EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 52015PC0668

Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich

COM/2015/0668 final - 2015/0306 (COD)

Strasburg, dnia 15.12.2015

COM(2015) 668 final

2015/0306(COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich


UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

Przyczyny i cele wniosku

W Europejskim programie w zakresie migracji 1 Komisja nakreśliła zestaw środków i inicjatyw, które mają na celu zapewnienie rozwiązań strukturalnych na rzecz lepszego zarządzania migracją we wszystkich jej aspektach. Skuteczny powrót obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają warunków uprawniających do wjazdu, pobytu lub zamieszkania w państwie członkowskim Unii bądź przestali je spełniać, jest zasadniczym elementem kompleksowego podejścia zapewniającego należyte funkcjonowanie unijnej polityki migracyjnej i utrzymanie publicznego zaufania do systemu migracyjnego Unii.

Zwiększenie odsetka powrotów nielegalnych migrantów pozwala uwolnić zdolności do przyjmowania osób rzeczywiście potrzebujących ochrony, czemu służą odnowione starania Unii o ochronę osób w potrzebie, w tym przez relokację i przesiedlenia. Skutecznie wdrażana i wiarygodna polityka powrotowa idzie w parze z bardziej otwartą polityką migracyjną.

Unijny system powrotów nielegalnych migrantów nie jest jednak wystarczająco skuteczny. Przykładowo w 2014 r. wykonano zaledwie poniżej 40 % łącznej liczby decyzji nakazujących powrót. W dniu 9 września 2015 r. Komisja przedstawiła Plan działania UE w zakresie powrotów 2 , aby zająć się przyczynami tego problemu, w tym sposobami zwiększenia akceptowalności europejskich powrotowych laissez-passer.

Brak ważnych dokumentów podróży wydanych przez kraj docelowy osoby powracającej jest jedną z głównych przeszkód utrudniających skuteczny powrót. Obecnie państwa członkowskie mogą wydawać dokumenty zastępcze 3 nielegalnie przebywającym obywatelom państw trzecich, którzy nie posiadają ważnego dokumentu podróży. W zaleceniu Rady z dnia 30 listopada 1994 r. ustanowiono europejskie powrotowe laissez-passer 4 ; jego uznawanie przez państwa trzecie jest jednak niskie, między innymi z powodu niezadowalających zabezpieczeń i norm bezpieczeństwa.

Potrzebę zajęcia się tą kwestią podkreślono również w konkluzjach Rady z dnia 8 października 2015 r., w których państwa członkowskie zobowiązały się do bardziej regularnego stosowania powrotowych laissez-passer w operacjach powrotów, a następnie w konkluzjach Rady z dnia 15 października 2015 r.

Celem niniejszego wniosku jest ustanowienie specjalnego europejskiego dokumentu podróży służącego do powrotu obywateli państw trzecich objętych decyzją nakazującą powrót i mającego jednolity format oraz ulepszone zabezpieczenia i elementy techniczne, aby zapewnić szerszą akceptację przez państwa trzecie i zwiększone stosowanie tego dokumentu do celów readmisji. Należy promować jego stosowanie w umowach o readmisji i innych umowach unijnych i dwustronnych.

Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Niniejszy wniosek jest realizacją zapowiedzi zawartej w Planie działania UE w zakresie powrotów, dotyczącej badania sposobów zwiększenia uznawania europejskiego powrotowego laissez-passer przez państwa trzecie. Europejski powrotowy dokument podróży powinien pomóc w osiągnięciu celów wyznaczonych w programie w zakresie migracji, a dotyczących zwiększenia efektywności unijnego systemu powrotów nielegalnych migrantów, w szczególności osób nieposiadających ważnych dokumentów podróży, oraz podniesienia odsetka powrotów przez dopilnowanie, aby państwa trzecie wywiązywały się ze swojego międzynarodowego zobowiązania do przyjmowania z powrotem własnych obywateli przebywających nielegalnie w Europie.

Wniosek w sprawie europejskiego powrotowego dokumentu podróży jest zgodny z przepisami dyrektywy powrotowej, ustanawiającej wspólne normy i procedury w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, i na nich się opiera 5 .

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

Podstawa prawna

Artykuł 79 ust. 2 lit. c) TFUE uprawnia Parlament Europejski i Radę, stanowiące zgodnie ze zwykłą procedurą legislacyjną, do przyjęcia środków w obszarze nielegalnej migracji i nielegalnego pobytu, w tym wydalania i odsyłania osób przebywających nielegalnie. Wspomniany artykuł jest więc odpowiednią podstawą prawną do ustanowienia europejskiego powrotowego dokumentu podróży.

Zmienna geometria

W odniesieniu do zmiennej geometrii w niniejszym wniosku przyjęto podejście porównywalne do podejścia stosowanego w dyrektywie powrotowej.

Zgodnie z art. 4 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatów, Dania podejmie decyzję, w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę decyzji w sprawie niniejszego rozporządzenia, czy dokona transpozycji niniejszego wniosku, stanowiącego rozwinięcie dorobku Schengen, do swojego prawa krajowego.

W odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii dyrektywa powrotowa prezentuje charakter mieszany, co odzwierciedlają motywy 26 i 27. Z tego wynika, że do niniejszego wniosku zastosowanie ma zarówno Protokół nr 19 w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, jak i Protokół nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączone do Traktatów. Zgodnie z tym drugim protokołem (niedotyczącym Schengen) Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie są nim związane ani nie podlegają jego stosowaniu; mogą jednak zgłosić Radzie, że chcą uczestniczyć w niniejszym instrumencie.

Na podstawie odpowiednich umów dotyczących włączenia tych państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen Islandia, Norwegia i Liechtenstein mają być związane proponowanym rozporządzeniem.

Pomocniczość

Cel niniejszego wniosku – ustanowienie europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu obywateli państw trzecich, wyposażonego w ulepszone zabezpieczenia, aby usprawnić uznawanie tego dokumentu przez państwa trzecie – nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez same państwa członkowskie. Powodem tego jest fakt, że współistnienie różnych krajowych dokumentów podróży do celów powrotu, stosujących różne formaty, normy i zabezpieczenia, utrudniałoby uznawanie takich dokumentów podróży w unijnych umowach o readmisji zawieranych z państwami trzecimi i wpływałoby negatywnie na skuteczny powrót i readmisję nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. Cel niniejszego wniosku może zatem zostać lepiej osiągnięty przez Unię Europejską.

Proporcjonalność

Ponieważ proponowane rozporządzenie harmonizuje format i specyfikacje techniczne europejskiego powrotowego dokumentu podróży i nie zmienia ani nie modyfikuje wspólnych norm i zasad dotyczących powrotów ustanowionych w dyrektywie powrotowej, zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej nie wykracza ono poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.

Ponadto z uwagi na to, że właściwe i pewne zabezpieczenia zostały już określone dla jednolitego formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży nieuznawane przez państwo członkowskie sporządzające formularz 6 , te same zabezpieczenia 7 zostaną wykorzystane w przypadku europejskiego powrotowego dokumentu podróży. Dzięki temu unika się nałożenia dodatkowych kosztów na państwa członkowskie.

Wybór instrumentu

W celu ustanowienia jednolitych i zharmonizowanych cech, zapewnienia jasności pojęć i bezpośredniego stosowania europejskiego powrotowego dokumentu podróży niniejszy akt należy przyjąć w formie rozporządzenia W razie potrzeby Komisja powinna mieć uprawnienia do przyjęcia niezbędnych dostosowań technicznych do formatu europejskiego dokumentu podróży w drodze aktów delegowanych.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

Oceny ex post / kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

Z uwagi na jego niewiążący charakter zalecenie Rady z dnia 30 listopada 1994 r. dotyczące przyjęcia standardowego dokumentu podróży do celów wydalania obywateli państw trzecich nie było poddawane ocenie. Z regularnych dyskusji z przedstawicielami zarówno państw członkowskich, jak i państw trzecich wynika, że obowiązujący instrument jest niewystarczający do zapewnienia niezbędnych norm bezpieczeństwa dla przeprowadzania operacji powrotu i readmisji nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich.

Podczas regularnych dyskusji z ekspertami państw członkowskich nie podniesiono żadnych kwestii w związku z zabezpieczeniami mającymi zastosowanie do jednolitego formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży nieuznawane przez państwo członkowskie sporządzające formularz. Należy zatem zastosować te same zabezpieczenia w odniesieniu do europejskiego powrotowego dokumentu podróży.

Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Konsultacje z ekspertami państw członkowskich przeprowadzono w kontekście posiedzeń i dialogów dotyczących powrotu i readmisji. Konsultowano się z nimi również za pośrednictwem ankiety ad hoc Europejskiej Sieci Migracyjnej (ESM) ogłoszonej w dniu 14 października 2011 r. 8 . Na tej podstawie stwierdzono, że europejskie powrotowe laissez-passer jest rzadko przyjmowane przez organy państw trzecich, również z powodu niskich norm bezpieczeństwa.

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

We wniosku wykorzystano opinie wyrażone przez ekspertów krajowych z państw członkowskich, z którymi konsultowano się podczas posiedzeń i dialogów dotyczących powrotu i readmisji oraz za pośrednictwem ankiety ESM, jak wyjaśniono powyżej.

Ocena skutków

Ze względu na pilny charakter działania, niezbędnego, aby usprawnić egzekwowanie powrotów i zwiększyć odsetek readmisji, w tym nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, którzy nie posiadają ważnego dokumentu podróży, nie przeprowadzono oceny skutków.

Sprawność regulacyjna i uproszczenie

Europejski powrotowy dokument podróży ograniczy obciążenia administracyjne i biurokratyczne dla administracji państw członkowskich i państw trzecich, w tym służb konsularnych, i powinien przyczynić się do skrócenia czasu trwania procedur administracyjnych niezbędnych do zapewnienia powrotu i readmisji nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich.

Ponadto dzięki zastosowaniu do europejskiego powrotowego dokumentu podróży ulepszonych zabezpieczeń, które już są stosowane do jednolitego formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży nieuznawane przez państwo członkowskie sporządzające formularz, na państwa członkowskie nie zostaną nałożone żadne dodatkowe koszty administracyjne ani finansowe.

Prawa podstawowe

Niniejszy wniosek nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasad ustanowionych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności przewidzianej w art. 19 Karty ochrony w przypadku usunięcia z terytorium państwa, wydalenia lub ekstradycji.

W niniejszym wniosku określono jedynie format i specyfikacje techniczne europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, dlatego nie ma on znaczącego wpływu na prawa podstawowe obywateli państw trzecich.

4.WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE.

Z uwagi na to, że proponowany europejski powrotowy dokument podróży jest przewidziany tylko do jednorazowego zastosowania oraz wykorzystuje specyfikacje techniczne i zabezpieczenia już uzgodnione w odniesieniu do jednolitego formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży nieuznawane przez to państwo członkowskie, dodatkowe koszty dla państw członkowskich związane z produkcją i wydawaniem takich dokumentów są nieistotne w porównaniu ze status quo.

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

Przydatność i skuteczność europejskiego powrotowego dokumentu podróży powinna być oceniana w kontekście oceny unijnych umów o readmisji z państwami trzecimi.

Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

Celem wniosku jest harmonizacja formatu i specyfikacji technicznych europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, aby zapewnić wyższe standardy techniczne i normy bezpieczeństwa, zwłaszcza pod względem zabezpieczeń przed podrabianiem i fałszowaniem. Ułatwi to uznawanie tego dokumentu przez państwa trzecie do celów powrotu i readmisji, zwłaszcza w kontekście umów o readmisji lub innych porozumień z państwami trzecimi, a także w kontekście współpracy w zakresie powrotów z państwami trzecimi nieobjętej formalnymi umowami.

Europejski powrotowy dokument podróży pomógłby zapewnić większą elastyczność organom państw trzecich i ograniczyć obciążenie administracyjne dla właściwych organów konsularnych. W ten sposób koszty europejskiego dokumentu podróży byłyby ograniczone do minimum. Dzięki przyspieszeniu procedur administracyjnych w zakresie powrotów dokument ten przyczyniłby się do skrócenia okresu, w którym osoby powracające oczekujące na wydalenie podlegają zatrzymaniu (w celu wydalenia).

Państwa członkowskie powinny rozważyć wydanie europejskiego powrotowego dokumentu podróży w przypadku gdy dokument, który jest nieważny lub utracił ważność do celów podróży, lub świadectwo bądź też kopia tych dokumentów potwierdza obywatelstwo nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego podlegającego decyzji o powrocie (np. paszport, który utracił ważność, dowód tożsamości, laissez-passer państwa trzeciego; książeczka wojskowa lub żeglarska (marynarska), prawo jazdy; potwierdzenie obywatelstwa, akt urodzenia, akt małżeństwa lub inny wyciąg z rejestru stanu cywilnego; informacje na temat tożsamości osoby pochodzące z wizowego systemu informacyjnego). Ponadto państwa członkowskie mogą rozważyć wydanie europejskiego dokumentu podróży w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego, którego obywatelstwo zostało potwierdzone przez właściwe organy państwa trzeciego, nie otrzymał ważnego dokumentu podróży w rozsądnym terminie.

Artykuł 1: przedstawia przedmiot wniosku, czyli określenie formatu i specyfikacji technicznych europejskiego powrotowego dokumentu podróży.

Artykuł 2: zawiera definicje kluczowych terminów.

Artykuł 3: określa format, zawartość, język i ważność europejskiego powrotowego dokumentu podróży i uprawnia Komisję do zmiany formatu w drodze aktów delegowanych.

Artykuł 4: określa specyfikacje techniczne i zabezpieczenia europejskiego powrotowego dokumentu podróży, które są tożsame z tymi określonymi w art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 333/2002 i nie są upublicznione ze względów bezpieczeństwa.

Artykuł 5: określa przepisy dotyczące opłat za wydanie europejskiego powrotowego dokumentu podróży – jest on wydawany nieodpłatnie obywatelom państw trzecich.

Artykuł 6: określa przepisy dotyczące wykonywania przekazanych uprawnień przez Komisję, zgodnie z art. 290 TFUE.

Artykuł 7: stanowi, że istniejące zalecenie Rady w sprawie europejskiego powrotowego laissez-passer zostaje uchylone i zastąpione.

Artykuł 8: określa przepisy dotyczące wejścia w życie i geograficznego zakresu stosowania rozporządzenia.

2015/0306 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. c),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Powrót obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają warunków uprawniających do wjazdu, pobytu lub zamieszkania w państwie członkowskim bądź przestali je spełniać, odbywający się przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych, w szczególności zasady non-refoulement, i zgodnie z przepisami dyrektywy 2008/115/WE 9 , jest zasadniczym elementem kompleksowych działań mających na celu zapewnienie wiarygodności i należytego funkcjonowania unijnej polityki migracyjnej oraz ograniczenie i powstrzymanie nielegalnej migracji.

(2)Organy krajowe państw członkowskich mają trudności z organizacją powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, którzy nie posiadają ważnych dokumentów podróży.

(3)Usprawnienie współpracy w zakresie powrotu i readmisji z najważniejszymi państwami pochodzenia i tranzytu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich jest niezbędne do zwiększenia odsetka powrotów, który obecnie jest niezadowalający.

(4)Obecne europejskie powrotowe laissez-passer, ustanowione zaleceniem Rady z dnia 30 listopada 1994 r. 10 , nie jest szeroko akceptowane przez organy państw trzecich, między innymi ze względu na nieodpowiednie zabezpieczenia.

(5)Konieczne jest zatem promowanie przyjmowania przez państwa trzecie usprawnionego europejskiego powrotowego laissez-passer jako dokumentu odniesienia do celów powrotu.

(6)Należy ustanowić bardziej bezpieczny europejski dokument podróży do celów powrotu obywateli państw trzecich, aby ułatwić powrót i readmisję nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. Ulepszone zabezpieczenia tego dokumentu powinny ułatwić jego uznawanie przez państwa trzecie. Taki dokument powinien pomóc w przeprowadzaniu powrotów w kontekście umów o readmisji lub innych porozumień z państwami trzecimi, a także w kontekście współpracy w zakresie powrotów z państwami trzecimi nieobjętej formalnymi umowami.

(7)W umowach o readmisji zawieranych przez Unię w państwami trzecimi należy starać się o uznanie europejskiego powrotowego dokumentu podróży. Państwa członkowskie powinny starać się o uznanie europejskiego powrotowego dokumentu podróży w umowach dwustronnych i innych porozumieniach, a także w kontekście współpracy z państwami trzecimi dotyczącej powrotów i nieobjętej formalnymi umowami.

(8)Europejski powrotowy dokument podróży powinien pomóc ograniczyć obciążenia administracyjne i biurokratyczne dla administracji państw członkowskich i państw trzecich, w tym służb konsularnych, i powinien przyczynić się do skrócenia czasu trwania procedur administracyjnych niezbędnych do zapewnienia powrotu i readmisji nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich.

(9)Niniejsze rozporządzenie powinno jedynie harmonizować format i specyfikacje techniczne europejskiego powrotowego dokumentu podróży, nie powinno zaś harmonizować przepisów dotyczących wydawania takiego dokumentu.

(10)Do okoliczności, w których państwa członkowskie powinny rozważyć wydanie europejskiego powrotowego dokumentu podróży, należą przypadki, gdy dokument, który jest nieważny lub utracił ważność do celów podróży, świadectwo z rejestru stanu cywilnego, inny poświadczony dokument lub kopia takiego dokumentu potwierdza obywatelstwo nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego podlegającego decyzji o powrocie. Przykładami takich dokumentów są: paszport, który utracił ważność, dowód tożsamości, laissez-passer państwa trzeciego; książeczka wojskowa lub żeglarska (marynarska), prawo jazdy; potwierdzenie obywatelstwa, akt urodzenia, akt małżeństwa; wyciąg z wizowego systemu informacyjnego. Państwa członkowskie mogą również rozważyć wydanie takiego dokumentu w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego, którego obywatelstwo zostało potwierdzone przez właściwe organy państwa trzeciego, nie otrzymał ważnego dokumentu podróży w rozsądnym terminie.

(11)Zawartość i specyfikacje techniczne europejskiego powrotowego dokumentu podróży należy zharmonizować, aby zapewnić wysokie standardy techniczne i normy bezpieczeństwa, zwłaszcza pod względem zabezpieczeń przed podrabianiem i fałszowaniem. Dokument ten powinien zawierać rozpoznawalne zharmonizowane zabezpieczenia. Wysokie standardy techniczne i normy bezpieczeństwa już istnieją i są określone zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 333/2002 11 , należy więc zastosować je do europejskiego powrotowego dokumentu podróży.

(12)W celu zmiany lub uzupełnienia niektórych, innych niż istotne, elementów wzoru europejskiego powrotowego dokumentu podróży należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów.

(13)Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(14)W zakresie przetwarzania danych osobowych w ramach niniejszego rozporządzenia właściwe organy wypełniają swoje zadania do celów niniejszego rozporządzenia zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi transponującymi dyrektywę 95/46/WE 12 .

(15)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie – w zakresie, w jakim ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają warunków wjazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady 13 lub przestali je spełniać – stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia decyzję, czy dokona jego transpozycji do swojego prawa krajowego.

(16)W zakresie, w jakim ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają warunków wjazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 562/2006 lub przestali je spełniać, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE 14 . Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy zatem w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związane ani nie podlega jego stosowaniu. Ponadto zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz nie naruszając art. 3 i 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związane ani go nie stosuje.

(17)W zakresie, w jakim ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają warunków wjazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 562/2006, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE 15 . Irlandia nie uczestniczy zatem w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje. Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz nie naruszając art. 3 i 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(18)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie – w zakresie, w jakim ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają warunków wjazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 562/2006 lub przestali je spełniać – stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen 16 , które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 decyzji Rady 1999/437/WE 17 .

(19)W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie – w zakresie, w jakim ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają warunków wjazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 562/2006 lub przestali je spełniać – stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen 18 , które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE 19 .

(20)W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie – w zakresie, w jakim ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają warunków wjazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 562/2006 lub przestali je spełniać – stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen 20 , które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE 21 .

(21)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, lecz ze względu na skutki proponowanego działania możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(22)W celu ustanowienia jednolitych warunków i zapewnienia jasności pojęć należy przyjąć niniejszy akt w formie rozporządzenia.

(23)Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasad ustanowionych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności przewidzianej w art. 19 Karty ochrony w przypadku usunięcia z terytorium państwa, wydalenia lub ekstradycji.

(24)Niniejsze rozporządzenie uchyla i zastępuje zalecenie Rady z dnia 30 listopada 1994 r.,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się format i specyfikacje techniczne europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu obywateli państw trzecich.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

(1)„obywatel państwa trzeciego” oznacza obywateli państw trzecich zdefiniowanych w art. 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE 22 ;

(2)„powrót” oznacza powrót zdefiniowany w art. 3 pkt 3 dyrektywy 2008/115/WE;

(3)„decyzja nakazująca powrót” oznacza decyzję nakazującą powrót zdefiniowaną w art. 3 pkt 4 dyrektywy 2008/115/WE.

Artykuł 3

Europejski powrotowy dokument podróży

1.Format europejskiego powrotowego dokumentu podróży odpowiada wzorowi określonemu w załączniku. Zawiera on następujące informacje na temat obywatela państwa trzeciego:

(a)imię, nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo, znaki szczególne oraz – jeśli jest znany – adres obywatela państwa trzeciego w państwie trzecim powrotu;

(b)zdjęcie;

(c)organ wydający, datę wydania i okres ważności.

2.Europejski powrotowy dokument podróży sporządza się w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego, które wydaje decyzję nakazującą powrót, a w stosownych przypadkach tłumaczy się na języki angielski i francuski.

3.Dokument jest ważny na podróż w jedną stronę do państwa trzeciego powrotu.

4.W razie potrzeby do europejskiego powrotowego dokumentu podróży można dołączyć dodatkowe dokumenty niezbędne do powrotu obywatela państwa trzeciego.

5.Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 6 w celu zmiany formatu europejskiego powrotowego dokumentu podróży.

Artykuł 4

Specyfikacje techniczne

1.Zabezpieczenia i specyfikacje techniczne europejskiego powrotowego dokumentu podróży są takie jak te określone w zastosowaniu art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 333/2002.

2.Państwa członkowskie przekazują Komisji i innych państwom członkowskim przykład europejskiego powrotowego dokumentu podróży sporządzonego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 5

Opłaty za wydanie dokumentu

Europejski powrotowy dokument podróży wydawany jest obywatelom państw trzecich nieodpłatnie.

Artykuł 6

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 5, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [insert date entry into force].

3.Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 5, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3 ust. 5 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 7

Uchylenie i zastąpienie zalecenia Rady z dnia 30 listopada 1994 r.

Zalecenie Rady z dnia 30 listopada 1994 r. dotyczące przyjęcia standardowego dokumentu podróży do celów wydalania obywateli państw trzecich niniejszym traci moc i zostaje zastąpione.

Artykuł 8

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Strasburgu dnia r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego,    W imieniu Rady,

Przewodniczący    Przewodniczący

(1) COM(2015) 240 final.
(2) COM(2015) 453 final.
(3) Dz.U. C 274 z 19.9.1996, s. 18.
(4) Należy zaznaczyć, że termin laissez-passer jest powszechnie używany w odniesieniu do zastępczych dokumentów podróży służących do celów powrotu; radzi się jednak unikać używania tego terminu w tym kontekście, ponieważ może on być mylony z laissez-passer wydawanym przez Unię Europejską na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 1417/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego formę dokumentu laissez-passer wydawanego przez Unię Europejską (Dz.U. L 353 z 28.12.2013, p. 26).
(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez państwo członkowskie sporządzające formularz (Dz.U. L 53 z 23.2.2002, s. 4).
(7) Decyzja Komisji C(2010) 319 z dnia 27 stycznia 2010 r. zastępująca decyzję Komisji C(1996) 352 z dnia 7 lutego 1996 r. ustanawiającą dodatkowe specyfikacje techniczne dla jednolitego formularza wizowego (wersja skonsolidowana decyzji C(1996) 352 i decyzji zmieniających C(2000) 4332 z dnia 28 grudnia 2000 r., C(2002) 2002 z dnia 3 czerwca 2002 r. i C(2009) 3769 z dnia 20 maja 2009 r.) (załącznik do tej decyzji objęty jest klauzulą EU Secret).
(8) Wyniki tej ankiety ad hoc są dostępne pod następującym adresem: http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/what-we-do/networks/european_migration_network/reports/docs/ad-hoc-queries/return/254_emn_ad-hoc_query_eu_laissez-passer_24august2010_wider_dissemination_en.pdf .
(9) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).
(10) Zalecenie Rady z dnia 30 listopada 1994 r. dotyczące przyjęcia standardowego dokumentu podróży do celów wydalania obywateli państw trzecich (Dz.U. C 274 z 19.6.1996, s. 18).
(11) Rozporządzenie Rady (WE) nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez państwo członkowskie sporządzające formularz (Dz.U. L 53 z 23.2.2002, s. 4).
(12) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).
(13) Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1).
(14) Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).
(15) Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).
(16) Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.
(17) Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.
(18) Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.
(19) Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.
(20) Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.
(21) Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19.
(22) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).
Top

Bruksela, dnia 15.12.2015

COM(2015) 668 final

ZAŁĄCZNIK

.

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie europejskiego dokumentu podróży do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich


Top