EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 52023PC0368

Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie świadczenia usług związanych z cyfrowym euro przez dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1230

COM/2023/368 final

Bruksela, dnia 28.6.2023

COM(2023) 368 final

2023/0211(COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie świadczenia usług związanych z cyfrowym euro przez dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1230

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

{COM(2023) 364 final} - {COM(2023) 369 final} - {SEC(2023) 257 final} - {SWD(2023) 233 final} - {SWD(2023) 234 final}


UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

Przyczyny i cele wniosku

Niniejszy wniosek uzupełnia rozporządzenie (UE) (XXX/XXX) w sprawie ustanowienia cyfrowego euro w odniesieniu do usług związanych z cyfrowym euro świadczonych przez dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro. Rozporządzenie (XXX/XXX) w sprawie ustanowienia cyfrowego euro jest skierowane do państw członkowskich, których walutą jest euro. Aby zapewnić odpowiedni nadzór ze strony właściwych organów państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro, nad świadczeniem w strefie euro usług związanych z cyfrowym euro przez dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, należy ustanowić przepisy, które będą miały zastosowanie do tych dostawców usług płatniczych. Przepisy regulujące warunki dostępu do cyfrowego euro i jego używanie w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, zawarto w art. 18 rozporządzenia (UE) (XXX/XXX) w sprawie ustanowienia cyfrowego euro.

Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 15 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmienioną dyrektywą (UE) XXX/23. W dyrektywie w sprawie usług płatniczych przewidziano zharmonizowane przepisy regulujące swobodę świadczenia usług płatniczych w całej Unii i należy ją również stosować w odniesieniu do transakcji płatniczych w cyfrowym euro. W szczególności niniejsze rozporządzenie umożliwi dostawcom usług płatniczych zarejestrowanym w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, oferowanie rezydentom strefy euro usług płatniczych związanych z cyfrowym euro wraz z innymi usługami płatniczymi lub bankowymi dzięki swobodzie świadczenia usług lub swobodzie przedsiębiorczości.

Spójność z innymi politykami Unii

Niniejsze rozporządzenie jest konieczne, aby uniknąć wszelkiej fragmentacji rynku wewnętrznego, ponieważ wszyscy dostawcy usług płatniczych w UE, niezależnie od tego, gdzie uzyskali zezwolenie, powinni być w stanie świadczyć podobne usługi, aby jak najlepiej służyć przedsiębiorstwom i obywatelom.

Niniejsze rozporządzenie jest zgodne ze strategiami Komisji w zakresie finansów cyfrowych i płatności detalicznych 1 . W komunikacie tym podkreślono, że cyfrowe euro będzie katalizatorem innowacji w obszarach płatności, finansów i handlu w kontekście trwających działań na rzecz ograniczenia fragmentacji unijnego rynku płatności detalicznych. Dostawcy usług płatniczych, niezależnie od tego, w jakim miejscu Unii są zarejestrowani, powinni zatem prowadzić dystrybucję usług związanych z cyfrowym euro, aby zapewnić wysoki poziom konkurencji między dostawcami usług płatniczych. 

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

Podstawa prawna

Podstawą niniejszego rozporządzenia jest art. 114 TFUE, tak samo jak w przypadku dyrektywy (UE) 2015/2366. Dzięki uregulowaniu kwestii prowadzenia dystrybucji usług związanych z cyfrowym euro przez dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, niniejszy wniosek zapewni swobodę świadczenia usług płatniczych w całej Unii. Niniejszy wniosek zapewni, by dostawcy usług płatniczych, niezależnie od tego, w jakim miejscu Unii są zarejestrowani, podlegali podobnym wymogom i standardom nadzorczym, co jest niezbędne do celów ochrony stabilności finansowej i zagwarantowania równych warunków działania wszystkim dostawcom usług płatniczych.

Pomocniczość

Niniejsze rozporządzenie umożliwiłoby stosowanie odpowiednich przepisów rozporządzenia (UE) XX w sprawie ustanowienia cyfrowego euro w odniesieniu do dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro. Podstawą rozporządzenia (UE) XX w sprawie ustanowienia cyfrowego euro jest art. 133, który ustanawia w tym zakresie wyłączną kompetencję Unii.

Ponadto, biorąc pod uwagę, że celem proponowanych środków jest zapewnienie, by istniejące przepisy Unii, których podstawę stanowi art. 114 TFUE, miały zastosowanie w odniesieniu do świadczenia usług związanych z cyfrowym euro przez dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, najskuteczniej można go osiągnąć na szczeblu UE, a nie za pomocą różnych inicjatyw krajowych.

Proporcjonalność

Niniejsze rozporządzenie jest konieczne, aby zapobiec występowaniu przeszkód na rynku wewnętrznym, prowadzących do odmiennego traktowania dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w strefie euro oraz poza nią. Obowiązki zawarte w niniejszym rozporządzeniu są podobne do tych określonych w rozporządzeniu w sprawie ustanowienia cyfrowego euro i są zgodne z zasadą proporcjonalności z powodów określonych w uzasadnieniu towarzyszącym temu wnioskowi.

Wybór instrumentu

Rozporządzenie jest właściwym instrumentem, który ma przyczynić się do stworzenia jednolitego zbioru przepisów, mającym ogólne zastosowanie, wiążącym w całości i stosowanym bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich, a tym samym usuwającym możliwość wystąpienia różnic w stosowaniu przepisów w poszczególnych państwach członkowskich.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

Niniejszy wniosek opracowano na podstawie ocen ex post, konsultacji z zainteresowanymi stronami i oceny skutków przeprowadzonych w kontekście przygotowania wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie ustanowienia cyfrowego euro. Ocena skutków wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie ustanowienia cyfrowego euro została przedłożona Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej 14 października 2022 r. i zatwierdzona 25 kwietnia 2023 r.

W celu zapewnienia spójności z dyrektywą w sprawie usług płatniczych wszyscy dostawcy usług płatniczych w UE powinni mieć prawo do prowadzenia dystrybucji w strefie euro usług płatniczych związanych z cyfrowym euro. Przyczyni się to dodatkowo do rozwoju innowacyjnego i konkurencyjnego rynku płatności detalicznych.

Pod względem praw podstawowych niniejszy wniosek zapewnia w szczególności, by dostawcy usług płatniczych zarejestrowani w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, mogli korzystać z wolności prowadzenia działalności gospodarczej (świadczenie usług związanych z cyfrowym euro), o której mowa w art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Kwestię poszanowania innych praw podstawowych doprecyzowano w uzasadnieniu wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie ustanowienia cyfrowego euro.

4.WPŁYW NA BUDŻET

Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na budżet.

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

Cel, jakim jest zapewnienie, by pieniądz emitowany przez bank centralny, tj. euro, mógł wspierać UE dzięki zaspokajaniu potrzeb w zakresie płatności w epoce cyfrowej, można monitorować na bieżąco na podstawie danych pochodzących od dostawców usług płatniczych, akceptantów i Europejskiego Banku Centralnego. Całkowita liczba i wolumen płatności detalicznych w cyfrowym euro oraz ich względny udział w porównaniu z innymi środkami płatniczymi mogą być głównymi wskaźnikami umożliwiającymi monitorowanie używania cyfrowego euro w gospodarce cyfrowej UE.

Wniosek obejmuje ogólny plan monitorowania i oceny wpływu w odniesieniu do konkretnych celów, co wymaga od Komisji przeprowadzenia pierwszego przeglądu po upływie trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (a następnie co trzy lata) oraz przedłożenia sprawozdania dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie głównych ustaleń tego przeglądu. Przegląd przeprowadza się zgodnie z wytycznymi Komisji dotyczącymi lepszego stanowienia prawa.

Szczegółowe objaśnienia przepisów szczegółowych wniosku

Przedmiot (art. 1)

Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie przepisów dotyczących szczególnych obowiązków, których dostawcy usług płatniczych zarejestrowani w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, muszą przestrzegać podczas prowadzenia dystrybucji cyfrowego euro, oraz nadzoru nad tymi obowiązkami i ich egzekwowania.

Prowadzenie dystrybucji cyfrowego euro (art. 3)

Bez uszczerbku dla rozdziału V rozporządzenia (UE) (XXX/XXX) w sprawie ustanowienia cyfrowego euro, regulującego warunki dostępu do cyfrowego euro i jego używania poza strefą euro, świadczenie usług związanych z cyfrowym euro przez dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, powinno być skierowane przede wszystkim do (i) osób fizycznych lub prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach członkowskich, których walutą jest euro, (ii) osób fizycznych lub prawnych, które otworzyły rachunek w cyfrowym euro w czasie, gdy miały miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach członkowskich, których walutą jest euro, ale już nie mają miejsca zamieszkania ani siedziby w tych państwach członkowskich, (iii) osób odwiedzających podlegających warunkom określonym w art. 20 rozporządzenia ustanawiającego cyfrowe euro.

Dostawcy usług płatniczych, którzy uzyskali zezwolenie poza strefą euro, mogą świadczyć te usługi w ramach swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości na podstawie dyrektywy 2015/2366.

Prawo właściwe i właściwe organy (art. 4–6)

W art. 5 wyjaśniono, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniona dyrektywą (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usług płatniczych i usług związanych z pieniądzem elektronicznym, zmieniającej dyrektywę 98/26/WE i uchylającej dyrektywy 2015/2366/UE i 2009/110/WE – COM(2023) 366 final] ma zastosowanie do cyfrowego euro. Dyrektywa ta stanowi, że pieniądz banku centralnego emitowany do użytku detalicznego, a nie tylko banknoty i monety, należy uznać za „środki pieniężne” w rozumieniu tej dyrektywy. Ramy dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (AML/CFT) określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych powinny mieć zastosowanie w odniesieniu do cyfrowego euro.

Dostawcy usług płatniczych zarejestrowani w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, mogą prowadzić dystrybucję cyfrowego euro, przy czym podlegają oni systemom nadzoru i sankcji państw członkowskich, których walutą nie jest euro.

Właściwe organy na podstawie dyrektywy 2015/2366 i dyrektywy 2015/849 byłyby odpowiedzialne za nadzorowanie i egzekwowanie wszelkich obowiązków określonych w tych aktach Unii, zgodnie z art. 114 TFUE, a jednocześnie te same właściwe organy byłyby również odpowiedzialne za zapewnienie przestrzegania odpowiednich przepisów rozporządzenia w sprawie ustanowienia cyfrowe euro, jak określono w niniejszym rozporządzeniu.

Ustalenia nadzorcze między właściwymi organami państwa członkowskiego pochodzenia a właściwymi organami przyjmujących państw członkowskich, określone w dyrektywie 2015/2366 i dyrektywie 2015/849, powinny mieć również zastosowanie do cyfrowego euro.

Przepisy końcowe (art. 8)

Rozporządzenie powinno wejść w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2023/0211 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie świadczenia usług związanych z cyfrowym euro przez dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1230

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego 2 ,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 3 ,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)W strategiach w zakresie finansów cyfrowych i płatności detalicznych 4 z września 2020 r. Komisja podkreśliła, że cyfrowe euro, jako detaliczna cyfrowa waluta banku centralnego, będzie katalizatorem innowacji w obszarach płatności, finansów i handlu w kontekście trwających działań na rzecz ograniczenia fragmentacji unijnego rynku płatności detalicznych.

(2)W rozporządzeniu (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final] w sprawie ustanowienia cyfrowego euro ustanawia się cyfrowe euro i określa dotyczące go przepisy, w szczególności w odniesieniu do jego statusu legalnego środka płatniczego, dystrybucji, używania i najważniejszych cech w celu dostosowania euro do zmian technologicznych i zapewnienia jego używania jako jednej waluty.

(3)Istotne jest zapewnienie wszystkim dostawcom usług płatniczych, zarówno zarejestrowanym w państwach członkowskich, których walutą jest euro, jak i w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, możliwości powadzenia dystrybucji cyfrowego euro, a tym samym korzystania ze swobody świadczenia usług w Unii. Świadczenie usług płatniczych związanych z cyfrowym euro przez wszystkich dostawców usług płatniczych przyczyniłoby się do zapewnienia wysokiego poziomu innowacji, ułatwiłoby płatności i zwiększyłoby konkurencję w całej Unii oraz jest niezbędne do zagwarantowania integralności jednolitego rynku. Wszyscy dostawcy usług płatniczych zarejestrowani w Unii powinni zatem mieć możliwość dystrybucji usług płatniczych związanych z cyfrowym euro na tych samych warunkach wśród osób fizycznych lub prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach członkowskich, których walutą jest euro, osób fizycznych lub prawnych, które otworzyły rachunek w cyfrowym euro w czasie, gdy miały miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach członkowskich, których walutą jest euro, ale już nie mają miejsca zamieszkania ani siedziby w tych państwach członkowskich, a także osób odwiedzających w strefie euro. Dostawcy usług płatniczych zarejestrowani w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, powinni mieć również możliwość prowadzenia dystrybucji cyfrowego euro wśród wszelkich innych osób fizycznych lub prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, oraz w innych państwach Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub w państwach trzecich, z zastrzeżeniem warunków określonych w rozporządzeniu (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final].

(4)Dostawcy usług płatniczych zarejestrowani w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, powinni do celów prowadzenia dystrybucji cyfrowego euro stosować te same zasady, co dostawcy usług płatniczych zarejestrowani w państwach członkowskich, których walutą jest euro. Jest to niezbędne w celu zapewnienia, by prowadzenie dystrybucji cyfrowego euro przez wszystkich dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w Unii przebiegało w jednolity sposób.

(5)Świadczenie usług płatniczych związanych z cyfrowym euro przez dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, powinno podlegać takim samym standardom nadzorczym jak te stosowane wobec dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą jest euro. W tym celu odpowiednie przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 5 , zastąpionej dyrektywą (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie usług płatniczych i usług związanych z pieniądzem elektronicznym w ramach rynku wewnętrznego – COM(2023) 366 final], oraz dyrektywy (UE) 2015/843 6 , zastąpionej dyrektywą (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy – COM(2021) 423 final], powinny mieć zastosowanie do nadzoru sprawowanego przez właściwe organy i systemu sankcji oraz do ustaleń nadzorczych między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich dotyczących świadczenia usług płatniczych związanych z cyfrowym euro przez dostawców usług płatniczych mających siedzibę w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro.

(6)Podobnie jak w przypadku właściwych organów państw członkowskich, których walutą jest euro, zgodnie z rozporządzeniem (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final] właściwe organy odpowiedzialne na podstawie dyrektywy (UE) 2015/2366 za nadzorowanie świadczenia usług płatniczych powinny również współpracować z Europejskim Bankiem Centralnym w celu nadzorowania stosowania obowiązków związanych z płatnościami określonych w rozporządzeniu (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final].

(7)Zgodnie z art. 4 pkt 25 dyrektywy 2015/2366 środki pieniężne oznaczają banknoty i monety, zapisy księgowe lub pieniądz elektroniczny. Cyfrowe euro, jako nowa forma pieniądza banku centralnego będąca legalnym środkiem płatniczym, powinno zostać uznane za środki pieniężne w rozumieniu dyrektywy 2015/2366, zastąpionej dyrektywą (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie usług płatniczych i usług związanych z pieniądzem elektronicznym w ramach rynku wewnętrznego – COM(2023) 366 final], która rozszerza definicję środków pieniężnych na wszystkie formy pieniądza banku centralnego emitowanego do użytku detalicznego. Tę samą definicję środków pieniężnych należy uwzględnić w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1230 z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie płatności transgranicznych w Unii.

(8)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w stopniu wystarczającym przez państwa członkowskie z uwagi na fakt, że przepisy mające zastosowanie do dostawców usług płatniczych powinny być takie same niezależnie od tego, czy są oni zarejestrowani w państwie członkowskim, którego walutą jest euro, czy też nie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki proponowanego działania mającego na celu zapewnienie integralności jednolitego rynku możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(9)Zgodnie z art. 42 rozporządzenia (UE) 2018/1725 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych i Europejską Radą Ochrony Danych, którzy wydali wspólną opinię w dniu [XX XX 2023 r.],

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1
Przedmiot
i zakres stosowania

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy dotyczące:

a)szczególnych obowiązków, których dostawcy usług płatniczych zarejestrowani w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, muszą przestrzegać podczas świadczenia usług płatniczych związanych z cyfrowym euro;

b)nadzoru i egzekwowania obowiązków, o których mowa w lit. a), przez państwa członkowskie, których walutą nie jest euro;

c)szczególnych obowiązków, których producenci oryginalnego sprzętu wytwarzający urządzenia mobilne oraz dostawcy usług łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy (UE) 2018/1972 mający siedzibę w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, muszą przestrzegać w odniesieniu do cyfrowego euro.

Artykuł 2
Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1.„cyfrowe euro” oznacza cyfrową formę jednej waluty dostępną dla osób fizycznych i prawnych zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final];

2.„dostawca usług płatniczych” oznacza dostawcę usług płatniczych zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 11 dyrektywy (UE) 2015/2366;

3.„usługa płatnicza związana z cyfrowym euro” oznacza usługę płatniczą związaną z cyfrowym euro zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final];

4.„miejsce zamieszkania” oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna legalnie przebywa w Unii zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE 7 ;

5.„osoba odwiedzająca” oznacza osobę fizyczną zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 22 rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final];

6.„państwo członkowskie, którego walutą nie jest euro” oznacza państwo członkowskie zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 23 rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final];

7.„urządzenie mobilne” oznacza urządzenie mobilne zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 31 rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final].

Artykuł 3
Świadczenie usług płatniczych związanych
z cyfrowym euro

W ramach dyrektywy (UE) 2015/2366 dostawcy usług płatniczych zarejestrowani w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, mogą świadczyć usługi płatnicze związane z cyfrowym euro na rzecz:

a)osób fizycznych i prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach członkowskich, których walutą jest euro;

b)osób fizycznych i prawnych, które otworzyły rachunek w cyfrowym euro w czasie, gdy miały miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach członkowskich, których walutą jest euro, ale już nie mają miejsca zamieszkania ani siedziby w tych państwach członkowskich;

c)osób odwiedzających;

d)osób fizycznych i prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 18 rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final];

e)osób fizycznych i prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwach trzecich, w tym na terytoriach objętych układem monetarnym z Unią Europejską, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 19 i 20 rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final].

Artykuł 4
Prawo właściwe

1.Wymogi określone w art. 13, art. 14 ust. 1, rozdziale V, art. 18, rozdziale VII, rozdziale VIII i rozdziale IX rozporządzenia (UE) X w sprawie ustanowienia cyfrowego euro mają zastosowanie do dostawców usług płatniczych zarejestrowanych na terytorium państw członkowskich, których walutą nie jest euro, którzy świadczą usługi płatnicze związane z cyfrowym euro zgodnie z art. 1 niniejszego rozporządzenia.

Wymóg określony w art. 33 rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final] ma zastosowanie do producentów oryginalnego sprzętu wytwarzających urządzenia mobilne oraz dostawców usług łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy (UE) 2018/1972, którzy mają siedzibę w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro.

2.Zgodnie z art. 4 pkt 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmienionej dyrektywą (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie usług płatniczych i usług związanych z pieniądzem elektronicznym w ramach rynku wewnętrznego – COM(2023) 366 final], przepisy tej dyrektywy mają zastosowanie do transakcji płatniczych w cyfrowym euro.

3.Zgodnie z art. 2 pkt 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1230 z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie płatności transgranicznych w Unii przepisy tego rozporządzenia mają zastosowanie do transakcji płatniczych w cyfrowym euro.

4.Bez uszczerbku dla art. 37 rozporządzenia [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final] dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych mają zastosowanie w odniesieniu do cyfrowego euro.

Artykuł 5
Właściwe organy

1.Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 ma zastosowanie do nadzoru sprawowanego przez właściwe organy i systemu sankcji oraz do ustaleń nadzorczych między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich, dotyczących działalności dostawców usług płatniczych mających siedzibę w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, w odniesieniu do cyfrowego euro do celów stosowania niniejszego rozporządzenia oraz wywiązania się z obowiązków, o których mowa w rozdziałach IV, V, VI i VII rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final].

2.Dyrektywa (UE) 2015/843 ma zastosowanie do nadzoru sprawowanego przez właściwe organy i systemu sankcji oraz do ustaleń nadzorczych między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich, dotyczących działalności dostawców usług płatniczych zarejestrowanych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, ustanowionych w odniesieniu do cyfrowego euro do celów stosowania niniejszego rozporządzenia oraz wywiązania się z obowiązków, o których mowa w rozdziale IX rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final]. 

Artykuł 6
Współpraca
z Europejskim Bankiem Centralnym

Do celów nadzorowania stosowania rozdziałów IV, V i VII rozporządzenia (UE) [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia cyfrowego euro – COM(2023) 369 final] właściwe organy, o których mowa w art. 4 ust. 1, współpracują z Europejskim Bankiem Centralnym.

Artykuł 7
Zmiany

Art. 2 pkt 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1230 z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie płatności transgranicznych w Unii otrzymuje brzmienie: „»środki« oznaczają pieniądz banku centralnego emitowany do użytku detalicznego, pieniądz księgowy lub pieniądz elektroniczny”.

Artykuł 8
Wejście
w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego    W imieniu Rady

Przewodnicząca    Przewodniczący

(1)    Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie strategii dla UE w zakresie finansów cyfrowych (COM(2020) 591 final).
(2)    Dz.U. C […] z […], s. […].
(3)    Dz.U. C […] z […], s. […].
(4)    Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie strategii dla UE w zakresie finansów cyfrowych (COM(2020) 591 final).
(5)    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).
(6)    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).
(7)    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 214).
Top