1)

Czy art. 15 ust. 1 (ewentualnie w związku z art. 5) dyrektywy 2002/58/WE (1) w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/136/WE (2) w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych, należy interpretować w ten sposób, że dostęp organów władzy publicznej do danych zapisanych na telefonach komórkowych stanowi ingerencję w prawa podstawowe opisane w przywołanych postanowieniach karty, która to ingerencja jest na tyle poważna, by pociągnąć za sobą ograniczenie dostępu w kontekście zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw do zwalczania poważnej przestępczości?

2)

Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2009/136, w świetle artykułów 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak § 18 w związku z § 99 ust. 1 kodeksu postępowania karnego, które skutkuje tym, że organy bezpieczeństwa same, w trakcie postępowania karnego, bez zezwolenia sądu lub niezależnego organu administracyjnego zapewniają sobie obszerny i niekontrolowany dostęp do wszystkich danych cyfrowych zapisanych na telefonie komórkowym?

3)

Czy art. 47 Karty praw podstawowych w związku z jej art. 41 i art. 52 należy interpretować, mając na uwadze równość broni oraz skuteczność środka prawnego, jako stojący na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które, tak jak § 18 w związku z § 99 ust. 1 kodeksu postępowania karnego, zezwala na analizę danych cyfrowych z telefonu komórkowego bez uprzedniego poinformowania o tym zainteresowanego, względnie bez poinformowania go przynajmniej po zastosowaniu środka?