1)

Czy art. 2, 3, 4 i 8 dyrektywy 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r., art. 1–3 dyrektywy 2004/48/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) oraz art. 1, 2 i 9 dyrektywy 2006/116/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. (2) w zakresie, w jakim gwarantują autorowi i współautorowi utworu filmowego lub audiowizualnego zarówno wyłączne prawo do zezwalania na zwielokrotnianie ich utworów i ich publiczne udostępnianie lub do zabraniania tego zwielokrotniania i publicznego udostępniania, jak i czas ochrony wygasający po 70 latach, licząc od dnia śmierci ostatniej osoby spośród współautorów utworu, a równocześnie zobowiązują państwa członkowskie do zapewnienia skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji oraz stosownych środków naprawczych w przypadku naruszenia praw autorskich, jak również środków, procedur i środków naprawczych, które nie są nadmiernie skomplikowane czy kosztowne ani nie pociągają za sobą nierozsądnych ograniczeń czasowych czy nieuzasadnionych opóźnień, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalność wniesionego przez uprawniony podmiot powództwa o stwierdzenie naruszenia prawa autorskiego do utworu współautorskiego wymaga wezwania do wzięcia udziału w sprawie wszystkich współautorów?

2)

Czy prawo podmiotu prawa autorskiego do skutecznego środka prawnego przed sądem i dostępu do sądu będące elementem prawa do rzetelnego procesu sądowego, zagwarantowane łącznie na mocy art. 2, 3, 4 i 8 dyrektywy 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. (3), art. 1–3 dyrektywy 2004/48/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. oraz art. 1, 2 i 9 dyrektywy 2006/116/WE z dnia 12 grudnia 2006 r., dyrektywy 2006/115 z dnia 12 grudnia 2006 r. (4) i art. 17 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalność powództwa o stwierdzenie naruszenia prawa autorskiego jest czy też nie jest uzależniona od wezwania do wzięcia udziału w sprawie wszystkich współautorów utworu?