—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

—

wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie będącej przedmiotem skargi wniesionej do Sądu, uwzględniając żądania Parlamentu w postępowaniu w pierwszej instancji;

—

obciążenie L. Comi kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

1.

Naruszenie rozporządzenia finansowego (1), w szczególności art. 98 ust. 5 i art. 101 ust. 2–4 tego rozporządzenia, które dotyczą procedury odzyskiwania środków. Sąd wielokrotnie naruszył prawo, ignorując obiektywny i bezwarunkowy charakter procedury odzyskiwania środków oraz wypaczając odpowiednie przepisy obowiązującego prawa, uzależniając obowiązek odzyskania nienależnie wypłaconych kwot od zastosowania zasady zakazu bezpodstawnego wzbogacenia oraz od subiektywnych kryteriów dotyczących wiedzy zainteresowanego posła (pkt 158–171 oraz 195, 203, 210, 211, 216, 227, 238, 255 i 256 zaskarżonego wyroku).

2.

Błędna wykładnia i zastosowanie zasady zakazu bezpodstawnego wzbogacenia (pkt 158–164 oraz 195, 203, 210, 211, 216, 227, 238, 255 i 256 zaskarżonego wyroku).

3.

Naruszenie przez Sąd granic swych kompetencji w zakresie, w jakim orzekł ultra petita, wprowadzając i stosując z urzędu zasadę zakazu bezpodstawnego wzbogacenia (pkt 158–171 oraz 195, 203, 210, 211, 216, 227, 238, 255 i 256 zaskarżonego wyroku).

4.

Naruszenie obowiązku uzasadnienia, w zakresie w jakim zaskarżony wyrok zawiera sprzeczne uzasadnienie, ponieważ ustalenia dokonane przez Sąd w uzasadnieniu nie odpowiadają zakresowi stwierdzenia nieważności zawartemu w sentencji zaskarżonego wyroku (pkt 228–238 oraz 239–249 zaskarżonego wyroku).