Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 52018DC0740

SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczące funkcjonowania dyrektywy 2014/53/UE w sprawie urządzeń radiowych

COM/2018/740 final

Bruksela, dnia 13.11.2018

COM(2018) 740 final

SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

dotyczące funkcjonowania dyrektywy 2014/53/UE w sprawie urządzeń radiowych


SPIS TREŚCI

1.    Wprowadzenie    

2.    Poprawa sytuacji w zakresie przechodzenia na stosowanie przepisów dyrektywy i większa spójność    

2.1.    Warsztaty    

2.2.    Wytyczne w sprawie daty rozpoczęcia stosowania nowych dyrektyw dotyczących sektora elektrycznego    

2.3.    Przewodnik dotyczący dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych    

3.    Działanie    

3.1.    Zgłoszenie środków transpozycji    

3.2.    Zastosowanie w państwach EOG-EFTA    

3.3.    Ocena zgodności    

3.4.    Nadzór rynku (zgodność i lepsza współpraca)    

3.5.    Komitet (Komitet TCAM)    

4.    Normy zharmonizowane    

4.1.    Cel norm zharmonizowanych    

4.2.    Przygotowanie norm zharmonizowanych    

4.3.    Ogólne kroki przedsięwzięte przez Komisję w celu rozwiązania problemów    

4.4.    Sytuacje szczególne i ich rozwiązania    

4.4.1.    Norma WiFi (EN 301 893)    

4.4.2.    Normy zharmonizowane, które nie zawierały specyfikacji dotyczących parametrów eksploatacyjnych odbiornika    

4.5.    Status norm zharmonizowanych na podstawie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych    

5.    Wymagania    

5.1.    Wymagania oparte na nowym podejściu    

5.2.    Powierzone Komisji uprawnienie do przyjmowania aktów delegowanych i wykonawczych    

5.2.1.    Art. 3 ust. 3 (dodatkowe zasadnicze wymagania) oraz art. 4 (kombinacje sprzętu radiowego i oprogramowania)    

5.2.2.    Art. 5 (rejestracja)    

5.2.3.    Inne przepisy    

5.3.    Usunięcie zbędnych zobowiązań administracyjnych oraz niejednoznaczności    

6.    Wniosek    

Załącznik    

Zmiany wprowadzone dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych    

1.Wprowadzenie

Przemysł inżynieryjny odgrywa strategiczną rolę w gospodarce Europy. Przemysł ten generuje około 30 % unijnej wartości dodanej w sektorze wytwórczym oraz dostarcza rozwiązań technologicznych istotnych z punktu widzenia głównych strategii UE. Korzystanie z przyjaznych środowisku, innowacyjnych i inteligentnych urządzeń elektrycznych i mechanicznych przyczynia się do powstawania większej liczby lepszych miejsc pracy w całej gospodarce oraz pozwala oferować czystsze, wydajniejsze i bardziej konkurencyjne produkty i usługi. Poszczególne gałęzie przemysłu inżynieryjnego obejmują kluczowe sektory pozwalające odblokować potencjał innych branż; pełnią one również funkcję dostawców kapitału oraz pośrednich towarów i usług dla wszystkich sektorów gospodarki.

Dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych 1 stanowi jeden z najważniejszych instrumentów prawnych Unii Europejskiej (UE) w sektorach inżynierii elektrycznej i elektronicznej, ponieważ ustanowiono w niej ramy regulacyjne dotyczące wprowadzania urządzeń radiowych na rynek wewnętrzny, a jej przepisy mają zastosowanie – poza szeregiem wyjątków – do produktów wykorzystujących widmo radiowe (urządzenia radiowe) 2 . Pozostałe instrumenty w dziedzinie związanej z sektorami inżynierii elektrycznej i elektronicznej to dyrektywa 2014/35/UE o niskim napięciu 3 oraz dyrektywa 2014/30/UE w sprawie kompatybilności elektromagnetycznej 4 .

Choć urządzenia radiowe objęte zakresem dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych nie podlegają przepisom dyrektywy 2014/35/UE ani dyrektywy 2014/30/UE 5 , to muszą spełniać zasadnicze wymagania ustanowione w tych dyrektywach, ponieważ w art. 3 ust. 1 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych odniesiono się do tych zasadniczych wymagań.

Dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. UE) w dniu 22 maja 2014 r., stała się skuteczna w dniu 11 czerwca 2014 r. i stosuje się ją od dnia 13 czerwca 2016 r. Dyrektywą tą uchylono dyrektywę nr 1999/5/WE w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych 6 . W dyrektywie przewidziano roczny okres przejściowy, który zakończył się w dniu 12 czerwca 2017 r. (art. 48). W okresie przejściowym producenci mogli wprowadzać do obrotu urządzenia radiowe spełniające przepisy dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych albo przepisy UE mające zastosowanie przed dniem 13 czerwca 2016 r. (np. przepisy dyrektywy nr 1999/5/WE).

Dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych dostosowała przepisy dyrektywy nr 1999/5/WE do nowych ram prawnych 7 . W ramach dokonanego przeglądu wzięto pod uwagę konieczność usprawnienia nadzoru rynku, głównie poprzez nałożenie na producentów, importerów i dystrybutorów wymogów w zakresie identyfikowalności. W dyrektywie przewidziano również możliwość przyjmowania aktów delegowanych w celu ustanowienia wymogów w zakresie wcześniejszej rejestracji dla klas urządzeń radiowych wykazujących niskie poziomy zgodności. Wśród innych nowych elementów należy wymienić objęcie zakresem dyrektywy urządzeń przeznaczonych wyłącznie do odbioru czystego dźwięku radiowego i odbiorników radiowo-telewizyjnych oraz uproszczenie niektórych wymogów administracyjnych. W załączniku do niniejszego sprawozdania zamieszczono krótkie porównanie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych i dyrektywy nr 1999/5/WE.

Zgodnie z przepisami dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych w konkretnych kwestiach. Art. 44 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych uprawnia Komisję do przyjmowania aktów delegowanych na okres pięciu lat od dnia 11 czerwca 2014 r. i zobowiązuje ją do sporządzenia sprawozdania dotyczącego przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat (tj. do dnia 10 września 2018 r.).

Ponadto zgodnie z art. 47 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych Komisja dokonuje przeglądu funkcjonowania dyrektywy (tj. dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych) i przedkłada sprawozdanie z przeglądu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 12 czerwca 2018 r., a następnie co pięć lat.

Sprawozdanie, o którym mowa w art. 47 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, musi zawierać szczegółowe informacje na temat inicjatyw, które zostały podjęte lub które planuje się podjąć przy sporządzaniu aktów delegowanych zgodnie z dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych, tj. również informacje na temat kwestii, o których mowa w art. 44 ust. 2. Ponadto termin złożenia sprawozdania w celach wymienionych w art. 47 ust. 2 przypada blisko terminu na złożenie sprawozdania w celach wskazanych w art. 44 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych.

Dlatego też niniejsze sprawozdanie zostało sporządzone zarówno w celu zapewnienia zgodności z przepisami art. 44 ust. 2, jak i z przepisami art. 47 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Zgodnie z art. 47 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych niniejsze sprawozdanie dotyczy kwestii związanych z transpozycją i funkcjonowaniem dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, z uwzględnieniem postępów poczynionych w zakresie sporządzania odpowiednich norm 8 , a także działań Komitetu ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku (Komitet TCAM) 9 . Przedstawiono w nim również informacje na temat kwestii dotyczących spójnego systemu, o którym mowa w art. 47 ust. 2 lit. a) 10 , kwestii dotyczących ochrony konsumentów, o której mowa w art. 47 ust. 2 lit. d) 11 , kwestii dotyczących uniwersalnych ładowarek, o których mowa w art. 47 ust. 2 lit. e) 12 , oraz kwestii dotyczących etykietowania elektronicznego, o którym mowa w art. 47 ust. 2 lit. f) 13 . Ponadto w niniejszym sprawozdaniu przedstawiono szczegółowe i aktualne informacje dotyczące przekazania uprawnień zgodnie z art. 44 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych 14 .

Niniejsze sprawozdanie, które zostało sporządzone zaledwie niecały rok po zakończeniu okresu przejściowego, jest pierwszym sprawozdaniem opracowanym do celów wymienionych w art. 47 ust. 2. Na tak wczesnym etapie nie sposób zatem przedstawić szczegółowych informacji na temat wszystkich zagadnień wskazanych w art. 47 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych ani – ogólnie rzecz biorąc – wyciągnąć wniosków co do skuteczności dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Zgodnie z art. 47 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych sprawozdanie sporządza się raz na pięć lat – oznacza to, że kolejne sprawozdanie zostanie przygotowane i przedstawione w 2023 r.

2.Poprawa sytuacji w zakresie przechodzenia na stosowanie przepisów dyrektywy i większa spójność

2.1.Warsztaty

Biorąc pod uwagę nowe elementy wprowadzone w dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych, państwa członkowskie i zainteresowane strony zwróciły się z zapytaniami w kwestii stosowania dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, a także w kwestii wykładni jej niektórych przepisów, w szczególności przepisów dotyczących zakresu dyrektywy; dlatego też w listopadzie 2014 r. Komisja zorganizowała w Brukseli warsztaty otwarte. Celem tych warsztatów było rozwiązanie kwestii związanych z transpozycją dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych oraz udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące procesu transpozycji, aby upewnić się, że państwa członkowskie będą odpowiednio przygotowane do terminowego opracowania krajowych środków transpozycji, a zainteresowane strony (np. przedstawiciele sektora i jednostki notyfikowane) będą gotowe do spójnego stosowania przepisów dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych od dnia rozpoczęcia jej stosowania.

W warsztatach wzięło udział bardzo wielu uczestników (około 100 osób) pochodzących głównie z państw członkowskich, państw EFTA 15 , europejskich organizacji normalizacyjnych, stowarzyszeń branżowych, jednostek notyfikowanych, organizacji konsumenckich itp. Po zakończeniu warsztatów na stronie internetowej Komisji opublikowano dokument zatytułowany „Pytania i odpowiedzi” 16 .

2.2.Wytyczne w sprawie daty rozpoczęcia stosowania nowych dyrektyw dotyczących sektora elektrycznego

Państwom członkowskim i zainteresowanym stronom należało udzielić odpowiednich wytycznych w tym zakresie i szczegółowo wyjaśnić kwestie związane ze stosowaniem przepisów nowych dyrektyw dotyczących sektora elektrycznego (dyrektywy 2014/30/UE, dyrektywy 2014/35/UE i dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych) odnoszących się do daty wprowadzenia produktu do obrotu. W odpowiedzi służby Komisji opracowały takie wytyczne – zostały one następnie opublikowane na stronie internetowej Komisji 17 .

W wytycznych wyjaśniono, która dyrektywa dotycząca sektora elektrycznego ma zastosowanie w danej sytuacji, biorąc pod uwagę datę wprowadzenia produktu do obrotu, okres przejściowy poprzedzający transpozycję dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, zakres starej dyrektywy dotyczącej sektora elektrycznego i nowych dyrektyw dotyczących tego sektora, a także datę rozpoczęcia stosowania tych dyrektyw.

2.3.Przewodnik dotyczący dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych

W maju 2017 r. na stronie internetowej Komisji 18 opublikowano nowy przewodnik dotyczący dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Przewodnik został opracowany w taki sposób, by mógł być wykorzystywany jako podręcznik dla wszystkich podmiotów, na które przepisy dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych wywierają bezpośredni lub pośredni wpływ. Powinien on okazać się pomocny przy dokonywaniu wykładni przepisów dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Przewodnik nie jest prawnie wiążący.

W przewodniku wyjaśniono i uściślono niektóre z najważniejszych kwestii związanych ze stosowaniem dyrektywy RED, takie jak zakres, zasadnicze wymagania, mające zastosowanie procedury oceny zgodności, niektóre specjalne obowiązki dotyczące podmiotów gospodarczych itp. Przygotowano go we współpracy z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami (stowarzyszeniami branżowymi, stowarzyszeniami konsumenckimi, jednostkami notyfikowanymi, europejskimi organizacjami normalizacyjnymi).

W czerwcu 2018 r. służby Komisji opublikowały zaktualizowaną wersję tego przewodnika, zatwierdzoną również przez Komitet ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku (Komitet TCAM) 19 , która zawiera wyjaśnienia dotyczące kwestii poruszonych po opublikowaniu pierwszej wersji przewodnika oraz zaktualizowane odniesienia. Wyjaśniono w niej na przykład, czy dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych ma zastosowanie do modułów radiowych, przedstawiono aktualne informacje na temat zastosowania dyrektywy do bezzałogowych statków powietrznych oraz zawarto wzajemne odniesienie do dodatkowych wytycznych dotyczących sprzętu łączonego 20 .

3.Działanie

3.1.Zgłoszenie środków transpozycji

Art. 49 ust. 1 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych stanowi, że państwa członkowskie przyjmą i opublikują do dnia 12 czerwca 2016 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy (tj. dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych). Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych środków.

Do lipca 2016 r. 14 państw członkowskich zgłosiło krajowe środki transpozycji. W konsekwencji w lipcu 2016 r. Komisja Europejska wysłała wezwanie do usunięcia uchybienia do pozostałych 14 państw członkowskich, które nie zastosowały się do przepisów art. 49 ust. 1. Do końca 2017 r. wszystkie państwa członkowskie zgłosiły co najmniej jeden akt krajowy określony jako krajowe środki transpozycji. Dyrektywę w sprawie urządzeń radiowych transponowano zatem we wszystkich państwach członkowskich a wszelkie sprawy dotyczące uchybień zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z art. 49 ust. 1 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych zostały zamknięte. Informacje na temat postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dla każdego państwa członkowskiego są dostępne w bazie danych Komisji 21 .

Służby Komisji nie otrzymały żadnych skarg dotyczących problemów związanych ze swobodnym przepływem sprzętu radiowego, który był już zgodny z przepisami dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, i wynikających z późnej transpozycji tej dyrektywy.

3.2.Zastosowanie w państwach EOG-EFTA

Dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych ma zastosowanie w państwach EOG 22 -EFTA 23 (Norwegia, Islandia i Liechtenstein), ponieważ decyzją Wspólnego Komitetu EOG 24 została ona włączona do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i następnie transponowana do prawa krajowego przez te państwa.

Szwajcaria dostosowała swoje przepisy krajowe 25 równoważne dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych. W związku z tym odpowiedni rozdział 7 załącznika I do umowy o wzajemnym uznaniu zawartej między UE a Szwajcarią, która weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r. 26 , zmieniono 27 , by odzwierciedlić nowy dorobek prawny UE i równoważne prawodawstwo szwajcarskie.

3.3.Ocena zgodności 

W maju 2015 r. służby Komisji wystosowały pismo do wszystkich państw członkowskich, w którym zwróciły się do nich o rozpoczęcie notyfikowania swoich jednostek oceniających zgodność na podstawie przepisów dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, pod warunkiem że odpowiednie przepisy dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych zostały transponowane. W piśmie tym podkreślono również fakt, że jednostki notyfikowane na podstawie uchylonej dyrektywy zostaną wycofane z dniem 13 czerwca 2017 r. (tj. po zakończeniu okresu przejściowego przewidzianego w art. 48 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych).

Do końca okresu przejściowego (tj. do dnia 12 czerwca 2017 r.) notyfikowano 61 jednostek, do końca 2017 r. notyfikowano kolejne 4 jednostki, a do końca kwietnia 2018 r. całkowita liczba tych jednostek wyniosła 70 28 .

Nie napotkano żadnych szczególnych problemów w odniesieniu do notyfikacji jednostek oceniających zgodność na podstawie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Ponadto Komisja nigdy nie otrzymała żadnych informacji wskazujących na to, że jednostki notyfikowane były przeciążone lub nie były w stanie wykonywać swoich zadań. Choć publikacja norm zharmonizowanych opóźniła się (szczegółowe informacje znajdują się w pkt 4), a co za tym idzie – konieczne było zaangażowanie jednostki notyfikowanej w zakresie szczególnych wymagań 29 , Komisja mimo to nie otrzymała żadnych informacji świadczących o ich przeciążeniu.

Dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych jest dyrektywą nowego podejścia. Opiera się ona przede wszystkim na systemie deklaracji zgodności UE zobowiązującym producentów do certyfikacji własnych produktów i prowadzenia dokumentacji technicznej dotyczącej zgodności produktów z mającymi zastosowanie wymogami, która to dokumentacja podlega kontroli przez organy nadzoru.

W szczególnych i wyjątkowych sytuacjach wymagane jest zaangażowanie osoby trzeciej (w tym przypadku jednostki notyfikowanej) 30 . W przeszłości producenci często woleli jednak ubiegać się o zatwierdzenie przez jednostkę notyfikowaną, nawet jeśli nie było to konieczne, ponieważ stosowali odpowiednie normy zharmonizowane 31 . Dopiero z czasem okaże się, czy dostosowanie procedur oceny zgodności do nowych ram prawnych zachęci producentów do ubiegania się o zatwierdzenie przez jednostkę notyfikowaną jedynie w szczególnych sytuacjach przewidzianych w dyrektywie, co z kolei doprowadzi do zmniejszenia kosztów administracyjnych.

Szczegółowe kryteria określone w dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych, które muszą spełniać jednostki oceniające zgodność, mają na celu zapewnienie wystarczającego i jednakowo wysokiego poziomu działalności tych jednostek. Ze względu na umowy o wzajemnym uznaniu zawarte z szeregiem państw 32 producenci mogą korzystać z dostępu do szerszego rynku.

Sektorowa grupa jednostek notyfikowanych, stowarzyszenie zajmujące się zgodnością z przepisami dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych 33 , przyczynia się do skutecznego wdrażania prawodawstwa we współpracy z komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, tj. z Komitetem ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku (Komitet TCAM) 34 oraz ułatwia konwergencję praktyk oceny zgodności. Stowarzyszenie zajmujące się zgodnością z przepisami dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych współpracuje z odpowiednimi organizacjami, takimi jak Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI), Komitet ds. Łączności Elektronicznej oraz grupa współpracy administracyjnej (ADCO w zakresie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych) 35 . Uznaje się, że stosowanie w spójny sposób procedur oceny zgodności ułatwia osiągnięcie otwartego i konkurencyjnego rynku w całej Europie.

3.4.Nadzór rynku (zgodność i lepsza współpraca)

Ogólnie rzecz biorąc, dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych, w której stosuje się ramy nadzoru rynkowego produktów ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 765/2008 36 , zapewnia lepszą i skuteczniejszą współpracę między krajowymi organami nadzoru rynku, niezbędną do powodzenia polityki nadzoru rynku i zagwarantowania otwartego i konkurencyjnego rynku w całej Europie. Współpracę tę wspiera funkcjonowanie internetowego systemu informacyjnego i komunikacyjnego do celów ogólnoeuropejskiej bazy danych nadzoru rynku (ICSMS) oraz systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznych produktach nieżywnościowych (system RAPEX), które stanowią podstawowe narzędzia wymiany informacji i optymalizacji podziału pracy między organami 37 .

Współpracę zapewnia się również dzięki ustanowieniu i funkcjonowaniu grupy współpracy administracyjnej (ADCO) krajowych organów nadzoru rynku w danym sektorze, mianowicie grupy ADCO w zakresie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Jednym z istotnych działań ADCO w zakresie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych jest przygotowywanie i przedstawianie Komisji i Komitetowi TCAM rocznych danych statystycznych dotyczących nadzoru rynku w odniesieniu do urządzeń objętych zakresem dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych (i poprzedniej dyrektywy nr 1999/5/WE) 38 .

Do czasu zakończenia niniejszego sprawozdania ADCO w zakresie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych przedstawiła dane statystyczne dotyczące nadzoru rynku za rok 2016 39 , a ponieważ we wspomnianym roku nadal obowiązywała dyrektywa nr 1999/5/WE, przedmiotowe dane statystyczne zawierają ustalenia dotyczące stwierdzonych na rynku produktów niezgodnych z dyrektywą nr 1999/5/WE. Należy doprecyzować, że do dnia 12 czerwca 2016 r. obowiązywała dyrektywa nr 1999/5/WE, natomiast w okresie od dnia 13 czerwca 2016 r. do dnia 12 czerwca 2017 r. producenci mieli możliwość wyboru między stosowaniem dyrektywy nr 1999/5/WE lub dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych ze względu na okres przejściowy przewidziany w art. 48 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Na podstawie danych statystycznych można założyć, że w przedmiotowym okresie producenci woleli stosować dyrektywę nr 1999/5/WE. W związku z tym nie można wyciągnąć konkretnych wniosków co do tego, czy określone rodzaje urządzeń radiowych wykazują niski poziom zgodności w odniesieniu do wymogów dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych.

Oprócz powyższych danych Komisja otrzymała od państw członkowskich 40 informacje na temat stosowania dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, zgodnie z art. 47 ust. 1 41 . Informacje te prowadzą również do wniosku, że do końca okresu przejściowego producenci woleli stosować uchyloną, ale wciąż mającą zastosowanie dyrektywę, tj. dyrektywę 1999/5/WE. W efekcie zgodność urządzenia radiowego, które było dostępne na rynku, oceniono na podstawie wspomnianej dyrektywy.

Ponadto w sprawozdaniach otrzymanych zgodnie z art. 47 ust. 1 w odniesieniu do żadnej kategorii urządzeń radiowych nie wykazano ani nie stwierdzono istnienia problemu niskiego poziomu zgodności z zasadniczymi wymaganiami dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych.

Państwa członkowskie będą w stanie ocenić zgodność urządzeń radiowych z nową dyrektywą (dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych) i przekazać w najbliższych latach bardziej szczegółowe informacje i dane.

Szczególnym problemem poruszonym przez organy nadzoru rynku podczas posiedzeń ADCO w zakresie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych był brak jasności co do zastosowania przedmiotowej dyrektywy do bezzałogowych statków powietrznych (dronów) oraz potrzeba zapewnienia, aby jej wymogi dotyczące kompatybilności elektromagnetycznej i widma radiowego miały zastosowanie (przynajmniej) do konsumenckich i komercyjnych bezzałogowych statków powietrznych. Podczas dyskusji nad przyjęciem rozporządzenia w dziedzinie lotnictwa cywilnego 42 uzgodniono, by zmodyfikować zwolnienie przewidziane w dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych, które odnosi się do wyposażenia pokładowego 43 . W wyniku tego w nowym rozporządzeniu (UE) 2018/1139, mającym zastosowanie od dnia 11 września 2018 r. 44 , zmieniono załącznik I (pkt 3) do dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych w celu zapewnienia, aby dyrektywa ta miała zastosowanie do większości kategorii bezzałogowych statków powietrznych.

W 2017 r. Komisja przedstawiła wniosek ustawodawczy dotyczący rozporządzenia w sprawie zgodności z przepisami dotyczącymi jednolitego rynku w odniesieniu do produktów niespożywczych i egzekwowania tych przepisów 45 , którego celem jest zmniejszenie liczby produktów niezgodnych z wymogami jednolitego rynku. W szczególności rozporządzenie przyczyni się do zapewnienia odpowiednich zachęt dla przedsiębiorstw, zintensyfikowania kontroli zgodności i promowania ściślejszej współpracy transgranicznej między organami egzekwowania prawa poprzez wzmocnienie istniejących ram działań w zakresie nadzoru rynku. Ponadto w jego ramach będzie się dążyć do zachęcania do wspólnych działań organów nadzoru rynku z kilku państw członkowskich, usprawnienia wymiany informacji, promowania koordynacji programów nadzoru rynku i utworzenia wzmocnionych ram kontroli produktów wprowadzanych na rynek unijny oraz lepszej współpracy między organami nadzoru rynku i organami celnymi. Obejmuje to między innymi uchylenie art. 39 i art. 40 ust. 1 akapit czwarty dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych 46 .

3.5.Komitet (Komitet TCAM)

W art. 45 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych ustanawia się Komitet ds. Oceny Zgodności Telekomunikacyjnej i Nadzoru Rynku (Komitet TCAM), który jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011 47 . Komitet TCAM 48  wydaje opinię w sprawie proponowanych aktów wykonawczych w odniesieniu do dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych i zasadniczo omawia wszelkie inne kwestie dotyczące stosowania tej dyrektywy podniesione przez jego przewodniczącego lub przedstawiciela państwa członkowskiego zgodnie z regulaminem komitetu.

Komitet, któremu przewodniczą służby Komisji, zaktualizował swoje regulaminy, które zostały najpierw przygotowane przez służby Komisji, zatwierdzone przez Komitet TCAM 49 i weszły w życie w dniu 19 września 2017 r. W związku z tym zapewniono funkcjonowanie Komitetu.

Należy odnotować, że podobny komitet funkcjonował na podstawie dyrektywy nr 1999/5/WE (dyrektywy uchylonej). Komitet ustanowiony na mocy dyrektywy nr 1999/5/WE powołał grupę roboczą pod przewodnictwem służb Komisji 50 w celu zapewnienia pomocy i doradztwa w konkretnych kwestiach. Ta grupa robocza kontynuuje swoją działalność jako grupa komitetu ustanowionego dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych.

W 2015 r. Komitet TCAM 51 utworzył również podgrupę ds. „wyrobów lotniczych, części i akcesoriów”. Podgrupę powołano w celu omawiania pytań i propozycji podniesionych w dokumencie Komitetu TCAM dotyczącym zwolnienia wyposażenia pokładowego, części i akcesoriów w załączniku I do dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych oraz konkretnych przypadków będących przedmiotem badań w ramach europejskich organizacji normalizacyjnych, takich jak bezzałogowe statki powietrzne i radary wykrywające przeszkody. W 2016 r. podgrupa ta przedstawiła Komitetowi TCAM sprawozdanie zawierające ustalenia i zalecenia dotyczące dalszej oceny 52 .

Istniała jedna procedura głosowania zgodnie z art. 45 ust. 2 – procedura doradcza – w odniesieniu do projektu rozporządzenia wykonawczego Komisji określającego, w jaki sposób należy przedstawić informacje przewidziane w art. 10 ust. 10 dyrektywy 2014/53/UE, w odniesieniu do których Komitet wydał opinię pozytywną 53 .

Wspólne posiedzenia TCAM i komitetu ustanowionego decyzją o spektrum radiowym (676/2002/WE) 54 , Komitetu ds. Spektrum Radiowego, są organizowane w celu omawiania wspólnych problemów związanych z urządzeniami radiowymi, ułatwiając tym samym, w stosownych przypadkach, funkcjonowanie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Ostatnie posiedzenie tej wspólnej grupy odbyło się w październiku 2017 r.

4.Normy zharmonizowane

4.1.Cel norm zharmonizowanych

Stosowanie norm zharmonizowanych, do których odniesienia są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z dyrektywą, jest dobrowolne, ale zaletą takiego stosowania jest fakt, że dostarcza ono „domniemania zgodności” z analogicznymi zasadniczymi wymaganiami, które wspomniane normy mają obejmować 55 .

Jeżeli producent zdecyduje się nie stosować normy zharmonizowanej lub postanowi stosować ją jedynie częściowo, jest zobowiązany udowodnić w inny sposób, że dane urządzenie radiowe jest zgodne z zasadniczymi wymaganiami oraz przedstawić pełne uzasadnienie techniczne, by wykazać zgodność z tymi wymaganiami. Jeżeli normy zharmonizowane nie istnieją lub nie stosuje się ich, producent jest zobowiązany skonsultować się z jednostką notyfikowaną celem przeprowadzenia oceny zgodności z wymaganiami dotyczącymi przepisów art. 3 ust. 2 i 3, lecz nie ma takiego obowiązku w przypadku wymagań dotyczących przepisów art. 3 ust. 1.

Od połowy lat 80. ubiegłego wieku UE w coraz większym stopniu stosuje normy do celów wsparcia jej polityki oraz prawodawstwa. Normalizacja ma znaczący wpływ na zakończenie procesu wprowadzenia rynku wewnętrznego w kontekście prawodawstwa „nowego podejścia”, które odnosi się do norm europejskich opracowanych przez europejskie organizacje normalizacyjne. Te europejskie organizacje zawarły szczególne porozumienia (odpowiednio porozumienie wiedeńskie i porozumienie frankfurckie) z Międzynarodową Organizacją Normalizacyjną / Międzynarodową Komisją Elektrotechniczną, które zapewniają współpracę w obszarze większości kwestii dotyczących normalizacji oraz zapobiegają pokrywaniu się działań. W szczególności, jeżeli są prowadzone międzynarodowe prace, które można przyjąć w Europie, pierwszeństwo przyznaje się pracom na szczeblu międzynarodowym.

4.2.Przygotowanie norm zharmonizowanych

Komisja, działając zgodnie z art. 10 rozporządzenia w sprawie normalizacji (UE) nr 1025/2012 56 , wezwała Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) oraz Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) do sporządzenia, do celów wdrażania art. 3 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, norm zharmonizowanych dotyczących urządzeń radiowych 57 (mandat).

Mandat przekazano CENELEC i ETSI niemal dwa lata przed upływem okresu przejściowego przewidzianego w dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych. Mandat dostarczono dnia 4 sierpnia 2015 r., natomiast okres przejściowy zakończył się dnia 12 czerwca 2017 r.

W mandacie określono termin wydania norm – dzień 15 marca 2016 r.

W trakcie realizacji mandatu konsultowano się z CENELEC i ETSI. Instytucje te były w związku z tym świadome konieczności terminowego przygotowania norm zharmonizowanych na potrzeby dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych.

Ostatni wykaz norm zharmonizowanych sporządzony na podstawie dyrektywy nr 1999/5/WE zawierał 252 normy zharmonizowane; a ściślej rzecz biorąc – 21 norm związanych z zasadniczymi wymaganiami przewidzianymi w art. 3 ust. 1 lit. a), 52 związane z zasadniczymi wymaganiami przewidzianymi w art. 3. ust. 1 lit. b) oraz 179 związanych z zasadniczymi wymaganiami przewidzianymi w art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 3 58 . Aktualizacja wszystkich tych norm zharmonizowanych nie była konieczna 59 . Ograniczono zmiany w istniejącym zbiorze norm dostępnym w ramach uchylonej dyrektywy (nr 1999/5/WE), niezbędne, by odpowiednio odzwierciedlić zmiany w dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek nowych norm, które należało przygotować w związku z nowym zakresem dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych (w porównaniu z zakresem dyrektywy nr 1999/5/WE), w celu publikacji w ramach dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych konieczna była aktualizacja 187 norm, do których odniesienia opublikowano w ramach dyrektywy nr 1999/5/WE 60 .

Powstało jednak opóźnienie w publikacji zharmonizowanych norm w ramach dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, ponieważ znacznej liczby norm nie dostarczono w terminie albo nie zaktualizowano lub nie przystosowano ich do celów dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych.

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1025/2012 w sprawie normalizacji Komisja może opublikować normy zharmonizowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej tylko wtedy, gdy zostały one formalnie przekazane przez organizacje normalizacyjne oraz gdy spełniają one wymogi, które mają obejmować zakresem.

Powyższe kwestie związane z terminową dostępnością norm stały się przedmiotem uwagi polityków i mediów.

4.3.Ogólne kroki przedsięwzięte przez Komisję w celu rozwiązania problemów 

Służby Komisji nawiązały ścisłą współpracę z europejskimi organizacjami normalizacyjnymi, by dążyć do rozwiązania wymienionych powyżej kwestii oraz uniknąć ponownego wystąpienia podobnych sytuacji w przyszłości.

Po pierwsze, gdy CENELEC i ETSI przedłożyły Komisji normy zharmonizowane, dokonała ona ich jak najszybszej oceny. Średni czas przeprowadzania oceny norm wynosił poniżej 2 miesięcy od momentu ich nieformalnego wydania oraz około 1 miesiąc od momentu ich formalnego wydania. Komisja ustanowiła także comiesięczne publikacje norm zharmonizowanych, aby zapewnić możliwość udostępnienia producentom odpowiednich norm zharmonizowanych w możliwie najkrótszym czasie, zgodnie z art. 10 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 w sprawie normalizacji. Publikacji odpowiednich norm zharmonizowanych można zatem dokonać średnio w ciągu 2 i 3 miesięcy od ich wydania przez CENELEC i ETSI. Komisja, zawsze gdy się do niej o to zwrócono, przedstawiała także uwagi dotyczące projektów norm w celu zapobiegnięcia ewentualnym problemom z ich późniejszą publikacją w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Ponadto służby Komisji wraz z europejskimi organami normalizacyjnymi zorganizowały wspólne warsztaty, których celem było opisanie i wyjaśnienie wymogów jakości niezbędnych w przypadku norm zharmonizowanych, a także najczęstszych błędów popełnianych przy sporządzaniu projektów norm zharmonizowanych, tak aby uniknąć ich wystąpienia w przyszłości 61 . Podczas warsztatów wskazano konkretne studia przypadku, aby wyjaśnić przyczyny braku publikacji oraz aby przedstawić przykłady niektórych najczęściej popełnianych błędów. Omówiono także zalecenia i możliwe rozwiązania wybranych problemów.

Z powodu opóźnienia w przygotowaniu i publikacji norm zharmonizowanych na podstawie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych 62 służby Komisji otrzymały wiele zapytań dotyczących zastosowania dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, przepisów mających zastosowanie w okresie przejściowym oraz tego, czy będzie to miało wpływ na dostawy urządzeń radiowych (np. telefonów komórkowych) wprowadzanych do obrotu przed końcem okresu przejściowego (tj. przed dniem 13 czerwca 2017 r.). Aby zapewnić zainteresowanym stronom większą jasność, służby Komisji przygotowały dokument zatytułowany „Często zadawane pytania”, który po raz pierwszy opublikowano na stronie internetowej Komisji w kwietniu 2017 r. 63 i jest on aktualizowany w razie wystąpienia potrzeby.

Ogólnie rzecz biorąc, Komisja w ramach strategii jednolitego rynku 64  pracuje nad unowocześnieniem europejskiego systemu normalizacji oraz uruchomiła tzw. wspólną inicjatywę dotyczącą normalizacji. Celem tej inicjatywy jest współpraca z jednostkami normalizacyjnymi oraz państwami członkowskimi w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego na rzecz lepszego reagowania na wyzwania, jakie stawia normalizacja europejska; prowadzenia wymiany informacji dotyczących nowych zasad i rozwoju; oraz wpływania na poprawę zrozumienia roli norm.

4.4.Sytuacje szczególne i ich rozwiązania

Oprócz kroków podjętych w celu znalezienia rozwiązania problemów występujących w związku z przygotowaniem norm zharmonizowanych w ramach dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, służby Komisji, dążąc do zwiększenia liczby opublikowanych norm, zastosowały również pragmatyczne rozwiązania w dwóch konkretnych sytuacjach opisanych poniżej.

4.4.1.Norma WiFi (EN 301 893)

Szczególna sytuacja zaistniała wraz z pojawieniem się nowej wersji normy wydanej przez ETSI w maju 2017 r., obejmującej swym zakresem dużą liczbę produktów wyposażonych w WiFi (EN 301 893) 65 .

Komisja w ramach rozwiązania wprowadziła okres przejściowy, dając przemysłowi wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do specyfikacji tej nowej normy zharmonizowanej.

4.4.2.Normy zharmonizowane, które nie zawierały specyfikacji dotyczących parametrów eksploatacyjnych odbiornika

Szereg norm zharmonizowanych ETSI, opublikowanych na podstawie dyrektywy nr 1999/5/WE nie spełniło w pełni zasadniczych wymagań nowej dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych (np. pod względem parametrów eksploatacyjnych odbiornika). Konkretnym rozwiązaniem zastosowanym przez Komisję było – w czasie umieszczania w wykazie norm zharmonizowanych opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 66 zgodnie z dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych odniesień do tych norm zharmonizowanych – wprowadzenie uwagi wskazującej, że normy te nie zapewniają domniemania zgodności w odniesieniu do brakujących parametrów. Jeżeli chodzi o stosunkowo ograniczoną liczbę brakujących parametrów, producenci musieliby przeprowadzić procedurę oceny zgodności, która wymaga udziału jednostki notyfikowanej (tj. dowolną z procedur określonych w załączniku III lub IV do dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych).

4.5.Status norm zharmonizowanych na podstawie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych

Z powodu dołożonych starań oraz podjętych kroków liczba norm zharmonizowanych ETSI, do których odniesienia opublikowano w ramach dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych przed zakończeniem okresu przejściowego 67 , była nawet wyższa niż liczba norm, do których odniesienia opublikowano w ramach dyrektywy nr 1999/5/WE (dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych: 134; dyrektywa nr 1999/5/WE: 125) 68 . Na początku marca 2018 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w ramach dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych opublikowano odniesienia do pięciu dodatkowych norm ETSI, a także pięciu dodatkowych norm CENELEC, co dało łączną liczbę 144 norm zharmonizowanych 69 .

5.Wymagania

5.1.Wymagania oparte na nowym podejściu

W dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych określono zasadnicze wymagania dotyczące bezpieczeństwa i zdrowia, kompatybilności elektromagnetycznej oraz efektywnego wykorzystania widma radiowego. Stanowi ona również podstawę do dalszych uregulowań dotyczących niektórych dodatkowych aspektów, np. ochrony prywatności i danych osobowych, ochrony przed oszustwami, interoperacyjności, dostępu do służ ratunkowych, zgodności kombinacji oprogramowania i urządzenia radiowego.

Zasadnicze wymagania bezpieczeństwa określone w dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych, a także w dyrektywie nr 1999/5/WE odnoszą się do celów związanych z bezpieczeństwem wskazanych w dyrektywie 2014/35/UE. Cele te, mające zastosowanie w UE od ponad 35 lat, obejmują ogół zagrożeń bezpieczeństwa interesu publicznego, a ich celem jest zapewnienie użytkownikom spójnego systemu oraz wysokiego poziomu ochrony. Dane dotyczące nadzoru rynku otrzymane do czasu ukończenia niniejszego sprawozdania nie budziły żadnych obaw ani nie określały żadnych problemów związanych z poziomem bezpieczeństwa urządzeń radiowych wprowadzanych do obrotu i nie wskazywały jakichkolwiek wypadków spowodowanych przez urządzenia radiowe.

Dobrowolne normy zharmonizowane stanowią wsparcie dla zasadniczych wymagań dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych 70 .

5.2.Powierzone Komisji uprawnienie do przyjmowania aktów delegowanych i wykonawczych

5.2.1.Art. 3 ust. 3 (dodatkowe zasadnicze wymagania) oraz art. 4 (kombinacje sprzętu radiowego i oprogramowania)

Art. 3 ust. 3 uprawnia Komisję do przyjmowania aktów delegowanych w celu określenia, które kategorie lub klasy urządzeń radiowych są objęte zakresem wymagań określonych w art. 3 ust. 3 lit. a)–i). Wymagania te związane są z interoperacyjnością, służbami ratunkowymi, oprogramowaniem, oszustwami, dostępnością, prywatnością, danymi osobowymi oraz niewłaściwym wykorzystaniem.

Do czasu ukończenia niniejszego sprawozdania Komisja nie przyjęła żadnych aktów delegowanych dotyczących art. 3 ust. 3, choć podjęto pewne inicjatywy opisane poniżej. Decyzje Komisji przyjęte na podstawie dyrektywy nr 1999/5/WE mają w dalszym ciągu zastosowanie w ramach dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych w zakresie, w jakim nie są niezgodne z dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych, dopóki nie zostaną uchylone. Istnieje w związku z tym pięć ważnych decyzji Komisji mających zastosowanie do celów art. 3 ust. 3 lit. g) 71 .

Zgodnie z art. 4 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych producenci urządzeń radiowych i oprogramowania umożliwiającego wykorzystywanie urządzeń radiowych zgodnie z przeznaczeniem przekazują państwom członkowskim i Komisji informacje dotyczące zgodności planowanych kombinacji urządzeń radiowych i oprogramowania z zasadniczymi wymaganiami określonymi w art. 3 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Wymaganie to ma zastosowanie w przypadku przyjęcia przez Komisję powiązanych aktów delegowanych i wykonawczych. Dotychczas nie przyjęto żadnego aktu delegowanego lub wykonawczego do celów art. 4.

W rejestrze Komisji zarejestrowano grupę ekspertów Komisji ds. urządzeń radiowych 72 , której zadaniem jest wspomaganie Komisji w przygotowywaniu wszelkich potencjalnych aktów delegowanych w związku z dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych oraz, w ujęciu ogólnym, zapewnianie doradztwa eksperckiego we wszystkich kwestiach dotyczących dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych. Do czasu ukończenia niniejszego sprawozdania opublikowano zaproszenie do składania wniosków w celu wyboru jej członków i ukończenia procesu jej tworzenia.

Art. 3 ust. 3 lit. i) oraz art. 4: Produkty podłączone do sieci

Wraz z pojawieniem się nowych technologii cyfrowych, takich jak internet rzeczy, robotyka oraz autonomiczne systemy napędzane przez sztuczną inteligencję, drukowanie przestrzenne lub przetwarzanie w chmurze, gospodarka Unii oraz jej społeczeństwo mogą stanąć przed wyzwaniami prawnymi wykraczającymi poza te, które do tej pory były związane z erą komputeryzacji.

Komisja podejmuje inicjatywy w tym obszarze 73 . W kwietniu 2018 r. przyjęto komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów 74 . W komunikacie tym podkreślono podjęte inicjatywy oraz poczynione kroki w odniesieniu do sztucznej inteligencji.

Pod tym względem dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych może być istotna, ponieważ ma ona zastosowanie do produktów podłączonych do sieci (tj. urządzeń mogących się komunikować) oraz określa związane z tym wymagania, tak aby urządzenia te zachowywały cechy zapewniające, by w wyniku wykorzystania nowego lub zmodyfikowanego oprogramowania nie wpływano na ich zgodność, a także by podczas ich używania zagwarantowana była ochrona określonych elementów, takich jak dane osobowe, prywatność itp.

Jednym z obszarów, nad którymi należy się zastanowić, jest przygotowanie co najmniej jednego aktu delegowanego/wykonawczego na podstawie art. 3 ust. 3 lit. i) oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, przy czym oba akty muszą odnosić się do wykorzystywania oprogramowania i mieć na celu zapewnienie, aby wykorzystanie nowego lub zmodyfikowanego oprogramowania nie wypływało na zgodność określonych klas urządzeń radiowych.

Komisja powołała na czas określony grupę ekspertów Komisji ds. rekonfigurowalnych systemów radiowych (E03413) 75 . Chociaż powołana zostanie nowa, mająca szerokie uprawnienia grupa ekspertów ds. urządzeń radiowych, grupa ekspertów Komisji ds. rekonfigurowalnych systemów radiowych nadal będzie funkcjonować jako osobna grupa ekspertów, aby umożliwić zakończenie jej prac.

Komisja rozważa także wykorzystanie uprawnienia określonego w art. 3 ust. 3 odnoszącego się do oszustw, prywatności oraz danych osobowych. Służby Komisji w ramach Komitetu TCAM oraz jego grupy roboczej rozpatrują i omawiają niedawno zaistniałe problemy dotyczące bezpieczeństwa określonych kategorii produktów mogących się komunikować (takich jak lalki lub inteligentne zegarki) oraz zagrożenia, jakie produkty te stwarzają w szczególności dla dzieci.

W następstwie kwestii podniesionych w ramach grupy roboczej Komitetu TCAM dotyczących bezpieczeństwa określonych kategorii produktów mogących się komunikować (takich jak lalki lub inteligentne zegarki), kolejne dyskusje odbędą się w grupie ds. urządzeń radiowych, którą powoła Komisja.

W związku z tym służby Komisji zamierzają rozpocząć badania – jedno dotyczące inteligentnych zegarów oraz zabawek podłączonych do internetu, a drugie dotyczące rekonfigurowalnych systemów radiowych – mając na celu analizę stopnia krytyczności oraz przedstawienie oceny kosztów i korzyści.

Art. 3 ust. 3 lit. a): Uniwersalna ładowarka

Jeżeli chodzi o uniwersalną ładowarkę, Komisja, na mocy art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, posiada uprawnienia do określania kategorii lub klas, które należy zaprojektować tak, aby współdziałały z akcesoriami, a w szczególności z uniwersalnymi ładowarkami. W motywie 12 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych widnieje odniesienie do ponownego podjęcia działań na rzecz opracowania uniwersalnej ładowarki dla poszczególnych kategorii lub klas urządzeń radiowych.

Producenci telefonów komórkowych zawarli w 2009 r. dobrowolną umowę (protokół ustaleń) dotyczącą telefonów komórkowych wprowadzanych do obrotu od 2011 r. 76 Sygnatariusze zgodzili się na opracowanie uniwersalnej specyfikacji opartej na interfejsie USB 2.0 Micro B (Micro-USB), co umożliwiłoby pełną kompatybilność ładowania wprowadzanych do obrotu telefonów komórkowych. Zgodnie z warunkami protokołu ustaleń w przypadku telefonów, których nie wyposażono w interfejs Micro-USB, dopuszczalne było wykorzystanie adaptera.

Celem protokołu ustaleń było zagwarantowanie interoperacyjności między ładowarkami a wprowadzanymi na rynek nowymi telefonami komórkowymi, a zatem ograniczenie potrzeby zakupu lub ciągłych wymian ładowarek oraz przewodów, a w konsekwencji, w myśl strategii gospodarki o obiegu zamkniętym oraz unii energetycznej 77 , ograniczenie ilości zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Interoperacyjność była jednocześnie uważana za kluczowy aspekt rozwoju konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego, z korzyścią zarówno dla przemysłu, jak i konsumentów. Celem protokołu ustaleń było także zapewnienie, aby obywatele mogli korzystać z ładowarek, które są niezawodne, energooszczędne i bezpieczne, niezależnie od tego, czy dostarczył je producent smartfonów, czy też były sprzedawane jako osobne produkty.

Przed zawarciem protokołu ustaleń w państwach członkowskich UE w użyciu było 500 mln telefonów komórkowych, jednak były one zgodne tylko z określonymi ładowarkami telefonów komórkowych, ponieważ w obrocie występowało ponad 30 różnych rodzajów ładowarek. Poza niedogodnościami, jakie ta sytuacja powodowała w stosunku do konsumentów, szacowano, że z tego powodu w UE powstawało rocznie ponad 51 000 ton zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

Na zlecenie Komisji przeprowadzono badanie, którego celem było ocenienie wpływu protokołu ustaleń w sprawie harmonizacji ładowarek do telefonów komórkowych i możliwych przyszłych rozwiązań. Przedstawiono je w sierpniu 2014 r. 78 i potwierdzono, że wybrana metoda (dobrowolna umowa udostępniona przez Komisję wraz z opracowaniem normy technicznej) przyczyniła się do wzrostu harmonizacji ładowania telefonów komórkowych w UE, a także do podniesienia poziomu wygody wśród konsumentów.

Dane badanie dostarczyło przede wszystkim następujących informacji i wniosków: wydaje się, że rozwiązania polegające na ładowaniu za pomocą przewodu Micro USB przyjęli nawet producenci telefonów komórkowych, którzy nie podpisali protokołu ustaleń, co wskazuje, że prawie 100 % telefonów z włączoną funkcją transmisji danych sprzedanych w Europie w 2013 r. było zgodnych z rozwiązaniem polegającym na ładowaniu za pomocą przewodu Micro-USB; szacuje się, że dzięki protokołowi ustaleń w latach 2011–2013 liczba ładowarek sprzedawanych osobno zmniejszyła się o 6–21 mln sztuk; rozpowszechnienie ładowania za pomocą przewodu Micro-USB ograniczyło potrzebę zakupu ładowarek sprzedawanych osobno, a w konsekwencji zmniejszyło zużycie surowców, do którego doszłoby w przeciwnym razie.

Ponieważ poprzednie doświadczenia związane z protokołem okazały się skuteczne z powodów wymienionych powyżej, Komisja wyraziła zamiar kontynuowania stosowanego dotychczas podejścia opartego na dobrowolnym porozumieniu. Ponadto w porównaniu z wariantem regulacyjnym rozwiązanie dobrowolne mogłoby doprowadzić do łatwiejszego dostosowania nowych technologii i innowacji. Co więcej, zaletą podejścia dobrowolnego w porównaniu z wariantem regulacyjnym, mógłby być jego szerszy zasięg, np. mogłoby ono dotyczyć obu stron przewodu do ładowania 79 .

Biorąc jednak pod uwagę niezadowalające dotychczas postępy w odniesieniu do wariantu dobrowolnego, Komisja rozpocznie wkrótce badanie w celu przeprowadzenia oceny kosztów i korzyści różnych wariantów, w tym wariantu regulacyjnego.

Art. 3 ust. 3 lit. g): Skuteczny dostęp smartfonów do służb ratunkowych

Jedną z rozważanych kwestii jest akt delegowany, który jest zgodny z art. 3 ust. 3 lit. g) dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, mający na celu, aby telefony komórkowe posiadające zaawansowane możliwości obliczeniowe (tj. „smartfony”) podlegały wymogowi związanemu ze służbami ratunkowymi. Celem jest zapewnienie, aby „smartfony”, które zostaną wprowadzone do obrotu na rynek Unii Europejskiej, umożliwiały skuteczny dostęp do służb ratunkowych, np. do numeru 112.

5.2.2.Art. 5 (rejestracja)

W art. 5 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych ustanawia się system rejestracji związany z klasami lub kategoriami urządzeń radiowych wykazujących niski poziom zgodności, mający zastosowanie w przypadku przyjęcia przez Komisję powiązanych aktów delegowanych lub wykonawczych.

Brak jest obecnie wystarczających danych, statystyk lub dowodów wskazujących na konkretne kategorie lub klasy urządzeń radiowych wykazujących niski poziom zgodności. Jak wyjaśniono powyżej, producenci woleli stosować uchyloną dyrektywę do końca okresu przejściowego, a w związku z tym zgodność zdecydowanej większości urządzeń radiowych obecnych na rynku oceniono wyłącznie na podstawie dyrektywy nr 1999/5/WE.

Zatem do chwili obecnej Komisja nie przyjęła żadnych aktów delegowanych ani wykonawczych na podstawie art. 5.

5.2.3.Inne przepisy

Poza art. 4 i 5 (o których wspomniano powyżej), inne przepisy szczegółowe dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych uprawniają Komisję do przyjmowania aktów wykonawczych 80 .

Do chwili obecnej Komisja przyjęła jeden akt wykonawczy, który odnosi się do wdrożenia art. 10 ust. 10 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych 81 .

W art. 10 ust. 10 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych na producentów nakłada się obowiązek umieszczania informacji umożliwiającej określenie państw członkowskich lub obszaru geograficznego w obrębie danego państwa członkowskiego, w których istnieją ograniczenia w zakresie oddawania do użytku lub obowiązują wymagania dotyczące konieczności uzyskania zezwolenia na używanie urządzenia w odniesieniu do urządzeń radiowych. Ponadto w tym samym przepisie nakłada się na producenta obowiązek zawarcia w instrukcjach towarzyszących urządzeniom radiowym informacji dotyczących faktycznych wymagań lub ograniczeń. W akcie wykonawczym przewiduje się dwie opcje dotyczące tego, w jaki sposób informacje mogą być prezentowane na opakowaniu 82 . Ponadto w akcie wykonawczym przewidziano, że informacje szczegółowe podaje się w instrukcjach w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, określonym przez dane państwo członkowskie.

5.3. Usunięcie zbędnych zobowiązań administracyjnych oraz niejednoznaczności 

Zgodnie z oceną skutków w związku z wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych 83 poprzednia dyrektywa (tj. dyrektywa nr 1999/5/WE) zawierała szereg niejednoznaczności oraz zbędnych zobowiązań administracyjnych, np. wymagania dotyczące powiadamiania lub oznakowań.

W dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych, poprzez usunięcie obowiązku powiadamiania (określonego w art. 6 ust. 4 dyrektywy nr 1999/5/WE), wyeliminowano potencjalną przeszkodę w handlu w odniesieniu do producentów, których nie obowiązuje już wymóg powiadamiania instytucji zarządzających odpowiednim spektrum o zamiarze wprowadzenia do obrotu urządzeń radiowych wykorzystujących częstotliwości, które nie zostały zharmonizowane na terytorium całej UE. Komisja w konsekwencji zakończyła działanie systemu OSN, narzędzia online dostępnego dla zarejestrowanych użytkowników portalu GROW e-Services i umożliwiającego powiadamianie odpowiednich instytucji zarządzających spektrum o zamiarze wprowadzenia do obrotu urządzeń radiowych wykorzystujących częstotliwości, które nie zostały zharmonizowane na terytorium całej UE 84 , eliminując tym samym wszelkie koszty operacyjne.

85 W dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych nie wymaga się umieszczania identyfikatora klasy „znak ostrzegawczy”, podczas gdy taki obowiązek istniał w przypadku dyrektywy nr 1999/5/WE. Wartość użytkowa takiego znaku dla użytkowników była bardzo ograniczona, nie było jasne, kiedy taki znak należało umieścić, a zatem wymóg ten powodował niepotrzebne obciążenie administracyjne branży. W dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych znajdują się bardziej przejrzyste przepisy dotyczące informacji, które należy umieścić w przypadku, gdy istnieją ograniczenia w użytkowaniu. Komisja przyjęła akt wykonawczy określający, w jaki sposób przedstawić te informacje, by zminimalizować obciążenie administracyjne, które może wywołać tego rodzaju zobowiązanie. (zob. pkt 5.2.3).

Aby zapobiec niepotrzebnym przeszkodom w handlu urządzeniami radiowymi na rynku wewnętrznym, zarówno dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych, jak i dyrektywa nr 1999/5/WE, kiedy obowiązywała, zobowiązują państwa członkowskie do powiadamiania pozostałych państw członkowskich i Komisji o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych, takich jak interfejsy radiowe. Dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych w porównaniu z dyrektywą nr 1999/5/WE wyeliminowała zbędne obciążenie administracyjne, ponieważ wymóg dotyczący powiadamiania nie zawsze ma zastosowanie, np. dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych zwalnia z obowiązku powiadamiania o tych przepisach dotyczących interfejsów krajowych, które są zgodne z wiążącymi aktami Unii. Służby Komisji przygotowały wzór do wykorzystania przez państwa członkowskie i państwa EFTA podczas przygotowywania oraz publikacji przepisów dotyczących interfejsów krajowych, w których to przepisach wymaga się powiadomienia; ułatwia to funkcjonowanie i stosowanie tego przepisu.

Wymagania dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych dotyczące oznakowań CE 86 są w większości zgodne z zasadami nowych ram prawnych. Główną różnicą w porównaniu z nowymi ramami prawnymi jest obowiązek umieszczenia oznakowania CE także na opakowaniu. Od momentu, w którym rozpoczęto stosowanie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, do chwili obecnej nie ma jednak żadnych oznak, że wymóg ten prowadzi do nadmiernego dodatkowego obciążenia producentów 87 . Poza dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych urządzenia radiowe mogą podlegać kilku aktom ustawodawczym UE, w których przewidziano oznakowanie CE 88 . Dostosowanie zasad nowych ram prawnych zmniejsza zatem obciążenie nałożone na producentów, ponieważ mogą oni przestrzegać jednolitych zasad i je stosować.

Wprowadzenie oznakowania CE na ekranach oraz ogólnie etykietowania elektronicznego jest wariantem, który można by poddać ocenie w obszarze ram horyzontalnych 89 , jeżeli zaszłaby potrzeba zmiany którychkolwiek z tych jednolitych zasad w następstwie horyzontalnej oceny istniejącego prawodawstwa. W niedawnej ocenie skutków dotyczącej pakietu towarowego 90 zbadano kwestię kosztów i korzyści etykietowania elektronicznego i stwierdzono, że korzyści gospodarcze wynikające z etykietowania elektronicznego nie są jasne.

6.Wniosek

Ogólnie rzecz biorąc, proces wdrożenia dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych (jako nowej dyrektywy) przebiegał pomyślnie i bez większych problemów, z wyjątkiem opóźnienia zgłaszania środków transpozycji ze strony państw członkowskich oraz opóźnienia publikacji norm zharmonizowanych.

Komisja udzieliła niezbędnego wsparcia, organizując warsztaty i wydając wytyczne, zapewniając sprawne przejście do nowej dyrektywy (dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych) 91 .

Jeżeli chodzi o transpozycję dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych, choć w przypadku kilku państw członkowskich odnotowano opóźnienie powiadomienia o krajowych środkach transpozycji w ustalonym terminie, Komisja nie otrzymała żadnych skarg dotyczących problemów związanych ze swobodnym przepływem sprzętu radiowego, który był zgodny z przepisami. Do końca 2017 r. wszystkie państwa członkowskie zgłosiły krajowe środki transpozycji 92 .

W odniesieniu do norm zharmonizowanych sytuacja stale się poprawia ze względu na wspólne starania zainteresowanych stron (Komisji i organów normalizacyjnych), a także ze względu na pragmatyczne podejście stosowane przez Komisję w razie potrzeby. Odniesienia do zdecydowanej większości norm ostatecznie podano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 93 .

Należy zwrócić uwagę na fakt, że na mocy dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych urządzenia radiowe muszą być zgodne z zasadniczymi wymaganiami. Stosowanie norm zharmonizowanych, do których odniesienia są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zgodnie z dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych, jest dobrowolne. W przypadku braku norm zharmonizowanych lub ich niestosowania producent jest zobowiązany skonsultować się z jednostką notyfikowaną odnośnie do szczególnych wymagań 94 .

Nie napotkano żadnych problemów w odniesieniu do notyfikacji jednostek oceniających zgodność na podstawie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych 95 , a Komisja nigdy nie otrzymała żadnych informacji wskazujących na to, że jednostki notyfikowane były przeciążone lub nie były w stanie wykonywać swoich zadań. 

W dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych, mającej zastosowanie od 13 czerwca 2016 r., przewidziano roczny okres przejściowy 96 (zakończony w dniu 12 czerwca 2017 r.). Do końca okresu przejściowego producenci woleli stosować dyrektywę nr 1999/5/WE. W związku z tym do momentu sfinalizowania niniejszego sprawozdania zdecydowaną większość urządzeń radiowych, które znajdowały się na rynku, oceniono na podstawie dyrektywy nr 1999/5/WE.

W przypadku braku wystarczających danych, danych statystycznych lub dowodów na podstawie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych nie można wyciągnąć ostatecznych wniosków co do tego, czy określone kategorie lub klasy urządzeń radiowych wykazują niski poziom zgodności.

W dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych powierzono Komisji określone uprawnienia 97 , natomiast niektóre decyzje Komisji przyjęte na podstawie uchylonej dyrektywy (dyrektywy nr 1999/5/WE) w dalszym ciągu mają zastosowanie w ramach dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych 98 . Wykorzystując te uprawnienia, Komisja przyjęła już jeden akt wykonawczy do celów art. 10 ust. 10 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych i jest w trakcie przygotowania aktu delegowanego w celu zapewnienia, by smartfony umożliwiały skuteczny dostęp do służb ratunkowych, np. E112.

W obrębie grupy roboczej Komitetu TCAM pojawiły się też wezwania do przyjęcia aktów delegowanych w ramach dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych mające na celu zapewnienie: ochrony bezpieczeństwa i prywatności użytkownika; zgodności urządzeń radiowych, na którą nie wywiera wpływu wykorzystanie nowego lub zmodyfikowanego oprogramowania; oraz współdziałania urządzeń radiowych z uniwersalnymi ładowarkami.

Należy jednak w pierwszej kolejności ustalić, które klasy lub kategorie urządzeń radiowych mogą być objęte takimi aktami delegowanymi. W celu zgromadzenia porad ekspertów i dogłębnego omówienia tych kwestii Komisja powołała grupę ekspertów Komisji ds. rekonfigurowalnych systemów radiowych i jest w trakcie powoływania nowej grupy ekspertów ds. urządzeń radiowych posiadającej szerszy zakres uprawnień 99 . Przyjęcie aktu delegowanego powinno być poprzedzone oceną skutków zgodną z wytycznymi w sprawie lepszego stanowienia prawa.

Zgodnie z art. 47 ust. 2 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych sprawozdanie sporządza się raz na pięć lat – oznacza to, że kolejne sprawozdanie zostanie przygotowane i przedstawione w 2023 r.

Załącznik

Zmiany wprowadzone dyrektywą w sprawie urządzeń radiowych

Zmiany pod względem zakresów

W odniesieniu do dyrektywy nr 1999/5/WE w dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych wprowadzono następujące zmiany:

-czysty dźwięk radiowy i odbiorniki radiowo-telewizyjne, które wyłączono z zakresu stosowania dyrektywy nr 1999/5/WE, są objęte zakresem dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych;

-urządzenia działające na częstotliwości poniżej 9 kHz są objęte zakresem dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych;

-urządzenia radiolokacyjne są jednoznacznie objęte zakresem dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych;

-końcowe urządzenia telekomunikacyjne stricte przewodowe nie są objęte zakresem dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych;

-specjalnie skonstruowane zestawy do przeprowadzania badań, przeznaczonych wyłącznie do użytku w tym celu w jednostkach badawczo-rozwojowych są wyraźnie wykluczone z zakresu dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych.

Inne zmiany (niewyczerpujący wykaz), niezwiązane z dostosowaniem do nowych ram prawnych:

-w odniesieniu do zasadniczych wymagań określonych w art. 3 ust. 1 lit. a) w ocenie uwzględnia się również możliwe do przewidzenia warunki stosowania;

-zasadnicze wymagania określone w art. 3 ust. 2 odnoszą się także do efektywnego wykorzystania widma radiowego;

-brak publikacji publicznych interfejsów od operatorów sieci (usunięto art. 4 ust. 2 dyrektywy nr 1999/5/WE);

-powiadomienie państw członkowskich przez producenta odnośnie do urządzeń radiowych wykorzystujących częstotliwości, które nie podlegają harmonizacji na terenie UE, nie jest już wymagane (usunięto art. 6 ust. 4 dyrektywy nr 1999/5/WE).

Decyzje Komisji podjęte zgodnie z dyrektywą nr 1999/5/WE

Decyzje Komisji podjęte zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy nr 1999/5/WE mają w dalszym ciągu zastosowanie w ramach dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych w zakresie, w jakim nie są niezgodne z tą dyrektywą. Są to następujące decyzje:

·decyzja Komisji 2005/631/WE z dnia 29 sierpnia 2005 r. dotycząca zasadniczych wymogów, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE, zapewniających nadajnikom radiolokacyjnym Cospas-Sarsat dostęp do służb ratowniczych (Dz.U. L 225 z 31.8.2005, s. 28);

·decyzja Komisji 2005/53/WE z dnia 25 stycznia 2005 r. w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady do urządzeń radiowych, które są przeznaczone do udziału w systemie automatycznego rozpoznawania statków (AIS) (Dz.U. L 22 z 26.1.2005, s. 14);

·decyzja Komisji 2013/638/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. w sprawie zasadniczych wymagań odnoszących się do urządzeń morskiej łączności radiowej przeznaczonych do stosowania na statkach nieobjętych konwencją SOLAS i do używania w światowym morskim systemie łączności alarmowej i bezpieczeństwa (GMDSS) (Dz.U. L 296 z 7.11.2013, s. 22);

·decyzja Komisji 2001/148/WE z dnia 21 lutego 2001 r. w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE w odniesieniu do nadajników lawinowych (Dz.U. L 55 z 24.2.2001, s. 65);

·decyzja Komisji 2000/637/WE z dnia 22 września 2000 r. w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE w stosunku do urządzeń radiowych objętych regionalnym porozumieniem dotyczącym usług radiotelefonicznych na wodnych drogach śródlądowych (Dz.U. L 269 z 21.10.2000, s. 50). Decyzja Komisji 2005/631/WE.

Ponadto decyzja Komisji 2000/299/WE z dnia 6 kwietnia 2000 r. ustanawiająca wstępną klasyfikację urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz związanych z nimi znaków identyfikacyjnych (Dz.U. L 97 z 19.4.2000, s. 13) przyjęta zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy nr 1999/5/WE pozostaje w mocy, z wyjątkiem przepisów odnoszących się do „znaku ostrzegawczego”.

Identyfikator klasy jako „znak informacyjny” lub „znak ostrzegawczy”, wymagany na mocy dyrektywy nr 1999/5/WE do powiadamiania użytkownika o potencjalnych ograniczeniach lub wymogach dotyczących pozwolenia na korzystanie z urządzeń radiowych w niektórych państwach członkowskich, nie jest wymagany w dyrektywie w sprawie urządzeń radiowych. Zamiast tego od producenta wymaga się dostarczenia informacji zgodnie z art. 10 ust. 10 tej dyrektywy, gdy w jednym lub kilku państwach członkowskich istnieją ograniczenia w zakresie oddania do eksploatacji lub wymagania dotyczące pozwolenia na stosowanie.

Komisja przyjęła akt wykonawczy określający, w jaki sposób przedstawić te informacje. W szczególności w akcie wykonawczym przewiduje się dwie opcje dotyczące tego, w jaki sposób informacje mogą być prezentowane na opakowaniu. Producent może zamieścić na opakowaniu albo krótkie pisemne oświadczenie umieszczone w sposób widoczny i czytelny albo piktogram.

Ponadto w akcie wykonawczym przewidziano, że informacje szczegółowe podaje się w instrukcjach w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, określonym przez dane państwo członkowskie.

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na rynku urządzeń radiowych i uchylająca dyrektywę 1999/5/WE (Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 62).
(2) W art. 1 dyrektywy określono jej zakres, natomiast w art. 2 zdefiniowano termin „urządzenie radiowe”.
(3) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/35/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia (Dz.U. L 96 z 29.3.2014, s. 357).
(4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej (Dz.U. L 96 z 29.3.2014, s. 79).
(5) Art. 1 ust. 4 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych stanowi, że urządzenia radiowe wchodzące w zakres dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych nie podlegają przepisom dyrektywy 2014/35/UE; natomiast art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2014/30/UE stanowi, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do urządzeń radiowych.
(6) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (Dz.U. L 91 z 7.4.1999, s. 10).
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wspólnych ram dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, uchylająca decyzję Rady 93/465/EWG (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 82).
(8) Pkt 4 niniejszego sprawozdania.
(9) Pkt 3.5 niniejszego sprawozdania.
(10) Pkt 2 i 3 niniejszego sprawozdania.
(11) Pkt 3.4 i 5.1 niniejszego sprawozdania.
(12) Pkt 5.2.1 niniejszego sprawozdania.
(13) Pkt 5.3 niniejszego sprawozdania.
(14)  Pkt 5.2 niniejszego sprawozdania.
(15)  Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu.
(16) https://circabc.europa.eu/faces/jsp/extension/wai/navigation/container.jsp?FormPrincipal:_idcl=FormPrincipal:_id1&FormPrincipal_SUBMIT=1&id=2c3f2fd2-7a1e-498b-b256-c7c85e96891a&javax.faces.ViewState=WXo%2B3DiKvC1sgfiJgWiFpwTJElZCb7sHCA1Tg7Y4WroVCye3RKhZnoGa5AxXOt1iNR9YAQMN7hmkBcHBMzQVh6vbC225GAC2nNQAJ95%2B6qjnODVKE9YgTSrWWN5p7lXZP4NlUih%2Ft2Xjjfli4tplfoUl%2BqU%3D
(17) http://ec.europa.eu/growth/sectors/electrical-engineering/ec-support_pl
(18) http://ec.europa.eu/growth/sectors/electrical-engineering/red-directive_pl
(19) W odniesieniu do Komitetu TCAM zob. pkt 3.5.
(20) W tych dodatkowych wytycznych omówiono możliwość stosowania dyrektyw dotyczących sektora elektrycznego w odniesieniu do produktów nieradiowych (takich jak elektryczny sprzęt gospodarstwa domowego), gdy współdziałają one ze sprzętem radiowym, jak również w odniesieniu do sprzętu elektrycznego/elektronicznego, gdy jest on wbudowany w produkty nieelektryczne lub dołączony do produktów nieelektrycznych (takich jak buty, meble itp.); opublikowano je na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/growth/sectors/electrical-engineering/ec-support_pl
(21) http://ec.europa.eu/atwork/applying-eu-law/infringements-proceedings/infringement_decisions/?lang_code=pl
(22) Europejski Obszar Gospodarczy.
(23)  Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu
(24) Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 89/2016 z dnia 29 kwietnia 2016 r. zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badanie i certyfikacja) do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (COM(2012) 584 final).
(25)  Rozporządzenie z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie urządzeń telekomunikacyjnych (OPT) (RO 2016 179) oraz rozporządzenie z dnia 26 maja 2016 r. Federalnego Biura ds. Komunikacji (OFCOM) w sprawie urządzeń telekomunikacyjnych (RO 2016 1673), ostatnio zmienione dnia 15 czerwca 2017 r. (RO 2017 3201).
(26) Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 369, z późniejszymi zmianami.
(27)  Decyzja Wspólnego Komitetu 1/2017 z dnia 28 lipca 2017 r., Dz.U. L 323 z 7.12.2017, s. 51–102.
(28) W tym jednostki notyfikowane przez państwa UE/EOG/MRA. Wykaz zawierający szczegóły i aktualne informacje można znaleźć na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/growth/tools-databases/nando/
(29) Jeżeli chodzi o ocenę zgodności z wymogami w związku z art. 3 ust. 2 i 3, jednak nie ma takiego obowiązku w odniesieniu do wymogów w związku z art. 3 ust. 1.
(30) Do celów wymagań zasadniczych określonych w art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych ocenę zgodności z udziałem jednostki notyfikowanej przeprowadza się w przypadku częściowego zastosowania norm zharmonizowanych lub ich niezastosowania bądź braku takich norm.
(31) Sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego drugie sprawozdanie z postępu prac w sprawie funkcjonowania dyrektywy 1999/5/WE w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (COM(2010) 43).
(32) https://ec.europa.eu/growth/single-market/goods/international-aspects/mutual-recognition-agreements_pl
(33) W art. 38 dyrektywy nakłada się na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, by notyfikowane przez nie jednostki uczestniczyły w pracach sektorowej grupy jednostek notyfikowanych (stąd ta grupa), bezpośrednio lub poprzez wyznaczonych przedstawicieli.
(34) W odniesieniu do Komitetu TCAM zob. pkt 3.5.
(35) W odniesieniu do ADCO w zakresie dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych zob. pkt 3.4.
(36) W kwestiach związanych z nadzorem rynku dyrektywę w sprawie urządzeń radiowych stosuje się w związku z art. 15–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.
(37) ICSMS jest platformą informatyczną ułatwiającą komunikację między organami nadzoru rynku w EOG (Europejskim Obszarze Gospodarczym). Zapewnia szybką i efektywną wymianę informacji na temat produktów niezgodnych z wymogami, pozwala uniknąć dublowania pracy i przyspiesza usuwanie z rynku produktów niezgodnych z wymogami. System RAPEX umożliwia państwom EOG i Komisji Europejskiej szybką wymianę informacji na temat niebezpiecznych produktów niespożywczych. Ramy prawne pozwalające na utworzenie systemu RAPEX stanowi dyrektywa 2001/95/WE w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów. Rozporządzeniem (WE) nr 765/2008 rozszerzono zakres systemu RAPEX również na produkty niekonsumpcyjne i rodzaje ryzyka inne niż ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa, o ile są one objęte unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym. Wymiana informacji odbywa się za pośrednictwem aplikacji internetowej, która jest prowadzona przez Komisję Europejską.
(38) Szczegółowe informacje na temat celów grup współpracy administracyjnej można znaleźć na stronie internetowej:http://ec.europa.eu/growth/single-market/goods/building-blocks/market-surveillance/organisation/administrative-cooperation-groups_pl
(39) https://ec.europa.eu/docsroom/documents/24223?locale=pl
(40) Do kwietnia 2018 r.: od 21 państw członkowskich UE.
(41) Art. 47 ust. 1: Państwa członkowskie regularnie przedstawiają Komisji sprawozdania na temat stosowania niniejszej dyrektywy, począwszy od dnia 12 czerwca 2017 r., a następnie co najmniej raz na dwa lata. Sprawozdania zawierają opis działań w zakresie nadzoru rynku podjętych przez państwa członkowskie i informacje na temat tego, czy i do jakiego stopnia osiągnięto zgodność z wymogami niniejszej dyrektywy, w tym w szczególności z wymogami w zakresie identyfikacji podmiotów gospodarczych.
(42) Wniosek mający na celu uchylenie i zastąpienie rozporządzenia (WE) nr 216/2008, COM(2015) 613 final – 2015/0277 (COD).
(43) Załącznik I pkt 3 do dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych.
(44) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego i utworzenia Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego oraz zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2111/2005, (WE) nr 1008/2008, (UE) nr 996/2010, (UE) nr 376/2014 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE i 2014/53/UE, a także uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 552/2004 i (WE) nr 216/2008 i rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91 (Tekst mający znaczenie dla EOG.).
(45)  Procedura 2017/0353/COD.
(46) Ze względu na tę zmianę, jeśli zostanie ona przyjęta, w odniesieniu do kwestii związanych z nadzorem rynku, dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych będzie obowiązywała w związku z przepisami tego rozporządzenia, a nie z art. 15–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.
(47) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(48) Przedstawiciele państw członkowskich uczestniczą jako członkowie, a przedstawiciele państw EOG-EFTA oraz Turcji i Szwajcarii uczestniczą jako obserwatorzy.
(49) Projekt przekazano członkom Komitetu TCAM do zatwierdzenia poprzez CIRCABC w okresie od dnia 3 sierpnia do dnia 18 września 2017 r.
(50) Obejmuje ona ekspertów z państw członkowskich, państw EOG-EFTA, Turcji i Szwajcarii, a także zainteresowane strony (takie jak stowarzyszenia branżowe, organizacje konsumenckie, jednostki notyfikowane, europejskie organizacje normalizacyjne).
(51) Grupa Robocza 07 Komitetu TCAM.
(52) Grupa Robocza 08(13) Komitetu TCAM.
(53) Zob. pkt 5.2.3.
(54) Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (Dz.U. L 108 z 24.4.2002).
(55) Art. 16 dyrektywy stanowi, że w przypadku urządzeń radiowych zgodnych z normami zharmonizowanymi, do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, lub z ich częściami, domniemywa się, że spełniają one zasadnicze wymagania określone w art. 3 ujęte w takich normach lub w ich częściach.
(56) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE.
(57) Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 4 sierpnia 2015 r. dotycząca wniosku o standaryzację do Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego Elektrotechniki oraz do Europejskiego Instytutu Norm Telekomunikacyjnych w odniesieniu do urządzeń radiowych do celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE.
(58) Każdą normę zharmonizowaną, wraz z jej wersjami zmienionymi lub w wielu wersjach (nowych i zastąpionych), liczy się jako pojedynczą normę zharmonizowaną.
(59) Część z nich przykładowo została zastąpiona lub obejmowała wyposażenie, które nie wchodziło w zakres dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych.
(60) CENELEC musiał zaktualizować 26 norm zharmonizowanych, a ETSI – 161.
(61) Dane warsztaty miały miejsce w styczniu 2017 r. w Brukseli i uczestniczyli w nich również przedstawiciele krajowych jednostek normalizacyjnych, organów nadzoru rynku oraz stowarzyszeń branżowych.
(62) Zob. poniżej.
(63) http://ec.europa.eu/growth/sectors/electrical-engineering/red-directive_pl
(64)  Strategia jednolitego rynku jest planem Komisji mającym na celu uwolnienie pełnego potencjału jednolitego rynku:http://ec.europa.eu/growth/single-market/strategy_pl
(65) EN 301 893: 5 GHz RLAN; norma zharmonizowana zapewniająca spełnienie zasadniczych wymagań przewidzianych w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2014/53/UE.
(66) Opublikowano dnia 8 czerwca 2017 r. tuż przed zakończeniem okresu przejściowego kończącego się dnia 12 czerwca 2017 r.
(67) Tj. przed dniem 12 czerwca 2017 r.
(68) Każdą normę zharmonizowaną, wraz z jej wersjami zmienionymi lub w wielu wersjach (nowych i zastąpionych), liczy się jako pojedynczą normę zharmonizowaną.
(69) 139 norm ETSI: odnosi się do zasadniczych wymagań przewidzianych w art. 3 ust. 2 i 3.
5 norm CENELEC: 4 normy CENELEC odnoszą się do zasadniczych wymagań przewidzianych w art. 3 ust. 1 lit. a) oraz 1 norma CENELEC odnosi się do zasadniczych wymagań przewidzianych w art. 3 ust. 1 lit. b).
(70) Zob. pkt 4.
(71) Wykaz tych decyzji Komisji znajduje się w załączniku.
(72) Nazwa: grupa ekspertów Komisji ds. urządzeń radiowych (E03587)
(73)   https://ec.europa.eu/digital-single-market/en/artificial-intelligence
(74) COM(2018) 237 final.
(75) Publikacja w rejestrze grup ekspertów Komisji: dnia 9 grudnia 2016 r. Dodatkowe informacje:http://ec.europa.eu/transparency/regexpert/index.cfm?Lang=PL
(76)  Protokół ustaleń, po dwóch pismach w sprawie przedłużenia jego obowiązywania, wygasł w 2014 r.
(77)       http://ec.europa.eu/environment/circular-economy/index_en.htm  
(78) Opublikowano na stronie internetowej Komisji:http://ec.europa.eu/growth/sectors/electrical-engineering/red-directive/common-charger_pl
(79) W art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych zezwala się jedynie na dostosowanie przewodu od strony telefonu komórkowego (od strony interfejsu).
(80) Art. 2 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 10 ust. 10, art. 33 ust. 4, art. 41 ust. 1 oraz art. 42 ust. 4.
(81) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1354 z dnia 20 lipca 2017 r. określające sposób podawania informacji przewidzianych w art. 10 ust. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE (Tekst mający znaczenie dla EOG.), Dz.U. L 190 z 21.7.2017, s. 7–10.
(82) Producent może zamieścić na opakowaniu albo krótkie pisemne oświadczenie umieszczone w sposób widoczny i czytelny albo piktogram.
(83) 52012SC0300.
(84) Na potrzeby okresu przejściowego dane pozostały dostępne do końca 2017 r.
(85) W art. 10 ust. 10 przedmiotowej dyrektywy od producentów wymaga się umieszczania na opakowaniu informacji umożliwiającej określenie państw członkowskich lub obszaru geograficznego w obrębie danego państwa członkowskiego, w których występują ograniczenia w oddawaniu do użytku lub obowiązują wymagania dotyczące konieczności uzyskania zezwolenia na używanie urządzenia w odniesieniu do urządzeń radiowych. Ponadto w instrukcjach towarzyszących urządzeniom radiowym należy zawrzeć dodatkowe informacje dotyczące faktycznych ograniczeń lub wymagań.
(86) Umieszczenie oznakowania CE wskazuje na zgodność produktu z przepisami Unii mającymi zastosowanie do danego produktu.
(87) Zgodnie z motywem 45 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych stwierdzono, że wymóg umieszczania oznakowania CE na opakowaniu urządzenia zapewnia uproszczenie nadzoru rynku.
(88) Np. dyrektywie 2011/65/UE (w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym), dyrektywie 2006/42/WE (w sprawie maszyn), dyrektywie 2009/48/WE (w sprawie bezpieczeństwa zabawek).
(89) Urządzenia radiowe podlegają również innym aktom prawnym UE, w których przewidziano oznakowanie CE. W związku z tym, jeśli wprowadzi się oznakowanie CE na ekranach, należy zmienić także te pozostałe akty UE.
(90) http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=SWD:2017:0466:FIN
(91) Zob. pkt 2.
(92) Zob. pkt 3.1.
(93) Zob. pkt 4.
(94) Jeżeli chodzi o ocenę zgodności z wymogami w związku z art. 3 ust. 2 i 3, jednak nie ma takiego obowiązku w odniesieniu do wymogów w związku z art. 3 ust. 1.
(95) Zob. pkt 3.3.
(96) Art. 48 dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych.
(97) Zob. pkt 5.2.
(98) Zob. dołączony załącznik .
(99) Zob. pkt 5.2.1.
Top