EUR-Lex Access to European Union law

Back to EUR-Lex homepage

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 32010D0345

2010/345/: Decyzja Komisji z dnia 8 czerwca 2010 r. zmieniająca decyzję 2007/589/WE w odniesieniu do uwzględnienia wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych w związku z wychwytywaniem, transportem i geologicznym składowaniem dwutlenku węgla (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 3310) (Tekst mający znaczenie dla EOG )

OJ L 155, 22.6.2010, p. 34–47 (BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)

In force

ELI: http://data.europa.eu/eli/dec/2010/345/oj

22.6.2010   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 155/34


DECYZJA KOMISJI

z dnia 8 czerwca 2010 r.

zmieniająca decyzję 2007/589/WE w odniesieniu do uwzględnienia wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych w związku z wychwytywaniem, transportem i geologicznym składowaniem dwutlenku węgla

(notyfikowana jako dokument nr C(2010) 3310)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2010/345/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), w szczególności jej art. 14 ust. 1 i art. 24 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dyrektywa 2003/87/WE ustanawia system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (zwany dalej „systemem wspólnotowym”). Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (2) zmienia dyrektywę 2003/87/WE, aby uwzględnić wychwytywanie, transport i geologiczne składowanie dwutlenku węgla (zwanego dalej „CO2”) we wspólnotowym systemie, począwszy od 2013 r.

(2)

Zgodnie z art. 14 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE Komisja powinna przyjąć wytyczne dotyczące monitorowania emisji gazów cieplarnianych wynikających z działań objętych systemem wspólnotowym i sprawozdawczości w tym zakresie.

(3)

Do 2013 r. państwa członkowskie mogą jednostronnie uwzględniać wychwytywanie, transport i geologiczne składowanie CO2 w systemie wspólnotowym zgodnie z art. 24 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE.

(4)

Artykuł 24 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE określa podstawę prawną przyjęcia przez Komisję wytycznych dotyczących działań, które nie są jeszcze uwzględnione w załączniku I do dyrektywy.

(5)

Komisja powinna przyjąć wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych wynikających z wychwytywania, transportu i geologicznego składowania CO2 w celu uwzględnienia tych działań w systemie wspólnotowym od 2013 r. i ewentualnego jednostronnego uwzględnienia ich w systemie wspólnotowym przed 2013 r.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 2007/589/WE (3).

(7)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu, o którym mowa w art. 23 dyrektywy 2003/87/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 2007/589/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1

Wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych w wyniku działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE oraz działań uwzględnionych zgodnie z art. 24 ust. 1 tej dyrektywy są wyszczególnione w załącznikach I–XIV i XVI–XVIII do niniejszej decyzji. Wytyczne dotyczące monitorowania danych na temat tonokilometrów w działalności lotniczej i sprawozdawczości w tym zakresie do zastosowań na podstawie art. 3e lub art. 3f dyrektywy 2003/87/WE są wyszczególnione w załączniku XV.

Wytyczne te opierają się na zasadach wyznaczonych w załączniku IV do tej dyrektywy.”;

2)

w spisie załączników wprowadza się następujące zmiany:

a)

tekst dotyczący załącznika XII otrzymuje brzmienie:

„Załącznik XII:

Wytyczne dotyczące określania wielkości emisji lub wielkości transferu gazów cieplarnianych przy pomocy systemów ciągłych pomiarów emisji”;

b)

dodaje się tytuły nowych załączników XVI, XVII i XVIII w brzmieniu:

„Załącznik XVI:

Wytyczne dotyczące określania emisji gazów cieplarnianych pochodzących z wychwytywania CO2, w podziale na kategorie działalności, w celu transportu i geologicznego składowania na składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE (4).

Załącznik XVII:

Wytyczne dotyczące określania emisji gazów cieplarnianych pochodzących z transportu CO2 rurociągiem, w podziale na kategorie działalności, w celu geologicznego składowania na składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE.

Załącznik XVIII:

Wytyczne dotyczące geologicznego składowania CO2 na składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE w podziale na kategorie działalności.

3)

załącznik I zostaje zmieniony zgodnie z częścią A załącznika do niniejszej decyzji;

4)

załącznik XII zastępuje się tekstem znajdującym się w części B załącznika do niniejszej decyzji;

5)

dodaje się załącznik XVI w brzmieniu zgodnym z częścią C załącznika do niniejszej decyzji;

6)

dodaje się załącznik XVII w brzmieniu zgodnym z częścią D załącznika do niniejszej decyzji;

7)

dodaje się załącznik XVIII w brzmieniu zgodnym z częścią E załącznika do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 8 czerwca 2010 r.

W imieniu Komisji

Connie HEDEGAARD

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

(2)  Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 63.

(3)  Dz.U. L 229 z 31.8.2007, s. 1.

(4)  Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 114.”;


ZAŁĄCZNIK

A.

W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

1)

w sekcji 1 słowa „załącznikach II–XII i XIII–XV” zastępuje się słowami „załącznikach II–XI i załącznikach XIII–XVIII”;

2)

w sekcji 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w części wprowadzającej słowa „załączników II–XV” zastępuje się słowami „załączników II–XVIII”;

b)

w ust. 3 dodaje się lit. j) w brzmieniu:

„j)

»punkt pomiarowy« oznacza źródło emisji, w przypadku którego do pomiaru emisji używa się systemów ciągłych pomiarów emisji (CEMS), lub przekrój systemu rurociągów, dla którego ustala się przepływ CO2 przy użyciu systemów ciągłych pomiarów.”;

c)

dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„7.

W odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych w wyniku wychwytywania, transportu i geologicznego składowania stosuje się następujące definicje:

a)

»geologiczne składowanie CO2« oznacza »geologiczne składowanie CO2« w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2009/31/WE;

b)

»składowisko« oznacza »składowisko« w rozumieniu art. 3 pkt 3 dyrektywy 2009/31/WE;

c)

»kompleks składowania« oznacza »kompleks składowania« w rozumieniu art. 3 pkt 6 dyrektywy 2009/31/WE;

d)

»transport CO2« oznacza transport CO2 rurociągami w celu geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE;

e)

»sieć transportowa« oznacza »sieć transportową« w rozumieniu art. 3 pkt 22 dyrektywy 2009/31/WE;

f)

»wychwytywanie CO2« oznacza wychwytywanie CO2 ze strumieni gazu, jeżeli w przeciwnym razie mogłaby nastąpić jego emisja, w celu transportu i geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE;

g)

»instalacja wychwytująca« oznacza instalację służącą do wychwytywania CO2;

h)

»emisje lotne« oznaczają nieregularne lub niezamierzone emisje ze źródeł, które nie są zlokalizowane lub są zbyt zróżnicowane albo zbyt małe, aby mogły być monitorowane indywidualnie, na przykład emisje z zupełnie nienaruszonych uszczelnień, zaworów, pośrednich kompresorów i pośrednich miejsc składowania;

i)

»uwolnione emisje« oznaczają emisje celowo uwolnione z instalacji poprzez ustanowienie określonego punktu emisji;

j)

»słup wody« oznacza »słup wody« w rozumieniu art. 3 pkt 2 dyrektywy 2009/31/WE;

k)

»intensyfikacja wydobycia węglowodorów« oznacza dodatkowe odzyskiwanie węglowodorów oprócz węglowodorów pozyskanych w wyniku ekstrakcji poprzez zatłaczanie wody lub w inny sposób;

l)

»wyciek« w kontekście geologicznego składowania oznacza »wyciek« w rozumieniu art. 3 pkt 5 dyrektywy 2009/31/WE.”;

3)

w sekcji 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w sekcji 4.1 po akapicie drugim dodaje się nowy akapit w brzmieniu:

„Jeżeli z kompleksu składowania utworzonego na mocy dyrektywy 2009/31/WE zostaną stwierdzone wycieki prowadzące do emisji lub uwolnienia CO2 do słupa wody, należy uznać je za źródła emisji z odpowiedniej instalacji i należycie monitorować zgodnie z wymogami określonymi w załączniku XVIII. Wyciek może zostać wykluczony jako źródło emisji pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwy organ, jeżeli zostaną podjęte działania naprawcze na mocy art. 16 dyrektywy 2009/31/WE, a emisje lub uwolnienie do słupa wody w wyniku wycieku nie są dłużej wykrywalne.”;

b)

w sekcji 4.3 po akapicie czwartym dodaje się litery w brzmieniu:

„o)

w stosownych przypadkach, lokalizację sprzętu do pomiaru temperatury i ciśnienia w sieci transportowej;

p)

w stosownych przypadkach, procedury zapobiegania wyciekom oraz wykrywania i ilościowego określania wycieków z sieci transportowych;

q)

w przypadku sieci transportowych, procedury skutecznie gwarantujące, że CO2 jest przesyłany wyłącznie do instalacji posiadających ważne zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych lub instalacji, w których wszystkie emisje CO2 są skutecznie monitorowane i odnotowywane zgodnie z sekcją 5.7 niniejszego załącznika;

r)

jeżeli CO2 jest przesyłany zgodnie z sekcją 5.7 niniejszego załącznika, określenie instalacji odbiorczych i przesyłających. W przypadku instalacji posiadających zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych jest to kod identyfikacyjny instalacji określony w rozporządzeniu zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/87/WE;

s)

w stosownych przypadkach, opis systemów ciągłych pomiarów używanych w punktach przesyłu CO2 między instalacjami przesyłającymi CO2 zgodnie z sekcją 5.7 niniejszego załącznika;

t)

w stosownych przypadkach, zasady ilościowego określania emisji lub uwalniania CO2 do słupa wody z potencjalnych wycieków, a także stosowane i ewentualnie dostosowane zasady ilościowego określania faktycznych emisji lub uwalniania CO2 do słupa wody z wycieków zgodnie z załącznikiem XVIII.”;

c)

w sekcji 4.3 akapit szósty otrzymuje brzmienie:

„Istotna zmiana w metodyce monitorowania jako części planu monitorowania podlega zatwierdzeniu przez właściwy organ, jeżeli zmiana ta dotyczy:

zmiany zaliczenia instalacji do kategorii ustanowionych w tabeli 1,

zmiany między metodyką obliczeniową a pomiarową stosowaną do ustalania wielkości emisji,

podniesienia stopnia niepewności danych dotyczących działalności lub innych parametrów (w stosownych przypadkach), co skutkuje zmianą poziomu wymagań w zakresie dokładności,

zastosowania lub dostosowania zasad ilościowego określania emisji z wycieku w składowiskach.”;

4)

w sekcji 5 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w sekcji 5.1, pod tytułem „Emisje z procesów technologicznych”, w ostatnim akapicie słowa „załącznikach II–XI” zastępuje się słowami „załącznikach II–XI i XVI, XVII i XVIII” w całym akapicie;

b)

w sekcji 5.2, w pierwszym zdaniu słowa „załącznikach II–XI i załącznikach XIV–XV” zastępuje się słowami „załącznikach II–XI i XIV–XVIII”;

5)

sekcja 5.7 otrzymuje brzmienie:

„5.7.   PRZENOSZONY CO2

Z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez właściwe organy, operator instalacji może odjąć od obliczonej wielkości emisji CO2, który nie został wyemitowany z instalacji, ale został przesłany z tej instalacji:

jako czysta substancja, lub został bezpośrednio wykorzystany i związany w produkcie lub surowcu wsadowym,

do innej instalacji posiadającej zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych, chyba że mają zastosowanie inne wymogi określone w załącznikach XVII lub XVIII,

pod warunkiem że zmniejszenie to odzwierciedlone zostaje przez odpowiednią redukcję w zakresie działalności i instalacji, w zgłoszonym przez odpowiednie państwo członkowskie krajowym wykazie, przedkładanym Sekretariatowi Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu. Odpowiednie ilości CO2 zgłasza się w odniesieniu do każdej instalacji, z której CO2 był przesyłany lub w której był odbierany, jako pozycję dodatkową w rocznym sprawozdaniu na temat emisji instalacji przesyłającej, jak i instalacji odbiorczej.

W przypadku przesyłu do innej instalacji do obliczonego poziomu emisji instalacji odbiorczej należy dodać odebrany CO2, chyba że mają zastosowanie inne wymogi określone w załącznikach XVII lub XVIII.

Państwa członkowskie zgłaszają Komisji odnośne instalacje przesyłające i odbiorcze na mocy art. 21 dyrektywy 2003/87/WE. W przypadku przesyłu gazu do instalacji objętej tą dyrektywą w rocznym sprawozdaniu na temat emisji instalacji przesyłającej określona jest instalacja odbiorcza z podaniem kodu identyfikacyjnego instalacji odbiorczej określonego w rozporządzeniu przyjętym na mocy art. 19 tej dyrektywy. W przypadku instalacji odbiorczej instalacja przesyłająca jest określana w ten sam sposób.

Potencjalne przypadki przenoszonego CO2 z instalacji mogą obejmować między innymi:

czysty CO2 używany do nasycania napojów,

czysty CO2 używany jako suchy lód do celów chłodniczych,

czysty CO2 używany jako czynnik gaśniczy, czynnik chłodniczy lub jako gaz laboratoryjny,

czysty CO2 używany do dezynfekcji ziarna,

czysty CO2 używany jako rozpuszczalnik w przemyśle spożywczym lub chemicznym,

CO2 wykorzystywany i związany w produktach i surowcach w przemyśle chemicznym, celulozowym (np. jako mocznik lub wytrącone węglany),

węglany związane w suszony rozpryskowo produkt z półsuchego oczyszczania gazów spalinowych (SDAP),

CO2 przenoszony do instalacji wychwytujących,

CO2 z instalacji wychwytujących przenoszony do sieci transportowych,

CO2 z sieci transportowych przesyłany do składowisk.

O ile nie mają zastosowania inne wymogi z załączników dotyczących poszczególnych działalności, masę CO2 lub węglanu przenoszonego rocznie określa się z maksymalną dopuszczalną niepewnością wynoszącą mniej niż 1,5 % albo bezpośrednio stosując przepływomierze masowe lub objętościowe, ważąc, albo, w stosownych przypadkach i w miarę potrzeb, pośrednio na podstawie masy odnośnego produktu (np. węglanów lub mocznika).

W przypadku gdy ilość przenoszonego CO2 jest mierzona zarówno w instalacji przesyłającej, jak i w instalacji odbiorczej, ilość przeniesionego i odebranego CO2 jest identyczna. Jeżeli rozbieżność między pomiarami mieści się w zakresie, który można wytłumaczyć niepewnością systemów pomiarowych, w sprawozdaniach na temat emisji podaje się średnią arytmetyczną z obu pomiarów. Sprawozdanie na temat emisji powinno zawierać oświadczenie, że pomiar został dostosowany do wartości instalacji przesyłającej lub odbiorczej. Pomiar powinien być uwzględniony jako pozycja dodatkowa.

W przypadku gdy rozbieżności między pomiarami nie można wytłumaczyć zakresem niepewności systemów pomiarowych, operator instalacji dostosowuje pomiary, stosując korekty zachowawcze (tj. unikając niedoszacowania wartości emisji). Dostosowanie to jest sprawdzane przez weryfikatorów z instalacji przesyłających i odbiorczych i zatwierdzane przez właściwy organ.

W przypadkach, w których część przenoszonego CO2 została wygenerowana z biomasy lub jeżeli instalacja tylko częściowo podlega pod zakres dyrektywy 2003/87/WE, operator odejmuje jedynie stosowną frakcję masy przenoszonego CO2, która pochodzi z paliw kopalnych i materiałów w ramach działalności objętych zakresem dyrektywy. Odpowiednie metody przypisywania tych frakcji opierają się na oszacowaniu zachowawczym i podlegają zatwierdzeniu przez właściwe organy.

W przypadku stosowania pomiarów w instalacji przesyłającej łączna ilość przenoszonego/otrzymanego CO2 wynikającego ze stosowania biomasy jest uwzględniana jako pozycja dodatkowa zarówno w przypadku instalacji przesyłającej, jak i instalacji odbiorczej. Nie wymaga się, aby dla instalacji odbiorczej wykonywane były w tym celu własne pomiary, lecz aby podana została ilość CO2 z biomasy uzyskanego w przypadku instalacji przesyłającej.”;

6)

w sekcji 6.3 lit. c), w akapicie trzecim słowa „załącznikami II–XI” zastępuje się słowami „załącznikami II–XI oraz XVI, XVII i XVIII”;

7)

w sekcji 7.1, w akapicie piątym słowa „załącznikach II–XI oraz załącznikach XIV i XV” zastępuje się słowami „załącznikach II–XI i XIV–XVIII”;

8)

w sekcji 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)

w akapicie piątym pkt 6 słowa „załącznikami I do XI” zastępuje się słowami „załącznikami I–XI oraz XVI, XVII i XVIII”;

b)

w akapicie 5 na końcu dodaje się pkt 10 w brzmieniu:

„10)

w stosownych przypadkach, ilości CO2 przenoszonego do innych instalacji lub odbieranego przez inne instalacje, z podaniem kodu identyfikacyjnego instalacji określonego w rozporządzeniu przyjętym na mocy art. 19 dyrektywy 2003/87/WE.”;

c)

dodaje się akapit szósty w brzmieniu:

„Właściwy organ może wyrazić zgodę, aby operatorzy składowisk CO2 po zamknięciu przekazywali uproszczone sprawozdania na temat emisji, zawierające co najmniej elementy wymienione w pkt 1)–9), jeżeli w zezwoleniu na emisje gazów cieplarnianych nie określono źródeł emisji.”;

9)

na końcu sekcji 9 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku wychwytywania, transportu i geologicznego składowania CO2 należy zachować następujące informacje dodatkowe:

w stosownych przypadkach, dokumentację dotyczącą ilości CO2 zatłoczonego do kompleksu składowania z instalacji, których operatorzy prowadzą geologiczne składowanie CO2,

w stosownych przypadkach, reprezentatywnie zsumowane dane dotyczące temperatury i ciśnienia w sieci transportowej,

w stosownych przypadkach, kopię zezwolenia na składowanie, w tym zatwierdzony plan monitorowania na mocy art. 9 dyrektywy 2009/31/WE,

w stosownych przypadkach, sprawozdanie składane na mocy art. 14 dyrektywy 2009/31/WE,

w stosownych przypadkach, sprawozdania z wyników kontroli przeprowadzonych na mocy art. 15 dyrektywy 2009/31/WE,

w stosownych przypadkach, dokumentację na temat działań naprawczych podjętych na mocy art. 16 dyrektywy 2009/31/WE.”.

B.

Załącznik XII otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK XII

Wytyczne dotyczące określania wielkości emisji lub wielkości transferu gazów cieplarnianych przy pomocy systemów ciągłych pomiarów emisji

1.   ZAKRES I KOMPLETNOŚĆ

Przepisy niniejszego załącznika mają zastosowanie do emisji gazów cieplarnianych pochodzących ze wszystkich kategorii działalności objętych dyrektywą 2003/87/WE. Emisje mogą występować w kilku źródłach emisji w instalacji.

Przepisy niniejszego załącznika mają ponadto zastosowanie do systemów ciągłych pomiarów używanych do określania przepływów CO2 w rurociągach, zwłaszcza wtedy, gdy są wykorzystywane do przenoszenia CO2 między instalacjami oraz do wychwytywania, transportu i geologicznego składowania CO2. W tym celu odniesienia do sekcji 6 i 7.2 załącznika I należy rozumieć jako odniesienia do ilości CO2 przenoszonego zgodnie z sekcją 5.7 załącznika I.

2.   OKREŚLANIE WIELKOŚCI EMISJI GAZÓW CIEPLARNIANYCH

Poziom dokładności 1

W przypadku każdego punktu pomiarowego w okresie sprawozdawczym zostaje osiągnięta całkowita dopuszczalna niepewność mniejsza niż ± 10 % w odniesieniu do ogólnej wielkości emisji lub przepływu CO2.

Poziom dokładności 2

W przypadku każdego punktu pomiarowego w okresie sprawozdawczym zostaje osiągnięta całkowita dopuszczalna niepewność mniejsza niż ± 7,5 % w odniesieniu do ogólnej wielkości emisji lub przepływu CO2.

Poziom dokładności 3

W przypadku każdego punktu pomiarowego w okresie sprawozdawczym zostaje osiągnięta całkowita dopuszczalna niepewność mniejsza niż ± 5 % w odniesieniu do ogólnej wielkości emisji lub przepływu CO2.

Poziom dokładności 4

W przypadku każdego punktu pomiarowego w okresie sprawozdawczym zostaje osiągnięta całkowita dopuszczalna niepewność mniejsza niż ± 2,5 % w odniesieniu do ogólnej wielkości emisji lub przepływu CO2.

Koncepcja ogólna

Całkowite emisje gazu cieplarnianego (GC) ze źródła emisji lub ilość CO2 przechodzącą przez punkt pomiarowy w okresie sprawozdawczym określa się za pomocą poniższego wzoru. Jeżeli istnieje kilka źródeł emisji w jednej instalacji i nie można ich zmierzyć jako jednego źródła, emisje z tych źródeł należy zmierzyć oddzielnie i zsumować, aby osiągnąć łączną ilość emisji danego gazu całej instalacji w okresie sprawozdawczym.

Formula

Określenie parametrów stężenia GC i przepływu gazów spalinowych przeprowadza się zgodnie z przepisami sekcji 6 w załączniku I. Do pomiaru przenoszonego CO2 w rurociągach stosuje się przepisy sekcji 6 w załączniku I, uznając w stosownych przypadkach punkt pomiarowy za źródło emisji. W przypadku takich punktów pomiarowych nie wymaga się obliczeń potwierdzających na mocy sekcji 6.3 lit. c).

Stężenie GC

Stężenie GC w gazach spalinowych wyznacza się przez ciągły pomiar w punkcie reprezentatywnym. Pomiaru stężenia GC można dokonać na dwa sposoby:

METODA A

Stężenie GC jest mierzone bezpośrednio.

METODA B

W przypadku bardzo wysokiego stężenia, które występuje na przykład w sieciach transportowych, stężenie GC może być obliczane przy pomocy bilansu masowego z uwzględnieniem pomiarów wartości stężenia wszystkich innych składników w strumieniu gazów określonych w planie monitorowania instalacji:

Formula

Przepływ gazów spalinowych

Przepływ suchych gazów spalinowych można określić za pomocą jednej z następujących metod.

METODA A

Przepływ gazów spalinowych Qe oblicza się metodą bilansu masowego, uwzględniając wszystkie istotne parametry, takie jak ładunki materiału wsadowego, dopływ powietrza, sprawność procesu, a po stronie produkcji – wielkość produkcji, stężenia O2, SO2 i NOx.

Konkretna metoda obliczeń podlega zatwierdzeniu przez właściwy organ w ramach oceny planu monitorowania i zawartej w nim metodyki.

METODA B

Przepływ gazów spalinowych Qe wyznacza się przez ciągły pomiar przepływu w punkcie reprezentatywnym.”.

C.

Dodaje się załącznik XVI w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK XVI

Wytyczne dotyczące określania emisji gazów cieplarnianych pochodzących z wychwytywania CO2 w podziale na kategorie działalności w celu transportu i geologicznego składowania na składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE

1.   ZAKRES I KOMPLETNOŚĆ

Wytyczne dotyczące poszczególnych kategorii działalności zawarte w niniejszym załączniku mają zastosowanie do emisji wynikających z wychwytywania CO2.

Wychwytywanie CO2 można prowadzić za pomocą odpowiednich instalacji odbierających CO2 przenoszony z innych instalacji lub instalacji emitujących CO2, który ma być wychwytywany na podstawie tego samego zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych. W zezwoleniu na emisję gazów cieplarnianych muszą być uwzględnione wszystkie części instalacji przeznaczone do wychwytywania CO2, pośredniego składowania, przenoszenia do sieci transportowej CO2 lub miejsca geologicznego składowania CO2. Jeżeli instalacje są wykorzystywane do innych kategorii działalności objętych dyrektywą 2003/87/WE, emisje wynikające z tych kategorii działalności są monitorowane zgodnie z odpowiednimi załącznikami niniejszych wytycznych.

2.   EMISJE WYNIKAJĄCE Z WYCHWYTYWANIA CO2

W ramach operacji wychwytywania CO2 potencjalne źródła emisji CO2 obejmują:

CO2 przenoszony do instalacji wychwytujących,

spalanie i inne powiązane rodzaje działalności w instalacji (związane z wychwytywaniem), to jest używanie paliwa i innych rodzajów materiału wsadowego.

3.   ILOŚCIOWE OKREŚLANIE PRZENOSZONYCH I EMITOWANYCH ILOŚCI CO2

3.1.   OZNACZANIE NA POZIOMIE INSTALACJI

Wielkość emisji jest obliczana przy użyciu pełnego bilansu masowego z uwzględnieniem potencjalnych emisji CO2 ze wszystkich procesów związanych z emisjami w instalacji, a także ilości CO2 wychwyconego i przeniesionego do sieci transportowej.

Emisje z instalacji są obliczane według następującego wzoru:

Einstalacja wychwytująca = Tładunek  + Ebez wychwytywania Tskładowanie

Gdzie:

Einstalacja wychwytująca

=

Łączna wielkość emisji gazów cieplarnianych z instalacji wychwytującej;

Tładunek

=

Ilość CO2 przeniesionego do instalacji wychwytującej, określana zgodnie z załącznikiem XII i sekcją 5.7 w załączniku I. Jeśli operator może udowodnić w sposób zadowalający właściwemu organowi, że wszystkie emisje CO2 instalacji emitującej są przenoszone do instalacji wychwytującej, właściwy organ może zezwolić operatorowi na użycie emisji instalacji emitującej określonych zgodnie z załącznikami I–XII zamiast stosowania systemów ciągłych pomiarów emisji;

Ebez wychwytywania

=

Wielkość emisji z instalacji, jeżeli CO2 nie był wychwytywany, to jest suma emisji wynikających ze wszystkich innych kategorii działalności w instalacji, monitorowanych zgodnie z odpowiednimi załącznikami;

Tskładowanie

=

Ilość CO2 przeniesionego do sieci transportowej lub składowiska, określona zgodnie z załącznikiem XII i sekcją 5.7 w załączniku I.

Jeżeli wychwytywanie CO2 jest przeprowadzane przez tą samą instalację, z której pochodzi wychwytywany CO2, wartość Tładunek jest równa zeru.

W przypadku niezależnych instalacji wychwytujących Ebez wychwytywania odpowiada ilości emisji z innych źródeł niż CO2 przenoszony do instalacji wychwytującej, na przykład emisji wynikających ze spalania w turbinach, kompresorach, piecach grzewczych. Emisje te można określić za pomocą obliczeń lub pomiarów zgodnie z odpowiednim załącznikiem dotyczącym danej kategorii działalności.

W przypadku niezależnych instalacji wychwytujących instalacja przesyłająca CO2 do instalacji wychwytującej odejmuje wartość Tładunek od ilości własnych emisji.

3.2.   OKREŚLANIE PRZENOSZONEGO CO2

Ilość CO2 przenoszonego z instalacji wychwytującej i do instalacji wychwytującej jest określana zgodnie z sekcją 5.7 w załączniku I za pomocą CEMS stosowanych zgodnie z załącznikiem XII. Jako minimum stosuje się poziom dokładności 4 określony w załączniku XII. Tylko wtedy, gdy niewykonalność tej metody z technicznego punktu widzenia zostanie udowodniona właściwemu organowi, można zastosować kolejny poziom dokładności w odniesieniu do odpowiedniego źródła emisji.”

D.

Dodaje się załącznik XVII w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK XVII

Wytyczne dotyczące określania emisji gazów cieplarnianych pochodzących z transportu CO2 rurociągiem, w podziale na kategorie działalności, w celu geologicznego składowania na składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE

1.   ZAKRES I KOMPLETNOŚĆ

Zakres monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu do emisji wynikających z transportu CO2 rurociągiem jest określony w zezwoleniu na emisje gazów cieplarnianych dotyczącym sieci transportowej, włącznie z instalacjami połączonymi funkcjonalnie z siecią transportową, w tym stacjami wspomagającymi i piecami grzewczymi. Każda sieć transportowa ma co najmniej jeden punkt początkowy i jeden punkt końcowy, a każdy z nich jest przyłączony do innych instalacji używanych do jednej lub kilku rodzajów działalności obejmujących wychwytywanie, transport lub geologiczne składowanie CO2. Punkty początkowe i końcowe mogą obejmować rozwidlenia sieci transportowej i granice państwa. Punkty początkowe i końcowe, a także instalacje, do których są przyłączone, są określone w zezwoleniu na emisje gazów cieplarnianych.

2.   ILOŚCIOWE OKREŚLENIE EMISJI CO2

Podczas transportu CO2 rurociągiem potencjalne źródła emisji CO2 obejmują:

spalanie i inne procesy w instalacjach funkcjonalnie podłączonych do sieci transportowej, np. w stacjach wspomagających,

emisje lotne z sieci transportowej,

uwolnione emisje z sieci transportowej,

emisje w związku z wyciekiem z sieci transportowej.

W przypadku sieci transportowej, do której zastosowano przedstawioną poniżej metodę B, do obliczonego poziomu emisji nie dodaje się CO2 otrzymanego z innych instalacji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji i od obliczonego poziomu emisji nie odejmuje się CO2, który jest przenoszony do innej instalacji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji.

2.1.   METODY OKREŚLANIA ILOŚCIOWEGO

Operatorzy sieci transportowych mogą stosować jedną z następujących metod:

METODA A

Emisje z sieci transportowej są określone przy pomocy bilansu masowego według następującego wzoru:

Formula

Gdzie:

Emisje

=

Łączna ilość emisji CO2 z sieci transportowej [t CO2];

Ewłasna działalność

=

Emisje z własnej działalności sieci transportowej (tj. niepochodzące z transportu CO2), na przykład z paliwa używanego w stacjach wspomagających, monitorowane zgodnie z odpowiednimi załącznikami niniejszych wytycznych;

TIN;i

=

Ilość CO2 przenoszonego do sieci transportowej w punkcie początkowym i, określona zgodnie z załącznikiem XII i sekcją 5.7 w załączniku I;

TOUT,j

=

Ilość CO2 przenoszonego z sieci transportowej w punkcie końcowym j, określona zgodnie z załącznikiem XII i sekcją 5.7 w załączniku I.

METODA B

Wielkość emisji jest obliczana z uwzględnieniem potencjalnych emisji CO2 wynikających ze wszystkich procesów związanych z emisjami w instalacji, a także ilości CO2 wychwyconego i przeniesionego do instalacji transportującej, według następującego wzoru:

Emisje [t CO2]= CO2 lotny + CO2 uwolniony + CO2 wycieki + CO2 instalacje

Gdzie:

Emisje

=

Łączna ilość emisji CO2 z sieci transportowej [t CO2];

CO2 lotny

=

Ilość lotnych emisji [t CO2] pochodzących z CO2 transportowanego w sieci transportowej, wraz z uszczelnieniami, zaworami, pośrednimi tłoczniami gazu i pośrednimi miejscami składowania;

CO2 uwolniony

=

Ilość uwolnionych emisji [t CO2] pochodzących z CO2 transportowanego w sieci transportowej;

CO2 wycieki

=

Ilość CO2 [t CO2] transportowanego w sieci transportowej, emitowanego w wyniku usterki jednego lub kilku elementów sieci transportowej;

CO2 instalacje

=

Ilość CO2 [t CO2] emitowanego w wyniku spalania lub innych procesów funkcjonalnie połączonych z transportem rurociągiem w sieci transportowej, monitorowanego zgodnie z odpowiednimi załącznikami niniejszych wytycznych.

2.2.   WYMOGI DOTYCZĄCE OKREŚLANIA ILOŚCIOWEGO

Wybierając metodę A lub metodę B, operator musi udowodnić właściwemu organowi, że wybrana metodologia doprowadzi do wiarygodniejszych rezultatów z mniejszym poziomem niepewności co do całkowitego poziomu emisji, przy zastosowaniu najlepszych technologii i wiedzy dostępnych w momencie stosowania zezwolenia na emisje gazów cieplarnianych, bez generowania nieracjonalnych kosztów. Wybierając metodę B operator musi udowodnić właściwemu organowi, że całkowita niepewność związana z rocznym poziomem emisji gazów cieplarnianych w przypadku sieci transportowej operatora nie przekracza 7,5 %.

2.2.1.   SPECJALNE WYMOGI DOTYCZĄCE METODY A

Ilość CO2 przenoszonego z sieci transportowej i do sieci transportowej jest określana zgodnie z sekcją 5.7 w załączniku I za pomocą CEMS stosowanych zgodnie z załącznikiem XII. Jako minimum stosuje się poziom dokładności 4 określony w załączniku XII. Tylko wówczas, gdy udowodnione zostanie właściwemu organowi, że z technicznego punktu widzenia metoda jest niewykonalna, można zastosować kolejny poziom dokładności w odniesieniu do odpowiedniego źródła emisji.

2.2.2.   SPECJALNE WYMOGI DOTYCZĄCE METODY B

2.2.2.1.   Emisje pochodzące ze spalania

Potencjalne emisje ze spalania paliwa są monitorowane zgodnie z załącznikiem II.

2.2.2.2.   Emisje lotne z sieci transportowej

Emisje lotne z sieci transportowej obejmują emisje z następujących rodzajów wyposażenia:

uszczelnienia,

urządzenia pomiarowe,

zawory,

pośrednie tłocznie gazu,

pośrednie miejsca składowania.

Operator określa średnie wskaźniki emisji EF (wyrażone jako g CO2/jednostka czasu) dla każdego elementu wyposażenia/sytuacji, w której można spodziewać się emisji lotnych, na początku operacji i najpóźniej do końca pierwszego roku sprawozdawczego, w którym sieć transportowa funkcjonuje. Operator dokonuje przeglądu wskaźników co najmniej co 5 lat, na podstawie najlepszych dostępnych technik w tej dziedzinie.

Całkowita ilość emisji jest obliczana poprzez pomnożenie liczby elementów wyposażenia z każdej kategorii przez wskaźnik emisji i dodanie wyników w pojedynczych kategoriach, według następującego równania:

Formula

Liczba sytuacji jest liczbą elementów wyposażenia w danej kategorii pomnożonych przez liczbę jednostek czasu rocznie.

2.2.2.3.   Emisje pochodzące z wycieków

Operator sieci transportowej przedstawia dowód integralności sieci za pomocą reprezentatywnych danych (przestrzennych i czasowych) dotyczących temperatury i ciśnienia. Jeżeli z danych wynika, że nastąpił wyciek, operator oblicza ilość CO2 pochodzącego z wycieku przy użyciu odpowiedniej metodologii udokumentowanej w planie monitorowania, na podstawie wytycznych dotyczących najlepszych praktyk w sektorze, na przykład wykorzystując dane dotyczące różnic temperatur i ciśnienia w porównaniu ze średnimi wartościami temperatury i ciśnienia dla szczelnego układu.

2.2.2.4.   Uwolnione emisje

W planie monitorowania operator przedstawia analizę dotyczącą potencjalnych sytuacji uwolnienia emisji, włącznie z konserwacją lub sytuacjami nadzwyczajnymi, oraz odpowiednio udokumentowaną metodologię obliczania ilości uwolnionego CO2 na podstawie wytycznych dotyczących najlepszych praktyk w sektorze.

2.2.2.5.   Zatwierdzanie wyników obliczania emisji lotnych i emisji z wycieków

Mając na względzie, że monitorowanie CO2 przenoszonego do sieci transportowej i z sieci transportowej będzie przeprowadzane w każdym przypadku z przyczyn handlowych, co najmniej raz w roku operator sieci transportowej stosuje metodę A do zatwierdzania wyników metody B. W tym względzie, do pomiaru przenoszonego CO2 można stosować niższe poziomy dokładności określone w załączniku XII.”.

E.

Dodaje się załącznik XVIII w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK XVIII

Wytyczne dotyczące geologicznego składowania CO2 na składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE w podziale na kategorie działalności

1.   ZAKRES

Zakres monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu do emisji wynikających z geologicznego składowania CO2 powinien być dostosowany do poszczególnych składowisk i opierać się na obszarze składowiska i kompleksu składowania wyznaczonym w zezwoleniu na mocy dyrektywy 2009/31/WE. Wszystkie źródła emisji z instalacji zatłaczającej CO2 są uwzględnione w zezwoleniu na emisję gazów cieplarnianych. Jeżeli w kompleksie składowania zostaną stwierdzone wycieki, które prowadzą do emisji lub uwolnienia CO2 do słupa wody, należy uwzględnić je jako źródła emisji w danej instalacji do czasu podjęcia działań naprawczych na mocy art. 16 dyrektywy 2009/31/WE i braku wykrywalności emisji lub uwalniania emisji z wycieku do słupa wody.

2.   OKREŚLENIE EMISJI CO2

Potencjalne źródła emisji CO2 wynikających z geologicznego składowania CO2 obejmują:

używanie paliwa w stacjach wspomagających i inne procesy spalania, na przykład w miejscowych elektrowniach,

uwalnianie podczas zatłaczania lub operacji intensyfikacji wydobycia węglowodorów,

emisje lotne podczas zatłaczania,

przebicie CO2 z operacji intensyfikacji wydobycia węglowodorów,

wyciek.

Operator składowiska nie dodaje CO2 otrzymanego z innej instalacji do obliczonego poziomu emisji i nie odejmuje od obliczonego poziomu emisji CO2, który jest przenoszony do innej instalacji lub geologicznie składowany w składowisku.

2.1.   EMISJE WYNIKAJĄCE Z UŻYWANIA PALIW

Emisje wynikające z powyższych działalności są określane zgodnie z załącznikiem II.

2.2.   EMISJE UWALNIANE I LOTNE POCHODZĄCE Z ZATŁACZANIA

Emisje uwalniane i lotne są określane w następujący sposób:

CO2 emitowany [tCO2] = V CO2 [tCO2] + F CO2 [tCO2]

Gdzie:

V CO2= ilość uwolnionego CO2;

F CO2= ilość CO2 z emisji lotnych.

Wartość V CO2 określa się przy pomocy CEMS zgodnie z załącznikiem XII niniejszych wytycznych. Jeśli stosowanie CEMS prowadziłoby do powstania nieuzasadnionych kosztów operator może uwzględnić w planie monitorowania odpowiednią metodologię na podstawie najlepszych praktyk w sektorze, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez właściwy organ.

Wartość F CO2 jest uważana za jedno źródło, co oznacza, że wymogi dotyczące niepewności z załącznika XII i sekcji 6.2 w załączniku I mają zastosowanie do łącznej wartości, a nie do poszczególnych punktów emisji. W planie monitorowania operator przedstawia analizę dotyczącą potencjalnych źródeł emisji lotnych oraz odpowiednio udokumentowaną metodologię obliczania lub pomiaru ilości F CO2 na podstawie wytycznych dotyczących najlepszych praktyk w sektorze. Do ustalania wartości F CO2 można wykorzystać dane dotyczące instalacji zatłaczającej zgromadzone na mocy art. 13 i załącznika II pkt 1.1 lit. e)–h) do dyrektywy 2009/31/WE, jeżeli są one zgodne z wymogami niniejszych wytycznych.

2.3.   UWOLNIONE I LOTNE EMISJE WYNIKAJĄCE Z OPERACJI INTENSYFIKACJI WYDOBYCIA WĘGLOWODORÓW

Połączenie intensyfikacji wydobycia węglowodorów z geologicznym składowaniem CO2 może prowadzić do powstania dodatkowego źródłowego strumienia emisji, to jest przebicia CO2 z uzyskanymi węglowodorami. Dodatkowe źródła emisji wynikające z intensyfikacji wydobycia węglowodorów obejmują:

jednostki oddzielania oleju i gazu oraz zakłady recyklingu gazu, w których mogą wystąpić lotne emisje CO2,

urządzenie do spalania odpadów petrochemicznych, które może wytwarzać emisje w wyniku stosowania ciągłych systemów oczyszczania i obniżania ciśnienia w instalacji do wytwarzania węglowodorów,

system przedmuchiwania CO2 w celu uniknięcia sytuacji, w której wysokie stężenie CO2 doprowadza do wygaszenia płomienia.

Wszelkie występujące emisje lotne będą zazwyczaj przekierowywane za pomocą systemu wiążącego do systemu spalania lub oczyszczania CO2. Wszelkie emisje lotne lub uwolnione emisje CO2, na przykład z systemu oczyszczania CO2, są określane zgodnie z sekcją 2.2 w niniejszym załączniku.

Emisje pochodzące z systemu spalania odpadów petrochemicznych są określane zgodnie z załącznikiem II, przy uwzględnieniu potencjalnego CO2 w spalanym gazie.

3.   WYCIEK Z KOMPLEKSU SKŁADOWANIA

Monitorowanie rozpoczyna się w przypadku, gdy wycieki prowadzą do emisji lub uwolnienia gazu do słupa wody. Uznaje się, że ilość emisji wynikających z uwolnienia CO2 do słupa wody odpowiada ilości uwolnionej do słupa wody.

Monitorowanie emisji lub uwolnienia do słupa wody w wyniku wycieku jest kontynuowane do czasu podjęcia działań naprawczych na mocy art. 16 dyrektywy 2009/31/WE i braku wykrywalności emisji lub uwolnienia do słupa wody.

Emisje i uwolnienie do słupa wody są określane ilościowo w następujący sposób:

Formula

Gdzie:

L CO2

=

masa CO2 emitowanego lub uwolnionego w każdym dniu kalendarzowym w wyniku wycieku. Za każdy dzień kalendarzowy monitorowania wycieku należy obliczyć średnią masę wycieku na godzinę [tCO2/h] pomnożoną przez 24. Masę wycieku na godzinę należy określić zgodnie z postanowieniami w zatwierdzonym planie monitorowania składowiska i wycieku. Za każdy dzień kalendarzowy przed rozpoczęciem monitorowania należy przyjąć dzienną masę wycieku odpowiadającą dziennej masie wycieku w pierwszym dniu monitorowania.

Tpoczątek

=

w zależności od tego, co nastąpiło później:

a)

ostatnia data, pod którą nie odnotowano emisji ani uwolnienia do słupa wody z analizowanego źródła;

b)

data rozpoczęcia zatłaczania CO2;

c)

inna data, jeżeli można udowodnić właściwemu organowi, że emisja lub uwolnienie do słupa wody nie mogły nastąpić przed tą datą.

Tkoniec

=

data, kiedy zostały podjęte działania naprawcze na mocy art. 16 dyrektywy 2009/31/WE i nastąpił brak wykrywalności emisji lub uwalniania do słupa wody.

Mogą być stosowane inne metody ilościowego określania emisji lub uwalniania do słupa wody w wyniku wycieku, jeżeli są zatwierdzone przez właściwy organ ze względu na to, że zapewniają większą dokładność niż przedstawiona powyżej metoda.

Ilość emisji z wycieku, który nastąpił w kompleksie składowania, jest określana ilościowo w przypadku każdego wycieku z maksymalnym poziomem niepewności wynoszącym ± 7,5 % przez cały okres sprawozdawczy. Jeżeli całkowity poziom niepewności w zastosowanej metodzie określania ilościowego przekracza ± 7,5 %, należy zastosować korektę według następującego wzoru:

CO2,odnotowany [tCO2] = CO2,określony ilościowo [tCO2] × (1 + (NiepewnośćSystem [%]/100) – 0,075)

Gdzie:

CO2,odnotowany

:

Ilość CO2 podana w rocznym sprawozdaniu na temat emisji w odniesieniu do danego wycieku;

CO2,określony ilościowo

:

Ilość CO2 określona za pomocą używanej metody określania ilościowego w odniesieniu do danego wycieku;

NiepewnośćSystem

:

Poziom niepewności, który jest powiązany z metodą określania ilościowego stosowaną w odniesieniu do danego wycieku, ustalony zgodnie z sekcją 7 w załączniku I niniejszych wytycznych.”.


Top