52008PC0116

[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 29.2.2008

KOM(2008) 116 wersja ostateczna

2008/0048 (AVC)

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. Tło polityczne i prawne

W dniu 16 września 1988 r. państwa członkowskie Wspólnot Europejskich oraz Republika Islandii, Królestwo Norwegii i Konfederacja Szwajcarska podpisały konwencję z Lugano o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych. Powyższa konwencja, zwana dalej „konwencją z Lugano”, rozszerzyła zakres zastosowania postanowień konwencji brukselskiej z 1968 r. – mającej ten sam zakres przedmiotowy i zawartej między państwami członkowskimi WE – na niektóre państwa będące członkami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu.

Negocjacje w sprawie rewizji konwencji brukselskiej z 1968 r. i konwencji z Lugano z 1988 r. podjęto w latach 1998-99 w ramach doraźnej grupy roboczej, której skład rozszerzono o przedstawicieli Szwajcarii, Norwegii i Islandii. Negocjacje te doprowadziły do przyjęcia projektu konwencji przygotowanego przez wspomnianą grupę roboczą. Projekt został zatwierdzony przez Radę w dniach 27-28 maja 1999 r. (JUSTCIV 60 z dnia 30 kwietnia 1999 r.).

Od czasu wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu dnia 1 maja 1999 r. kwestie objęte zakresem konwencji brukselskiej z 1968 r. stały się, na mocy art. 61 lit. c) i art. 65 Traktatu WE, przedmiotem polityki wspólnotowej. W rezultacie konwencja brukselska z 1968 r. została przekształcona w rozporządzenie, a konkretnie w rozporządzenie (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. Przy tej okazji unowocześniono postanowienia konwencji brukselskiej, przyśpieszono również i usprawniono działanie systemu uznawania i wykonywania orzeczeń.

Ze względu na zbieżny charakter systemu „brukselskiego” (WE) i „lugańskiego” w zakresie jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych konwencja z Lugano z 1988 r. musi zostać zmieniona stosownie do zmian wprowadzonych w systemie „brukselskim”. W szczególności należy wzajemnie dostosować oba systemy uznawania i wykonywania orzeczeń, aby osiągnąć ten sam poziom obiegu orzeczeń z zainteresowanymi państwami EFTA.

W dniu 22 marca 2002 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do otwarcia negocjacji w sprawie przyjęcia między Wspólnotą i – na podstawie protokołu w sprawie stanowiska tego kraju – Danią z jednej strony oraz Islandią, Norwegią, Szwajcarią i Polską z drugiej strony, konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych mającej zastąpić konwencję z Lugano z dnia 16 września 1988 r. (SEC(2002) 298 wersja ostateczna).

Podczas posiedzenia w dniach 14-15 października 2002 r. Rada przyjęła wytyczne w negocjacyjne, upoważniając Komisję do rozpoczęcia negocjacji dotyczących nowej konwencji z Lugano.

Podczas posiedzenia w dniach 27-28 lutego 2003 r. Rada zdecydowała się zwrócić do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o przedstawienie opinii, czy zawarcie nowej konwencji z Lugano należy do wyłącznej kompetencji Wspólnoty, czy też do obszaru kompetencji dzielonych między Wspólnotę i państwa członkowskie. W opinii nr 1/03 z dnia 7 lutego 2006 r. Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że zawarcie nowej konwencji z Lugano podlega całkowicie wyłącznej kompetencji Wspólnoty.

Po przedstawieniu opinii przez Trybunał wznowiono negocjacje i sfinalizowano je w dniu 28 marca 2007 r. w Brukseli. W następstwie decyzji Rady z dnia 15 października 2007 r. w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty, nowej konwencji z Lugano, w dniu 30 października 2007 r. konwencja ta została podpisana w Lugano.

Zgodnie z postanowieniami art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w wykonaniu tytułu IV Traktatu. W rezultacie wspólnotowe instrumenty przyjęte, między innymi, w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych nie są wiążące dla Danii ani nie mają do tego kraju zastosowania. W związku z tym Dania występuje w niniejszym kontekście jako jedna z Umawiających się Stron nowej konwencji z Lugano. Jeżeli chodzi o stosunki Królestwa Danii i pozostałych państw członkowskich UE od dnia 1 lipca 2007 r. obowiązują tu przepisy rozporządzenia (WE) nr 44/2001, zgodnie z Umową pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisaną w Brukseli w dniu 19 października 2005 r.

2. Wynik negocjacji i podpisanie konwencji

Komisja prowadziła negocjacje dotyczące nowej konwencji z Lugano według wytycznych negocjacyjnych Rady, koordynując swoje działania ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę do wspierania Komisji w trakcie negocjacji. Negocjacje zostały sfinalizowane w Brukseli w dniu 28 marca 2007 r. W następstwie decyzji Rady z dnia 15 października 2007 r. w sprawie podpisania, w imieniu Wspólnoty, nowej konwencji z Lugano, w dniu 30 października 2007 r. konwencja ta została podpisana w Lugano.

3. Wniosek

W związku z pozytywnym wynikiem negocjacji oraz podpisaniem konwencji Komisja zaleca Radzie przyjęcie decyzji w sprawie zawarcia konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych.

2008/0048 (AVC)

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c), oraz w związku z jego art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i art. 300 ust. 3 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego[2],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 16 września 1988 r. państwa członkowskie Wspólnot Europejskich oraz Republika Islandii, Królestwo Norwegii i Konfederacja Szwajcarska podpisały międzynarodową umowę o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych („konwencję z Lugano”)[3], tym samym rozszerzając zakres zastosowania konwencji brukselskiej z dnia 27 września 1968 r., dotyczącej tego samego przedmiotu, („konwencji brukselskiej”) na terytorium Islandii, Norwegii i Szwajcarii[4].

(2) Negocjacje w sprawie rewizji konwencji brukselskiej z 1968 r. i konwencji z Lugano z 1988 r. podjęto w latach 1998-99 w ramach doraźnej grupy roboczej, której skład rozszerzono o przedstawicieli Szwajcarii, Norwegii i Islandii. Negocjacje te doprowadziły do przyjęcia projektu konwencji przygotowanego przez grupę roboczą, który został zatwierdzony przez Radę w dniach 27-28 maja 1999 r.

(3) W rozporządzeniu (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych unowocześniono postanowienia konwencji brukselskiej, przyspieszono również i usprawniono działanie systemu uznawania i wykonywania orzeczeń.

(4) Ze względu na zbieżny charakter ustanowionych w konwencji brukselskiej i konwencji z Lugano systemów jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych postanowienia konwencji z Lugano powinno się dostosować do przepisów rozporządzenia (WE) nr 44/2001, aby osiągnąć ten sam poziom obiegu orzeczeń z zainteresowanymi państwami EFTA.

(5) Zgodnie z postanowieniami Protokołu w sprawie stanowiska Danii, stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej (Traktat UE) oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Traktat WE), Dania nie uczestniczy w wykonaniu tytułu IV Traktatu. Aby postanowienia konwencji z Lugano mogły znaleźć zastosowanie wobec Danii, powinna ona przystąpić w charakterze Umawiającej się Strony do nowej konwencji, która ma ten sam zakres przedmiotowy.

(6) Decyzją z dnia 27 września 2002 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji między Wspólnotą i – na podstawie protokołu w sprawie jej stanowiska – Danią z jednej strony oraz Islandią, Norwegią, Polską i Szwajcarią z drugiej strony, w sprawie konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, mającej zastąpić konwencję z Lugano.

(7) Komisja wynegocjowała taką konwencję w imieniu Wspólnoty z Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską i Królestwem Danii. Zgodnie z decyzją Rady z dnia 15 października 2007 r. konwencja została podpisana w imieniu Wspólnoty Europejskiej dnia 30 października 2007 r. z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie.

(8) Wspólnota zobowiązała się złożyć, w momencie ratyfikacji konwencji, deklarację, że zamierza wyjaśnić zakres zastosowania art. 22 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001, celem uwzględnienia właściwego orzecznictwa ETS dotyczącego procedur związanych z rejestracją lub ważnością praw własności intelektualnej, zapewniając tym samym zgodność tego orzecznictwa z art. 22 ust. 4 konwencji. W tym kontekście przywołuje się wyniki analizy podjętej celem oceny stosowania rozporządzenia (WE) nr 44/2001.

(9) Zgodnie z postanowieniami art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, stanowiącego załącznik do Traktatu UE oraz Traktatu WE, Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

(10) Zgodnie z postanowieniami art. 1 i 2 wyżej wymienionego Protokołu w sprawie stanowiska Danii kraj ten nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszej decyzji, nie jest nią związany ani nie ma obowiązku jej stosowania.

(11) Konwencja powinna obecnie zostać zawarta,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Konwencja o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych mająca zastąpić konwencję z Lugano z dnia 16 września 1988 r. zostaje zawarta w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Przy złożeniu swojego dokumentu ratyfikacyjnego Wspólnota składa deklarację zamieszczoną w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej (uprawnionych) do złożenia dokumentu ratyfikacyjnego, zgodnie z art. 69 ust. 2 konwencji.

Sporządzono w Brukseli dnia

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Deklaracja w imieniu Wspólnoty Europejskiej

Wspólnota Europejska oświadcza niniejszym, że przy okazji zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych zamierza wyjaśnić zakres zastosowania art. 22 ust. 4 tego rozporządzenia w celu uwzględnienia właściwego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego procedur związanych z rejestracją lub ważnością praw własności intelektualnej, zapewniając tym samym zgodność tego orzecznictwa z art. 22 ust. 4 konwencji, przy uwzględnieniu wyników oceny stosowania rozporządzenia (WE) nr 44/2001.

[1] Dz.U. C […] z […], s. […].

[2] Dz.U. C […] z […], s. […].

[3] Dz.U. L 319 z 25.11.1988, s. 9.

[4] Konwencja brukselska o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych z 1968 r., Dz.U. C 27 z 26.1.1998, s. 1 (wersja skonsolidowana).