This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Rozporządzenie Dublin III ustanawia zasady ustalania państwa członkowskiego Unii Europejskiej (UE) odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu. Zapewnia ono wnioskodawcom lepszą ochronę do czasu określenia ich statusu. Dostarcza również nowe narzędzia do wczesnego wykrywania problemów w krajowych systemach azylowych i systemach przyjmowania oraz do usuwania ich przyczyn, zanim dojdzie do sytuacji kryzysowej.
Obejmują one (w kolejności znaczenia):
Rozporządzenie zapewnia dodatkowe gwarancje ochronne dla wnioskodawców, takie jak:
Zgodnie z ogólną zasadą wnioskodawcy nie można zatrzymać tylko dlatego, że ubiega się o azyl. Rozporządzenie przewiduje jednak możliwość zatrzymania wnioskodawcy, jeżeli istnieje ryzyko ucieczki (np. w przypadku przekazywania do innego państwa członkowskiego).
Rozporządzenie Dublin III zwiększa efektywność systemu dzięki ustanowieniu mechanizmu wczesnego ostrzegania, gotowości i zarządzania kryzysowego, który ma na celu:
Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 zostanie uchylone na mocy rozporządzenia (UE) 2024/1351 (zob. streszczenie).
Akt ten obowiązuje od
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (przekształcenie) (Dz.U. L 180 z , s. 31–59).
Kolejne zmiany rozporządzenia (UE) nr 604/2013 zostały włączone do tekstu pierwotnego. Tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentacyjną.
ostatnia aktualizacja