1)

Czy pojęcie „istituti giuridici” (porozumienia prawne), o którym mowa w art. 31 ust. 1, 2 i 10 dyrektywy (UE) 2015/849 (1), w brzmieniu zmienionym dyrektywą (UE) 2018/843 (2), zawarte w wersji włoskiej, należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono, zgodnie z tym, co można wywnioskować z innych głównych wersji językowych oraz z kontekstu i celów dyrektywy, do istnienia organicznego związku przepisów i zasad regulujących zjawisko społeczne, czy raczej do konkretnej i specyficznej transakcji ekonomiczno-prawnej, czy też jeszcze do typologii transakcji ekonomiczno-prawnych ocenianych według ich istotnych cech, które w każdym przypadku mają strukturę lub funkcje podobne do trustów?

2)

Czy art. 31 ust. 10 dyrektywy (UE) 2015/849, w brzmieniu zmienionym dyrektywą (UE) 2018/843, należy interpretować w ten sposób, że powiadomienia dokonywane przez państwa członkowskie oraz sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady nie mają wiążącej wartości regulacyjnej, lecz stanowią akty jedynie deklaratoryjne dotyczące porozumień prawnych podobnych do trustów występujących w różnych systemach, wobec czego w każdym przypadku to sąd krajowy oraz Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej muszą w razie sporu dokonać weryfikacji istnienia takiego podobieństwa struktury lub funkcji takich porozumień w odniesieniu do trustów w świetle jedynie przepisów dyrektywy, gdyż aktów tych, uzupełniających prawo [unijne], nie można uznać za wiążące?

3)

Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności motywy 1, 2, 4, 5, 12–17, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 6 oraz art. 31 dyrektywy (UE) 2015/849, a także motywy 4, 5, 16, 17 i 25–34 dyrektywy (UE) 2018/843 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak przewidziane w art. 1 ust. 2 lit. ee), art. 20, 21 i 22 dekretu ustawodawczego nr 231/2017, w zakresie, w jakim zalicza do porozumień prawnych mających strukturę i funkcje podobne do trustów zlecenia powiernicze spółek powierniczych?

4)

Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności zasada proporcjonalności oraz przepisy zawarte w art. 31 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/849 w związku z art. 5 ust. 4 TUE oraz z motywami 5 i 27 dyrektywy (UE) 2018/843, stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak przewidziane w art. 1 ust. 2 lit. ee), art. 20, 21 i 22 dekretu ustawodawczego nr 231/2017, w zakresie, w jakim zalicza do porozumień prawnych mających strukturę i funkcje podobne do trustów zlecenia powiernicze spółek powierniczych, chociaż działalność takich spółek obwarowana jest szeregiem obowiązków i podlega nadzorowi różnych organów krajowych, z uwzględnieniem ryzyka, jakie może wiązać się z prowadzonym transakcjami?

5)

Czy przepisy art. 31 ust. 1 pkt 2 i ust. 10 dyrektywy (UE) 2015/849 w brzmieniu zmienionym dyrektywą (UE) 2018/843 są nieważne ze względu na sprzeczność z postanowieniami art. 114 i art. 288 ust. 3 TFUE oraz z zasadą skuteczności?

6)

Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności motywy 1, 2, 5, 12–17 dyrektywy (UE) 2015/849, a także art. 30 i 31 tej dyrektywy, motywy 4, 5, 16–17, 25–34 dyrektywy (UE) 2018/843, art. 6, 7, 8, 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadę proporcjonalności, o której mowa w art. 5 ust. 4 TUE, należy interpretować – także w świetle wyroku Trybunału z dnia 22 listopada 2022 r. w sprawach połączonych C 37/20 i C 601/20 – w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu, takiemu jak przewidziane w art. 21 ust. 4 lit. d)-bis) dekretu ustawodawczego nr 231/2007 i art. 7 ust. 2 decreto ministeriale (dekretu ministerialnego) nr 55/2022, które umożliwia dostęp podmiotom prywatnym, w tym posiadającym interesy rozproszone, posiadaczom istotnego i zróżnicowanego interesu prawnego, w przypadkach gdy wiedza o beneficjentach rzeczywistych jest konieczna do pilnowania lub obrony interesu odpowiadającego sytuacji prawnie chronionej, jeżeli posiadają konkretne i udokumentowane dowody na rozbieżność pomiędzy beneficjentem rzeczywistym a własnością prawną, wymagając również, aby interes był bezpośredni, konkretny i aktualny, a w przypadku podmiotów reprezentujących interesy rozproszone nie pokrywał się z interesem jednostek należących do reprezentowanej kategorii?