Accept Refuse

EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 32014R0524

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 524/2014 z dnia 12 marca 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających informacje, które właściwe organy państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich przekazują sobie nawzajem Tekst mający znaczenie dla EOG

OJ L 148, 20.5.2014, p. 6–14 (BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, HR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)

In force

ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_del/2014/524/oj

20.5.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 148/6


ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 524/2014

z dnia 12 marca 2014 r.

uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających informacje, które właściwe organy państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich przekazują sobie nawzajem

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (1), w szczególności jej art. 50 ust. 6

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Aby zapewnić skuteczną współpracę między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich wymiana informacji powinna być dwukierunkowa, w ramach stosownych kompetencji nadzorczych tych organów. Konieczne jest zatem określenie, które informacje dotyczące instytucji i, w stosownych przypadkach, dotyczące funkcjonowania ich oddziałów właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia powinny przekazać właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego oraz które informacje dotyczące oddziałów właściwe organy przyjmujących państw członkowskich muszą przekazać właściwym organom państwa członkowskiego pochodzenia.

(2)

Wymianę informacji między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich należy postrzegać w szerszym kontekście nadzoru nad transgranicznymi grupami bankowymi, a w stosownych przypadkach informacje te mogą być przekazywane na poziomie skonsolidowanym. W szczególności, jeżeli instytucja posiada jednostkę dominującą najwyższego szczebla w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu, a dany właściwy organ jest również organem sprawującym nadzór skonsolidowany, należy zapewnić możliwości przekazywania informacji na poziomie skonsolidowanym, a nie na poziomie instytucji prowadzącej działalność za pośrednictwem oddziału. W tym przypadku jednak właściwy organ powinien powiadomić właściwe organy przyjmujących państw członkowskich o tym, że dane informacje są przekazywane na poziomie skonsolidowanym.

(3)

Wymiana informacji między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich nie ogranicza się do rodzajów informacji określonych w art. 50 dyrektywy 2013/36/UE, a więc do rodzajów informacji określonych w niniejszym rozporządzeniu. W art. 35, 36, 39, 43 i 52 dyrektywy 2013/36/UE ustanowiono w szczególności oddzielny przepis w odniesieniu do wymiany informacji na temat przeprowadzanych w oddziałach kontrolach na miejscu, powiadomień dotyczących korzystania ze swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz środków, w tym środków zapobiegawczych, podejmowanych przez właściwe organy w odniesieniu do oddziałów i ich jednostek dominujących. W niniejszym rozporządzeniu nie należy zatem określać wymogów w zakresie wymiany informacji w tych dziedzinach.

(4)

Konieczne jest określenie wymogów dotyczących informacji wymienianych między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich w celu ujednolicenia praktyk w zakresie regulacji i nadzoru w całej Unii. Informacje te powinny obejmować wszystkie dziedziny określone w art. 50 dyrektywy 2013/36/UE, a mianowicie zarządzanie i stosunki właścicielskie, w tym linie biznesowe takie jak te, o których mowa w art. 317 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (2), płynność i ustalenia dotyczące nadzoru płynnościowego, wypłacalność, gwarantowanie depozytów, duże ekspozycje, ryzyko systemowe, procedury administracyjne i księgowe oraz mechanizmy kontroli wewnętrznej. Aby ułatwić monitorowanie instytucji, właściwe organy przyjmujących państw członkowskich i państw członkowskich pochodzenia powinny informować się wzajemnie o przypadkach nieprzestrzegania prawa krajowego lub unijnego oraz o środkach nadzorczych i sankcjach nałożonych na instytucje. Ponadto do zakresu informacji wymienianych między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich należy włączyć dodatkowe informacje na temat dźwigni finansowej i przygotowań na wypadek sytuacji nadzwyczajnych, tak aby te drugie organy mogły skutecznie monitorować instytucje.

(5)

Jeżeli zaburzenie płynności wpływa lub istnieje przypuszczenie, że będzie mieć wpływ na instytucję, właściwe organy przyjmujących państw członkowskich muszą dobrze rozumieć sytuację, aby móc podjąć środki zapobiegawcze na warunkach określonych w art. 43 dyrektywy 2013/36/UE. W niniejszym rozporządzeniu należy zatem ustanowić jasne przepisy dotyczące rodzajów informacji, jakimi muszą się wymieniać organy w przypadku wystąpienia zaburzenia płynności. Konieczne jest również określenie informacji, które mają być wymieniane, tak aby organy były przygotowane z dużym wyprzedzeniem na wypadek sytuacji nadzwyczajnych, takich jak te, o których mowa w art. 114 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE.

(6)

Z uwagi na różnice w wielkości, złożoności i znaczeniu oddziałów działających w przyjmujących państwach członkowskich ważne jest stosowanie zasady proporcjonalności w wymianie informacji. W tym celu właściwe organy państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państwach członkowskich powinny wymieniać informacje o szerszym zakresie w przypadku, w którym właściwe organy w przyjmujących państwach członkowskich są odpowiedzialne za oddziały uznane za istotne zgodnie z art. 51 dyrektywy 2013/36/UE.

(7)

Aby zapewnić wymianę istotnych informacji w rozsądnych granicach, jednocześnie unikając sytuacji, w których właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia są zobowiązane do przekazania wszelkich informacji na temat instytucji, bez względu na ich charakter i znaczenie, wszystkim właściwym organom przyjmujących państw członkowskich, w określonych przypadkach tylko informacje, które są istotne dla danego oddziału, powinny być przekazywane wyłącznie właściwym organom odpowiedzialnym za nadzór nad tym oddziałem. Z podobnych względów w szeregu określonych dziedzin właściwe organy państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich powinny wymieniać jedyne informacje, które dotyczą przypadków nieprzestrzegania przepisów, co oznacza, że nie należy wymieniać żadnych informacji, gdy dana instytucja przestrzega prawa krajowego i unijnego.

(8)

W niniejszym rozporządzeniu należy również uwzględnić wymianę informacji dotyczących prowadzenia działalności w przyjmującym państwie członkowskim na zasadzie świadczenia usług transgranicznych. Z uwagi na charakter usług transgranicznych właściwe organy przyjmujących państw członkowskich nie posiadają informacji na temat operacji prowadzonych w ich jurysdykcjach, w związku z czym niezbędne jest szczegółowe określenie, jakie informacje należy wymieniać w celu ochrony stabilności finansowej i monitorowania warunków udzielania zezwoleń, w szczególności monitorowania, czy instytucja świadczy usługi zgodnie z przekazanymi powiadomieniami. Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowią projekty regulacyjnych standardów technicznych przedstawione Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (EUNB).

(9)

EUNB przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu regulacyjnych standardów technicznych, które stanowią podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Bankowej Grupy Interesariuszy ustanowionej zgodnie z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (3),

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1.   W niniejszym rozporządzeniu określa się informacje, jakie właściwe organy przyjmujących państw członkowskich i państw członkowskich pochodzenia przekazują sobie nawzajem zgodnie z art. 50 dyrektywy 2013/36/UE.

2.   W niniejszym rozporządzeniu określa się przepisy dotyczące informacji, jakie mają być wymieniane w odniesieniu do instytucji, która prowadzi działalność za pośrednictwem oddziału lub korzysta ze swobody świadczenia usług w innym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich niż państwo, w którym znajduje się siedziba instytucji.

Artykuł 2

Informacje wymieniane na zasadzie skonsolidowanej

W przypadku gdy jednostka dominująca najwyższego szczebla dla danej instytucji jest ustanowiona w tym samym państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba instytucji, a właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia instytucji jest również organem sprawującym nadzór skonsolidowany, dany właściwy organ, w stosownych przypadkach zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie 2013/36/UE, przekazuje informacje dotyczące tej instytucji na poziomie skonsolidowanym i powiadamia właściwe organy przyjmujących państw członkowskich o przekazaniu informacji na tym poziomie.

ROZDZIAŁ II

WYMIANA INFORMACJI NA TEMAT INSTYTUCJI PROWADZĄCYCH DZIAŁALNOŚĆ ZA POŚREDNICTWEM ODDZIAŁU

Artykuł 3

Informacje dotyczące zarządzania i stosunków właścicielskich

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego strukturę organizacyjną instytucji, w tym jej linie biznesowe i jej powiązania z podmiotami w ramach grupy.

2.   Oprócz informacji określonych w ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego sprawującym nadzór nad istotnym oddziałem, jak określono w art. 51 dyrektywy 2013/36/UE, następujące informacje na temat instytucji:

a)

strukturę organu zarządzającego i kadry kierowniczej wyższego szczebla, w tym podział odpowiedzialności w zakresie nadzoru nad oddziałem;

b)

wykaz akcjonariuszy i udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji na podstawie informacji przekazanych przez instytucję kredytową zgodnie z art. 26 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE.

Artykuł 4

Informacje na temat płynności i ustaleń wynikających z nadzoru

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego następujące informacje:

a)

wszelkie istotne niedociągnięcia w zarządzaniu ryzykiem płynności instytucji, które są znane właściwym organom i które mogą wpływać na oddziały, wszelkie powiązane środki nadzorcze, które podjęto w odniesieniu do tych niedociągnięć oraz poziom zgodności instytucji z tymi środkami nadzorczymi;

b)

ogólna ocena profilu ryzyka płynności instytucji i zarządzania ryzykiem, w szczególności dotycząca oddziału, przeprowadzona przez właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia;

c)

wskaźniki instytucji wskazujące na jej płynność i stabilną pozycję płynności na poziomie krajowym lub unijnym w walucie krajowej instytucji państwa członkowskiego pochodzenia i we wszystkich pozostałych walutach, które są istotne dla instytucji;

d)

elementy buforu płynnościowego stosowanego przez instytucję;

e)

stopień obciążenia aktywów instytucji;

f)

relacja kredytów instytucji do jej depozytów;

g)

wszelkie krajowe wskaźniki płynności, które mają zastosowanie do instytucji w ramach środków z zakresu polityki makroostrożnościowej stosowanych przez właściwe organy lub wyznaczony organ, niezależnie od tego, czy stanowią one obowiązujące wymogi, wytyczne, zalecenia, ostrzeżenia czy inne środki, w tym definicje tych wskaźników;

h)

wszelkie szczególne wymogi w zakresie płynności stosowane zgodnie z art. 105 dyrektywy 2013/36/UE;

i)

wszelkie przeszkody w dokonywaniu przekazów pieniężnych i zabezpieczeń do oddziałów instytucji lub z tych oddziałów.

2.   W przypadku gdy właściwe organy całkowicie lub częściowo zaniechały stosowania części szóstej rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w stosunku do instytucji zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują informacje, o których mowa w ust. 1, na poziomie subskonsolidowanym lub zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia na poziomie skonsolidowanym.

3.   Oprócz informacji określonych w ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego, które sprawują nadzór na istotnym oddziałem, informacje dotyczące:

a)

polityki instytucji z zakresu płynności i finansowania, w tym opisy mechanizmów finansowania w odniesieniu do jej oddziałów, wszelkie wewnątrzgrupowe mechanizmy wsparcia i procedury w zakresie scentralizowanych środków pieniężnych;

b)

planów awaryjnych instytucji z zakresu płynności i finansowania, w tym informacje na temat zakładanych scenariuszy warunków skrajnych.

Artykuł 5

Informacje na temat wypłacalności

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia powiadamiają właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego o tym, czy instytucja przestrzega poniższych wymogów:

a)

wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, uwzględniając wszelkie środki przyjęte lub uznane zgodnie z art. 458 tego rozporządzenia i w stosownych przypadkach uwzględniając przepisy przejściowe określone w części dziesiątej tego rozporządzenia;

b)

wszelkich dodatkowych wymogów w zakresie funduszy własnych nałożonych zgodnie z art. 104 dyrektywy 2013/36/UE;

c)

wymogów w zakresie bufora kapitałowego określonych w tytule VII rozdział 4 dyrektywy 2013/36/UE.

2.   Oprócz informacji określonych w ust. 1 właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego, które sprawują nadzór nad istotnym oddziałem instytucji objętej wymogami w zakresie funduszy własnych, informacje dotyczące:

a)

współczynnika kapitału podstawowego Tier I instytucji w rozumieniu art. 92 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

b)

współczynnika kapitału Tier I instytucji w rozumieniu art. 92 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c)

łącznego współczynnika kapitałowego instytucji w rozumieniu art. 92 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

d)

łącznej kwoty ekspozycji instytucji na ryzyko w rozumieniu art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

e)

wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących w państwie członkowskim pochodzenia zgodnie z art. 92 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, uwzględniając wszelkie środki przyjęte lub uznane zgodnie z art. 458 tego rozporządzenia i w stosownych przypadkach uwzględniając przepisy przejściowe określone w części dziesiątej tego rozporządzenia;

f)

poziomu bufora zabezpieczającego, który instytucja jest zobowiązana utrzymywać zgodnie z art. 129 dyrektywy 2013/36/UE;

g)

poziomu każdego specyficznego dla instytucji bufora antycyklicznego, który instytucja jest zobowiązana utrzymywać zgodnie z art. 130 dyrektywy 2013/36/UE;

h)

poziomu każdego bufora ryzyka systemowego, który instytucja jest zobowiązana utrzymywać zgodnie z art. 133 dyrektywy 2013/36/UE;

i)

poziomu każdego bufora globalnych instytucji o znaczeniu systemowym lub bufora innych instytucji o znaczeniu systemowym, które instytucja jest zobowiązana utrzymywać zgodnie z art. 131 ust. 4 i 5 dyrektywy 2013/36/UE;

j)

poziomu wszelkich wymogów dodatkowych w zakresie funduszy własnych nałożonych zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2013/36/UE i wszelkich innych nałożonych wymogów dotyczących wypłacalności instytucji zgodnie z tym artykułem.

3.   W przypadku zaniechania stosowania istotnych przepisów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zgodnie z art. 7, 10 lub 15 tego rozporządzenia lub zaniechania stosowania wymogów określonych w art. 10 i 12 oraz w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE zgodnie z art. 21 tej dyrektywy lub jeżeli instytucja otrzymała pozwolenie na stosowanie metody, o której mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują informacje określone w ust. 2 na poziomie subskonsolidowanym lub zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia na poziomie skonsolidowanym.

Artykuł 6

Informacje na temat systemów gwarantowania depozytów

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia powiadamiają właściwe organy przyjmujących państw członkowskich o nazwie systemu gwarantowania depozytów, do którego należy instytucja zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4).

2.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego następujące informacje dotyczące systemu gwarantowania depozytów, o którym mowa w ust. 1:

a)

maksymalny poziom gwarancji z systemu gwarantowania depozytów na kwalifikującego się deponenta;

b)

zakres poziomu gwarancji i rodzaje gwarantowanych depozytów;

c)

wszelkie wykluczenia z gwarancji, w tym produkty i rodzaje deponentów;

d)

mechanizmy finansowania systemu gwarantowania depozytów, w szczególności określenie, czy system finansowany jest ex ante lub ex post, oraz wielkość systemu;

e)

dane kontaktowe administratora systemu.

3.   Informacje określone w ust. 2 przekazuje się wyłącznie właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego tylko raz w odniesieniu do danego systemu gwarantowania depozytów. W przypadku zmiany przekazywanych informacji właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują zaktualizowane informacje właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego.

Artykuł 7

Informacje na temat ograniczenia dużych ekspozycji

Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego informacje dotyczące każdej sytuacji, w odniesieniu do której właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia ustaliły, że instytucja nie przestrzegała obowiązujących ograniczeń dużych ekspozycji i wymogów określonych w części czwartej rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W przekazanych informacjach wyjaśnia się sytuację i podjęte lub planowane środki nadzorcze.

Artykuł 8

Informacje na temat ryzyka systemowego stwarzanego przez instytucję

Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia powiadamiają właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego, w którym daną instytucję wyznaczono na globalną instytucję o znaczeniu systemowym lub inną instytucję o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE. Jeżeli instytucja została zidentyfikowana jako globalna instytucja o znaczeniu systemowym, przekazane informacje obejmują podkategorię, do której instytucja została zakwalifikowana.

Artykuł 9

Informacje na temat procedur administracyjnych i księgowych

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmujących państw członkowskich informacje dotyczące każdej sytuacji, w odniesieniu do której właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia ustaliły, że instytucja nie przestrzegała obowiązujących standardów rachunkowości i procedur księgowych, które jest zobowiązana stosować zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (5). W przekazanych informacjach wyjaśnia się sytuację i podjęte lub planowane środki nadzorcze.

2.   W przypadku gdy informacje określone w ust. 1 są istotne wyłącznie dla danego oddziału, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują informacje jedynie właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego, w którym dany oddział ma siedzibę.

Artykuł 10

Informacje na temat mechanizmów kontroli wewnętrznej

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego informacje dotyczące każdej sytuacji, w odniesieniu do której właściwe organy państw członkowskich pochodzenia ustaliły, że instytucja nie przestrzegała wymogów w zakresie mechanizmów kontroli wewnętrznej, w tym ustaleń dotyczących zarządzania ryzykiem, kontroli ryzyka i audytu wewnętrznego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 i dyrektywą 2013/36/UE. W przekazanych informacjach wyjaśnia się sytuację i podjęte lub planowane środki nadzorcze.

2.   W przypadku gdy informacje określone w ust. 1 są istotne wyłącznie dla danego oddziału, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują informacje jedynie właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego, w którym dany oddział ma siedzibę.

Artykuł 11

Informacje na temat dźwigni finansowej

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego informacje dotyczące każdej sytuacji, w odniesieniu do której właściwe organy państw członkowskich pochodzenia ustaliły, że instytucja nie przestrzegała wymogów dotyczących wskaźników dźwigni zgodnie z częścią siódmą rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i w stosownych przypadkach uwzględniając przepisy przejściowe zawarte w art. 499 tego rozporządzenia. W przekazanych informacjach wyjaśnia się sytuację i podjęte lub planowane środki nadzorcze.

2.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego wszystkie informacje ujawnione przez instytucję zgodnie z art. 451 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które dotyczą jej wskaźnika dźwigni i zarządzania ryzykiem nadmiernej dźwigni.

Artykuł 12

Informacje na temat ogólnego nieprzestrzegania

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego informacje dotyczące każdej sytuacji, w odniesieniu do której właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia ustaliły, że instytucja nie przestrzegała przepisów krajowych lub unijnych bądź wymogów dotyczących nadzoru ostrożnościowego lub nadzoru praktyk rynkowych instytucji, w tym wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie 2013/36/UE, innych niż wymogi, o których mowa w art. 3–11 tego rozporządzenia. W przekazanych informacjach wyjaśnia się sytuację i podjęte lub planowane środki nadzorcze.

2.   W przypadku gdy informacje określone w ust. 1 są istotne wyłącznie dla danego oddziału, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują informacje jedynie właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego, w którym dany oddział ma siedzibę.

Artykuł 13

Powiadomienie o środkach i sankcjach nadzorczych

1.   Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia powiadamiają właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego o wszelkich wymienionych poniżej karach lub środkach, które zostały nałożone na instytucję lub były stosowane w odniesieniu do instytucji i które wpływają na działalność oddziału:

a)

nałożone kary administracyjne lub inne środki administracyjne stosowane zgodnie z art. 64–67 dyrektywy 2013/36/UE;

b)

środki nadzorcze nałożone zgodnie z art. 104 lub art. 105 dyrektywy 2013/36/UE;

c)

nałożone sankcje karne odnoszące się do naruszeń rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub naruszeń przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2013/36/UE.

2.   W przypadku gdy informacje określone w ust. 1 są istotne wyłącznie dla danego oddziału, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia są zobowiązane przekazać informacje jedynie właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego, w którym dany oddział ma siedzibę.

Artykuł 14

Informacje na temat przygotowań na wypadek sytuacji nadzwyczajnych

Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia i właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego wymieniają się informacjami na temat przygotowań na wypadek sytuacji nadzwyczajnych. W szczególności wymieniają się informacjami dotyczącymi:

a)

danych kontaktowych osób we właściwych organach, które są odpowiedzialne za zajmowanie się sytuacjami nadzwyczajnymi;

b)

procedur komunikacji, które stosuje się w sytuacjach nadzwyczajnych.

Artykuł 15

Informacje od organów przyjmującego państwa członkowskiego

Bez uszczerbku dla wymogów w zakresie wymiany informacji po przeprowadzeniu inspekcji oddziałów zgodnie z art. 52 ust. 3 dyrektywy 2013/36/UE, właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego przekazują właściwym organom państwa członkowskiego pochodzenia następujące informacje dotyczące:

a)

opisu każdej sytuacji, w odniesieniu do której właściwe organy ustaliły, że instytucja nie przestrzegała przepisów krajowych lub unijnych bądź wymogów dotyczących nadzoru ostrożnościowego lub nadzoru praktyk rynkowych instytucji, w tym wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i wymogów w zakresie przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2013/36/UE wraz z wyjaśnieniem środków nadzorczych podjętych lub planowanych w celu rozwiązania problemu nieprzestrzegania przepisów;

b)

opisu wszystkich przypadków nieprzestrzegania warunków, na jakich ze względu na dobro ogólne prowadzona jest działalność oddziału w przyjmującym państwie członkowskim;

c)

identyfikacji ryzyka systemowego stwarzanego przez oddział lub jego działalność w przyjmującym państwie członkowskim, w tym wszelkich ocen prawdopodobnego wpływu zawieszenia lub zamknięcia działalności oddziału na:

(i)

płynność systemową;

(ii)

systemy płatnicze;

(iii)

systemy rozliczeń i rozrachunku;

d)

udziału w rynku danego oddziału, jeżeli przekracza on 2 % całego rynku w przyjmującym państwie członkowskim w jednej z następujących kategorii:

(i)

depozyty;

(ii)

kredyty;

e)

wszelkich przeszkód w dokonywaniu przekazów pieniężnych i zabezpieczeń do oddziału lub z takiego oddziału.

ROZDZIAŁ III

WYMIANA INFORMACJI NA TEMAT DOSTAWCÓW USŁUG TRANSGRANICZNYCH

Artykuł 16

Informacje na temat dostawców usług transgranicznych

Po otrzymaniu wniosku od właściwych organów przyjmującego państwa członkowskiego w sprawie udzielenia informacji na temat instytucji, która prowadzi swoją działalność w tym przyjmującym państwie członkowskim na zasadzie świadczenia usług, właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują następujące informacje dotyczące:

a)

każdej sytuacji, w odniesieniu do której właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia ustaliły, że instytucja nie przestrzegała przepisów krajowych lub unijnych bądź wymogów dotyczących nadzoru ostrożnościowego lub nadzoru praktyk rynkowych instytucji, w tym wymogów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i wymogów w zakresie przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2013/36/UE wraz z wyjaśnieniem środków nadzorczych podjętych lub planowanych w celu rozwiązania problemu nieprzestrzegania przepisów;

b)

wielkości depozytów przyjętych od rezydentów przyjmującego państwa członkowskiego;

c)

wielkości kredytów przyznanych rezydentom przyjmującego państwa członkowskiego;

d)

rodzajów działalności wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2013/36/UE, w odniesieniu do których instytucja zgłosiła chęć ich prowadzenia w przyjmującym państwie członkowskim na zasadzie świadczenia usług:

(i)

formy, w jakiej instytucja prowadzi działalność;

(ii)

rodzajów działalności, które mają największe znaczenie, jeżeli chodzi o działalność instytucji w przyjmującym państwie członkowskim;

(iii)

potwierdzenia, czy instytucja prowadzi rodzaje działalności określone jako podstawowa działalność w powiadomieniu przekazanym przez instytucję zgodnie z art. 39 dyrektywy 2013/36/UE.

ROZDZIAŁ IV

WYMIANA INFORMACJI NA TEMAT INSTYTUCJI PROWADZĄCYCH DZIAŁALNOŚĆ ZA POŚREDNICTWEM ODDZIAŁU W PRZYPADKU WYSTĄPIENIA ZABURZENIA PŁYNNOŚCI MAJĄCEGO WPŁYW NA INSTYTUCJĘ LUB NA SAM ODDZIAŁ

Artykuł 17

Zakres wymiany informacji w sytuacji zaburzenia płynności

1.   Jeżeli właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia uważają, że wystąpiło zaburzenie płynności, lub gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że takie zaburzenie płynności wystąpi w odniesieniu do instytucji, niezwłocznie powiadamiają właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego i przekazują informacje określone w ust. 3.

2.   Jeżeli właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego uważają, że wystąpiło zaburzenie płynności lub gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że takie zaburzenie płynności wystąpi w odniesieniu do oddziału mającego siedzibę w tym państwie członkowskim, niezwłocznie powiadamiają właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia i przekazują informacje określone w ust. 3.

3.   Właściwe organy przekazują następujące informacje:

a)

opis sytuacji, która wystąpiła, w tym podstawową przyczynę sytuacji zaburzenia, oczekiwany wpływ zaburzenia płynności na instytucję i zmiany dotyczące transakcji wewnątrz grupy;

b)

wyjaśnienie podjętych lub planowanych środków, czy to przez właściwe organy czy przez instytucję, w tym wszelkie wymogi nałożone na instytucję przez właściwe organy w celu złagodzenia zaburzenia płynności;

c)

wyniki oceny systemowych skutków zaburzenia płynności;

d)

najnowsze dostępne informacje ilościowe dotyczące płynności określone w art. 4 ust. 1 lit. c)–h).

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 18

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 12 marca 2014 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).

(4)  Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 135 z 31.5.1994, s. 5).

(5)  Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1).


Top