1.

Czy wykładni art. 14 ust. 2 lit. b) w związku z ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (1) należy dokonywać w ten sposób, że powinno się uznać, iż środek spożywczy „nie nadaje się do spożycia przez ludzi” tylko wtedy, gdy występuje jeden z powodów wskazanych w art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 178/2002 (zanieczyszczenie zarówno przez czynniki obce, jak i w inny sposób, czy też z powodu gnicia, psucia się lub rozkładu)?

2.

W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

Czy wykładni art. 14 ust. 2 lit. b) w związku z ust. 5 rozporządzenia nr 178/2002 należy dokonywać w ten sposób, że powinno się uznać, iż środek spożywczy nie nadaje się do spożycia przez ludzi, jeżeli jego zgodne z przeznaczeniem spożycie prowadzi do dwukrotnego przekroczenia wartości dopuszczalnego dziennego spożycia (Acceptable Daily Intake – ADI) ustalonej przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności w ramach oceny dodatku do żywności (zawartego w środku spożywczym)??

3.

Czy wykładni rozporządzenia nr 178/2002 należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu (lub wykładni) na poziomie państwa członkowskiego, w myśl których należy uznać, że środki spożywcze nie nadają się do spożycia przez ludzi również wtedy, gdy nie jest zagwarantowana możliwość ich zastosowania zgodnie z przeznaczeniem, przy czym nie muszą występować wskazane w art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 powody, dla których spożycie środka spożywczego przez ludzi stało się niedopuszczalne?