—

stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 18 marca 2025 r. oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez stronę skarżącą na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

—

w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 31 października 2025 r. oddalającej zażalenie wniesione przez stronę skarżącą na zaskarżoną decyzję;

—

zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą;

—

obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzje ESDZ wydano w oparciu o nieważną podstawę prawną i w ramach nieprawidłowego postępowania, z naruszeniem art. 38 ust. 1 decyzji Komisji w sprawie zapobiegania nękaniu psychicznemu i molestowaniu seksualnemu oraz zwalczania tych zjawisk, C(2023) 8630 z dnia 12 grudnia 2023 r. uchylającej decyzję C(2006) 1624/3 z dnia 26 kwietnia 2006 r.

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że ESDZ popełniła błąd w ocenie i naruszyła obowiązek uzasadnienia, uznając, że kwestie podniesione we wniosku o udzielenie wsparcia nie stanowią prima facie dowodu nękania i molestowania.

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzje ESDZ wydano z naruszeniem art. 1d ust. 4 regulaminu pracowniczego i decyzji ESDZ w sprawie racjonalnych usprawnień oraz z naruszeniem obowiązku staranności.