52014DC0451

KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

Poprawa orientacji sytuacyjnej dzięki wzmocnionej współpracy między organami nadzoru morskiego: kolejne kroki w ramach wspólnego mechanizmu wymiany informacji dla obszaru morskiego UE

1.         Wprowadzenie

Wzmocnienie wymiany informacji między organami nadzoru morskiego jest jednym z kluczowych celów strategicznych Unii Europejskiej w ramach zintegrowanej polityki morskiej i ważnym elementem składowym europejskiej strategii bezpieczeństwa morskiego[1]. Wzmocnienie bezpieczeństwa naszych mórz i oceanów stanowi też zasadniczą część programu działań na rzecz niebieskiego wzrostu służącego wzrostowi gospodarczemu i tworzeniu miejsc pracy.

Rozwój wspólnego mechanizmu wymiany informacji dotyczącego obszaru morskiego UE (morski mechanizm CISE) jest trwającym procesem współpracy, która była już przedmiotem komunikatów Komisji w 2009 r. i 2010 r.[2]. Pozytywne wyniki obejmują wzmocnioną współpracę między agencjami UE, inicjatywy podejmowane przez kilka sektorów morskich na poziomie UE, a także różne inicjatywy na poziomie krajowym. Morski mechanizm CISE jest wspierany przez zainteresowane strony z państw członkowskich oraz przez Radę i Parlament Europejski[3].

Organy państw członkowskich wykonują liczne różnorodne zadania operacyjne w zakresie nadzoru; wiele z nich ma na celu spełnienie aktualnych obowiązków wynikających z prawa UE in służy zapewnieniu bezpieczeństwa i ochrony naszych mórz i oceanów. Zadania takie wymagają szczególnych kompetencji i środków w różnych dziedzinach: obrony, ceł, kontroli granicznej, ogólnego egzekwowania prawa, kontroli rybołówstwa, ochrony środowiska morskiego/reagowania na zanieczyszczenia oraz bezpieczeństwa i ochrony na morzu.

Ryzyko i zagrożenia morskie istnieją bez względu na granice krajowe lub administracyjne, a zatem sprzyja im otwartość przestrzeni morskiej. W kontekście zwiększającego się ryzyka morskiego, z jakim muszą się zmierzyć te organy, oraz posiadania przez nie ograniczonych zasobów operacyjnych i finansowych, zoptymalizowana wymiana informacji może być bardziej skuteczna i racjonalna pod względem kosztów. Ambicją wszystkich podmiotów zaangażowanych w działania z zakresu nadzoru operacyjnego jest szybki dostęp do istotnych i najbardziej dokładnych informacji służących do realizacji działań i niezakłóconej wymiany informacji między systemami, centrami koordynacji, a także środkami do patrolowania i nadzoru (statki, samoloty i satelity itp.).

Celem niniejszego komunikatu jest dokonanie bilansu bieżącej sytuacji i określenie obszarów przyszłych prac na podstawie bieżących osiągnięć.

2. Co to jest morski mechanizm CISE i jakie przynosi korzyści?

Morski mechanizm CISE jest to dobrowolny proces współpracy w Unii Europejskiej, zmierzający do dalszego wzmacniania i wspierania wymiany istotnych informacji między organami zaangażowanymi w nadzór morski. Nie zastępuje on ani nie powiela istniejących systemów oraz platform wymiany i udostępniania informacji, lecz korzysta z nich. Jego ostatecznym celem jest zwiększenie wydajności, jakości, szybkości reagowania i koordynacji operacji z zakresu nadzoru na europejskim obszarze morskim oraz propagowanie innowacji na rzecz dobrobytu i bezpieczeństwa UE i jej obywateli.

Morski mechanizm CISE nie będzie wywierał wpływu ani na struktury administracyjne państw członkowskich, ani na istniejące prawodawstwo UE w tej dziedzinie, ani też na wdrażanie bieżących inicjatyw na poziomie UE, w szczególności opartych na wymogach prawnych Unii. Z uwagi na zróżnicowanie struktur administracyjnych państw członkowskich wysiłki administracyjne zmierzające do wdrożenia tej inicjatywy na poziomie krajowym będą zależały od sytuacji w każdym państwie członkowskim.

Celem jest zapewnienie, by informacje dotyczące nadzoru morskiego zgromadzone przez jeden organ morski i uważane za konieczne do prowadzenia działań operacyjnych przez inne podmioty mogły być wzajemnie dostępne i służyły do wielokrotnego wykorzystania, a nie były gromadzone i sporządzane kilka razy lub gromadzone i przechowywane do jednokrotnego wykorzystania. Informacje dotyczące nadzoru morskiego mogą być albo surowymi lub nieprzetworzonymi danymi, sformatowanymi w specjalny sposób, albo informacjami wywodzącymi się z danych poddanych obróbce, z których zostało wyodrębnione pewne znaczenie. Informacje mogą być podstawowe lub rozszerzone. Dane stanowiące informacje dotyczące nadzoru morskiego obejmują np. pozycje statków i przebieg trasy rejsów, dane dotyczące ładunku, dane z czujników, wykresy i mapy, dane meteo-oceaniczne itp. Stosowanie unijnych instrumentów ochrony danych[4] będzie konieczne w przypadkach, gdy dane te identyfikują osobę fizyczną lub umożliwiają jej identyfikację[5]. Dzięki przejściu do wykorzystania danych do wielu celów i uzyskaniu interoperacyjności bieżących systemów nadzoru morskiego[6] gromadzenie danych będzie zadaniem mniej czaso- i zasobochłonnym, a także, w optymalnym przypadku, organy będą zawsze dysponowały najlepszymi dostępnymi informacjami o sytuacji na morzu.

Pośrednim wynikiem nieoptymalnej współpracy organów może być powielenie działań w zakresie gromadzenia danych. Może to oddziaływać także na zakup, konserwację i rozmieszczenie środków nadzoru, takich jak radary, systemy komunikacyjne, statki, śmigłowce, samoloty i satelity. Wzmocniona wymiana informacji może pomóc uniknąć dublowanego zakupu środków, dwukrotnego monitorowania tego samego obszaru morskiego lub gromadzenia tych samych informacji kilka razy i prowadzenia powielających się misji na morzu.

Utorowanie drogi dla wzmocnienia udostępniania informacji jest wymogiem wstępnym niezakłóconej praktycznej współpracy na morzu między organami krajowymi zaangażowanymi w nadzór morski.

Dotychczasowe osiągnięcia wykazały, że morski mechanizm CISE miałby kilka wyraźnych zalet. W szczególności wzmocnienie wymiany informacji jest ważnym warunkiem:

· poszerzenia wiedzy i poprawy orientacji sytuacyjnej na morzu. Oba elementy mogą wzmocnić zapobieganie, gotowość i reagowanie w przypadku incydentów z zakresu bezpieczeństwa morskiego związanych z przestępczością transgraniczną i zorganizowaną (np. nielegalny handel, nielegalne połowy, piractwo, napaści zbrojne, terroryzm), ochroną mórz oraz nielegalnymi zrzutami lub przypadkowym zanieczyszczeniem mórz. Oceny angażujące ekspertów państw członkowskich[7] wyraźnie wykazały, że organy skuteczniej zarządzają działaniami z zakresu nadzoru morskiego, jeżeli wszystkie istotne informacje są do ich dyspozycji podczas planowania i wykonywania działań operacyjnych. Potencjalnym rezultatem mogłoby być ograniczenie tego rodzaju ryzyka i zagrożeń o średnio 30 %. Stosownymi przykładami byłoby wzajemne udostępnianie informacji przez organy cywilne i wojskowe na temat napływu migrantów do strefy Schengen przez Morze Śródziemne lub możliwość połączenia wspólnego rutynowego nadzoru i narzędzi zarządzania sytuacjami wyjątkowymi w basenie morza jednym „kliknięciem” w przypadku sytuacji wyjątkowej;

· znacznego ograniczenia wysiłków związanych z gromadzeniem danych. Zainteresowane strony wskazywały, że istnieje duże zapotrzebowanie na dodatkową wymianę danych w szczególności między organami cywilnymi a wojskowymi, i że ponad 40 % danych gromadzonych w UE, takich jak informacje dotyczące celów nieskłonnych do współpracy oraz identyfikacji statków, jest gromadzonych przez kilka organów jednocześnie;

· ograniczenia kosztów administracyjnych i operacyjnych działań z zakresu nadzoru morskiego. Obliczenia wykonane przez ekspertów z państw członkowskich pokazały, że potencjalne oszczędności kosztów wynikające ze wzmocnionej wymiany informacji mogłyby w sumie przynieść europejskiej gospodarce korzyść wynoszącą około 400 mln EUR rocznie i bezpośrednie oszczędności dla organów publicznych w wysokości co najmniej 40 mln EUR rocznie. Odpowiednie koszty inwestycyjne wyniosłyby około 10 mln EUR rocznie w ciągu pierwszych dziesięciu lat.

3. Postępy w kierunku wzmocnionego nadzoru morskiego – dotychczasowy przebieg wydarzeń

Inicjatywy zmierzające do poprawy wymiany informacji dotyczących obszaru morskiego są realizowane już od pewnego czasu. Od 2002 r. podejmowano istotne kroki, zarówno na poziomie krajowym, jak i unijnym, w szczególności po stronie cywilnej. Poczyniono już postępy dzięki kilku instrumentom prawodawczym na poziomie UE, za których pośrednictwem wdrażane są systemy obsługujące różne obszary strategiczne, a które w niektórych przypadkach wykraczają poza jeden sektor.

Do tych systemów zalicza się: wspólnotowy system wymiany informacji morskiej, SafeSeaNet, zapewniający zintegrowane usługi morskie[8] między innymi do celów monitorowania ruchu (orientacja sytuacyjna) oraz mający gwarantować wdrażanie przepisów UE, który jest zlokalizowany w Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) i którym zarządza Dyrekcja Generalna Komisji ds. Mobilności i Transportu (MOVE) wraz z państwami członkowskimi UE/EOG z grupy sterującej wysokiego szczebla[9]; wspólny system łączności i informacji w sytuacjach nadzwyczajnych (CECIS) ułatwiający komunikację podczas incydentów na morzu i katastrof morskich, którym zarządza Dyrekcja Generalna Komisji ds. Pomocy Humanitarnej i Ochrony Ludności (ECHO); System Monitorowania Statków (VMS) zarządzany przez państwa członkowskie; systemy Data Exchange Highway (DEH) oraz Fisheries Language for Universal eXchange (FLUX) zarządzane przez Dyrekcję Generalną Komisji ds. Gospodarki Morskiej (MARE), wspierające wspólną politykę rybołówstwa; sieć nadzoru morskiego (MARSUR), którą zarządza Europejska Agencja Obrony (EDA), wspierająca wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa; europejski system nadzorowania granic (EUROSUR), poprawiający orientację sytuacyjną i zdolność reagowania państw członkowskich oraz agencji UE ds. granic (Fronteksu) na granicach zewnętrznych, jak również aplikację sieci bezpiecznej wymiany informacji (SIENA); system wymiany informacji Europolu, a także platformę Blue Hub Wspólnego Centrum Badawczego służącą wspieraniu unijnych badań naukowych i rozwoju w dziedzinie nadzoru morskiego i orientacji sytuacyjnej oraz prowadzeniu doświadczeń z nowymi, wcześniej niewykorzystywanymi źródłami danych.

Szczególne znaczenie na poziomie UE ma dyrektywa w sprawie formalności sprawozdawczych[10], która ustanawia krajowe pojedyncze punkty kontaktowe. Te punkty kontaktowe, po pełnym ich uruchomieniu w czerwcu 2015 r., staną się centralnymi krajowymi platformami wymiany danych do celów sprawozdawczości i udostępniania informacji związanych ze statkami między wszystkimi właściwymi organami i będą połączone z unijnym systemem informacji morskich oraz wymiany i innymi systemami, a zatem zapewnią wszystkim organom odpowiednią wymianę międzysektorową i transnarodową w obszarze morskim, w szczególności po stronie cywilnej. Dalsze inicjatywy poprawiające udostępnianie informacji obejmują, między innymi, przyszłą strategię zarządzania ryzykiem celnym i bezpieczeństwa łańcucha dostaw w związku z unijnym kodeksem celnym[11], przepisy przewidziane w nowym rozporządzeniu w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa[12] oraz europejską sieć informacji i obserwacji środowiska morskiego (EMODNET)[13].

Nabyte doświadczenie pokazało, że istnieje wartość dodana dalszej współpracy. Jednym z przykładów jest wykorzystanie operacyjne zintegrowanych usług morskich (rozszerzony obraz orientacji sytuacyjnej) zapewniony przez EMSA na rzecz Fronteksu i EFCA. Mogłyby one stanowić inspirację dla kontynuowania współpracy na poziomie krajowym.

Na poziomie krajowym w celu poprawienia koordynacji kilka państw członkowskich wdrożyło już takie mechanizmy, jak krajowe centra koordynacji angażujące wszystkie właściwe organy (cywilne i wojskowe). Takie centra mogłyby stać się inspiracją dla innych podmiotów.

Od czasu komunikatu w sprawie CISE z 2010 r. poczyniono postępy w kierunku wdrożenia planu działania w sprawie CISE. Państwa członkowskie ściśle współpracowały w ramach projektów „BlueMassMed”, „MARSUNO” i „Cooperation”[14].

Państwa członkowskie[15] zaangażowane w BlueMassMed opracowały koncepcję krajowych węzłów IT, które mogą w przyszłości pełnić funkcję krajowych centrów informacji.

Państwa członkowskie[16] zaangażowane w MARSUNO w szczególności poczyniły postępy w zakresie przeglądu sytuacji prawnej i zgłosiły sugestie odnośnie do możliwej struktury zarządzania.

Państwa członkowskie[17] zaangażowane w projekt Cooperation obliczyły potencjalną ekonomiczną wartość dodaną morskiego mechanizmu CISE w rzeczywistych scenariuszach nadzoru morskiego. Przeprowadziły też badanie praw dostępu organów do wymiany informacji i rozwinęły koncepcję elastycznego „wspólnego języka komputerowego” (wspólny model danych), który może być wykorzystywany, w razie potrzeby, do zapewnienia interoperacyjności systemów informacyjnych związanych z nadzorem.

Inicjatywy te potwierdziły istnienie potrzeby operacyjnej w zakresie międzysektorowej wymiany informacji i pomogły ją dopracować, a także były regularnie omawiane w grupie ekspertów państw członkowskich ds. nadzoru morskiego oraz w technicznej grupie doradczej CISE, złożonej z przedstawicieli różnych morskich organów publicznych i agencji UE, w celu zapewnienia spójnego rozwoju tej wymiany.

4. Kolejne kroki na drodze do morskiego mechanizmu CISE

Postępy poczynione dotychczas zapewniają podstawę dalszych prac, a w szczególności umożliwiają skupienie się na pozostałych wyzwaniach, pokazując, że wizja morskiego mechanizmu CISE jest realizowana na poziomie zarówno krajowym, jak i unijnym. Jedną z najważniejszych potrzeb jest poprawa wymiany informacji między organami wojskowymi a cywilnymi. Włączenie społeczności obronnej i identyfikacja informacji, które mogłyby być wymieniane między organami cywilnymi a wojskowymi w ramach morskiego mechanizmu CISE, będą istotne, gdyż organy wojskowe należą do najważniejszych posiadaczy danych dotyczących nadzoru morskiego.

Obszary priorytetowe do dalszej współpracy transgranicznej i międzysektorowej zostały określone we wspomnianych wyżej projektach MARSUNO, BlueMassMed i Cooperation. Obszary te obejmują między innymi:

– udostępnianie w czasie rzeczywistym pozycji pływających jednostek patrolujących i statków powietrznych oraz specyfikacji funkcjonalnych w celu zapewnienia możliwie jak najszybszej reakcji na masowe operacje ratownicze lub inne zdarzenia na morzu,

– narzędzia współpracy w zakresie transgranicznego zarządzania kryzysowego,

– konsolidację danych i wymianę informacji dotyczących podejrzanych jednostek pływających po wodach UE, oraz

– krajowe rejestry łodzi rekreacyjnych: komputerowe przetwarzanie wniosków o udzielenie informacji między państwami członkowskimi.

Zasadnicze znaczenie będzie miała kontynuacja wykorzystywania istniejących narzędzi i osiągnięć w celu unikania powielania wysiłków.

Dalsze działania zmierzają do ułatwienia wymiany informacji, a zatem nie powinny stwarzać nowych obowiązków w zakresie gromadzenia danych ani też wskazywać charakteru wymienianych informacji. Będzie to określał właściciel danych.

Komisja zamierza podjąć następujące dalsze działania:

· Komisja planuje uruchomienie w 2014 r. projektu w ramach siódmego programu ramowego UE w zakresie badań (7PR) w celu przetestowania morskiego mechanizmu CISE na dużą skalę, w szczególności między organami cywilnymi a wojskowymi. Dodatkowo Komisja będzie promować absorpcję innowacji finansowanych przez programy ramowe Unii Europejskiej w zakresie badań naukowych i innowacji.

· Komisja, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, do końca 2016 r. opracuje niewiążący podręcznik dotyczący morskiego mechanizmu CISE, zawierający zalecenia w zakresie najlepszych praktyk oraz użyteczne informacje na temat sposobu stosowania morskiego mechanizmu CISE. Intencją wydania zaleceń jest, między innymi, promowanie wśród organów krajowych zaangażowanych w nadzór morski kultury „dbałości o udostępnianie i orientację” w różnych sektorach i pomiędzy nimi. Podręcznik zapewni też wytyczne dotyczące zalecanego posługiwania się przez odpowiednie organy danymi osobowymi lub wrażliwymi informacjami handlowymi. Podręcznik powinien uwzględniać wyniki różnych działań przygotowawczych, takich jak, między innymi, projekt 7PR, projekt Cooperation oraz projekty pilotażowe, takie jak Marsuno, BlueMassMed, a także projekt finansowany w ramach programu zintegrowanej polityki morskiej „Ewolucja systemu SafeSeaNet w celu wsparcia CISE i innych wspólnych inicjatyw”.

· Komisja będzie wspierać działania zmierzające do opracowania, utrzymania i upowszechniania standardów umożliwiających interoperacyjność systemów nadzoru morskiego. Standardy te będą ułatwiać wymianę informacji morskich między organami nadzoru oraz opracowywanie rozwiązań IT, co stanowi znaczne wyzwanie dla współpracy między państwami członkowskimi, rozwoju przemysłu i konkurencyjności. Powinny one objąć realizację wspólnego modelu danych[18] i korzystać z już istniejących i wymaganych prawem unijnym rozwiązań technologicznych, aby służyć jako narzędzie „przekładu” między systemami informacyjnymi nadzoru morskiego, w szczególności między systemami cywilnymi a wojskowymi. Techniczna architektura odniesienia dla służb publicznych zostanie zdefiniowana do końca 2017 r., zgodnie z europejską architekturą odniesienia w zakresie interoperacyjności, opracowaną w programie rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych (program ISA) w ramach europejskiej agendy cyfrowej. Będą również potrzebne specyfikacje obsługujące współpracę wirtualną z istniejących systemów IT[19].

· Należy równolegle zachęcać państwa członkowskie do kontynuacji prac nad modernizacją struktury IT ich nadzoru morskiego, jeżeli jest taka potrzeba, a także dalszego wzmacniania udostępniania informacji między organami zaangażowanymi w nadzór morski. W celu wsparcia niewielkich ulepszeń są dostępne pewne środki finansowe na poziomie UE.

· Państwa członkowskie powinny też zaangażować właściwe krajowe organy ochrony danych, możliwie jak najwcześniej, aby dopilnować, by środki i cele operacyjne były zgodne z krajowymi wymogami ochrony danych. Wcześniejsza ocena skutków mogłaby być jednym ze sposobów wsparcia inicjatyw krajowych, tak by wdrażane były działania najbardziej skuteczne i racjonalne pod względem kosztów.

· Komisja będzie kontynuować prowadzenie przeglądów istniejącego prawodawstwa sektorowego na poziomie UE w celu usunięcia ewentualnych pozostałych barier prawnych w międzysektorowym udostępnianiu informacji, jednocześnie zapewniając zgodność z odpowiednimi wymogami ochrony danych. Choć Komisja uważa, że większość z tych problemów została rozwiązana, nadal mogą one istnieć na poziomie krajowym. Mogą się one utrzymywać z powodu struktur organizacyjnych organów państw członkowskich[20].

· Wymagane są dalsze analizy struktur administracyjnych koniecznych do zarządzania morskim mechanizmem CISE, w szczególności zapotrzebowania na umowy o gwarantowanym poziomie usług między organami krajowymi.

Komisja uruchomi też, do roku 2018, proces przeglądu zmierzający do oceny wdrożenia morskiego mechanizmu CISE i potrzeby dalszych działań.

Komisja podkreśla, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za zapewnienie skutecznego nadzoru nad wodami podlegającymi ich suwerenności i jurysdykcji, a także na morzu pełnym, stosownie do okoliczności. Zapewnienie operacyjnej wymiany usług informacyjnych z zakresu nadzoru morskiego między tymi organami stanowi przedmiot odpowiedzialności państw członkowskich; w niektórych przypadkach agencje UE mogą ułatwiać i wspierać ten proces. Operacyjne aspekty takiej wymiany informacji muszą być zatem w dużym stopniu zdecentralizowane na rzecz organów krajowych, zgodnie z zasadą pomocniczości.

Jednocześnie konieczne są też działania na poziomie UE, ponieważ wymiana informacji ma również składnik transnarodowy, który zazwyczaj obejmuje współpracę na poziomie regionu lub basenu morskiego. Ponadto przepisy i warunki dotyczące udostępniania niektórych informacji są już uregulowane na poziomie UE. Zadaniem Komisji powinno być zatem, oprócz pełnienia roli związanej z zapewnieniem stosowania i działania już istniejących przepisów unijnych, kontynuowanie działań w charakterze podmiotu ułatwiającego i koordynującego proces związany z morskim mechanizmem CISE w celu dalszego rozszerzania i promowania wymiany odpowiednich informacji, w szczególności między organami cywilnymi a wojskowymi zaangażowanymi w nadzór morski, a także zapewnienia interoperacyjności systemów nadzoru morskiego na poziomie UE, z wykorzystaniem istniejących systemów i rozwiązań, bez tworzenia nowego systemu.

5. Wnioski

Morski mechanizm CISE jest ważnym elementem składowym strategii bezpieczeństwa morskiego UE i jest zgodny z jej zasadami oraz celami jako inicjatywa międzysektorowa, spójna i racjonalna pod względem kosztów. Zasadnicze znaczenie ma wsparcie działań z zakresu nadzoru morskiego na obszarze morskim UE. Dalsze prace będą w dalszym ciągu podporządkowane nadrzędnym zasadom związanym z unikaniem powielania działań i wykorzystywaniem wydajnych i racjonalnych pod względem kosztów rozwiązań i będą oparte na działaniach przedstawionych w tym komunikacie oraz na istotnych doświadczeniach wszystkich organów i funkcji w państwach członkowskich i odpowiednich agencji. Na obecnym etapie Komisja nie widzi potrzeby wdrażania międzysektorowej inicjatywy ustawodawczej.

Wdrożenie morskiego mechanizmu CISE będzie nadal wymagało pracy zarówno na poziomie UE, jak i krajowym.

Na poziomie krajowym potrzebne będzie podjęcie działań w celu dopilnowania, aby taka wymiana informacji mogła zachodzić między odpowiednimi organami, w szczególności między organami cywilnymi a wojskowymi. Komisja zachęca zatem państwa członkowskie do wzajemnego uczenia się i czerpania inspiracji z doświadczeń zdobytych w ramach wdrażania krajowych mechanizmów koordynacji wprowadzonych już w kilku krajach, a także do wdrażania wspólnego środowiska udostępniania informacji w obszarze morskim na poziomie krajowym zgodnie z podejściem opracowanym na poziomie UE w ramach morskiego mechanizmu CISE i poprzez czerpanie pełnych korzyści z istniejących mechanizmów wymiany informacji.

Komisja zachęca Parlament Europejski i Radę do przedstawienia wytycznych politycznych i potwierdzenia gotowości do wsparcia wniosków przedstawionych w niniejszym komunikacie.

[1]              Wspólny komunikat Komisji i ESDZ z dnia 6 marca 2014 r. JOIN(2014) 9 final.

[2]              COM(2009) 538 final i COM(2010) 584 final.

[3]              Zob. na przykład tzw. deklaracja z Limassol przyjęta w 2013 r. przez europejskich ministrów i zatwierdzona przez Radę Unii Europejskiej, a także konkluzje Rady w sprawie nadzoru morskiego 2009–2013, odesłania do których znajdują się również w ocenie skutków.

[4]              Dyrektywa (WE) nr 46/1995, decyzja ramowa Rady 2008/977/WSiSW i rozporządzenie (WE) nr 45/2001.

[5]              Informacjami dotyczącymi nadzoru morskiego podlegającymi przepisom o ochronie danych są na przykład informacje o kapitanie i innych członkach załogi jednostki pływającej. W takich przypadkach wymiana danych może odbywać się tylko w ściśle określonych celach i powinna być ograniczona, zgodnie z zasadą minimalizacji danych, do sytuacji konkretnej potrzeby operacyjnej.

[6]              Interoperacyjność oznacza, że informacje mogą być przesyłane automatycznie z systemu jednego organu nadzoru morskiego do drugiego.

[7]              Sprawozdania dotyczące działań i projektów przygotowawczych, o których mowa w sekcji 3.

[8]              SafeSeaNet, CleanseaNet, centrum danych UE LRIT i THETIS.

[9]              Decyzja Komisji 2009/584/WE.

[10]             Dyrektywa (UE) nr 65/2010.

[11]             Rozporządzenie (UE) nr 952/2013.

[12]             Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013.

[13]             www.emodnet.eu

[14]             www.bluemassmed.net, www.marsuno.eu, http://www.coopp.eu

[15]             Francja, Grecja, Hiszpania , Malta, Portugalia i Włochy.

[16]             Szwecja, Belgia, Estonia, Finlandia, Francja, Niemcy, Łotwa, Litwa, Norwegia i Polska oraz Rosja w charakterze obserwatora.

[17]             Finlandia, Bułgaria, Estonia, Francja, Niemcy, Irlandia, Norwegia, Portugalia, Rumunia, Szwecja i Hiszpania.

[18]             Tzn. wykaz terminów, znaczeń, konwencji nazewnictwa, formatów danych i związków między danymi.

[19]             Komunikatory, strumieniowa transmisja wideo, wideo- i audiokonferencje.

[20]             Powszechną przeszkodą zidentyfikowaną w toku działań przygotowawczych jest okoliczność, że uprawnienia urzędników nadzoru morskiego w państwach członkowskich są ograniczone do jednej funkcji sektorowej, co uniemożliwia im współpracę i wymianę informacji z innymi organami. Komisja będzie zatem promować usuwanie tych ograniczeń prawnych na poziomie krajowym.