—

uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną;

—

stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za 2019 r.;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 października 2025 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą w dniu 13 marca 2025 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) przeciwko sprawozdaniu z oceny za 2019 r.;

—

zasądzenie odszkodowania w kwocie szacowanej ex aequo et bono na 29 000 EUR;

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 3 decyzji Komisji C(2013)8985 z dnia 16 grudnia 2013 r. ze zmianami w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego oraz błędu w identyfikacji zatwierdzającego i oceniającego w postępowaniu odwoławczym w przypadku niezadowalającego sprawozdania.

2.

Zarzut drugi dotyczący niezastosowania się do wyroku Sądu w sprawie T-122/21 i w konsekwencji naruszenia art. 266 TFUE.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji oraz naruszenia art. 3 i art. 5 ust. 2 decyzji Komisji w przedmiocie nienależytego wykonywania obowiązków pracowniczych, a także niewprowadzenia planu towarzyszącego.

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na brak skierowania sprawy do komitetu do spraw sprawozdań.

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

6.

Zarzut szósty dotyczący braku bezstronności spornego sprawozdania, konfliktu interesów i nadużycia władzy.

7.

Zarzut siódmy dotyczący oczywistych błędów w ocenie w spornym sprawozdaniu.