składane na piśmie, przekazywane i wykonywane bezpośrednio przez krajowe organy sądowe.
  • Wnioski o tymczasowe przekazanie lub tranzyt osób pozbawionych wolności i zawiadomienia o skazaniach są przesyłane za pośrednictwem organów centralnych państw UE.
  • W pilnych przypadkach wnioski mogą zostać złożone za pośrednictwem Interpolu lub innej organizacji właściwej na mocy przepisów przyjętych na podstawie Traktatu o Unii Europejskiej.
  • Państwo UE, do którego skierowano wniosek o pomoc prawną (państwo wezwane), ma przestrzegać formalności i procedur określonych przez państwo UE składające wniosek (państwo wzywające) i wykonać go jak najszybciej, uwzględniając w jak najszerszym zakresie wskazane terminy.
  • Państwa UE przesyłają dokumenty procesowe przeznaczone dla osób znajdujących się w innym państwie UE bezpośrednio drogą pocztową. W niektórych przypadkach dokumenty te mogą być wysyłane za pośrednictwem właściwych organów państwa wezwanego.
  • Organ sądowy lub organ centralny państwa UE może nawiązać bezpośredni kontakt z organem policyjnym lub celnym innego państwa UE albo – w przypadku wniosków o pomoc prawną dotyczącą postępowań – z organem administracyjnym innego państwa UE. Państwa mogą zdecydować o niestosowaniu tego postanowienia lub o stosowaniu go jedynie pod pewnymi warunkami.
  • Państwa UE mogą z własnej inicjatywy wymieniać informacje dotyczące przestępstw oraz naruszeń administracyjnych, których karanie lub ściganie należy do właściwości organu otrzymującego informacje.

Szczególne formy pomocy prawnej

  • Skradzione przedmioty znalezione w innym państwie UE udostępnia się państwu wzywającemu, tak aby mogły być zwrócone ich prawowitym właścicielom.
  • Osoba zatrzymana na terytorium państwa wzywającego może, za zgodą władz, być tymczasowo przekazana państwu, w którym ma się odbyć postępowanie. Gdy jedno z państw tego wymaga, przed przekazaniem należy uzyskać zgodę osoby zainteresowanej.
  • Organy sądowe innego państwa mogą przesłuchać świadka lub biegłego w formie wideokonferencji, o ile nie jest to sprzeczne z podstawowymi zasadami obowiązującymi w państwie wezwanym oraz o ile wszystkie zainteresowane strony wyrażą na to zgodę.
  • Dostawy niejawnie nadzorowane* mogą być dopuszczone na terytorium innego państwa UE w kontekście postępowania karnego dotyczącego przestępstw stanowiących podstawę ekstradycji. Organy państwa wezwanego są zobowiązane do kierowania takimi dostawami i ich monitorowania.
  • Co najmniej dwa państwa mogą na podstawie zawartego porozumienia utworzyć wspólny zespół śledczy dla realizacji ściśle określonego celu i na czas określony. Osobą koordynującą działania zespołu i kierującą tymi działaniami jest urzędnik z państwa, w którym działa zespół.
  • Postępowanie mogą być także prowadzone przez funkcjonariuszy działających pod przykryciem lub przy wykorzystaniu fałszywej tożsamości, o ile przestrzegają oni właściwych przepisów i procedur określonych w prawie krajowym.

Przechwytywanie przekazów telekomunikacyjnych

  • Przekazy telekomunikacyjne mogą być przechwytywane na wniosek właściwego organu innego państwa UE, który jest do tego wyznaczony w tym państwie UE.
  • Przekazy telekomunikacyjne mogą być przechwytywane i przekazywane bezpośrednio do państwa wzywającego albo rejestrowane i przekazywane w późniejszym terminie.
  • Przechwytywanie może być również wykonywane w państwie UE, w którym znajduje się naziemna stacja łączności satelitarnej. Jeśli wsparcie techniczne tego państwa nie jest wymagane, przechwytywanie odbywa się za pośrednictwem dostawców usług w państwie wzywającym. Gdy przechwytywanie jest wykonywane w danym państwie ze względu na lokalizację podejrzanego, ale pomoc techniczna nie jest wymagana, państwo dokonujące przechwytywania informuje to inne państwo o swoich działaniach.

Postanowienia szczególne dotyczące niektórych państw UE

Postanowienia szczególne dotyczą:

  • Irlandii i Wielkiej Brytanii (1) (przekazywanie wniosków o pomoc prawną);
  • Luksemburga (ochrona danych osobowych); oraz
  • Norwegi i Islandii (postanowienia odnoszące się do dorobku Schengen i wejścia konwencji w życie).

OD KIEDY AKT I KONWENCJA MAJĄ ZASTOSOWANIE?

Konwencja weszła w życie w dniu 23 sierpnia 2005 r.

KONTEKST

Więcej informacji:

KLUCZOWE POJĘCIA

Dostawy niejawnie nadzorowane: postępowanie, w którym pozwala się, aby nielegalne lub podejrzane przesyłki zawierające substancje odurzające lub substancje, którymi je zastąpiono, były wywożone, przewożone lub przywożone na obszar jednego państwa lub większej ich liczby za wiedzą i pod nadzorem właściwych organów, w celu ustalenia tożsamości osób zaangażowanych w popełnienie przestępstw.

GŁÓWNE DOKUMENTY

Konwencja ustanowiona przez Radę zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej – Deklaracja Rady w sprawie art. 10 ust. 9 – Deklaracja Zjednoczonego Królestwa (1) w sprawie art. 20 (Dz.U. C 197 z 12.7.2000, s. 3–23)

Akt Rady z dnia 29 maja 2000 r. ustanawiający, zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej, Konwencję o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej (Dz.U. C 197 z 12.7.2000, s. 1–2)

DOKUMENTY POWIĄZANE

Protokół ustanowiony przez Radę zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej do Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej (Dz.U. C 326 z 21.11.2001, s. 2–8)

Komunikat Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej wydany na podstawie art. 30 ust. 2 Konwencji ustanowionej przez Radę zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (Dz.U. C 197 z 12.7.2000, s. 24)

Ostatnia aktualizacja: 10.09.2018



(1) Wielka Brytania występuje z Unii Europejskiej i z dniem 1 lutego 2020 r. staje się państwem trzecim (państwem spoza UE).

Top